Πρώτοι εμφανίστηκαν στη σκηνή οι Remember Lizzy. Ρε δαίμονα, έχουν περάσει είκοσι χρόνια από την πρώτη φορά που τους είχα δει; Κι όμως… Το συγκινησιακό κομμάτι είναι αλληλένδετο με αυτό της μουσικής, κάτι που οφείλει να υφίσταται, αφού η μουσική είναι η κορυφαία μορφή ψυχαγωγίας.

Οι έξι τους, άψογοι μουσικοί και τρομεροί παίχτες, δίνουν στα αθάνατα τραγούδια των Thin Lizzy τη λάμψη που τους πρέπει. Όταν φτάνουν στο υπέρ-αγαπημένο μου “Massacre”… Εκεί πλέον λειτουργεί το ένστικτο. Εξακόσιοι άγνωστοι ήρωες, νεκροί κάτω απ’ την άμμο…

Παράλληλα με την έξοχη απόδοση των ύμνων, η μπάντα φροντίζει να μας τροφοδοτεί με ιστορίες. Όπως για το “Dedication”, το οποίο δεν έχει γραφτεί από το ίδιο το συγκρότημα, αλλά έμελλε να το επαναχαρακτηρίσει, ιδίως με την κυκλοφορία της best-of συλλογής το 1991. Οι Remember Lizzy έπαιζαν λες και πήγαιναν βόλτα στην παραλία και εμείς απλά αναρωτιόμαστε… Πώς στον διάολο το κάνουν και φαίνεται τόσο εύκολο, ενώ ΔΕΝ είναι;

Η χροιά της φωνής πολύ κοντά στον Parris, το εύρος της θαυμάσιο (αυτός ο μπροστάρης μπορεί να τραγουδήσει οτιδήποτε) και η απόδοση από καρδιάς, με τα δεύτερα φωνητικά να είναι εξίσου ερωτεύσιμα. Στον γλυκύτατο επίλογο, “The Boys Are Back In Town”, τα φωνητικά μοιράζονται ανάμεσα σε τραγουδιστή και κιθαρίστα. Ο κόσμος χειροκροτά και εμείς ετοιμαζόμαστε. Πέρα από τις γραμμές που διαβάζετε, γράφουμε το κείμενο για ένα βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε για τη μπάντα από το σμαραγδένιο νησί.

Απαραίτητη διακοπή, για να μαζέψουν οι μεν και να στήσουν οι δε και επαναφορά συγκινησιακού φορτίου με την εμφάνιση των City Kids. Μπάντα tribute στους Motorhead και ένα power trio που ακούγεται σαν μεραρχία μουσικών πυροβολητών. “Metropolis”, φωνές και μπαταριές και παραγγελιές, σχεδόν από το πρώτο δευτερόλεπτο. «Τι θα κάνουμε μ’ αυτόν εδώ κάτω; Από την αρχή μας λέει ‘Μόνο Maiden’…». Μωρέ, μην του χαλάσεις το χατίρι. Και ο πανμέγιστος Lemmy το κοπάνησε το “The Trooper” και τα διέλυσε όλα!

Τύμπανα καταιγιστικά, κιθάρα που σκοτώνει και φωνή πολύ κοντά σε εκείνη του Fraser. Το διασκεδάζουμε, το φχαριστιόμαστε, το βρέχουμε και σκουντρίζουμε στην υγειά όλων. Και κάπου εκεί… Κάπου εκεί το φάλτσο. «Τελευταίο κομμάτι για απόψε»… Συγγνώμη, κατάλαβα λάθος; Με το ζόρι έχουν παίξει τριάντα-τόσα λεπτά και η ώρα δεν είναι καλά-καλά έντεκα και μισή… Κι όμως… “Ace Of Spades” και τα φώτα ανάβουν.

Δεν έχω ιδέα τι συνέβη και το πιο πιθανό είναι να μην μάθω ποτέ. Δεν ξέρω ποιος φταίει για αυτό που είδαμε και ακούσαμε. Θα ήθελα πολύ να γράψω για καραγκιοζιλίκια και λοιπές εμπριμέ σανταραφιές, αλλά δεν μπορώ, αφού δεν έχω την πληροφορία, αφού βρίσκομαι στο σκοτάδι, όπως και όλοι εκείνοι που ήλθαν στο Academy, προκειμένου να περάσουν ένα ωραίο Σαββατόβραδο και έφυγαν με πικρή γεύση στο στόμα.   

Έμεινα για λίγο στον χώρο. Ρώτησα μάλιστα κάνα-δυο από τους θεατές, μήπως ήξεραν τι μεσολάβησε και χάλασε η βραδιά. Καμία εικόνα. Έξω από το μαγαζί, ένα από τα παιδιά που ήλθαν να παρακολουθήσουν, εξίσταται και εκρήγνυται, με κόσμιο τρόπο πάντα. Ξεκινάω για το σπίτι πλέον. Θέλω να κρατήσω μόνο τα ωραία, αλλά δεν είναι και τόσο εύκολο. Δεν θέλω να κάνω τον ντετέκτιβ, είναι κάτι που δεν έχει την παραμικρή σχέση με τη μουσική. Θέλω όμως να ξέρω τι μου γίνεται. Τι μου διασφαλίζει ότι κάτι παρόμοιο δεν θα συμβεί ξανά; Κι αν τύχει το ίδιο πράγμα σε δεκαπέντε μέρες ή τρεις μήνες; Τι ή ποιος με προφυλάσσει από τέτοιες ασχημίες; Ακριβώς. Τίποτα και κανείς…

Κώστας Κούλης

Video: Γιώργος “Dr.P” Παπαντώνης

Φωτογραφίες, video editing: Stiver Graunne, wPITw agency