Το «εισαγωγικό σημείωμα» της βραδιάς υποβάλλεται από ένα power trio, το οποίο λαμβάνει θέση στη σκηνή και εξαπολύει τον συνδυασμό των πρωτόλειων. Daenoma, κυρίες και κύριοι. Κιθάρα, μπάσο και τύμπανα. Ο τραγουδιστής έχει αναλάβει και τα κιθαριστικά και το ηχητικό αποτέλεσμα έχει να κάνει με άπλυτο ροκ, έχει να κάνει με εναλλακτικό ήχο, κάτι από supeRock και τη δεκαετία του ’70, μέσα από τις τσαχπινιές των 90’s.

Ο κόσμος έχει προλάβει να γεμίσει το μαγαζί και μάλιστα τόσο όσο. Μπορείς να μετακινηθείς με σχετική άνεση, μπορείς να βγάλεις φωτογραφίες ή να παραγγείλεις κάτι κράκουλο, μπορείς να το κουνήσεις ή να κινήσεις ρυθμικά το πόδι σου. Και όχι μόνο. Απ’ την άλλη, το συναίσθημα του να παίζεις μπροστά από πυκνό και στιλπνό κοινό… μοναδικό τουλάχιστον. Χαιρετισμός της μπάντας προς το κοινό και παρατηρώ ένα παιδί που κρατά ένα μίνι πανό με το λογότυπο της μπάντας. «Θα χειροκροτήσετε και οι υπόλοιποι»; Δεν μπορώ να μην γελάσω. Είπε πολύ χαριτωμένα πράγματα ο τραγουδιστής κατά τη διάρκεια του LiVE, αλλά ήταν δύσκολο να ακούσω, αφού ΔΕΝ τα έλεγε στο μικρόφωνο! Βρε;

Η μπάντα ανέβασε στη σκηνή τον Σέργιο, τον πρωταγωνιστή του video για το “Do You Have A Minute?”, ο οποίος μάλιστα έφερε την ίδια κιθάρα που είχε και στο αυτό βίντεο. Και έπαιξε μ’ αυτή, εννοείται. Κουαρτέτο για ένα τραγούδι λοιπόν (σας πάει η τετράς, μάγκες… σας πάει πολύ) και παίχτηκε στο καπάκι διασκευάρα στο “Children Of The Grave” (όποιος ρώτησε «ποιανού είναι αυτό», εισπράττει τη σιωπή μου από εδώ και εις το διηνεκές) και η μπάντα καταχειροκροτήθηκε μερικά λεπτά μετά, στο τελείωμα του σετ, με το “Do You Have A Minute?”, φωτογραφήθηκε με το παιδί με το μίνι πανό και φυσικά με το κοινό του ΙΛΙΟΝ Plus.

Backbone, Waves Eroding Stone, Trapped, Be Quiet and Drive (Deftones), The Great Worm, Dinotopia, Glass, Children Of The Grave (Black Sabbath), Memoirs, Do You Have A Minute?

Groove Therapist… καμιά εικοσαριά λεπτά πριν τις ένδεκα το βράδυ. Όταν δάσκαλοι στα όργανά τους αποφασίζουν να φτιάξουν συγκρότημα, τότε τα πράγματα είναι κατά τι πιο εύκολα, ναι; Η πεντάδα ξεκινάει δυναμικά, ο ήχος είναι με το μέρος της, η τεχνική των παιδιών είναι ισάξια της οξύνοιάς τους και το αποτέλεσμα… Το “Mr. Funker”, από το ντεμπούτο τους, “Mr. Funker The Myth”, χτυπάει στο ψαχνό. Εναλλαγές ρυθμών, γκρούβα, ατελείωτο feeling και μία φωνή που τα παίρνει όλα αυτά, τα δένει ναυτικό κόμπο και τα δίνει στο κοινό με τη μορφή αισθαντικού δόρατος. Όσο τους ακούω, μου έρχονται στο μυαλό διάφορα. Σαν οι Fates Warning να τζαμάρουν με τους Pearl Jam, σαν να κοπανιούνται οι Alice In Chains και ξαφνικά να μπουκάρουν στο στούντιο οι Queensryche, ΠΑΡΕΑ με τους Symphony X! Ιδίως η χροιά της φωνής… Αν έπαιζαν το “We Only Say Goodbye”, θα έτρεχαν τα δάκρυα βροχή. Οι ίδιοι όμως έχουν κρατήσει αυτό τον άσσο στο δικό τους, καταδικό τους μανίκι.

Έρχεται η σειρά του “Broken Dreams”, από το δεύτερο – concept – άλμπουμ τους, “Monologue”. Ευαίσθητο, γλυκύ, ακανθώδες στον καθρέφτη της ψυχής. Η μπάντα βρίσκεται στο σημείο που εγκαταλείπει το έδαφος, για να απογειωθεί στους αιθέρες του μυαλού μας. Αφιερώνει το τραγούδι στη δική μας Μαίρη Ζαρακοβίτη, η οποία μάλλον το έχει ακούσει πιο πολλές φορές από όλους τους άλλους ακροατές και οπαδούς του σχήματος μαζί!

Ακούμε και σημειώνουμε. Το βιρτουοζιτέ έχει ερωτευθεί το αυθόρμητο της γήινης ιντελεκτουέλ αφέλειας και η μουσική έγινε παράγωγο του εγκεφαλικού σχεδιασμού και παιξίματος. Πέντε άνθρωποι που ξέρουν να γίνονται ένας. Κάτι σαν την ομάδα G, που ενωνόταν σε ένα πράγμα, για το καλό του πλανήτη φυσικά. Ξέρετε τι… Αν οι Groove Therapist είχαν γεννηθεί στις ΗΠΑ και μερικές δεκαετίες πριν, θα τους βάραγαν όλοι προσοχή από τα έξι μέτρα. Είναι όλα KAI θέμα τύχης και timing; Δεν θα φέρω αντίρρηση. Ίσως η καλύτερη μπάντα στην Ελλάδα, σήμερα που μιλάμε και αύριο που θα ξαναμιλήσουμε. Όλα τα υπόλοιπα είναι μάλλον μιζέριες…

Mr. Funker, Dreams To Nightmares, The Myth, False Hopes, Drop D., Orphanrage, Denial, Broken Dreams, Morbid Alliance, A Second Chance, The Touch Of Hades, Mirror Of Reality

Πολλά μπράβο στους διοργανωτές, που τήρησαν το πρόγραμμα, που φρόντισαν όλα να ελιχθούν και να εξελιχθούν ομαλά. Ναι, είναι Σάββατο και οι συγκοινωνίες είναι πιο φιλικές προς τους χρήστες, είναι όμως ακόμα καλύτερα να ξέρεις ότι υπάρχει και κάποιος ακόμα, που θα φροντίσει να φύγεις από το venue την ώρα που πρέπει.

Κώστας Κούλης

Φωτό: Stiver Graunne, wPITw agency