In Shadows Deep – Shadow Of The Crow Pt. II by Forbidden Seed – Παρουσίαση/Κριτική

Forbidden Seed

In Shadows Deep – Shadow Of The Crow Pt. II

2025 – Steel Gallery Records

Μετά την εισαγωγή (“Murder Of Crows”), το “Remedial Sinner”. Λυρικό και εύθραυστο στα πρώτα δευτερόλεπτα, καργάτο στη συνέχεια και πάλι ήπιο. Αυτή η εναλλαγή δείχνει το επίπεδο της σύνθεσης και την ποιότητα των συντελεστών. Σαν αγριεμένοι Kamelot, σαν να συνάντησαν οι Iced Earth τους Savatage πάνω στα πατήματα των Evergrey. Σε 12/8 το μοτίβο, με τις κιθάρες να ξύνουν, με τον ρυθμό να καλπάζει και με τις πινελιές των πλήκτρων να σχηματίζουν τοπία, τα οποία περπατά η φωνή. Φωνή γεμάτη, με όμορφη χροιά και τρελό γρέζι. Το όραμα του Κωνσταντίνου Μαρή, ο οποίος υπογράφει τη μουσική και μεγάλο μέρος του λιμπρέτο, μοιράζεται ο Στέφανος Ζαφειρόπουλος, ο οποίος επίσης συμμετέχει στους στίχους και ο οποίος μοιράζεται με τον Κωνσταντίνο κιθάρες και φωνές.

“Back From The Brink” και το λυρικό σημείο είναι τόσο ωραία δοσμένο, που το γκάζι απλά του δείχνει τον δρόμο για την κορύφωση. Σε παρόμοιο μέτρο το τραγούδι αυτό, με υποβόσκοντα επικό χαρακτήρα, ο οποίος ενισχύεται από το χορωδιακό ρεφρέν και τις φωνές εκατέρωθεν. Πραγματικά ξεχωριστό.

Στο άλμπουμ φιλοξενούνται συνολικά δεκαέξι συνθέσεις – είπατε κάτι – και μερικοί καταπληκτικοί μουσικοί. Εκτός του Kosta Vreto, o οποίος συνυπογράφει (με τη μπάντα) την παραγωγή και υπογράφει μίξη και μάστερινγκ, ενώ ξαμολάει και ένα μανιασμένο σόλο, συμμετέχουν οι Δημήτρης Γκουτζιαμάνης, Γιώργος Τσιούτσιας και K. C. Και μόλις έσκασε το ”Till Morning Comes”, το οποίο κρατά τον 12/8 χαρακτήρα και το οποίο χαράσσεται από διπλογραμμένα φωνητικά – σε εκπληκτική αρμονία μεταξύ τους – και το οποίο θα μπορούσε να είναι στην πεντάδα των πιο λυρικών τραγουδιών για τη χρονιά που πέρασε.

To “From Above” είναι γκαζάτο από την αρχή, φλερτάρει και αυτό με τα 12/8, η ταχύτητά του «φροντίζεται» από τις επιλεκτικές, όσο και φρενήρεις, δίκασες και οι κιθάρες του είναι εκείνες που ορίζουν το σκηνικό. Ενώ τα πλήκτρα πλάθουν ένα θέμα, εκείνες τονίζουν και στη συνέχεια σολάρουν, για να τονίσουν ξανά, μέσα από ένα ωραίο τοπίο, με τη βοήθεια του hi-hat. Και μετά ξανά σόλο και όλα ισχυρά στο ταμπούρο και τρομερή ενέργεια από το σχήμα. Το “Other Side Of The Blade” διαθέτει άλλη αισθητική. Ευθύ (το πρώτο «τεσσάρι» του άλμπουμ), με κάτι από Ryche παλαιών εποχών και με τις φωνές να δημιουργούν ένα απίστευτο ηχητικό αποτέλεσμα. “Trivial” και… πώς ξεκινάει έτσι τούτο εδώ; Πόσο κινηματογραφικό και κρυστάλλινο; Όταν σκάνε τα μπασοτύμπανα και χρωματίζουν οι κιθάρες… Και για ακούστε εκείνο το θεματάκι, μόλις τεσσάρων νοτών, που παίζουν ανά τακτά τα πλήκτρα. Ξετρελαθήκατε και σεις; Σας πειράζει να είναι και μένα το αγαπημένο μου;

Το εκπληκτικό πρελούδιο “Rooftops” προϊδεάζει για κάτι πολύ καλό. Είναι τόσο άψογο από μόνο του, που αντί να κρατά δύο λεπτά, θα προτιμούσα να υπερβαίνει τα διακόσια! Ακολουθείται από ένα ακόμα πρελούδιο, το “Alone In The Rain”, εν μέσω ήχων καταιγίδας, με τις κιθάρες να σολάρουν θεματικά πάνω στα πλήκτρα. Και κάπου εκεί αριβάρει το “Ghost Beneath The Flames”. Φίλοι των Savatage, φίλοι των Kamelot, φίλοι του θεατρικού Μέταλ και του soundtrackικού Heavy Rock, μπορείτε άνετα να ενωθείτε. Οι αρμονίες στις φωνές κεντούν, το αργό τέμπο κάνει το κομμάτι να φαίνεται ακόμα πιο αρχοντικό και οι δυσολίες οδηγούν. Είναι Ροκ όπερα; Θα μπορούσε άνετα.

Τρελή ατμόσφαιρα το “Pain”, ζωντανό παράδειγμα του τι μπορεί να συμβεί όταν έχεις φοβερή έμπνευση και τεράστια όρεξη για δουλειά. Η ιδέα να παίξουν πολύ γρήγορα οι δίκασες πάνω σε ένα σχετικά αργό μοτίβο, μόνο τέλεια μπορεί να χαρακτηριστεί. Είναι σαν να «αμάρτησαν» οι Virgin Steele με τους Iced Earth. Ακολουθεί το «χιτάκι» “Ghost Shadow Redeemer”. Ρυθμικό μπάσιμο, σπάσιμο στο κουπλέ, μπασοτύμπανο στο δεύτερο μέρος του κουπλέ και περιμένω γεφυράρα; Εννοείται, γιατί οι φωνές έχουν σκεφτεί πολύ μπροστά. Η συνέχεια; ΞΥΛΟ! “I Don’t Want It Any More” και πάρε! Κάφρικα φωνητικά, πνιγμένα στο γρέζι, περίτεχνο παίξιμο στα τύμπανα και μία μελωδία αλά Slayer, για να έλθει το ρεφρέν και το διαρκές κοπάνημα. Τσεκάρετε και το σόλο του Vreto, τσεκάρετε και τι πανικό φέρνει.

Ο καλός χαμός στο “30 Hours Of Pain”. Γκάγκα-γκάγκα και μετά γκάπα-γκούπα. Δικασίδι, κιθαριστικό riffόργιο και η φωνή ακούγεται πιο δυνατή από ποτέ. Το “Beyond This Night” λειτουργεί σαν η «των τοιούτων παθημάτων κάθαρσις». Βασισμένο σε πλήκτρα και κιθάρες, με τις φωνές να διπλογράφουν και πάλι, προσφέρει έναν πρώτο επίλογο για το concept αυτό, το δεύτερο (και τελευταίο) μέρος που διατρέχει την ιστορία της ταινίας “The Crow”. To ορχηστρικό “Forever” είναι οι «τίτλοι τέλους» και το μόνο που μένει να σκεφτείτε είναι πως δεν υπάρχει κανένας λόγος να ανατρέξουμε ασθμαίνοντας σε μπάντες και κυκλοφορίες του εξωτερικού. Έχουμε Ο,ΤΙ χρειάζεται ΕΔΩ. Καλοτάξιδο, μάγκες! Άριστα-Δέκα!

Κώστας Κούλης

Buy the album HERE!