Θεατρίζομαι: Η σκιά της μύγας @ Ρεκτιφιέ – Κέντρο Έρευνας Μεικτών Παραστατικών Τεχνών (Ανταπόκριση/Κριτική)

Έχει πολύ κόσμο το καφενείο. Τουρίστες κατά κύριο λόγο. Τι «κατά κύριο λόγο», που οι έντεκα στους δέκα είναι περαστικοί και δεν μιλούν ελληνικά. Και ο Στράτος ετοιμάζει καφέδες, λεμονάδες (με μέλι, παρακαλώ πολύ και όχι με ζάχαρη), ενώ διαθέτει και μεζέδες. Φάβα και κεφτεδάκια. Μεταξύ άλλων. Και ανάμεσα στους «ξένοι»… Εκείνη. Η κάτοικος Αθηνών, με το σπίτι που της άφησε ο άντρας της – κατά αυτήν, ο σύζυξ – και την επιχειρηματική δραστηριότητα. Βλέπετε, πριν κάποια χρόνια σκέφτηκε να μετατρέψει την οικία της σε Airbnb και το κατάφερε με επιτυχία. Μμμ… Για πλησιάστε, να σας πω κάτι στο αυτάκι. Στο παιδί το έγραψε το σπίτι ο σύζυξ, αλλά ευτυχώς, το παιδί αφήνει τη μαμά να κάνει κουμάντο. Και νάτην τώρα, που ετοιμάζεται να φύγει για το αεροδρόμιο, καθώς έχει κλείσει για Βιέννη και η μόνη της έγνοια είναι να προλάβει να αφήσει τα κλειδιά στους καινούργιους «ενοίκους».

Η παράσταση έχει περάσει με μεγάλη επιτυχία από τα καφενεία του Πειραιά και πραγματικά κακίζω τον εαυτό μου, που δεν κατάφερα να δω αυτό το έργο στον φυσικό του χώρο, στην πόλη που αγαπώ πιο πολύ απ’ όλες (Jet City, καλά κάνεις και ζηλεύεις). Αυτή τη φορά βρέθηκα στο φουαγιέ του Ρεκτιφιέ, ανάμεσα στον κόσμο που καθόταν αμφιθεατρικά γύρω από το τραπεζάκι και τις δυο καρέκλες, εκεί ακριβώς που λάμβανε χώρο η δράση.

Η κυρία Σοφία Λιάκου είναι απίστευτα γλυκιά! Είναι σκέτη καραμέλα, είναι η σικάτη κυρία που μένει στο απέναντι διαμέρισμα και κάθε μέρα λαμβάνει ένα μπουκέτο λουλούδια. Η εκφορά της είναι ιδανική, το ηχόχρωμά της εξαιρετικό και ο τρόπος που κοιτάζει και κινείται, αγγίζουν την τέλεια φυσικότητα. Θα την παρατηρήσετε να μιλά στον Στράτο, να μιλά στο τηλέφωνο, να κοιτάζει το ρολόι της, να ψεκάζει με άρωμα τους καρπούς της, να θυμάται παλιά και παλιότερα περιστατικά. Θα αναρωτηθείτε αν πρόκειται για ηθοποιό ή για μία – άγνωστη σε εμάς – κυρία, που είδε φως και μπήκε και είπε να μας εξιστορήσει τα δικά της.

Το εξαιρετικό κείμενο ανήκει στην κυρία Βαλεντίνα Παπαδημητράκη και αποτελεί από μόνο του βασικό πάτημα για την εξίσου εξαίρετη ερμηνεία, η οποία προκύπτει κάτω από τις σκηνοθετικές οδηγίες του κυρίου Τάσου Καρακύκλα, ο οποίος μάλιστα υποδύεται τον καφετζή που αναφέραμε πιο πάνω και τον αναδεικνύει σε έναν από τους πιο γλυκείς βωβούς ρόλους των τελευταίων πέντε ετών. Όσον αφορά την εν γένει εικόνα της παράστασης, θα έλεγε κανείς πως πρόκειται για τη Σίρλεϊ Βάλενταϊν των φτωχών. Ενώ η Αμερικανίδα περνούσε καταπληκτικά στην Ελλάδα, η συμπατριώτισσά μας μετρούσε και ξαναμετρούσε τα λεπτά της ώρας, για να μην εκτεθεί απέναντι στους νέους πελάτες της. Και το ταξίδι; Πότε θα φύγει για το αεροδρόμιο επιτέλους;

Το κείμενο είναι η χάραξη μιας πορείας προς τους μέγιστους φόβους του ανθρώπου, τον εξής ένα. Τη μοναξιά. Ο θάνατος είναι μια άλλη ιστορία, γιατί εκεί έχουμε να κάνουμε με κάτι που δεν γνωρίζουμε. Η μοναξιά όμως… Είναι παλιός γνώριμος. Την ξέρουμε και την ξεχωρίζουμε και το ίδιο κάνει και εκείνη. Όλο το μοτίβο έχει να κάνει με τον σύγχρονο άνθρωπο και τη διάσταση στην οποία τον ρίχνει η μοναξιά του.

Η ηρωίδα, που τόσο περίτεχνα υποδύεται η κυρία Λιάκου, μας αφήνει με μία πικρή γεύση στο στόμα και το μυαλό. Οι επιλογές και η κάθαρση λερώνουν το καφενείο. Προς στιγμή νομίζεις ότι βρίσκεται σε σύγχυση, μετά όμως θυμάσαι τον εαυτό σου. Και τότε θα αναζητήσεις το τηλέφωνο, να μιλήσεις με φίλους σου και να κανονίσεις την επόμενη συνάντηση. Και τότε όλα τα Airbnb του κόσμου μπορούν να πάνε στο καλό. Μην σου πω και στον αγύριστο…

Κώστας Κούλης

To Συμβούλιο Επικρατείας έκρινε πως το προεδρικό διάταγμα 85/2022 (ΦΕΚ 232/Α/17-12-2022), με το οποίο τα πτυχία καλλιτεχνικών σπουδών εξισώνονται με απολυτήριο λυκείου, ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ το ελληνικό σύνταγμα (παράγραφοι 1 και 7 του άρθρου 16). Θα θέλαμε πολύ να μάθουμε τι πρόκειται να πράξουν οι ιθύνοντες. Θα επανέλθουμε. Φαίνεται ότι κάτι πάει να γίνει.