Θεατρίζομαι: ΛΗΘΗ Vs ΘΥΜΗΣΗ – ΔΟΚΙΜΗ ΠΟΕ @ Θέατρο Αλκμήνη (Ανταπόκριση/Κριτική)

Η αφήγηση δια μέσου τριών ανθρώπων, που ενδέχεται να είναι ο ίδιος, σε τρεις διαφορές εκφάνσεις του, που μπορεί να είναι διαφορετικά πρόσωπα, με κοινό μοτίβο έκφρασης. Η αφήγηση μέσα από τρία όντα, που υπάρχει περίπτωση να είναι τρεις διαφορετικές χρονικές στιγμές του ιδίου «φέροντος οργανισμού». Και η ιστορία που εκτυλίσσεται μέσω λόγου ποιητικού, μουσικού και γεμάτου εντάσεις, παύσεις και κρεσέντο. Θα έλεγε κανείς πως ο κύριος Δήμος Αβδελιώτης δίδαξε τις τρεις πρωταγωνίστριες να ομιλούν κατά την οπτική του και πως η κυρία Κατερίνα Χάσκα, που σκηνοθέτησε το έργο, υιοθέτησε την αυτή αισθητική.

Η κυρία Μίκα Στεφανάκη, η κυρία Ραφαέλα Καβαζαράκη, καθώς και η ίδια η σκηνοθέτις, πρωταγωνιστούν. Και οι τρεις τους άψογα στημένες. Η μια από αυτές είναι ντυμένη «διαφορετικά». Πρεσβεύει μία οντότητα πιο υποψιασμένη, ίσως και εν δυνάμει επαναστάτρια. Οι τρεις τους εναλλάσσονται, όσον αφορά τους μονολόγους τους και πλάθουν το παραμύθι με την πλέον πραγματιστική φυσιολογία. Ίσως να παρατηρήσετε ότι πρόκειται στην ουσία για τρεις μονολόγους, οι οποίοι (μ)πλέκονται σύμφωνα με τις επιταγές του κειμένου και καταλήγουν στα τρίσβαθα του μυαλού μας, καλλιεργώντας ένα χωράφι του νου, με θεματολογία… τη λήθη. Ξεχνάμε άρα υπάρχουμε…

Το σκηνικό της παράστασης είναι ό,τι πιο ωραίο έχω δει στο secret room του Αλκμήνη και μία πραγματική δήλωση οξύνοιας στη μοντέρνα σκηνογραφία, με την υπογραφή του κυρίου Δημήτρη Μέλλου. Ένα ηφαίστειο εν είδη ησυχαστηρίου και δαίδαλος κουιντών, με στοιχεία κρυψώνας, σαν αυτές που φτιάχναμε παιδιά μέσα στο χώμα. Πολεμίστρες δεν υπάρχουν. Μόνο αναρωτήσεις και μεγάλα θαυμαστικά, που κρύβονται πίσω από μικρά ερωτηματικά.

Οι τρεις πρωταγωνίστριες χρησιμοποιούν όλο τον χώρο της σκηνής, περιφέρονται δεξά και ζερβά, περπατούν μέχρι την πόρτα εισόδου/εξόδου (τα εύσημα στην κυρία Μίκα Στεφανάκη για την κινησιολογία) και απευθύνονται. Μας κοιτούν ίσα στα μάτια, έχοντας ίσως στο πίσω μέρος του μυαλού τους τον υπέρτατο Ian Gillan, ο οποίος πάντα συμβουλεύει να κοιτάμε τους θεατές μας στα μάτια, όταν βρισκόμαστε στη σκηνή. Να τους δείχνουμε πως παίζουμε μόνο για εκείνους, για τον καθένα προσωπικά. Και εμείς… Εννοείται ότι τσιμπάμε. Ο λόγος ίπταται. Τα συναισθήματα το ίδιο. Οι ηρωίδες στέκονται υπερήφανα. Ξένες, άγνωστες, σε μια πόλη δίχως όνομα. Η λήθη… Η λησμονιά στα «καλύτερά της».

Τις βλέπω να ντύνονται στα μαύρα. Απουσία χρώματος το ονόμασαν οι πατέρες της φυσικής. Για εκείνες η απουσία, συνυφασμένη με την απώλεια, είναι δεδομένη. Και αυτή ακριβώς ζωγραφίζουν στον καμβά της σκηνής. Είναι μία κατάσταση αμιγώς καλλιτεχνική και πλήρως ανθρώπινη.

Η κυρία Χάσκα δούλεψε πάνω σε κείμενα του Έντγκαρ Άλλαν Πόε, κείμενα σχετικά με τη ζωή και την αλήθεια, σχετικά με τον άνθρωπο και τον θεό που κρύβει μέσα του. Ένα κοράκι δεν είναι απλά ένα πτηνό. Είναι η Θεία αποτύπωση του μαύρου (ποιητική απόδοση της απουσίας) σε απαστράπτουσα πτητική λειτουργία – θυμίζω την άψογη είσοδο του εν λόγω πτηνού στο εκπληκτικό βίντεο των Myrath – και η δραματουργική επεξεργασία της Χάσκα πατάει πάνω στα σκότεινα, για να αφήσει να δραπετεύσει το φως, όπως εκείνη θέλει. Ο ουρανός μπορεί να βρέχει φωτιά, το έργο όμως παραμένει δροσερό, θωρακισμένο από κάθε είδους «εισβολή».

Οδηγίες προς ναυτιλομένους. Έχετε μάτια και αυτιά ορθάνοιχτα. Τα νοήματα είναι απόλυτα συμπυκνωμένα και οι αποδόσεις γίνονται με βάση ένα σύμπαν που διαθέτει μόνο μαύρες τρύπες. Κατά συνέπεια, οποιαδήποτε «απόκλιση» είναι μάλλον απαγορευτική για την πρέπουσα παρακολούθηση. Το έργο είναι συμπαγές και έτσι οφείλουμε να το εκλάβουμε, να το αγκαλιάσουμε, να το εντάξουμε στις σκέψεις και τις θύμησές μας. Στη θνητή κόντρα με τη λήθη.

Κώστας Κούλης

To Συμβούλιο Επικρατείας έκρινε πως το προεδρικό διάταγμα 85/2022 (ΦΕΚ 232/Α/17-12-2022), με το οποίο τα πτυχία καλλιτεχνικών σπουδών εξισώνονται με απολυτήριο λυκείου, ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ το ελληνικό σύνταγμα (παράγραφοι 1 και 7 του άρθρου 16). Θα θέλαμε πολύ να μάθουμε τι πρόκειται να πράξουν οι ιθύνοντες. Θα επανέλθουμε. Φαίνεται ότι κάτι πάει να γίνει.