Ο Αύγουστος δεν μπήκε με το δεξί… Μπούκαρε και με τα δύο πόδια και με τα δύο χέρια, με το κεφάλι και ένα ρουκετοβόλο από δίπλα! Παρασκευή και Gagarin, ένας εθιστικός συνδυασμός, που αυτή τη φορά φέρει επί σκηνής τέσσερις μπάντες. Και το αποτέλεσμα; Ιδρώτας, απίστευτο ξύλο, stage diving και crowd surfing, καθώς και ένα γεμάτο μαγαζί, που το χάρηκε τελείως και εντελώς. Και μια και είμαστε μέσα στην υπερβολή, πάμε να δούμε τι μας έκανε να θέλουμε να γκρεμίσουμε φρούριο με μια κουτουλιά…

Οι Cult Of Orpist σέρνουν τον χορό. Το σχήμα από τη Λαμία, με το καρφωτό Thrash και τη Death περικεφαλαία, ξεκινάει με το ομώνυμο από το περσινό ντεμπούτο full length τους “Attack Of The Zombie Cans” (μετρούν και ένα ΕΡ) – εννοείται ότι εκεί στηρίχτηκε και το set – και τα κοφτά, αλά Slayer, σφαλιαρίδια τους, δημιουργούν τον απαραίτητο πανικό. Στο ξεκίνημα του “On The Verge Of Insanity”, μπασίστας και drummer παίζουν κοιτώντας ο ένας τον άλλο, ενώ οι κιθαρίστες κοπανιούνται εκατέρωθεν. Έχουν να κάνουν τρελή ζημιά τούτοι εδώ, να μου το θυμηθείτε.

Attack Of The Zombie Cans, On The Verge Of Insanity, Chainsaw Justice, Colombian Tie, B.T.S., Post Murder Suicide, Total War

Οι Memorain κουβαλάνε μπόλικη μανία, μπόλικη ιστορία, η φανέλα είναι θεόβαρη, εννιά άλμπουμ σε δεκαέξι χρόνια αποτελούν τρομερή σοδειά και οι τυπάδες βαράνε τη σκηνή με όλη τους τη δύναμη. Το έχουν με άνεση, με τα τύμπανα να λυσσομανούν (όλα ισχυρά στο ταμπούρο) και τις κιθάρες να γδέρνουν και το μπάσο να καγκελώνει όλους όσους βρίσκονται σε ακτίνα μερικών χιλιομέτρων «μόλις».

Ο μπροστάρης δεν χαμπαριάζει, κινείται συνέχεια και κάποια στιγμή την κάνει για κάτω! Χαιρετίζει τα παιδιά που στέκονται στις μπροστινές σειρές και ανεβαίνει πάλι στη σκηνή. Αυτά κάνουν και γι’ αυτά μας κάνουν! Είχαν να εμφανιστούν πολύ καιρό, αλλά το LiVE, τελικά, είναι σαν το ποδήλατο. Ναι; ΝΑΙ! Με το καλό η επιστροφή, κύριοι!

Nations On Fire, Until You Die, Demons Hunt, Guardian Knight, Bad Wolf, Endless Pain, The End Of Hope

Οι Demolition Hammer είναι από άλλο ανέκδοτο. Για τη συγκεκριμένη βραδιά, μπορεί να είναι κι από άλλο πλανήτη! Οι Αμερικανοί ανέβηκαν στη σκηνή και από κει και πέρα… Ατελείωτο κοπάνημα και ξύλο! Με ήχο να συνηγορεί στα του Thrash, με τις κιθάρες να τζιτζικιάζουν και το rhythm section να οργιάζει… Τι να λέμε τώρα… Μάλλον, ας πούμε κι άλλα, πολλά περισσότερα.

Ενώ δοκίμαζαν τον ήχο τους, λίγο πριν ξεκινήσουν, ο drummer κάνει ένα τρελό μπραφ και – πάντα δοκιμάζοντας τα τύμπανα – παίζει την εισαγωγή και λίγο από το τέμπο του “Coming Home” των King Diamond, από το μνημειώδες “Them”! Συγγνώμη; Τι λες, ρε μεγάλε; Παίζεις για πλάκα μία από τις τεχνικάτες και δύσκολες εισαγωγές τυμπάνων και το κάνεις σαν να παραγγέλνεις παγωτό;

Οι Γιάνκηδες δεν μασούν κατακαθόλου. Εξαπολύουν υψηλές ταχύτητες, κάφρικα θέματα και η φωνή σπέρνει ατσαλόπροκες. O Steve Reynolds έχει δύο καλά. Μιλάει πολύ γρήγορα, λέει συνέχεια φακ και φάκιν και περιμένει να διαλύσουμε το σύμπαν. Ναι, σωστά το λέτε. Τρία καλά έχει. Ενώ τον βγάζω φωτό, αντιλαμβάνομαι ότι κάποιος πιάνεται από πάνω μου, για να ανέβει στον κόσμο!

Ένα από τα παιδιά της ασφάλειας του Gagarin με πλησιάζει να ρωτήσει αν είμαι εντάξει. Χαμογελάω και περιμένω τον επικείμενο χαμό. Κι εκείνος δεν μου χαλά το χατίρι. Moshing και crowd surfing και κάποιοι τολμηροί βουτάνε από τη σκηνή. Χαμός από τους τυπάδες, οι οποίοι – αν δεν βγάλουν οι Dark Angel λαγό από το καπέλο τους – πάνε να γίνουν το συγκρότημα της βραδιάς.

Οι Dark Angel λαγό δεν διέθεταν. Τους είχαμε δει πριν λίγο καιρό. Σκοτώνουν στη σκηνή, το ξέρουν, το έχουμε εμπεδώσει κι εμείς, είναι οξυδερκείς και δαιμόνιοι, αλλά… Αλλά δεν είχαν πει την τελευταία τους λέξη. Περίμεναν, πολύ απλά, για την πρώτη. Μέχρι που ο τραγουδιστής τους, πολύ απλά, ξεκίνησε να τραγουδάει. O Ron Rinehart δεν είναι απλά ένας βοκαλίστας. Διαθέτει μια εξαιρετική φωνή, τραγουδά με τέτοιο τρόπο, λες και παίζει με το πιο επικό σχήμα του κόσμου και γεμίζει συγκίνηση το κοινό του. Συγγνώμη, γιατί δεν τον είχα προσέξει πιο νωρίς; Γερνάμε, μπάρμπα-Ντίνο; Ο άνθρωπος πατάει πάνω στις μπρουτάλ φόρμες των συμπαιχτών του και βγάζει γάργαρες φωνές και υμνικά θέματα. Και μόνο γι’ αυτό, οι Dark Angel αξίζουν κάθε μπράβο, κάθε ζήτω και κάθε χειροκρότημα.

Η σκιά του Jim Durkin δεν περιφέρεται στον κόσμο των ζωντανών, γιατί δεν βρίσκει ανάπαυση. Ο κιθαρίστας των Dark Angel, που έφυγε από τη ζωή μόλις στα πενήντα οκτώ του, θα βρίσκεται πάντα εδώ, στις καρδιές και τις σκέψεις των μουσικών συντρόφων του και όλων εκείνων που αγάπησαν τα τραγούδια της μπάντας που ίδρυσε. Ίσως ο Eric Meyer, να κοιτάει εκεί ψηλά κάποιες στιγμές και να χαμογελάει. Ο Jimmy D, όπως είπε και ξανάπε ο Rinehart, θα γιορτάζεται από τους πέντε, έτσι όπως θα ‘πρεπε και έτσι όπως πρέπει. Όσο για τον Hoglan… η άνεση προσωποποιημένη. Ο τρόπος που χτυπάει είναι για πολλά σεμινάρια. Αλλά αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Και ίσως γι’ αυτό να παραμένει πάντα τόσο εντυπωσιακό.

We Have Arrived, Time Does Not Heal, Never To Rise Again, The Burning Of Sodom, Circular Firing Squad, No One Answers, Merciless Death, The Death Of Innocence, Death Is Certain (Life Is Not), Extinction-Level Event, Darkness Descends, Perish In Flames

Ο Αύγουστος δεν μπήκε με το δεξί… Έσπασε την πόρτα και τους τοίχους και έκανε το Gagarin χωράφι. Κι επειδή το μαγαζί αυτό ξαναγεννιέται από τις στάχτες του, μην μασάτε. Στο επόμενο LiVE θα είναι ακριβώς όπως ήταν στο προηγούμενο. Εσείς μόνο χρειάζεται να θυμάστε τι είδατε και να ζητήσετε να το ξαναδείτε σύντομα. Πολύ σύντομα ει δυνατόν. Μισό, μισό λεπτάκι, σας παρακαλώ. Για το θέμα του καπνογόνου, τα πράγματα είναι πολύ απλά και θα γράψω ό,τι έγραψα και τότε, στους Maiden και το περιστατικό στο Ολυμπιακό Στάδιο. Είναι παράνομο. Φουλ στοπ! Και εσύ, που το άναψες και το περιέφερες, γιου μπιλονγκ ιν τζέιλ, όπως θα έλεγε και η Τζούλια Ρόμπερτς. Πέρας ακροάσεως!

Κείμενα, φωτογραφίες, video: Κώστας Κούλης, Γρηγόρης Μπάκος