Οι Έκτη Αίσθηση πατάνε στη σκηνή και αυτή η ξεχωριστή χροιά, η οποία διαθέτει κάτι από γνήσια τσογλανιά της δεκαετίας του ’80 και ένρινη περιπαιχτική διάθεση, διαχρονικής κύκλωσης, δένει με τα κιθαριστικά και το rhythm section. Προλογίζουν τα τραγούδια τους, αφηγούνται και παρασέρνουν. Η μουσική είναι γιορτή.

Φτάνουν στο τραγούδι, το οποίο λειτούργησε σαν το εναρκτήριο λάκτισμά τους. «Πάμε να το κάνουμε, πάμε να το προβάρουμε»; Και κάπως έτσι φτιάχνουν οι Έλληνες κοινότητα – ουχί κυκλώματα – κι ιστορίες οι παρέες. Γνήσιοι και συγκινητικοί, χειροκροτήθηκαν και παρέδωσαν τη σκυτάλη στην έτερη Ελληνόφωνη μπάντα της βραδιάς.

Αμαρτία, Θάλασσα Γαλάζια, Για Το Νεκτάριο, Όμορφη Πόλη, Ξαφνικά, Δυνατά, Κάτι Από Εμένα, Πες Μου Γιατί, Λόγια

Οι Κυνηγοί Ονείρων παίζουν Heavy Metal! Πάει και τελείωσε και δεν υπάρχει περίπτωση να το συζητήσω καν. Οι φωνές, μία ανδρική και μία γυναικεία, εκπέμπουν σε σχεδόν παρόμοιο ύφος εκφραστικότητας, αλλά και δύναμης και οργής.

Φανταστείτε αυτό τώρα. Οι στίχοι είναι πολιτικοποιημένοι, έχουν να κάνουν με τα στραβά του ανθρώπου, εκφέρονται με πάθος, παραπέμπουν σε Punk μοτίβα, ίσως ακόμα και στους Τρύπες και από δίπλα έχετε έναν Μέταλ οδοστρωτήρα, που χρησιμοποιεί όλα τα κατάλληλα «εφέ». Τρελό γκάζι και riffing, δίκασες – πάντα επιλεκτικά δοσμένες – και τρεχαλητό, με όλα ισχυρά στο ταμπούρο και όποιον πάρει ο Χάρος!

Οι λυρικές στιγμές τους είναι ομοίως δυνατές και δυναμικές και όσον αφορά εκείνο το τραγούδι, το «Ένα τραγούδι απ’ τον τόπο μου», όπως φώναξε με πάθος μια ψυχή με ιστορία στον χώρο, επιστρέψτε μου να πω ότι τέτοιος λυρισμός θα μπορούσε να αποδοθεί όχι μόνο από τους Manowar – τους οποίους αγαπάμε, εννοείται – αλλά από τους Warlord και τους Virgin Steele, έτσι, για να καταλάβετε για τι επίπεδο μιλάμε.

Memento Mori (Orchestral), Μεσόγειος, Δαιμονικό Νανούρισμα, Δυο Φτερά Τσακισμένα, Χιροσίμα, Στη Γη Του Πυρός, Κεμάλ (Μάνος Χατζιδάκις), Ένα Τραγούδι Από Τον Τόπο Μου, Ο Κοκκίνος Δράκος

Οι Schmetterling τώρα… Ρε μεγάλε, τι με βάζετε να κάνω, τι με βάνετε να γράψω… Λες και προσγειώθηκα σε συναυλία των Yes ή των Saga, καμιά σαρανταριά χρόνια πριν. Δίσκος ο ήχος – τα καλά και γνωστά του ήχου του Κυττάρου και της μαγκιάς των ηχοληπτών του – και καμπάνα τα όργανα και οι φωνές. Όλες οι μπάντες βγήκαν καρφί, τούτοι εδώ όμως το τερμάτισαν. Με τα πλήκτρα να δένουν άψογα με τις κιθάρες, με την τακτική να παίζει η μία γκάζια και η άλλα καθαρά και λίγο “crunchy”, με τις φωνές να μας πηγαίνουν και στις δυο μεριές του Ατλαντικού, οι τυπάδες έδειξαν πόσο πολύ το έχουν και πόσο πολύ το κατέχουν. Διάφορες αναφορές και ιστορίες, πλακίτσα με αγνή πρόθεση, αφιέρωμα σε φίλο/μέλος, που δεν βρίσκεται πια μαζί μας και αφιερώσεις σε φίλο τους, που έμπλεξε και που η λεγάμενη του έφαγε πέντε πολυκατοικίες και τρία μαγαζιά. Μπαντάρα με τα όλα της και ένας επίλογος που προκάλεσε μόνο αφορμή για χειροκρότημα και πλείστα χαμόγελα.

Where, Alternative III, Escape, Nick Mat, Velvet Opera, Dimitrakas, Eyes Of The Future, Saturday, Schmetterling, Journey To The Center Of Your Heart, Low Down, Water Of Poison

Είναι εντυπωσιακό το ότι είδα γονείς να διασκεδάζουν παρέα με τα παιδιά τους. Δυστυχώς, το live ΔΕΝ αποτελεί τρόπο διασκέδασης για τον Έλληνα, ο οποίος επιλέγει να πηγαίνει σε συναυλίες μόνο και μόνο για να «φανεί» και να τον «δουν», χωρίς να δίνει δεκάρα για την ουσία της μουσικής. Ευτυχώς, υπάρχουν εκείνοι που διαφωνούν και πάνε σε μία συναυλία, γιατί, πολύ απλά, έτσι και εκεί επιθυμούν να διασκεδάσουν. Και πιστέψτε με, όσοι ήλθαν εκείνο το Κυριακόβραδο στο Κύτταρο, έπραξαν πολύ καλά. Πολλά μπράβο σε όλα τα παιδιά που έπαιξαν, πολλά μπράβο σε όλα τα παιδιά που ήταν από κάτω.

Κώστας Κούλης

Φωτογραφίες: Stiver Graunne, wPITw agency