Τα σφαλιαρίδια ξεκίνησαν να πέφτουν με την απόβαση των I See Red στη σκηνή του Arch. Καθαρόαιμο Death, δικασίδια, χαρακτηριστική φωνή, μελωδίες δικίθαρο, κοινό που τραβάει φωτό και βίντεο και οι συνήθεις ύποπτοι μπροστά μπροστά, οι οποίοι κοπανιούνται κατά βούληση.

H μπάντα έχει ξεκινήσει από το Hardcore, η ουσία της όμως βρίσκεται πολύ πιο πέρα, συνδυάζοντας διάφορα μοτίβα και φιλτράροντάς τα μέσα από το δικό της υβρίδιο.

Θαυμάζοντας τις δίκασες, οι οποίες τρέχουν χωρίς σταματημό, φτάνουμε σε μερικά λεπτά στον τραγουδιστή, ο οποίος μοιράζεται μαζί μας το μυστικό. «Δεν ήταν να παίξω κιθάρα απόψε. Αλλά τούτος εδώ, ναι, αυτός που μιλάει, έπαθε ένα ατύχημα και έτσι»…

Και έτσι έσπασε τελείως ο πάγος. Ξύλο της προκοπής τα τραγούδια και καταιγιστική η χροιά. Πάμε γερά!

Behold The Light Of The World, Red Is Dead, Among The Withered Stars, The Tongues Of Fire, I Am The Universe, Pestilent Breed, We The Void

Οι AmongRuins, χωρίς πολλά πολλά και χωρίς καμία προειδοποίηση, έκαναν τη σκηνή δική τους μέσα σε εξήντα δευτερόλεπτα. Ο Sverd ήταν κάτι παραπάνω από σαφής. Να μαζευτούμε εκεί μπροστά όλοι και να τα κάνουμε ΟΛΑ πουτάνα και με αυτό το «σικ» εισαγωγικό, βρεθήκαμε να βλαστημάμε που δεν έχουμε μαλλιά, για να τα headbangάρουμε μέχρι να σταματήσει ο ήλιος να γυρίζει.

Με πάτημα το καινούργιο, ολόφρεσκο και πολυσχιδές άλμπουμ τους, “Advent Of Chaos”, το σχήμα έδειξε ότι είναι διαβασμένο, τεχνικά άψογο και αναπαράγει με ιδανικό τρόπο τις ιδέες του επί σκηνής. Τρέξιμο και λυρισμός, χάος και αρμονία, όλα μαζί, τρελή παρέα, σε ένα σύνολο τραγουδιών που έχει σκοπό να πάρει κεφάλια. Και το κατάφερε, χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία, παρέα με μερικούς υπέροχους μουσαφίρηδες. Έχουμε ενοχοποιητικές φωτό, μη φοβάστε.

Η αντίδραση του κόσμου… αυτή που έπρεπε, αν και δεν θα ησυχάσω αν δεν δω να βγάζουν φωτό μία στο τόσο και όχι κάθε δέκα δευτερόλεπτα. Μην βλέπετε τις συναυλίες μέσα από την οθόνη του κινητού σας, ρε δαίμονα!

Όπως καταλαβαίνετε, η σκηνή ήταν ruins μετά το LiVE των παιδιών.

Tear Me Apart, Advent Of Chaos, Red Divine, End Of My Fall, Open Wounds, Suffer For Credence, Into The Flame, Wells Of War, Night Mother

Οι Nightrage είναι μπάντα παντός καιρού! Μπορεί να παίξουν σε αυτό το μαγαζί, μπορεί αύριο να βρίσκονται στην Ινδονησία και μπορεί μεθαύριο να έχουν να πάνε στο τρίτο φεγγάρι του Κρόνου. Ε, θα το κάνουν με τον ίδιο επαγγελματισμό και την ίδια άνεση και θα τα σπάσουν όλα.

Ο Μάριος κραδαίνει το axeχορδο και η ομάδα λαμβάνει θέσεις. Θα τα διαλύσουμε όλα; Μωρέ και λίγα γράφω. Τραγούδια από το τελευταίο και πλέον πρόσφατο “???”, τραγούδια από τις προηγούμενες δουλειές τους, γλυκός πονοκέφαλος το setlist και η αγάπη των μελών για κάτι που τους θρέφει την ψυχή και τον νου. Κάποια στιγμή γυρίζω το βλέμμα και βλέπω παιδιά να χτυπιούνται, παιδιά να θαυμάζουν και παιδιά να νιώθουν παιδιά, ευρισκόμενα σε μία συναυλία που θυμίζει κάτι από το ένδοξο παρελθόν. Τότε που δεν είχαμε τη δυνατότητα να ξέρουμε το σετ από το πρώτο LiVE του συγκροτήματος, τότε που δεν ήταν όλα σε κοινή θεά, μερικά δευτερόλεπτα μετά το πέρας της εκδήλωσης. Οι Nightrage σπάνε τα κοντέρ γιατί το έχουν, γιατί γουστάρουν και γιατί έτσι θέλουν να προχωρήσουν. Μαζί τους και εμείς, φυσικά.

Intro So Far Away, Being Nothing, Euphoria Within Chaos, A Throne Of Melancholy, Elusive Emotion, Affliction, The Venomous, In My Heart, Scathing, Phantasma, Frozen, Dark Light, Nauseating Oblivion, Descent Into Chaos, Spiral, The Tremor, Outro Remains

Είναι λίγο σουρεάλ, αλλά πάλι… πείτε μου κάτι που δεν είναι. Το venue βρίσκεται μεσοτοιχία με σκυλάδικο. Η όλη περιοχή, βιομηχανική γαρ, θυμίζει κάτι από Ελλάδα του προχθές. Το πάρκινγκ αποτέλεσε καλή αφορμή για ιστορίες και τηλεφωνικές συνομιλίες μεταξύ τυμπανιστών και το όλο LiVE μας ανανέωσε, μας πώρωσε, μας τάβλωσε και μας φάνηκε phaqin’A, που λένε και οι ανιστόριστοι Γιάνκηδες. Πολλά μπράβο στα παιδιά που έπαιξαν, πολλά μπράβο στα παιδιά που ήλθαν.

Κώστας Κούλης

Φωτογραφίες: Εβελίνα “Red” Γερακίτη Φλούρου