2026 – Season of Mist

Το Icon είναι ένας δίσκος που κουβαλάει πάνω του μια δεκαετία σιωπής! και δυστυχώς,
αυτό ακούγεται περισσότερο σαν βάρος παρά σαν έμπνευση. Οι Defaced επιστρέφουν
μετά από χρόνια απουσίας με έναν δίσκο που μοιάζει αποφασισμένος να αποδείξει ότι η
μπάντα παραμένει ζωντανή, αλλά όχι απαραίτητα ότι έχει κάτι νέο να πει. Το αποτέλεσμα
είναι ένα άλμπουμ στιβαρό, καλοπαιγμένο, αλλά εγκλωβισμένο σε μια αισθητική που
μοιάζει να έχει μείνει πίσω στο χρόνο.
Από τα πρώτα δευτερόλεπτα του Icon γίνεται σαφές ότι οι Defaced δεν έχουν χάσει την
τεχνική τους. Τα riffs είναι βαριά, τα τύμπανα χτυπούν με ακρίβεια και η παραγωγή έχει
αρκετή καθαρότητα ώστε να αναδεικνύει τις λεπτομέρειες χωρίς να αποστειρώνει τον
ήχο. Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στην εκτέλεση, αλλά στην έμπνευση. Το υλικό
ακούγεται σαν να έχει βγει στον αυτόματο από μια death‑metal γραμμή παραγωγής: όλα
είναι στη θέση τους, όλα λειτουργούν, αλλά τίποτα δεν ξεχωρίζει πραγματικά. Το Culling
the Herd παρουσιάστηκε ως η μεγάλη επιστροφή! ένα κομμάτι που υποτίθεται ότι θα
έδειχνε πως η μπάντα έχει ακόμη δόντια. Και ναι, το κομμάτι έχει ενέργεια, έχει ταχύτητα,
έχει επιθετικότητα. Αλλά δεν έχει προσωπικότητα. Είναι death metal by the numbers:
σωστό, επαγγελματικό, αλλά προβλέψιμο μέχρι τελευταίας νότας, κοινώς, ήξερα τι θα
ακούσω πριν το ακούσω!!!. Το ίδιο μοτίβο συνεχίζεται και στα υπόλοιπα κομμάτια
δυστυχώς. Το The Antagonist προσπαθεί να ανοίξει τον δίσκο με ορμή, αλλά καταλήγει
να ακούγεται σαν μια άσκηση τεχνικής. Το Perception και το As My Will Prevails έχουν
στιγμές που δείχνουν ότι το συγκρότημα μπορεί να γράψει ακόμη ενδιαφέροντα riffs,
αλλά και αυτές οι στιγμές χάνονται μέσα σε μια γενικότερη αίσθηση ομοιομορφίας.

Το ομώνυμο Icon προσπαθεί να λειτουργήσει ως κεντρικός πυλώνας του δίσκου, αλλά
δεν καταφέρνει να σηκώσει το βάρος του τίτλου. Είναι στιβαρό, αλλά όχι επιβλητικό.
Είναι δυνατό, αλλά όχι μνημειώδες. Είναι ένα κομμάτι που θα ακουστεί ευχάριστα σε μια
playlist death metal, αλλά δύσκολα θα κάνει κάποιον να πατήσει replay. Γενικά, το
μεγαλύτερο πρόβλημα του δίσκου είναι ότι δεν τολμάει. Οι Defaced έχουν την τεχνική,
έχουν την εμπειρία, έχουν την παραγωγική ποιότητα, αλλά δεν το παίρνουν απόφαση να
ξεφύγουν από τα στενά όρια του είδους. Σε μια εποχή όπου το death metal εξελίσσεται,
πειραματίζεται και σπάει φόρμες, το Icon μοιάζει σαν να φοβάται να σηκώσει το βλέμμα
του από το manual. Είναι ένας δίσκος που παίζει με ασφάλεια, και η ασφάλεια είναι ο
μεγαλύτερος εχθρός του ακραίου ήχου.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο δίσκος είναι κακός. Κάθε άλλο. Είναι συμπαγής, καλοδουλεμένος
και με επαγγελματική συνέπεια. Αλλά είναι και ένας δίσκος που δεν αφήνει αποτύπωμα,
είναι μια από τα ίδια, που τ5α έχουμε ξανα ακούσει άλλες 2000 φορές. Δεν έχει εκείνη τη
σπίθα που κάνει έναν death‑metal δίσκο να ξεχωρίζει μέσα στο χάος. Δεν έχει το
στοιχείο που θα κάνει τον ακροατή να σταματήσει και να πει: “Αυτό εδώ είναι κάτι δικό
τους και θα το ξαναβάλω”.
Στο τέλος της ημέρας, το Icon είναι ένας δίσκος που θα ικανοποιήσει όσους θέλουν 40
λεπτά στιβαρού, παραδοσιακού death metal χωρίς εκπλήξεις, για να περάσει η ώρα τους
μέχρι να ακούσουν κάτι άλλο, νεό και πιο ενδιαφέρον. Όλοι οι υπόλοιποι που περίμεναν
μια πραγματική επιστροφή μετά από δέκα χρόνια, θα μείνουν με την προσμονή καθώς ο
δίσκος αφήνει μια αίσθηση ανεκπλήρωτης υπόσχεσης. Οι Defaced έχουν όλα τα
εργαλεία για να γράψουν κάτι πραγματικά δυνατό. Αυτό που λείπει εδώ είναι η τόλμη και
το θράσος! χωρίς αυτά τα δύο συστατικά, το death metal παραμένει απλώς μια άσκηση
τεχνικής.

Βαγγέλης Φαρρής

Buy the album HERE

The Antagonist
Perception
As My Will Prevails
The Initiation
Forever Mine
Anthem Of Vermin
Sonate
Icon
Culling The Herd
Betrayer