Θεατρίζομαι: Έργο Δύο Προσώπων @ Θέατρο Ροές (Ανταπόκριση/Κριτική)

Ο Tennessee Williams, ένας από τις πιο μεγαλύτερους συγγραφείς όλων των εποχών, στο «Έργο Δυο Προσώπων» αφήνει τον θεατή να τον κοιτάξει κατάματα, να εντρυφήσει στον ψυχισμό και στο βασανισμένο είναι του. Παρόλο που το κείμενο του πήρε περίπου δέκα χρόνια να ολοκληρωθεί, οι χαρακτήρες απεικονίζονται γήινοι, απλοί, γεμάτοι «ατέλειες». Είναι άνθρωποι με ψυχικά τραύματα, με πληγές που δεν θα επουλωθούν ίσως ποτέ.

Η Κλαιρ και ο Φελίς, δύο αδέλφια, δύο ηθοποιοί σε περιοδεία, φτάνουν σε ένα επαρχιακό θέατρο για την επόμενη παράστασή τους. Ωστόσο, η υπόλοιπη ομάδα τούς εγκαταλείπει αιφνιδιαστικά, αφήνοντάς τους μόνους, εγκλωβισμένους σε έναν κλειστό χώρο και σε μια αβέβαιη συνθήκη αναμονής.

Μέσα από διαλόγους που κινούνται από το χιούμορ έως τη σκληρή αντιπαράθεση, αποκαλύπτονται φόβοι, ανασφάλειες, απωθημένα και ανεκπλήρωτες επιθυμίες. Οι ρόλοι που υποδύονται επί σκηνής μπλέκονται με τις προσωπικές τους ταυτότητες, δημιουργώντας ένα παιχνίδι ορίων ανάμεσα στο είναι και το φαίνεσθαι.

Στο θέατρο Ροές, η Νάνα και ο Βαγγέλης δεν αφηγήθηκαν απλώς μια ιστορία. Την ξεδίπλωσαν μπροστά μας σαν ένα σκοτεινό κουβάρι συναισθημάτων, καλώντας τον θεατή να χαθεί μέσα του και να αναζητήσει τα δικά του νήματα. Είναι συνάνθρωποι μιας πλαστικής κοινωνίας, που τους βουλιάζει κάθε στιγμή, ενώ παράλληλα τους τραβάει σε μια μακρινή δίνη φόβου και ανασφάλειας. Η παράσταση απαιτεί να σταθείς μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα, σε φέρνει αντιμέτωπο με τις προσωπικές σου σιωπές, τις αναμονές και τις ματαιότητές σου.

Η Νάνα Παπαδάκη σκηνοθετεί μοναδικά, ισορροπώντας στο βάρος του έργου, στον ψυχισμό της ηρωίδας που υποδύεται, αφήνοντας τον θεατή να παρακολουθήσει μια διαδρομή γεμάτη αντιφάσεις, συγκρούσεις και στιγμές τρυφερότητας. Την τοποθετεί μέσα σε έναν λαβύρινθο και καλείται να διασχίσει τα σκοτεινά μονοπάτια της μνήμης, της ενοχής και της επιθυμίας, σε μια αναμέτρηση που δεν αφήνει περιθώρια διαφυγής.

Ο Βαγγέλης Παπαδάκης ξεδιπλώνει όλο του το είναι, δίνοντας στον Φελίς πολυδιάστατη οντότητα. Αφήνει τον ήρωα να τον παρασύρει στον χορό του, ανοίγοντας μικρές αμυχές φωτός σε κάθε πέρασμα. Η ελπίδα αχνοφέγγει εκεί έξω και η προσπάθειά του να «λυτρώσει» τον ήρωα που υποδύεται, σου κόβει την ανάσα. Βιώνει την πάλη, τη μοναξιά, την ανάγκη να αγκιστρωθεί σε πράγματα και καταστάσεις που δεν φοβάται. Κάνει τον Φελίς εύθραυστο και οικείο. Μας δείχνει ότι κομμάτια του κρατάμε όλοι. Είναι σοκαριστικό όταν φτάνεις στη συνειδητοποίηση.

Η σκηνική λιτότητα λειτουργεί ως καθρέφτης της εσωτερικής μοναξιάς των προσώπων. Η σκηνή γίνεται το σπίτι, η ανάγκη αλλά και ο μόνος χώρος διαφυγής. Κάθε παύση μοιάζει να βαραίνει περισσότερο από τις λέξεις, κάθε κίνηση να κρύβει κάτι ανείπωτο. Οι δύο ηθοποιοί στήνουν έναν εύθραυστο κόσμο ισορροπίας, όπου η σύγκρουση και η ανάγκη για επαφή συνυπάρχουν σε μια συνεχή, υπόγεια ένταση.

Μαίρη Ζαρακοβίτη

To Συμβούλιο Επικρατείας έκρινε πως το προεδρικό διάταγμα 85/2022 (ΦΕΚ 232/Α/17-12-2022), με το οποίο τα πτυχία καλλιτεχνικών σπουδών εξισώνονται με απολυτήριο λυκείου, ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ το ελληνικό σύνταγμα (παράγραφοι 1 και 7 του άρθρου 16). Θα θέλαμε πολύ να μάθουμε τι πρόκειται να πράξουν οι ιθύνοντες. Θα επανέλθουμε. Φαίνεται ότι κάτι πάει να γίνει.