Συνέντευξη με τον Γιώργο Μυζάλη

Ο Γιώργος Μυζάλης μιλά με ειλικρίνεια και εσωτερική καθαρότητα για τη σχέση ζωής που τον δένει με τη μουσική, επιμένοντας πως, πέρα από κάθε ιδιότητα, παραμένει πάνω απ’ όλα ακροατής. Από τα πρώτα βιώματα που έκαναν το τραγούδι καταφύγιο, μέχρι το θάρρος να εκτεθεί δημιουργικά μέσα από το «Παράθυρο με θέα προς τα μέσα», ξεδιπλώνει μια διαδρομή που ισορροπεί ανάμεσα στην ανάγκη για αλήθεια, τη βαθιά αγάπη για τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζεται και την πίστη σε αξίες όπως η ελπίδα, η συμπόνια και η ανθρωπιά. Μια συζήτηση που φωτίζει όχι μόνο τον καλλιτέχνη, αλλά και τον άνθρωπο πίσω από τα τραγούδια. Ευχαριστούμε τον Λουκά Φωτόπουλο για τον συντονισμό όπως και τον φωτογράφο Charlie Makkos.

Έχεις ασχοληθεί με τη μουσική από σχεδόν όλες τις πλευρές της βάση του βιογραφικού σου. Αν έπρεπε να συστηθείς σήμερα με μία μόνο ιδιότητα, ποια θα ήταν αυτή και γιατί;
Έχω ένα ρεφραίν για αυτό που με ρωτάς: η αγαπημένη μου ιδιότητα είναι εκείνη του ακροατή. Από αυτήν ξεκίνησε όλη μου η περιπέτεια και η περιπλάνηση στον κόσμο της μουσικής και αυτήν δεν θα άλλαζα με τίποτα. Ακόμα, δηλαδή, και κάποιο άλλο δρόμο να ακολουθούσα, θα ήθελα να παρέμενα προσεκτικός και φροντιστικός ακροατής της μουσικής.

Τι είδους ακροατής είσαι; Τι μουσική επιλέγεις να ακούς;
Προσπαθώ να είμαι σεβαστικός ακροατής. Να αφοσιώνομαι στην ακρόαση και να μην την διεξάγω παράλληλα με άλλες ασχολίες. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ακούω μουσική πλένοντας πιάτα ή τρέχοντας μια προπόνηση, αλλά πραγματικά απολαμβάνω τη μουσική όταν της αφιερώνω όλη μου την προσοχή.

Πότε κατάλαβες ότι η μουσική δεν θα είναι απλώς ένα ενδιαφέρον, αλλά τρόπος ζωής;
Από πολύ νωρίς. Η οικογενειακή μου ιστορία φρόντισε ώστε η μουσική και το τραγούδι να γίνουν καταφύγιο και περιβάλλον για μένα από πάρα πολύ νωρίς,.

Τι σε ώθησε να περάσεις στην δημιουργία;
Μάλλον το θράσος. Και μετά η αλήθεια (μου). Έφτασα σε ένα σημείο να θέλω να βγάλω προς τα έξω ένα κομμάτι του μέσα μου.

Πώς «γεννήθηκαν» αυτά τα τραγούδια; Ήρθαν ως ανάγκη, ως εξομολόγηση ή ως φυσική συνέχεια της διαδρομής σου;
Νομίζω τα έγραψα πάνω σε δύο άξονες: στην ιδιότητά μου του ακροατή – ήθελα να ακούσω τραγούδια σαν αυτά που έγραψα, και στην ανάγκη μου να συστηθώ ως άνθρωπος.

Πώς επέλεξες τους ανθρώπους που συμμετέχουν στο «Παράθυρο με θέα προς τα μέσα» και τι κοινό νήμα ενώνει αυτές τις συνεργασίες, πέρα από το καθαρά καλλιτεχνικό κομμάτι;
Ήμουν τυχερός. Οι άνθρωποι που συμμετέχουν είναι πολύ αγαπημένοι μου άνθρωποι. Όλοι. Τους αγαπώ. Και όταν τους πρότεινα τα τραγούδια, έδειξαν από τη μεριά τους ακόμα περισσότερη αγάπη, γενναιοδωρία, φροντίδα και νοιάξιμο. Θα τους ευγνωμονώ παντοτινά. Και θα συγκινούμαι κάθε φορά που θα τους ακούω στα τραγούδια μου.

Τι θα ήθελες να νιώσει κάποιος ακούγοντας το EP χωρίς να ξέρει τίποτα για σένα;
Ελπίδα. Συμπόνια. Ανθρωπιά. Και μερικές ανατριχίλες.

Τρέχεις μαραθωνίους εδώ και χρόνια. Τι κοινό έχει η αντοχή στο τρέξιμο με τη διαδρομή στη μουσική;
Λένε ότι μοιάζουν. Εγώ, προσωπικά, μάλλον μόνο την αντοχή στο τρέξιμο γνωρίζω κάπως. Στη μουσική δεν ένιωσα ποτέ κόπωση – ως ακροατής ή άνθρωπος που εργάζεται για εκείνη. Οι μαραθώνιοι είναι κουραστικοί και κάποτε θα τους σταματήσω. Μουσική, ελπίζω να ακούω ως το τελευταίο μου δευτερόλεπτο.

Τι θα ήθελες να γνωρίζει ο κόσμος για τον Γιώργο Μυζάλη που δεν φαίνεται ούτε στους τίτλους ούτε στα βιογραφικά;
Ότι προσπαθεί να είναι καλός άνθρωπος. Χωρίς να τα καταφέρνει πάντα.

Μαίρη Ζαρακοβίτη