Τούτη τη βραδιά απολαμβάνουμε στην Ελλάδα μας δύο από τους μεγαλύτερους και πλέον επιδραστικούς κιθαρίστες όλων των εποχών. Joe Satriani και Steve Vai. Μαζί! Το G3 (o Pete Thorn είναι «απλά» ένας τεράστιος παίχτης) ξαναζεί μεγάλες στιγμές, περιοδεύοντας στον κόσμο και εμείς θα δούμε από κοντά, για ακόμα μία φορά, ένα μάτσο απίστευτους μουσικούς, που έγιναν μία γροθιά και παίζουν ακόμα πιο απίστευτα πράγματα.

Από την ώρα που άνοιξαν οι πόρτες μέχρι την ώρα που έσβησαν τα φώτα, από τα μεγάφωνα ακούγονταν μόνο τραγούδια του Ozzy. Από κάθε σημείο της τεράστιας καριέρας του. Όλος ο πλανήτης αναγνωρίζει και αποφαίνεται ανάλογα και αντίστοιχα. Και εμείς σηκώνουμε τα μάτια στον ουρανό και σκεφτόμαστε. Χιλιάδες εικόνες και χίλιες χιλιάδες λέξεις…

Ξεκίνημα από κοινού, με τους δυο τους παρέα στη σκηνή, δίπλα-δίπλα, σάιντ μπάι σάιντ, που λένε και οι ξένοι, να παίζουν και να μαγεύουν από το πρώτο λεπτό και την υπόλοιπη μπάντα να χαζεύει όλους τους από κάτω. Ο τεράστιος Kenny Aronoff στα τύμπανα (και μόνο η δημοσίευση της λίστας με τα ονόματα που έχει παίξει, απαιτεί σχεδόν όλη τη χωρητικότητα της ιστοσελίδας), ο υπέρ-τεράστιος Marco Mendoza στο μπάσο (και πού δεν έχει παίξει και τούτος εδώ ο υπέροχος άνθρωπος) και φυσικά ο Thorn στην έτερη-έτερη κιθάρα. Ένας μοναδικός μουσικός και σολίστας. Βλέπετε, οι Vai και Satriani θέλουν και έχουν πάντα έναν ακόμα κιθαρίστα μαζί τους στη σκηνή, δείχνοντας κάθε φορά πόσο ακομπλεξάριστοι και πόσο άνετοι είναι.

Ο κόσμος απολαμβάνει. Ο ήχος είναι εξαιρετικός και παίζει να μην έχω ποτέ ακούσει καλύτερο ήχο στις κιθάρες στο Terra Vibe. Ο Vai δείχνει για ακόμα μία φορά ότι έχει την κορυφαία σκηνική παρουσία. Είναι τόσο εντυπωσιακός, που θα έλεγε κάποιος ότι ο Jack Butler θέλησε να κάνει τα δικά του και εμφανίστηκε «αντ’ αυτού», ως Vai στα φεστιβάλ του σήμερα.

Ο Satriani επιβεβαιώνει για ακόμα μία φορά ότι είναι ένας μάστορας της κιθάρας. Είναι ο γκραντ μετρ των ονείρων και δη των μπλε. Είναι έντονα συγκινησιακό το φορτίο, μια και αποφασίζει να μας πάει ταξίδι σε εποχές που ζήσαμε πριν δεκαετίες. Το “Flying In A Blue Dream” ζωντανεύει και γίνεται ιπτάμενο χαλί, προκειμένου να σερφάρουμε με τον πιο γλυκό εξωγήινο του σύμπαντος. “Surfing With The Alien” λοιπόν και λίγο μετά “Satch Boogie”, έτσι, για να πικάρουμε τον Vai και να τον κάνουμε να επιστρέψει με κάνα βαρβάτο κομμάτι από τη δική του κληρονομιά. Ο Michael Jordan της κιθάρας έχει τον νου του. “For The Love Of God” και ξαφνικά βρισκόμαστε στο πατάρι του Rock City, στη Σωκράτους, λίγο πιο κάτω από το Εφετείο. Πόσοι αιώνες έχουν περάσει; Κι όμως… Λες και δεν πέρασε ένα Σαββατοκύριακο από τότε. Τότε που αγοράζαμε τον δίσκο, τότε που χαζεύαμε το απίθανο εξώφυλλο, τότε που αναρωτιόμαστε πού στον δαίμονα αγόραζε τις εκπληκτικές μπότες που φορούσε… Το ατελείωτο κλάμα της κιθάρας και το κοινό που ακούει, ΔΕΝ σημειώνει και αφήνεται στις μαύρες σελίδες της αντίστοιχης παρτιτούρας.

Σχεδόν εκατόν είκοσι λεπτά έκατσαν κοντά μας και ήταν κάτι παραπάνω από ειλικρινείς και τίμιοι. Όλη η μπάντα έλαμψε, όλη η μπάντα άστραψε και βρόντηξε, βαρόντας τρελά τζαμαρίσματα στα φινάλε των κομματιών και… Και τι; Επίλογος; Ο Marco ξανά πίσω από το μικρόφωνο (τραγούδησε και στην αρχή του LiVE, αποδίδοντας εξαιρετικά στο “I Wanna Play My Guitar”) και “Born To Be Wild”, με την «προσθήκη» του Gus G. στη σκηνή! Ο Κώστας της καρδιάς μας ανάμεσα σε Satch και Vai και εκατόν είκοσι μέτρα σόλο, με τους τέσσερις κιθαρίστες να πυροβολούν κατά ριπάς.

Πανδαισία ήχων λοιπόν, φωτεινή εξτραβαγκάνζα όλοι τους. Το σχήμα να λάμπει, να παράγει και να χαρίζει τρελή ευδαιμονία και ο κόσμος να συλλογιέται πως «Δεν είναι δυνατόν να το ζούμε όλο αυτό». Και ο συλλογισμός ενδέχεται να παραμείνει, μέχρι την επόμενη εμφάνιση των Vai & Satriani φυσικά. Και κάτι για την ταμπακιέρα. Άγιε Τζο… Το “Crystal Planet” θα πρέπει να υπάρχει σε κάθε setlist! Το “Crystal Planet” θα παίζεται κάθε φορά που ανεβαίνεις στη σκηνή! Και το “One Big Rush”! Και θα κλείνετε με το “I Believe”, έτσι, για να μην μείνει κανείς αδάκρυστος.

Μια χαρά πέρασα στο πούλμαν. Και στο πήγαινε και στο έλα. Πώς είπατε; Αν μου άρεσε που μεταφέρθηκε η συναυλία. Όχι, δεν μου άρεσε. Είναι μακριά η Μαλακάσα, όπως και να το κάνουμε. Είναι πρόβλημα, αλλά στο επιχειρείν υπάρχει το ρίσκο. Ο επιχειρηματίας κάνει τις επιλογές του και δικαιώνεται – ή όχι – από τον χρόνο και τους συνεργάτες του. Και τις αποφάσεις του κοινού.

I Wanna Play My Guitar, The Sea Of Emotion, Pt. 1, Zeus In Chains, Little Pretty, Ice 9 / The Crying Machine, Flying In A Blue Dream, Surfing With The Alien, Sahara, Tender Surrender, Teeth Of The Hydra, Satch Boogie, If I Could Fly, For The Love Of God, Always With Me, Always With You, Crowd Chant, Born To Be Wild (With Gus G.)

Για ελάτε λίγο κοντά μου. Για πλησιάστε λιγάκι. Κάποιοι δεν πήγαν σε αυτό το LiVE – για οποιοδήποτε λόγο – και επέλεξαν να κράξουν. «Μέτρια, ψιλοκαλά, μμμμ, έτσι κι έτσι»… Σοβαρά, κύριοι και κυρίες; Πήγε άπατη η συναυλία επειδή, εσείς προσωπικά, δεν πήγατε; Δεν έπαιξαν καλά οι μέγιστοι επειδή, εσείς προσωπικά, δεν πήγατε; Μάλλον ντράπηκε και η ντροπή; Σίγουρα ντράπηκε και η ντροπή.

Κώστας Κούλης

Φωτό: Εβελίνα “Red” Γερακίτη – Φλούρου