Και ξεκινούν οι DeepDive. Και κοπανιούνται. Industrial; Nu Metal; Κάτι από Core, ό,τι και όπως το αντιλαμβανόμαστε; Κάτι από Soulfy ίσως;

Το κουιντέτο είναι συνειδητοποιημένο και πλήρως προβαρισμένο. Αρκετές φορές θα απευθυνθούν στους από κάτω. «Περνάτε καλά»; Ο κόσμος… όχι αυτός που πρέπει. Δεν μιλάω για αντιδράσεις, μιλάω για ποσότητα. Αιώνιο πρόβλημα; Μπορεί, αλλά… η μπάντα δεν μασεί. Παίζει και το ευχαριστιέται.

Ένα αμάλγαμα ήχων και χρωμάτων όλο αυτό που παρακολουθούμε. Και κουνάω το κεφάλι μου στον ρυθμό. Και χαζεύω τον ήχο του ταμπούρου, που είναι εντελώς πρίμος και εντελώς χαρακτηριστικός. Και η φασαρία στα κουπλέ, που μετατρέπεται σε μελωδικά ρεφρέν. Όλα έχουν λόγο ύπαρξης. Η μπάντα σερβίρει. Και εμείς δοκιμάζουμε.

Quantum Drive, Lifegeiser, Dead Alley, Patient Zero, Yeti, Nail, Orbital, Mold

Οι Narcosis είναι Ροκ και κάτι. Φλερτάρουν με το Hard Rock, με το Alternative, με τη σκηνή του Seattle ίσως. Μάλλον… σίγουρα φλερτάρουν. Απλά, παίρνουν τον χρόνο τους και αρχίζουν να γεμίζουν μερικές δεκαετίες πίσω, για να έλθουν και στο σήμερα.

Από τη χροιά της φωνής, η οποία έχει τρελό γρέζι και η οποία θυμίζει εκείνη ενός μουσικού, τον οποίο δεν είχα ποτέ σε εκτίμηση, μέχρι τις κιθάρες και το rhythm section, το οποίο πυροβολεί κατά ριπάς. Ο μπασίστας έχει κλειδώσει στη γκρουβοχώρα του και την έχει καταβρεί με το πεντάχορδό του.

Οι έτεροι μουσικοί σύντροφοί του χτίζουν και γκρεμίζουν με χαρακτηριστική ευκολία. Χαιρετούν, ευχαριστούν, ρωτούν αν περνάμε καλά, συνεχίζουν. Μου αρέσει το στυλάκι, που μπλέκει στυλιζαρισμένη εμφάνιση με αυτοσχέδιο τζαμάρισμα. Είναι ενδεικτικό της καλής διάθεσής τους.

Side Effect, Restless, Shifter, Emperor, Droids, The Glitch, Unknown Flavors, Laws Of Men, Through Emptiness

Οι Absinthe Green έπαιξαν κάποια LiVE στην Αγγλία πριν έλθουν στην Αθήνα μας και η παρουσία τους κλείνει έναν όμορφο κύκλο εμφανίσεων, με αφορμή την κυκλοφορία του ντεμπούτου άλμπουμ τους, “Of Pain And Love”. Η Ειρήνη βρίσκεται εκεί πάνω, στη σκηνή, με «στολή» και προλογίζει. Έχει τη λίστα της, ευχαριστεί όλους όσοι στήριξαν τη μπάντα και το όνειρό της και προχωρά. Οι έτεροι μουσικοί της μπάντας δείχνουν από νωρίς ότι διασκεδάζουν αφάνταστα. Ο ηχολήπτης τους έχει καταφέρει να βγάλει τον ήχο που θέλουν και που θέλουμε και ‘μεις και το θέαμα είναι κοντά στο μέρος της καρδιάς.

Η Ειρήνη ρωτά το κοινό για έτος γεννήσεως. «Πόσοι από σας έχουν γεννηθεί πριν το ‘70»; Α, ωραία χρονιά το εβδομήντα, δεν μπορώ να πω. Πέθανε ο Χέντριξ, πέθανε η Τζόπλιν, πέθανε ο Ντε Γκολ, διαλύθηκαν οι Beatles… Μέσα στην ομορφιά, τι να σας πω… Α, ναι, βγήκε και ο πρώτος (και ο δεύτερος, ρε ντουβάρι) δίσκος των Sabbath. Κάτι είναι κι αυτό, ναι; Το αυτί μου πιάνει έναν εκπληκτικό θεούλη, ο οποίος απαντά «ΕΔΩ!» σε κάθε τέτοια ερώτηση. Πόσοι από σας έχουν γεννηθεί το ’80, το ’90, το 2000; Πάντα ο ίδιος. ΕΔΩ! Η ατμόσφαιρα έχει ζεστάνει. Η διασκευή στο “Everything Is Coming Up Roses” θυμίζει και συγκινεί. Και οι AG, οι οποίοι έχουν ένα από τα πιο ωραία λογότυπα που έχω δει ποτέ, παίρνουν το κοινό μαζί τους. Τραγούδια που ακούμε και το κουνάμε και αναφέρομαι φυσικά σε διάφορα σημεία της ανατομίας μας. Καλοί μουσικοί, καλές προτάσεις, ωραίο δέσιμο και μία μπροστάρισσα, η οποία λατρεύει να βρίσκεται εκεί πάνω και να μας κάνει να περνάμε καλά.

Cat Song, June 27, Dead Before My Eyes, Fiery Serpent, Dysphoric Recall, Everything’s Coming Up Roses, Bittersweet, Spineless Creatures, Bloody Mary, Same Old Fire, Give The Devil His Due, Viva Forever, War Inside My Head

Στο τέλος της ημέρας; Περάσαμε ΠΟΛΥ καλά. Γιατί τα παιδιά εκεί πάνω μας διασκέδασαν. Γιατί έτσι κι αλλιώς πήγαμε με καλή διάθεσή και έτσι κι αλλιώς φύγαμε με καλύτερη. Και γιατί η μουσική παραμένει η κορυφαία μορφή ψυχαγωγίας και διασκέδαση. Ευτυχώς.

Κώστας Κούλης

Φωτό: Stiver Graunne, wPITw agency