Πέντε ερωτήσεις για την Φένια Μαϊδώνη

Η «Επαφή με τον Θεό» είναι το πρώτο θεατρικό σου έργο και αγγίζει ζητήματα όπως η επιθυμία, η ενοχή, η πίστη και η ελευθερία. Ποια ήταν η προσωπική ανάγκη ή η σκέψη που σε οδήγησε να γράψεις αυτή την ιστορία;

Η επιθυμία θεωρώ πως είναι μια κοινή προσωπική ανάγκη. Ένας άνθρωπος χωρίς επιθυμίες και θέλω νομίζω ότι είναι ψυχικά νεκρός. Αν δεν έχεις στην ζωή σου ένα όνειρο, έναν στόχο ή έστω ένα πρόσωπο για το οποίο ζεις, πεθαίνεις και δίνει χρώμα στην ύπαρξή σου, τότε ποιο είναι το νόημα;

Οι επιθυμίες δεν έχουν πάντα θετικό πρόσημο βέβαια και αυτό είναι μια αλήθεια πικρή. Αυτή ήταν και η δική μου ανάγκη εξάλλου γράφοντας την «Επαφή με Τον Θεό». Δεν ήθελα να μιλήσω για ιδανικά αλλά αντίθετα για την ενοχή που μπορεί να κατακλύζει κάποιον. Μπορεί πράγματι να είμαστε ελεύθεροι να αγαπάμε και να συνάπτουμε σχέσεις με όποιον θέλουμε αλλά ταυτόχρονα μπορεί αυτή η σχέση να μην είναι αποδεχτή. Είτε κοινωνικά είτε μέσα από την οικογένεια. Αυτός ο περιορισμός για έναν άνθρωπο μπορεί να γίνει μια αρκετά στρεσογόνα κατάσταση όπου δημιουργεί ενοχές. Απέναντι σε έναν πατέρα που δεν θα ήθελαν να στεναχωρήσουν, σε μια μητέρα που θα είχε περισσότερες προσδοκίες από εκείνους ακόμα και σε μια κοινωνία που θα σου κουνήσει το δάχτυλο. Σε αυτό λοιπόν το σημείο βρίσκεται και η σύγκρουση μεταξύ της ενοχής και της επιθυμίας. Επειδή κάποιος θα μου απαγορεύσει να αισθάνομαι δεν σημαίνει πως θα σταματήσω και να το κάνω. Μόνο που μέσα σε αυτή την λούπα δεν μπορώ να ξέρω αν είμαι όντως πραγματικά ελεύθερος..

Τρεις αδελφές μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον αυστηρών απαγορεύσεων όπου ακόμη και η επιθυμία μοιάζει να αποτελεί αμαρτία. Τελικά, ποιος ορίζει τα όρια ανάμεσα στο σωστό και το λάθος; Η κοινωνία, η θρησκεία ή οι δικοί μας φόβοι;

Οι απόψεις εδώ πέρα διίστανται και ο καθένας έχει το δικαίωμα να υποστηρίξει όποια μεριά του νομίσματος θέλει και ενδεχομένως τον βολεύει. Το μόνο σίγουρο είναι πως όλοι έχουμε καταπατήσει θέλοντας και μη τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη να πιστεύουμε κάπου. Σε έναν Θεό, σε μια ομάδα και αν δεν πιστεύουμε σε τίποτα από όλα αυτά σίγουρα θα πρέπει να ακολουθούμε όλοι μια κοινή γραμμή για να μπορούμε να συμβιώνουμε χωρίς να σφαζόμαστε σαν να ήμαστε στον μεσαίωνα. Αν μια φράση μπορούσε να συνοψίσει την ιδιοσυγκρασία μου είναι ότι : «Η ελευθερία του καθενός σταματά εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου». Μέσα σε αυτή την φράση θεωρώ πως υπάρχουν όλες οι απαντήσεις. Λάθος είναι κάτι το οποίο συμβαίνει χωρίς συγκατάθεση. Πολλές φορές μπορεί να γνωρίζω ότι κάνω κάτι λάθος και να συνεχίζω να το κάνω. Αυτός που πρέπει να βάλει τα όρια όμως είμαι εγώ. Εγώ δεν πρέπει να πάω στο περίπτερο και να αγοράσω το πακέτο με τα τσιγάρα. Όχι το κράτος ή η θρησκεία να μου απαγορεύσει να καπνίζω.

Ο τίτλος «Επαφή με τον Θεό» αφήνει πολλά περιθώρια ερμηνείας. Είναι τελικά η επαφή με τον Θεό μια αναζήτηση πνευματικότητας ή μήπως μια βαθύτερη προσπάθεια συμφιλίωσης με την ανθρώπινη φύση, το σώμα και τις επιθυμίες μας;

Είναι ξεκάθαρα μια βαθύτερη προσπάθεια συμφιλίωσης με την ανθρώπινη φύση, το σώμα και τις επιθυμίες μας. Δεν έγραψα ένα θρησκευτικό έργο. Δεν πιστεύω Στον Θεό όσο θα έπρεπε δυστυχώς ή ευτυχώς επομένως δεν είμαι ειδικός για να μιλήσω σε πνευματικό επίπεδο. Πιστεύω ακράδαντα ωστόσο πως ακόμη και ο αμαρτωλός όταν θα έρθει η ώρα να λογοδοτήσει, σε αυτό το κάτι ανώτερο που θα τον δικάσει ,θα ψάξει να βρει ένα κοινό σημείο επαφής. Αυτό το κοινό σημείο επαφής είναι για εμένα η αποδοχή.

Η παράσταση κινείται ανάμεσα στην αγάπη, τον έλεγχο, τη ζήλια και την καταπίεση. Πόσο εύκολα μπορεί η ανάγκη ενός ανθρώπου να αγαπήσει και να αγαπηθεί να μετατραπεί σε μια μορφή φυλακής για τον ίδιο και τους γύρω του;

Αυτό δεν κατατάσσεται σε κάποια κατηγορία ως αδίκημα αλλά θα έπρεπε. Αν θες να καταστρέψεις κάτι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να το κόψεις, να το διπλώσεις, να το τσαλακώσεις, να το κουβαλάς συνέχεια μαζί σου. Να το βρωμίζεις, να το χτυπάς και να το πετάς αριστερά και δεξιά. Το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους και τα συναισθήματα. Στην προσπάθεια μας να κρατήσουμε κάτι που αγαπάμε πάρα πολύ, καταφεύγουμε στις παραπάνω λάθος τεχνικές προκειμένου να το διατηρήσουμε κοντά μας αιώνια. Είναι ανασφάλεια πως δεν θα βρούμε κάτι καλύτερο; Είναι ιδιοκτησία μας κάποιος που μας έδωσε μικρές στιγμές χαράς και δυο ψίχουλα αγάπης; Το μόνο σίγουρο με το να πιέζουμε ανθρώπους να υπομένουν αυτή την κακή συμπεριφορά από εμάς, ως αποτέλεσμα πάντα θα έχει να θέλουν να φύγουν μίλια μακριά μας.

Ως δημιουργός του έργου αλλά και ως ηθοποιός που βρίσκεται πάνω στη σκηνή, πώς βιώνεις τη διπλή αυτή ιδιότητα; Υπάρχει κάτι που ανακάλυψες για τον εαυτό σου μέσα από την διαδρομή αυτής της παράστασης;

Φυσικά. Αρκετοί μπορεί να πιστεύουν πως επειδή έγραψα ένα έργο το θυμάμαι απέξω και ανακατωτά. Προφανώς και δεν το θυμάμαι και προφανώς μπερδεύω και τα λόγια μου και ξεχνάω ατάκες συνεχώς. Ένα από πολλά πράγματα που με συνάρπασαν ωστόσο είναι το πως ο κάθε ηθοποιός, τόσο και ο σκηνοθέτης μας ο Λευτέρης Μαριόλας, έδωσαν μια άλλη οπτική. Μια άλλη ερμηνεία σχετικά με το πως θα μπορούσε να είναι ο κάθε ρόλος. . Όταν γράφεις κάτι ο φόβος σου είναι μην «χαλάσει».

Το έχεις οραματιστεί κάπως και αυτό είναι μια σύγκρουση που βιώνει ένας άνθρωπος ο οποίος παίζει σε ένα έργο που έχει γράψει εκείνος, παρόλο που δεν το σκηνοθετεί ο ίδιος. Δεν θα ήθελα να σκηνοθετήσω το έργο μου. Δεν θα μπορούσε να με καλύψει περισσότερο η σκηνοθεσία του Λευτέρη Μαρίολα. Αισθάνομαι ευγνώμον για το αποτέλεσμα και που αυτό το κείμενο πήρε σάρκα και οστά και είναι ακριβώς αυτό που είχα φανταστεί. Όλοι οι συντελεστές έδωσαν την δική τους πινελιά. Γυρίσαμε πολλές φορές πίσω στο κείμενο και επιβεβαιώσαμε πως όσες ιδέες και αν έπεσαν στο τραπέζι, όλες είχαν βάση. Αυτή είναι και η ουσία. Στον καθένα να μείνει και να τον στιγματίσει κάτι διαφορετικό ,γιατί στο φινάλε είμαστε όλοι διαφορετικοί. Αυτός είναι και ο στόχος μου. Να βάλω τον θεατή στην διαδικασία να αναρωτηθεί. Είναι ένας κόσμος η «Επαφή με Τον Θεό», ένα σύνολο ανθρώπων που πονάνε. Όπου όλοι γίνονται θύτες και θύματα και οι συμπεριφορές τους είναι ταυτόχρονα δικαιολογημένες και αδικαιολόγητες.

Μαίρη Ζαρακοβίτη

«Επαφή με τον Θεό», από 20 Νοεμβρίου στο Θέατρο Nous – Creative Space

Συντελεστές

Κείμενο: Φένια Μαϊδώνη
Σκηνοθεσία: Λευτέρης Μαργιόλας
Δραματουργική επεξεργασία: Γιώργος Αγγελίδης
Κίνηση – χορογραφία: Φένια Μαϊδώνη
Φωτισμοί: Λευτέρης Μαργιόλας
Μουσική: SoundCheck Studio
Επιμέλεια Μακιγιάζ: Margo Beauty
Φωτογραφία: Νικίτα Κουνίτσκι
Επικοινωνία: Νταίζη Λεμπέση
Γραφιστικό: White Satin Productions
Παραγωγή: White Satin Productions