Μου αρέσουν πολύ τα τραγούδια από τα προσωπικά άλμπουμ του Robert Plant. Ιδίως το “Hurting Kind”… Αγαπημένο τουλάχιστον! Μου αρέσει πολύ και η φωνή του. Δυστυχώς, την εποχή που πήγαν να μου συστηθούν οι Zeppelin, έπεσαν πάνω στις εισόδους των Rainbow και των Purple και έφαγαν πόρτα από δω μέχρι το Τουβαλού. Πιτσιρικάς, παιδί μου, με απειροελάχιστες γνώσεις και μυαλό κουκούτσι, τι ψάχνεις τώρα; Κάποια στιγμή αυτομουτζώθηκα και έκατσα να ακούσω και να μάθω. Και κάποια στιγμή τσακώθηκα.

Είχα διαβάσει πριν χρόνια για την κόντρα Plant – Coverdale. O μεν ενίστατο και γκάριζε «Θέλω τα λεφτά μου πίσω», αποκαλώντας τον τραγουδιστή των Whitesnake “Cover-version”, o δε πάλι… Μάλλον το απολάμβανε όλο αυτό ο Δαβίδ. Δεν είναι τυχαίο ότι στην πρώτη «κρούση» του Plant είχε πει «Εεε, μάλλον πρόκειται για ένα λάθος που έγινε στο κομμωτήριο». Στη συνέχεια μπήκαν στο παιχνίδι οι ατάκες για «γατοτροφή» και λοιπά κοκκινιστά και το θέαμα έγινε μάλλον φτωχό. Τα τελευταία χρόνια οι δύο μεγάλοι καλλιτέχνες έδειξαν μεταμέλεια και κατάλαβαν ότι όλα εκείνα ήταν μπαρμπούτσαλα. Ο Coverdale όμως, την εποχή που καλά κρατούσε το κατιναριό, είχε δηλώσει ότι οι Zep ήταν οι μεγαλύτερες καρακάξες του Ροκ. Και ότι μπροστά στους Who σκόνταφταν.

Είχα ρίξει έναν απίστευτο τσακωμό με τον κουμπάρο μου για το θέμα Zep/Who. Υποστήριζα ότι οι Led Zeppelin ήταν «απλά» μία μπάντα που το πήγαινε να γίνει τόσο καλή όσο οι Who, αλλά δεν τα κατάφερε και πολύ καλά. Το τι βρισίδι είχα ακούσει… Η κουβέντα κράτησε κάνα τρίωρο, το λήξαμε κατά τη μία το πρωί, η παρέα μας κυριολεκτικά μας βαρέθηκε από την πρώτη μισή ώρα και ο διάλογος έληξε με την ατάκα του. «Θα σε πάρω αύριο τηλέφωνο. Για να σε βρίσω»…

Τι να μας πουν οι Who, ρε μεγάλε; Οι Zeppelin είναι θεόρατοι, είναι τεράστιοι, είναι η μεγαλύτερη Ροκ μπάντα όλων των εποχών – το έχει πει δημόσια και ο Jack Black. Έχουν πουλήσει εκατομμύρια δίσκους. Στην Αμερική… Κάπως έτσι δεν το σκέφτεστε το λιμπρέτο για το μιούζικαλ; Θαυμάσια, πάμε να επαναστατήσουμε και να μας μισήσει το σύμπαν…

Όπα, Χριστιανοί, όπα! Σταθείτε! Έχουν πουλήσει οι τυπάδες στην Αμερική; Έχουν πουλήσει εκατοντάδες εκατομμύρια; Και λοιπόν; Άλλα τόσα έχει πουλήσει και η Rihanna και μην με βάλετε να μιλήσω για τη μουσική της «Ομπρέλα, Έλα», απλά μην με βάλετε. Και μπορεί ο Jack Black να λέει και να κάνει, αλλά μπροστά του τους είχε, τη βραδιά εκείνη στο Κογκρέσο. Για ποιους θα μίλαγε δηλαδή; Καλές οι πωλήσεις, αλλά να κοιτάμε και λίγο την ουσία, ναι; Οι Zeppelin θα υπολείπονται πάντα των Who και αυτό δεν το παίρνω πίσω, που να ‘ρθει ο Steve Harris και να μου πει «Συνέντευξη σου δίνω εδώ και τώρα, αρκεί να σταματήσεις να παραληρείς»! Robert, σε πάω με χίλια, αλλά Daltrey δεν θα γίνεις ποτέ. Ποτέ όμως! Δεν έχεις το τσαγανό του, δεν έχεις τη χροιά του, δεν έχεις τη μαγεία του. Δεν, δεν, ΔΕΝ! Πάνε πιο πέρα τώρα και άσε τους άντρες να μιλήσουν.

Jimmy Page. Μάλιστα… Αν εξαιρέσουμε την εμμονή σου να παίρνεις τραγούδια από περασμένες δεκαετίες, να τα παρουσιάζεις για δικά σου, ενώ ξέρεις ότι θα σε βρουν… Άστο, δεν θα την εξαιρέσουμε. Η εμμονή σου ήταν άραγε σημάδι έπαρσης; Και το ξέρεις ότι η έπαρση είναι ίδιον της βλακείας, έτσι; Δεν βγαίνουν όμως τα νούμερα. Είσαι πολύ γάτα για να χρεωθείς το ότι επαίρεσαι χωρίς να σε νοιάζει. Μάλλον το έκανες επίτηδες και αυτό σε κάνει αγνό κωλόπαιδο. Μαγκιά σου, αλλά δεν θα ακολουθήσω. Εσύ είχες τον μάνατζερ που σε έκανε πλούσιο, σαράντα χρόνια πίσω και βάλε. Οι άλλοι έχουν το γνήσιο κωλόπαιδο. Ο Townshend έκανε φασαρίες που μόνο ο Spielberg θα μπορούσε να σκεφτεί. Και ευθύνεται για ΠΟΛΛΑ τραγούδια που πέρασαν στην ιστορία, χωρίς αμφισβητήσεις για «δανεισμό».

Οι άλλοι δύο κύριοι των Zep δεν μας φταίνε σε τίποτα. Ο John Paul Jones είναι ένας εκπληκτικός μουσικός, ο οποίος όμως σίγουρα ζηλεύει τις μπασογραμμές του Τιτάνα John Entwistle, ενός μουσικού πραγματικά από άλλο πλανήτη. Στα τύμπανα πάλι συναντάμε δύο θρύλους, δύο απίστευτους καλλιτέχνες, που έφυγαν – δυστυχώς – αμφότεροι νωρίς. Δεν τολμάς να συγκρίνεις John Bonham με Keith Moon. O πρώτος μου αρέσει περισσότερο, αλλά το αν ήταν καλύτερος… Δεν θα το μάθουμε ποτέ και δεν έχει σημασία κιόλας. Όταν με άριστα το δέκα αυτοί οι δυο παίρνουν επτάμισι δις, τι να συζητάμε; Την κλητική προσφώνηση του χήνου;

Για τους Led Zeppelin έχει γραφτεί η φράση “The greatest cover band in Rock n’ Roll history”. Να μου κάνουν τη χάρη οι οπαδοί τους! Πολύ λίγο με νοιάζει εδώ το plagiarism. Εδώ έχουμε μία μπάντα που έγραψε εξωγήινο υλικό. Ναι, στους The Who αναφέρομαι. Τι, ξεκίνησε το παραλήρημα; Οι άνθρωποι μας έχουν μεταδώσει τόνους συγκίνησης, μας έχουν κάνει κοινωνούς της τετραφρένειας κι εγώ θα κάτσω να ασχοληθώ με μία μπάντα, επειδή με αναφέρει στου στίχους της; «Θέλεις Κούλη, μωρό μου, δεν είμαι η Φούλη». Ευχαριστώ πολύ για την τιμή, αλλά το πραγματικό εγώ μου – άλλως “The Real Me” – προσκυνάει το χώμα που πατούν αυτοί οι αρχιμάστορες από το Acton και χωρίς πολλά πολλά μάλιστα. Η Marshall τους χρωστά πολλά γι’ αυτό που είναι, το ίδιο και τα synth. Για να μην μιλήσω για τους μικροφωνισμούς και τα κόλπα στα ακόρντα…

Κακά τα ψέματα, Jack μου. Zepathon και αηδίες τώρα… Κάτσε κάτω, πιάσε να κάνεις ένα Whorathon και μην μιλήσεις για τα επόμενα τρία χρόνια! Μπορεί να ήταν παραπάνω από δεικτικός ο Moon για τους Zep, αλλά τους βάφτισε – αφενός – και είχε καλύτερη μπάντα από κείνους – αφετέρου. Θα έγραφα κι άλλα, πολύ περισσότερα, αλλά χτυπάει το τηλέφωνο και είναι ο κουμπάρος. Ρε, μπας και δημοσίευσα ήδη και δεν το ξέρω;

Κώστας Κούλης

Φλούχτεν φλίχτεν ήτοι ντισκ λείμ ερ: Ένα μήνυμα είναι πολλές φορές αρκετό. Ίσως και παραπάνω από αρκετό. Ο φίλος ή η φίλη «στην άλλη μεριά της γραμμής» έχει μια ιδέα. Εσύ παίρνεις αυτή την ιδέα και την κάνεις λύσσα. Ο τρίτος της παρέας, όστις προαιρείται, έρχεται ως πεπεισμένος κανίβαλος και «εξαφανίζει» ό,τι έχει μείνει από το πτώμα. Κάτι σαν Carcass, πριν συνειδητοποιήσουν ότι μπορούν να παίξουν κι άλλα πράγματα πέρα από το θόρυβο που παρήγαγαν. Ήθελα να βάλω τίτλο “Spy vs Σπάει”, να δανειστώ ξεδιάντροπα τον τίτλο από το κόμικ και από το υπέροχο παιχνίδι στο Κομμοντοράκι – όσοι “τότε” δεν είχαν πάρει Commodore και προτίμησαν Amstrad, να πάνε σε κάνα γιατρό – και να κάνω αντί-ντόρο, μπας και ΔΕΝ μας προσέξουν… Μπα, να μας προσέξουν θέλαμε, μήπως και μας ζητήσουν να κάνουμε unboxing σε κάνα γλυκό του κουταλιού… Τελικά επικράτησε η κοινή λογική. Sagka Sez και τα σκυλιά δεμένα. Άντε, λυτά, μπας και γλυτώσουμε από τα woke ανθυποβλήματα.

Και μια και βγάζουμε τα σώψυχά μας, καλό θα είναι να το ξεκαθαρίσουμε μια και καλή. Βασική αρχή της στήλης είναι η ακόλουθη. ΔΕΝ παίρνετε στα σοβαρά αυτά που γράφουμε. Σκοπός μας είναι να περάσουμε καλά και να σας ανεβάσουμε τη διάθεση. Ίσως να μας δείτε να θάβουμε τους Maiden (δεν θα γίνει ποτέ αυτό) ή να κακολογούμε τους Metallica (εννοείται πως θα γίνει αυτό – θα αναφερθούμε στο “Lulu”), ίσως να μας δείτε να λασπολογούμε και να θίγουμε υπολήψεις μεγάλων «Ροκ δημοσιογράφων» και «μουσικοδιφών», σαν μια ψυχή, καλή της ώρα, εκεί στις ΗΠΑ. Η ουσία είναι πως ό,τι γράφουμε το ξεχνάμε. Θα προσπαθήσουμε να σας κάνουμε να σκάσει το χειλάκι σας για λίγη ώρα. Μόνο αυτό. Ελπίζουμε να σας αρέσει. Αν θέλετε να μας μηνύσετε, να μας το πείτε πρώτα, για να το προβάλουμε στα τσίρκο κοινωνικής δικτύωσης. Μπας και μας προσέξουν…