Αγνή καφρίλα, με προδιαγραφές δεκαετίας ’80 και «περίβλημα» νέας τεχνολογίας. Οι Slaughter To Prevail πήραν θέσεις, ευθυγραμμίστηκαν με το clicktrack και τα διάφορα εφέ και η σφαγή ξεκίνησε κανονικότατα. Παρά το γεγονός ότι στο ψηφιακό backdrop απεικονιζόταν μία τεράστια απαγόρευση, όσον αφορά το κάπνισμα, κάποιοι «γενναίοι» συμπατριώτες μας επέλεξαν να αγνοήσουν. Ναι, παιδιά μου. Ούτε τα βασικά… Πέρα από αυτή την παραφωνία όμως… το κοινό, που γέμισε για πλάκα το Floyd, πήγε μπροστά-μπροστά, για να κοπανηθεί και να κοπανήσει και να «λικνιστεί» στους ρυθμούς του Alex, του Jack και της παρέας τους.

Τριγκαρισμένα τύμπανα (έκανε και σόλο μάλιστα), κιθάρες με έντονο buzzer και industrial χροιά και ένας βοκαλίστας που ξερίζωνε πεύκα με το ένα χέρι. Ο ντουλαποειδής Ρώσος κάνει τον κόσμο ό,τι θέλει. Από την αρχή στέκεται απέναντί μας με σεβασμό και ένα κάρο ευχαριστώ. Που πάμε στις συναυλίες, που αγοράζουμε τους δίσκους, που στηρίζουμε. Και μετά… Τι να πω τώρα… Ότι προέτρεινε να κινήσουμε τα χέρια μας δεξιά και αριστερά, λες και ήμαστε σε συναυλία της Taylor Swift και ότι ανταποκριθήκαμε στο max; Ότι ζήτησε να φτιαχτεί εκεί μπροστά moshpit και να γυρίζει σαν πανικόβλητο; “Spin, spin” πρόσταζε ο μπροστάρης και κανείς δεν του αρνήθηκε.

Το καλύτερό του όμως… Κάποια στιγμή, ενώ φτύνει τα φωνητικά του και ουρλιάζει, χτυπάει το μικρόφωνο στο μέτωπό του. Πριν προλάβουμε να συνέλθουμε από το σοκ, το πετάει κάτω με δύναμη. Έχω την εντύπωση πως και τώρα, που διαβάζετε αυτές τις λέξεις, το εν λόγω μικρόφωνο είναι στην εντατική και πνέει τα λοίσθια ή βρίσκεται σε κάποιο κάδο ανακύκλωσης και περιμένει καρτερικά τη σειρά του.

Οι πιτσιρικάδες – γιατί το κοινό κατά συντριπτικό ποσοστό αποτελείται από νεαρά αγόρια και κορίτσια – την έχουν καταβρεί. Αρκετές φορές φεύγουν από τις θέσεις τους και πάνε μπροστά για να χτυπηθούν και να αποτελέσουν μέρος του moshpit, ενώ, κατά την επιστροφή τους, διακρίνω ότι είναι μούσκεμα, ότι έχουν φάει και έχουν ρίξει τις ξυλιές τους και ότι αδημονούν να πάνε ξανά μπροστά, για τον επόμενο γύρο. Οι STP είναι στην ουσία μία ματιά σε ένα από τα εναλλακτικά μέλλοντα της μουσικής. Αγνός θόρυβος, με τεχνικάτα περάσματα και αμείλικτο χτύπημα, ελέω ενός Alex, που συμπεριφέρεται σαν μανιακός στη σκηνή και γι’ αυτό έχει τόσο μεγάλο γκελ στη χώρα μας και όχι μόνο. Για τους φίλους του πατροπαράδοτου Grind, για όλα τα παιδιά που έχουν δίσκους όπως ο “From Enslavement To Obliteration” ή ο “Reek Of Putrefaction” ή ακόμα και ο “Disgrace To The Corpse Of Sid”, για όλα αυτά τα παιδιά, που κάποτε είχαν αγοράσει μπλουζάκι με το εξώφυλλο του “Scum”… Και για όλα τα παιδιά, μικρά και «κάπως μεγαλύτερα», που έχουν ακούσει από Grindcore μέχρι Nu Metal… Αυτή είναι μία πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία. Οι τυπάδες έπαιξαν με πάθος, χρησιμοποίησαν με τον καλύτερο τρόπο όλα τα κόλπα της σύγχρονης τεχνολογίας και μας πρόσφεραν ένα θέαμα που δεν άφησε κανέναν παραπονεμένο.

Bonebreaker, Banditos, Russian Grizzly in America, Viking, Bratva, Baba Yaga, Demolisher, Kid of Darkness, Behelit, Conflict

Πολλά μπράβο στη διοργάνωση, που φρόντισε να πραγματοποιηθεί μία συναυλία σε έναν τόσο όμορφο χώρο όπως το Floyd και που φρόντισε να είναι όλα στη θέση τους, όσον αφορά τήρηση προγράμματος και συμπεριφορά προσωπικού. Ευγενέστατοι όλοι τους, με τακτ και σοβαρότητα. Κάπως έτσι πορωνόμαστε ακόμα περισσότερο και αποζητούμε από τώρα τα επόμενα.

Ζητούμε ταπεινά συγγνώμη από τις δύο μπάντες που άνοιξαν για τους STP, τις Crypta and τους Chained Saint. Καταστάσεις πάνω και πέρα από τις δυνάμεις μας, μας εμπόδισαν από το να καλύψουμε και τις δικές τους εμφανίσεις.

Κώστας Κούλης, Βαγγέλης Φαρρής

Φωτό: Stiver Graunne, wPITw agency