Επτά και μισή ακριβώς βγήκαν οι Venus. Είπατε κάτι για ακρίβεια και πλήρη επαγγελματισμό; Και με το που βγήκαν, έπιασαν δουλειά. Τρελό Thrashy κοπάνημα και φρενήρεις ρυθμοί με Prog πινελιές, φωνή που φλέρταρε με το Death, αλλά και με το Industrial, με τον έτερο συμπαίχτη να αναλαμβάνει καθαρά φωνητικά και κάπως έτσι λυσσομανάει το Μέταλ.

Τα παιδιά το καταχάρηκαν, ξαμόλησαν την ψυχή τους και το σθένος τους και μας πήραν και εμάς μαζί τους. Βλαστήμησα άλλη μία φορά που δεν έχω μαλλιά, για να μπορώ να νιώθω ότι κάτι συμβαίνει στο κεφάλι μου και ότι δεν συμπεριφέρομαι σαν κουρδιστό κάτι και προσπάθησα να συγχρονίσω κίνηση στον σβέρκο και ταμπουριές. Έχασα ουκ ολίγες φορές.

Sons Of Grus, City Of Nektron, Zero One, Uploaded Brains, The Observatory, Multilingual Monstrosities

Οι Doomocracy μας πήραν και μας σήκωσαν! Πραγματικά, θα ήθελα να είχα από κάτω, εκεί κοντά μου, όλα τα μέλη των Candlemass, όλα τα μέλη των μεγάλων Doom συγκροτημάτων (Trouble, Pentagram, Saint Vitus… να βάλω και τους Solitude Aeturnus μέσα; ΟΚ, τους έβαλα) και να ρίχνω συχνά πυκνά ματιές στα πρόσωπά τους. Ατελείωτη αγάπη με κάτι από ζήλεια;

Πιθανότατα. Γιατί, κυρίες και κύριοι, οι παιχτούρες από το Ηράκλειο της Κρήτης τιμούν με μοναδικό τρόπο το ιδίωμα. Γιατί τέτοιο Doom είναι ευτυχές να ακούς. Γεμάτο ιδέες και μελωδίες, γεμάτο tutti και σημεία που αγγίζουν το Prog και στη συνέχεια το πατάνε στο κεφάλι. Γεμάτο φωνητικά πρώτης κατηγορίας και κορυφαία ξεσπάσματα.

Τα δικασίδια δεν έλειψαν ποτέ, οι αλλαγές μέτρου και οι εμπνευσμένες ενορχηστρώσεις ήταν παντού παρούσες και το τρέξιμο κατά διαστήματα έκανε αυτό που έχουμε μάθει να στέκει ψηλά, κοντά στην οροφή του μαγαζιού. Το Doom είναι αλληλένδετο με το Επικό Μέταλ. Και τούτο φάνηκε από τα κιθαριστικά θέματα και τις εκρήξεις που ακολουθούσαν το μουσικό μοτίβο. Καταιγιστικοί!

Ghosts Of The Past, End Is Written, Eternally Lost, Prelude To The Apocalypse, One With Pain, Guardian Within, Novum Dogma, Trinity Of Fates, Doormacht, The Spiritualist

Είχα ακούσει το “The Battles I Have Won” μήνες πριν και όταν δημοσίευα την παρουσίαση του άλμπουμ, είχα συμπεριλάβει την ακόλουθη φράση. «Το επικό Μέταλ στα καλύτερά του και η προσμονή για LiVE απεικόνιση όλων των παραπάνω». Η μπάντα και ο χρόνος το κανόνισαν και έτσι βρεθήκαμε να απολαμβάνουμε. Οι Reflection έχουν αναγάγει το έπος και την αφήγηση αυτού σε κάτι δικό τους. Και ακριβώς αυτό ακούσαμε και είδαμε το βράδυ της Κυριακής. Τέσσερα άτομα που ακούγονταν για χίλια πεντακόσια και ένα γεμάτο Κύτταρο, να τραγουδάει τους στίχους και να ουρλιάζει σε κάθε νεύμα, σε κάθε πρόσταγμα. Ο Κώστας Τόκας βγήκε τόσο ψηλά… και εννοείται ότι μας ξετρέλανε. Ο Στάθης Παυλάντης, ο οποίος πρέπει να αισθάνεται και να είναι πολύ υπερήφανος για το δημιούργημά του, μίλησε αρκετές φορές με το κοινό, ευχαρίστησε και προέτρεψε για ακόμα περισσότερο χαμό. Και ο χαμός ήλθε. Μία παρέα όλο το Κύτταρο και πολλά τραγούδια από το καινούργιο και από τις προηγούμενες δουλειές. Χαρακτηριστική και άκρως συγκινητική στιγμή η αναφορά στο τραγούδι “Once Again”, που αναφέρεται στο έγκλημα των Τεμπών και αφιερώθηκε σε όλους εκείνους που έχουν χάσει δικούς ανθρώπους με τέτοιο άτιμο τρόπο.

Είναι αυτό το σύγχρονο Μέταλ; Ναι και πολύ μας αρέσει. Οι Reflection έδεσαν όλο το υλικό τους με το τάλαντό τους, με την ευχέρεια που έχουν με τα όργανα και με το χάρισμά τους να μας δίνουν τραγούδια που μας πορώνουν, που μας πυρώνουν, που μας κάνουν σχεδόν ανοξείδωτους. Και μία αναφορά στο rhythm section, το οποίο, πολύ απλά, σκότωσε. Σεισμικό μπάσο και πολυβόλα αντί τυμπάνων. Και εκείνο το ταμπούρο, φίλε μου… Θα στο φάω, να το ξέρεις…

March Of The Argonauts, Iron Tower, Lord Of The Wind, Fire, Sirens Song, When Shadows Fall, Once Again (Crime In The Valley Of Death), Burn The Witch, Wings Of Fate, Slaughter In The Island Of The Sun, Lady In The Water, Ruler Of My Own Land, The Battles I Have Won, When Immortals Die

Είναι πολύ απλά τα πράγματα, φίλοι και φίλες. Πάτε σε ένα LiVE εγγυημένο. Και περνάτε καλά. Αν μάλιστα πετύχετε εκεί και κάνα-δυο γνωστούς, ακόμα καλύτερα! Δεν ξέρω τι σκοπούς έχουν εκείνοι που αποφασίζουν για τις τύχες μας, αλλά όσον αφορά τη μουσική, όλα μου κάνουν ελκυστικά και υπερκαλά. Τρεις μπάντες που διέλυσαν τη σκηνή και εμάς. Πάντα τέτοια!

Κώστας Κούλης

Φωτογραφίες: Stiver Graunne, wPITw agency