Στις 17 Απριλίου του 2011 ξεκίνησε ένα υπέροχο και μοναδικό ταξίδι στον κόσμο του George R. R. Martin, ενώ το τέλος αυτού του κόσμου ήταν στις 19 Μαΐου του 2019. Οκτώ σεζόν με τα καλά και τα κακά τους, με στιγμές που μας έκαναν να ανατριχιάσουμε και με άλλες που απλά πέρασαν απαρατήρητες. Μιλάω για τη σειρά που καθήλωσε εκατομμύρια κόσμο στη μικρή οθόνη για οκτώ σεζόν, που πήρε πολλά μα πάρα πολλά βραβεία. Μιλώ για το G.O.T. ή αν θέλετε για το Game Of Thrones. Υπήρχαν στιγμές που έκανε κοιλιά, υπήρχαν στιγμές που οι φανατικοί βιβλιοφάγοι έβγαζαν τα σπαθιά τους και τα κουνούσαν στον αέρα, καθώς οι σεναριογράφοι έκαναν τα δικά τους, αλλάζοντας ή παραφράζοντας ή δημιουργώντας πράγματα και καταστάσεις σχεδόν από το πουθενά. Δεν θα ξεχάσω το ξεσπάθωμα που έπεσε σχετικά με την τελευταία σεζόν. Που οι σεναριογράφοι έγραψαν το δικό τους τέλος, αφού ο γλυκύτατος Martin δεν είχε μιλήσει, μέχρι τότε και μέχρι τώρα που μιλάμε, για το πιθανό τέλος.

Μετά την τόσο μεγάλη επιτυχία, το κανάλι ψαχνόταν να ξαναμπεί γερά στο παιχνίδι και έπεσε η ιδέα να επανά-μπουκάρουν στους κόσμους που μεθοδικά έπλαθε ο George R. R. Martin. Συνηθίζεται παγκοσμίως, εφόσον μια σειρά έχει μεγάλη απήχηση και αφού την κάνουν λάστιχο, να κοιτούν να κάνουν prequel.

Έτσι λοιπόν, μια ωραία πρωία αποφάσισαν να φέρουν στη μικρή οθόνη τη σειρά βιβλίων με γενικό τίτλο “Tales of Dunk and Egg” που αποτελείται από τα βιβλία “The Hedge Knight”, που εκδόθηκε το 1998, το “The Sworn Sword”, που κυκλοφόρησε το 2003 και το “The Mystery Knight”, που κυκλοφόρησε το 2010. Το ονόμασαν “A Knight of the Seven Kingdoms”, καθώς είναι βασισμένο στα παραπάνω, αγαπητοί βιβλιοφάγοι, οπότε μην ξαναρχίσουμε τα G.O.T. crisis, please.

Και εδώ ο αγαπητός δεν έχει δώσει τέλος, οπότε σκεφτείτε τι θα γίνει στο λόμπι των σεναριογράφων αν πάει καλά η σειρά, που θα πάει, αν με ρωτάτε.

Κάθε σεζόν έχει έξι επεισόδια και με μικρότερη διάρκεια από το G.O.T. Λίγα, το ξέρω, αλλά καλύτερα, αν με ρωτάτε. Είναι λιγότερες οι πιθανότητες να τα κάνουν μαντάρα. Εικάζω. Η πορεία θα δείξει.

Αφορμή για να γράψω για το “A Knight of the Seven Kingdoms” μου έδωσε το πέμπτο επεισόδιο της σειράς. Όχι ότι τα προηγούμενα τέσσερα δεν με ικανοποίησαν, απλά στο πέμπτο επεισόδιο η δημιουργική ατμόσφαιρα κάνει υπέρλαμπρη, αν και σκοτεινή, την παρουσία της. Έχουν επιλέξει το Westeros να είναι γήινο, ρεαλιστικό, αν θέλετε. Η σειρά έχει χιούμορ, σαρκασμό και δεν είναι γεμάτη ίντριγκα και εγωιστικές άλλες βλακείες. Ακόμα δεν ξέρουμε τι θα γίνει πιο κάτω, αλλά μέχρι τώρα, παιδιά, είναι αλφάδι!

Η ιστορία ξεκινά με τον Dunk, τον νεαρό ακόλουθο, που αποχαιρετά για πάντα τον μέντορά του, τον Sir Arlan του Πένιτρι, θάβοντάς τον στην άκρη του δρόμου προς την πόλη Άσφορντ, εκεί όπου επρόκειτο να διεξαχθεί το μεγάλο τουρνουά. Μονάχος πια, με το βάρος της απώλειας και της αβεβαιότητας, σκέφτεται να πουλήσει τα τρία άλογα του Sir Arlan και να αναζητήσει μια πιο σίγουρη μοίρα. Θέλει να καταταχθεί στη Φρουρά της Πόλης, στο King’s Landing.

Όμως, όταν τα χέρια του αγγίζουν το σπαθί και την ασπίδα του δασκάλου του, κάτι αλλάζει μέσα του. Η μνήμη, η τιμή και το όνειρο που του άφησε ως παρακαταθήκη, τον καλούν να τολμήσει. Έτσι, αποφασίζει να λάβει μέρος στο τουρνουά, όχι μόνο για να δοκιμάσει τις δυνάμεις του, αλλά για να χαράξει τον δικό του δρόμο και να σφυρηλατήσει το πεπρωμένο του. Ο ήρωάς μας, χωρίς να το θέλει, έρχεται σε σύγκρουση με τον πρίγκιπα Aerion Targaryen, υπερασπιζόμενος ένα φτωχό κορίτσι, την Tanselle, την οποία κακομεταχειρίζεται και εξευτελίζει ο πρίγκιπας. Ο Dunk παρεμβαίνει και τον χτυπά, πράξη που θεωρείται βαρύτατο έγκλημα, καθώς στρέφεται εναντίον βασιλικού αίματος. Δίνει τη δυνατότητα στον Aerion να τον συλλάβει και να ζητήσει τη θανατική του καταδίκη.

Η σκηνή της σύγκρουσης μοιάζει, εκ πρώτης όψεως, με την αναμέτρηση του Δαβίδ με τον Γολιάθ, μόνο που εδώ οι ρόλοι αντιστρέφονται. Ο Dunk, απίστευτα ψηλός και προικισμένος με σπάνια σωματική δύναμη, στέκεται σαν ζωντανός πύργος απέναντι στον Aerion, που δεν είναι παρά ένα κακομαθημένο παιδί, ντυμένο με τον μανδύα της εξουσίας. Η πραγματική ανισότητα δεν βρίσκεται στο σώμα, αλλά στην ψυχή. Από τη μια η ακατέργαστη τιμή, από την άλλη η αλαζονεία και η σκληρότητα. Ο πρίγκηπας απαιτεί τη θανατική καταδίκη, χρησιμοποιώντας την εξουσία και το όνομά του για να τον συντρίψει. Ο Dunk ζητά δίκη μέσω μάχης. Επειδή ο κατήγορος είναι πρίγκιπας, η δίκη παίρνει την ακραία μορφή του Trial of Seven. Είναι ένας σπάνιος και αρχαίος τρόπος δίκης μέσω μάχης, όπου επτά πολεμιστές από κάθε πλευρά αναμετρώνται για να αποφανθούν οι Θεοί ποιος έχει το δίκιο.

Και έτσι φτάνουμε στο πέμπτο επεισόδιο, τη στιγμή όπου ο Dunk έχει πια βρει τους έξι συντρόφους του και η μάχη ξεσπά. Ωμά, ανελέητα, σχεδόν πρωτόγονα. Δεν πρόκειται για τις γνώριμες, σχεδόν χορογραφημένες συγκρούσεις που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε. Εδώ κάθε χτύπημα είναι βάρος, κάθε κίνηση ρίσκο, κάθε ανάσα ένας μικρός αγώνας επιβίωσης. Τα σώματα συγκρούονται με βία, τα βλέμματα υψώνονται πεισματικά και η σύγκρουση αποκτά κάτι βαθιά ανθρώπινο. Στιγμές φόβου, δισταγμού, εσωτερικής πάλης, παρεμβάλλονται ανάμεσα στα χτυπήματα. Βλέπεις την αμφιταλάντευση πριν από την επόμενη κίνηση, το δίλημμα ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, την ανάγκη για επιβίωση να υπερισχύει κάθε ηρωισμού.

O θεατής, απροετοίμαστος για αυτή την ωμή αλήθεια, σοκάρεται. Γιατί εδώ η βία δεν εξιδανικεύεται. Βιώνεται. Δεν εντυπωσιάζει, πληγώνει. Και ακριβώς γι’ αυτό, γίνεται αληθινή.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια ξεχωρίζουν για τη λιτότητα, την αυθεντικότητα και τη γήινη αισθητική τους, υπηρετώντας έναν κόσμο πιο τραχύ, πιο ανθρώπινο και λιγότερο «λαμπερό» από αυτόν που γνωρίσαμε στο Game Of Thrones.

Οι χαρακτήρες «ανθίζουν» σε κάθε σκηνή με μοναδικό τρόπο, αποκαλύπτοντας σταδιακά τη ζωή και την ψυχοσύνθεσή τους. Μας καθοδηγούν να κατανοήσουμε βαθύτερα όχι μόνο το ποιοι είναι, αλλά και το γιατί βρίσκονται εκεί και τι είναι αυτό που τους ωθεί να δρουν όπως δρουν.

Μπορεί το G.O.T. να έκανε θραύση, αλλά έχω την αίσθηση πως αυτή η σειρά θα αγαπηθεί πολύ βαθύτερα από τους αληθινούς φαν της φανταστικής λογοτεχνίας. Ο ίδιος ο Martin αναφέρει ότι η σειρά τιμά την πηγή της με σεβασμό και χαρακτήρα.

Μαίρη Ζαρακοβίτη

Powered by #απτγο