Κάνεις μία έτσι να μπεις στο Κύτταρο και ακούς το “Gutter Ballet”. Και αμέσως χαμογελάς. Την αμαρτία μου θα την πω. Οπαδός των Savatage δεν είμαι. Αφού έχω τους Ryche, τι να τους κάνω τους Savatage; Επειδή όμως με πονάει το δοντάκι μου για αρκετά από τα τραγούδια τους και ένα από κείνα είναι και τούτο εδώ… Καταλαβαίνετε τώρα, έτσι; Οι Diamond Signs είναι διασκεδάστριες με την καλύτερη των εννοιών. Εκνευριστικά καλές μουσικοί όλες τους, με μία τραγουδίστρια που σκοτώνει! Απίστευτο βιμπράτο, σοπράνο χαρακτηριστικά όποτε το επιθυμεί και χροιά ταμάμ με κάθε τι που παίζουν.

Όταν ξεκίνησε το “The Tower”, θα ήθελα να είναι από μια μεριά ο ίδιος ο Dickinson, να δει πώς αποδίδονται τα αστέρια του. Τα κορίτσια διέλυσαν τη σκηνή, αφού οι διασκευάρες τους δεν άφησαν κανέναν παραπονεμένο και το “Girl From Lebanon” ήταν εκείνο που κυριολεκτικά μας άφησε να χειροκροτάμε σαν να έχουν φρακάρει τα χέρια μας στη δημιουργία παλαμακιών.

Έκλεισαν το σετ τους με το “Wrathchild” (όποιος τολμήσει και με ρωτήσει «Τίνος συγκροτήματος», του έχω φάει τα σπλάχνα με φάβα και ένα ωραίο Κιάντι) και καταχειροκροτήθηκαν. Ψυχαγωγία κάργα και τίποτα λιγότερο.

Gutter Ballet, Fairies Wear Boots, The Tower, Women, Lonely, Girl From Lebanon, Souls Of Charon, Cold Sweat, Wrathchild

Οι Stellar Veil συνεχίζουν τις εμφανίσεις τους γύρω από το ντεμπούτο άλμπουμ τους, με τίτλο “Calling The Hearts Of The World” και φροντίζουν να δείχνουν συνέχεια το πόσο δεμένοι είναι πάνω στη σκηνή. Με τη φωνή του Jon Soti να δένει με όργανα και δεύτερη φωνή, με τους μουσικούς να αποδεικνύουν περίτρανα ότι είναι μάστορες σε αυτό που κάνουν και με τα τραγούδια τους να αγκαλιάζονται και να αγαπιούνται από το κοινό, η μπάντα προχώρησε με υμνικά τραγούδια, ρεφρέν που μας αρέσει να ακούμε συνέχεια και συνεχώς (αγαπάμε πλεονασμούς), ενώ τίμησε και το μουσικό παρελθόν αρκετών από τα μέλη, αφού παίχτηκε το “Promises” (AOR στα καλύτερά του, να τονίσω εδώ).

Κεφάτο το σχήμα, κατάφερε να μας κάνει να το κουνήσουμε, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια μάλιστα και μάλλον θα πρέπει να προγραμματίσουμε μία κουβεντούλα μαζί με τους SV, να δούμε τι μας ετοιμάζουν δισκογραφικά για το μέλλον και πόσο κοντινό θα είναι αυτό το μέλλον. Ενός καλού (άλμπουμ) μύρια έπονται (και ένα ακόμα να έπεται, πάλι καλυμμένοι είμαστε).

Safely Chained, Feel The Pain, A Thousand And One Nights, To Mend A Broken Heart, Promises (Hideaway), Diamonds To Dust, Cross The Line, Sign Of Times, Calling The Hearts Of The World, Final Stand

Οι Destiny Calls είναι απλά αγαπημένοι. Είναι καταπληκτικά παιδιά, είναι πολύ καλοί μουσικοί, έχουν να επιδείξουν πολλές συμμετοχές σε έτερες μπάντες και ένα σωρό δισκογραφικές δουλειές και το “Alive”, το ντεμπούτο τους, έγινε δεκτό με μεγάλο ενθουσιασμό από όλα τα παιδιά που αρέσκονται να ακούνε μελωδικό και βαρβάτο Hard/Heavy Rock και όχι μόνο. Φωνή που κάθε φορά ακούγεται και πιο οικεία, που ακούγεται και πιο γλυκιά, μουσικές που απογειώνουν το λιμπρέτο και ένα σωρό τσαχπινιές, από αυτές που θέλουμε να ακούμε και να μας κακομαθαίνουν. Για παράδειγμα, αυτή η μετατροπία στο τελευταίο ρεφρέν του “Angel”… Τρελαίνομαι, ρε μάγκα μου!

Και όταν παίχτηκε ο υπέρ-διασκεύαρος στο “Hide Your Heart”… Εκεί πλέον καταλαβαίνεις ότι αυτά τα παιδιά απλά επιλέγουν τι θα παίξουν, χωρίς να σκεφτούν αν υπάρχουν δυσκολίες στην «εφαρμογή» ή στην «αποτύπωση». Αφού, έτσι κι αλλιώς, ό,τι έχουν επιλέξει θα βγει καλό και στην περίπτωσή τους πολύ καλό.

Τρία συγκροτήματα συνώνυμα του κεφιού. Ένας επίλογος που είναι κατ’ ουσίαν πρόλογος και μάλιστα ερωτεύσιμος. Ο καλύτερος τρόπος να τελειώσει η εβδομάδα; Ο καλύτερος τρόπος να μπει η επόμενη; Η πιο καλή δικαιολογία να κλείσεις κατάμουτρα την πόρτα στη μιζέρια; Διαλέγετε, παίρνετε και συμφωνούμε μαζί μας.

Better Days, Alive, Lonely Days Lonely Nights, Out Of Love, Desperate Dreams (Survivor), Angel, Into The Night, I Found Someone (Cher), Hide Your Heart (Bonnie Tyler, KISS), Tonight

Ο κόσμος τίμησε ξανά με την παρουσία του venue και σχήματα και εγώ απλά αναρωτιέμαι μήπως οι διοργανωτές θελήσουν να κάνουν ένα διήμερο στο μέλλον, γεμάτο με μπάντες και event, ώστε να φτιάξουν κάτι που δεν έχει γίνει ακόμα στις πιάτσες της Ροκ Αθήνας. Θα είναι δύσκολο, εννοείται, αλλά με τέτοια εχέγγυα και τόση δουλειά που έχουν ρίξει, ίσως να μην είναι καθόλου κακή ιδέα.

Κώστας Κούλης

Φωτό: Stiver Graunne, wPITw agency