Θεατρίζομαι: Η Φώκια @ Θέατρο Άβατον (Ανταπόκριση/Κριτική)

H μαγική και «μυστική» παραλία του Μάνου. Δεν γνωρίζει κανείς την ύπαρξή της. Ούτε καν η σύζυγός του. Ο κολλητός του ο Γιάννης τον έφερε μια φορά εδώ. Κι από τότε την έκαναν στέκι τους, ησυχαστήριο και λιμάνι τους. Σήμερα μάλιστα έχει έλθει μαζί με τον γιο του ο Μάνος. Το ολοκαίνουργιο μέλος της οικογένειας. Έχει ζέστη σήμερα, έχει ήλιο και φως. Ο ευτυχισμένος πατέρας θα αράξει απέναντι από το πορτ μπεμπέ και θα αρχίσει να μιλάει. Για όλα. Για τα παιδικά και νεανικά του χρόνια. Για τη φοιτητική ζωή του. Για τα αδέλφια του και τον πατέρα του. Για τη γνωριμία με τα δύο σημαντικά πρόσωπα της ζωής του. Τον Γιάννη και τη γυναίκα που έμελλε να ερωτευθεί και να παντρευτεί.

Τέτοιο σκηνικό στο Άβατον δεν έχω ξαναδεί. Ο κύριος Γιάννης Βουρουτζής ξεπέρασε κάθε φαντασία και έφτιαξε μία αμμουδιά και μία παραλία. Εκεί. Στη σκηνή. Ακούγεται εξωφρενικό, ίσως και να είναι, αλλά πρέπει να πάτε και να το δείτε. Και τότε θα καταλάβετε ότι η μαεστρία κάποιων ανθρώπων δεν χαμπαριάζει ούτε από χώρους ούτε από περιορισμούς.

Η σκηνοθεσία των κυρίων Βλάση Πασιούδη και Μάνου Θηραίου εκμεταλλεύεται κάθε χιλιοστό της σκηνής. Φροντίζει να βρίσκεται ο πρωταγωνιστής παντού. Να λιάζεται εδώ, να περπατά πιο κει, να βουτάει τα πόδια του στο νερό, να δροσίζει το κεφάλι του. Η ιστορία τρέχει μέσα από τα λόγια του Μάνου. Η αφήγηση είναι ο μονόλογός του. Απέναντι στον μοναδικό ακροατή του. Θεωρητικά.

Ο κύριος Πασιούδης είναι καλοντυμένος και στέκεται μπροστά μας με άνεση και απλότητα. Έχει καλή εκφορά λόγου και η χροιά του είναι συμπαθής στα αυτιά μας. Και εκείνος, όταν μιλά, καταφέρνει να μας πάρει μαζί του στο ταξίδι. Ένα ταξίδι που όρισε και ορίζει το κείμενο του κυρίου Θηραίου. Ένα κείμενο γλυκύ και πικρό μαζί, με καθαρή γλώσσα, γλαφυρότητα, λυρισμό και ένταση. Ένα κείμενο οπτικό. Καμιά φορά αναρωτιέμαι πώς καταφέρνουν να αποστηθίζουν οι ηθοποιοί τα κείμενα, τα οποία καλούνται να αποστηθίσουν. Και τούτο εδώ φαντάζει τουλάχιστον τρομακτικό. Να μιλάς για σχεδόν μιάμιση ώρα; Συνεχώς; Ο ίδιος ο πρωταγωνιστής όμως καταφέρνει να περάσει πάνω απ’ όλο αυτό. Οι παύσεις του, οι σιωπές του, το γέλιο του, η συγκίνησή του… Όλα μέρος της εξιστόρησης. Όλα κομμάτι της διαδρομής.

Θα έλεγα ότι πρόκειται για μία άκρως ενδιαφέρουσα περίπτωση μονολόγου. Από τη μια έχουμε την ιστορία ενός ανθρώπου, με όλες τις πρέπουσες και «υποχρεωτικές» διακλαδώσεις, για να καταλάβουμε το πώς μεγάλωσε, πώς μέστωσε, πώς έγινε αυτός που είναι. Ηθογραφία και ψυχογράφημα, στο ίδιο τετράγωνο παιγνίου. Από την άλλη πάλι… Έχουμε νιώσει ή νιώθουμε ένα τσίμπημα στην καρδιά. Κάτι πλανιέται στον αέρα. Κάτι που αφήνει να εννοηθεί πως κάτι δεν πάει καθόλου καλά ή πρόκειται να μην πάει καλά. Καθόλου. Είναι αυτό το συναίσθημα που έχεις από την αρχή και δεν έχεις ιδέα γιατί. Μέχρι που έρχεται εκείνη η στιγμή…

Δεν θα σποϊλάρω, εννοείται. Θέλω να δω μέχρι πού μπορείτε να διαβάσετε μέχρι να πατήσετε το κουμπάκι και να κλείσετε τα εισιτήριά σας για την επόμενη παράσταση. Να αφεθείτε σε εκείνο το βαλσάκι που παίζει πριν σβήσουν τα φώτα. Να απομνημονεύσετε τη μελωδία και να είναι το πρώτο πράγμα που θα θυμηθείτε – και να μουρμουρίσετε – όταν φύγετε από το θέατρο. Είναι μία ιστορία που χαρακτηρίζει έναν άνθρωπο, όλη τη ζωή του και το περιβάλλον του. Σαν μία φώκια και το μικρό της. Που παίζουν στο ζεστό νερό. Και που δεν ζητούν το κακό κανενός. Όπως ο ήρωάς μας. Δεν ζήτησε το κακό κανενός…

Κώστας Κούλης

To Συμβούλιο Επικρατείας έκρινε πως το προεδρικό διάταγμα 85/2022 (ΦΕΚ 232/Α/17-12-2022), με το οποίο τα πτυχία καλλιτεχνικών σπουδών εξισώνονται με απολυτήριο λυκείου, ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ το ελληνικό σύνταγμα (παράγραφοι 1 και 7 του άρθρου 16). Θα θέλαμε πολύ να μάθουμε τι πρόκειται να πράξουν οι ιθύνοντες. Θα επανέλθουμε. Φαίνεται ότι κάτι πάει να γίνει.