Τηλέφωνο. Λέξη, αντικείμενο, εφεύρεση, θεσμός, μαντατοφόρος, μέσο διαλόγου, μονολόγου, αγόρευσης, μέσο έκφρασης οργής, ανωτερότητας, δηθενισμού, «υπογείων σκέψεων». Μέσο για τα πάντα όλα σήμερα. Εμείς πάλι… Λέμε να επισκεφθούμε την εποχή που το τηλέφωνο ήταν μόνο αυτό. Ένα μέσον για να μιλάμε ο ένας με τον άλλο, ανεξαρτήτως αποστάσεως. Τότε που έπαιρνες το μηδέν αν δεν άκουγες καλά τον έτερο, τότε που σχημάτιζες στο καντράν το νούμερο και αν δεν γύρναγες καλά τη «στρόφιγγα», μπορεί να έκανες και ένα λεπτό για να πάρεις τον αριθμό σωστά. Τότε που το κάθε «υπεραστικό» κόστιζε όσο τρεις τυρόπιτες μαζί και τα τηλεφωνήματα σε άλλη χώρα πραγματοποιούνταν κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα.

Ένας κόσμος γύρω από αυτή τη συσκευή και ένα κατεβατό από ιστορίες ανάμεσα σε εκείνη και εμάς. Γιώργος Μανιώτης, Γιώργος Σκούρτης, Κώστας Μουρσελάς. Επτά μονόπρακτα των μεγάλων αυτών Ελλήνων συγγραφέων και ο συνήθης ύποπτος, ο κύριος Τάσος Φραγκιάς, ο οποίος αναλαμβάνει τη δραματουργική επεξεργασία και τη σκηνοθεσία. Μαθητές του, μαθητές του Studio Pi, δράττουν και δράττονται επί σκηνής και οι ιστορίες, για τις οποίες μιλούσαμε πιο πάνω, γίνονται – μέσω της ευρηματικής και της γεμάτης οξύνοια καθοδήγησης του Φραγκιά – η πραγματικότητά μας, για δύο ώρες περίπου.

Η κυρία που μιλά, πάντα στο τηλέφωνο, με τη φίλη της και επαίρεται για το καινούργιο σπίτι, με τα δύο μπάνια, τα έπιπλα και τη θέα, η κυρία που μιλά, πάντα στο τηλέφωνο, για τον εαυτό της και το πόσο της αρέσει να βοηθά και να στηρίζει και μάλιστα αφιλοκερδώς. Το ζευγάρι που περιμένει τηλεφώνημα από τον άσπονδο φίλο και αναφέρει όλα όσα έχει και κατέχει και φοβάται μην του τα ματιάσουν. Το ζευγάρι που χωρίζει και αφήνει τη σύζυγο μετέωρη, ανάμεσα στην άχαρη καθημερινότητα και το αύριο που φοβίζει.

Και πάνω και πέρα απ’ όλα… ο χρόνος. Αδυσώπητος, ασταμάτητος, αφόρητος και μη πανδαμάτωρ. «Ρε πούστη γιατρέ! Μου είπες ότι έχω δύο μήνες ζωή και εδώ έχει περάσει έναμισης χρόνος και ζω ακόμα. Ρε γαμωγιατρέ, με κατέστρεψες»… Ίσως το ζουμί των κειμένων να είναι ο άνθρωπος και τα παιχνίδια που του παίζει η ζωή. Η έκφανση του χρόνου σε χουνέρια. Ίσως…

Οι μαθητές του Φραγκιά στέκονται σε υψηλό επίπεδο ερμηνείας και έκφρασης. Διαβασμένοι, κουμπωμένοι στους ρόλους τους, σοβαροί και τόσο-όσο, οι ηθοποιοί καταφέρνουν να μας κρατήσουν συντροφιά για πάνω από εκατόν είκοσι λεπτά και να μην μας φανεί καθόλου. Άλλοι θα σας αρέσουν περισσότερο, άλλοι θα σας ιντριγκάρουν περισσότερο, αλλά στην ουσία το σύνολο είναι αυτό που μετράει. Και είναι αυτό που ανακατεύει την τράπουλα.

Η διδασκαλία και η μεθόδευση οδηγούν στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Στο να νιώσει ο θεατής οικεία με το έργο και να ταυτιστεί σε σημεία του. Να κοιτάξει μέσα του, να δει τον εαυτό να πιάνεται από κάπου να σωθεί, να διασωθεί και να πει την ιστορία του στον επόμενο διασωθέντα.

Συγκινητική η ομάδα Πι, καταφέρνει να γίνει παρέα μας και να μας λείπει κιόλας, με το πέρας των χειροκροτημάτων. Εστίασα σε συγκριμένες στιγμές των μονόπρακτων, θυμήθηκα τα νιάτα μου και τα παιδικά μου χρόνια, θυμήθηκα τότε που μπήκα σε ένα καφενείο και ζήτησα να πάρω τηλέφωνο  – επί πληρωμή, εννοείται – στο γραφείο και με κοιτούσαν σαν να ζητιάνευα να μου πάρουν σπίτι, εξοχικό και δύο σκυλιά Cadabomb Okami. Και κάπου εκεί έπιασα τον σημερινό εαυτό μου να καγχάζει. Απεριόριστα αστικά-υπεραστικά, απεριόριστα Ευρωπαϊκά και δεδομένα από δω μέχρι τον Άλφα Κενταύρου. Μία παράσταση, η οποία φωτογραφίζει την Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Με τις αντιπαροχές, τις τσαχπινιές, τις ποδιές που έπνεαν τα λοίσθια και την ΕΟΚ να παραμονεύει στις παρυφές του «εξευρωπαϊσμού».

Ελπίζω και εύχομαι να επιστρέψουν αυτά τα μονόπρακτα. Θα περιμένω στη γραμμή μέχρι τότε. Αν έχει μάλιστα και μουσική να ακούω, μέχρι να με συνδέσουν…

Κώστας Κούλης

To Συμβούλιο Επικρατείας έκρινε πως το προεδρικό διάταγμα 85/2022 (ΦΕΚ 232/Α/17-12-2022), με το οποίο τα πτυχία καλλιτεχνικών σπουδών εξισώνονται με απολυτήριο λυκείου, ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ το ελληνικό σύνταγμα (παράγραφοι 1 και 7 του άρθρου 16). Θα θέλαμε πολύ να μάθουμε τι πρόκειται να πράξουν οι ιθύνοντες. Θα επανέλθουμε. Φαίνεται ότι κάτι πάει να γίνει.

Ταυτότητα Παράστασης:
Είδος: Σκηνική σύνθεση μεταπολιτευτικού κοινωνικού θεάτρου
Συγγραφείς: Γ. Μανιώτης, Γ. Σκούρτης, Κ. Μουρσελάς
Διδασκαλία / Σκηνοθεσία / Δραματουργική επεξεργασία: Τάσος Φραγκιάς
Βοηθοί : Αμαλία Τσέλιου, Μίνα Ζάγκα, Τζένη Κουμουτζέλη

Παίζουν (με σειρά εμφάνισης):
Αργυρώ Ηλιοπούλου, Σοφία Μονοβασίου, Αθανασία Χαλκιά, Κατερίνα Καραγιάννη, Κυριάκος Καρατζάς, Χριστίνα Χριστοδούλου, Αντώνης Κωνσταντακόπουλος, Τζένη Κουμουτζέλη, Βιβή Νικολούδη, Χρίστος Κιρκινέζης, Βασιλική Δημητρίου, Άγγελος Γκαραβέλας, Εύη Μπρακούλια, Μυρτώ Μουρίκη, Απόλλων Βαΐου, Σπύρος Πετράτος, Μίνα Ζάγκα

Graphic Designer: Άννα Αγκοπιάν
Φορέας Διοργάνωσης: Pi Synergy
Καλλιτεχνική Επιμέλεια: Θεατρικό Εργαστήρι Studio Pi