Stefanos Andritsios

Para Siempre

2026 – Independent

Εισαγωγή με το “Bianca”. Μόνο λευκό δεν είναι το μοτίβο εδώ. Όλα τα χρώματα της παλέτας ενός μουσικού, που λειτουργεί πολυσύνθετα. Θα σας έλθουν στο μυαλό ο Άγιος Τζο, o Joe Satriani δηλαδή, ο Steve Vai, θα σας έλθουν στο μυαλό διάφοροι φοβεροί και τρομεροί κιθαρίστες και μετά ο εγκέφαλός σας θα κάνει τα δικά του. «Συγγνώμη… Δηλαδή τώρα… Μπορεί και ΑΥΤΟΣ να παίξει έτσι»; Το κάτι λιγότερο από mid tempo, στο οποίο κινείται το κομμάτι, δείχνει και προσφέρει ατελείωτο λυρισμό και κινηματογραφική ροή. Είναι εικόνες με μουσική ταχύτητα. Από δίπλα έχουμε δύο καταπληκτικούς μουσικούς να συνοδεύουν τα όνειρα του Στέφανου. Ο Βασίλης Παπαδόπουλος παίζει μπάσο και ο Μιχάλης Τζιαστούδης βρίσκεται πίσω από τα τύμπανα.

Συνέχεια με το “Farewell”, το οποίο καταφθάνει σε χρόνο 12/8 και διαθέτει ένα μελωδικότατο θέμα, που διανθίζει το κιθαριστικό σχήμα και επεκτείνει το ευφυές rhythm section. Ακούστε αυτά που παίζουν πίσω από την αρχηγική κιθάρα και θα νιώσετε πολύ υπερήφανοι για τον δημιουργό. Ακούστε το πόσο γρήγορα παίζει, το πώς κατεβάζει ταχύτητες, για να εστιάσει πιο λυρικά, ακούστε τι περιβάλλον δημιουργούν οι τρεις μουσικάρες. Η παραγωγή είναι αυτή που πρέπει και η μίξη του Δημήτρη Δημητριάδη, όπως και το mastering του Ιωάννη Πετρόλια, προσδίδουν αυτό το κατιτί στον δίσκο, που μας αφήνει με την εντύπωση ότι πρόκειται για μία ξένη παραγωγή, ενός από τους μεγάλους του ιδιώματος. Ναι, τόσο καλή δουλειά είναι και ναι, τόσο καλά παίζουν οι τρεις τους.

Ακολουθεί το ομότιτλο κομμάτι. Το ΕΡ είναι instrumental, αν και οι φράσεις της κιθάρας όντως ακούγονται σαν φωνή στ’ αυτιά μου και το λεξιλόγιο που αφήνουν πίσω τους η πένα και τα δάχτυλα, βάζει κάτω όλους τους καλογραμμένους λόγους που ακούσατε πρόσφατα. Το θέμα είναι νοσταλγικό, είναι ταξιδιάρικο και ο Στέφανος κάνει αυτό που ξέρει να κάνει τέλεια. Παίζει τα θέματά του πάνω από ένα ρυθμικό, που είναι μπετόν αρμέ, που σπάει σε ακουστικές αναζητήσεις, που αφήνει το μπάσο να «πει» και αυτό μερικές φράσεις, που δίνει όλο τον χώρο του κόσμου στα τύμπανα, προκειμένου να χρωματίσουν απέριττα ό,τι ακούμε.

Τα σχήματα που παίζει ο Ανδρίτσιος είναι μερικές φορές εξωγήινα, φέρνουν στον νου ανάλογες και αντίστοιχες περιπτώσεις από τον “Passion And Warfare” και αντανακλούν μία αισθητική που σπλασάρει τη μελωδία μπροστά από όλα. Είναι μπλε ο ήχος του; Μάλλον ανοιχτό μωβ. Σαν του Vai…

Επίλογος με το “Ultima Vuelta”. Σημαίνει «τελευταίος γύρος», σημαίνει όμως και «μια τελευταία προσπάθεια». Στην ουσία όμως, αυτό εδώ, είναι πάλι μια όμορφη αποτύπωση ενός βαλς, που θέλησε να μην είναι πια χορευτικό. Μπορεί άνετα, αλλά δεν θέλει. Προτιμά να ξύσει λίγο τη φλούδα του άγουρου ακόμα πορτοκαλιού. Να βγάλει προς τα έξω μία γλυκόπικρη γεύση. Η φυσαρμόνικα που φιλοξενείται στο κομμάτι, κάνει θαύματα μέσα από τις ανάσες του Pat Levett, ο οποίος είναι ένας εξαίρετος drummer και κρουστός, ο οποίος όμως μπορεί να μας κάνει να λαχταρήσουμε και με την chromatic harmonica. Πρωινό Κυριακής, καλός καιρός, μία φωτογραφία που απεικονίζει ένα όμορφο πρόσωπο, μία φωτογραφία που μας αρέσει να την κοιτάμε.

Μακάρι αυτή η δουλειά να είχε δεκατέσσερα κομμάτια. Είναι τουλάχιστον συγκινητικό το δεύτερο ΕΡ του Στέφανου, είναι μπισκότο με γέμιση σοκολάτα, είναι μία ακόμα απόδειξη του πόσο υπέροχοι παίχτες είναι αυτοί που ακούγονται και πόσοι υπέροχοι παίχτες υπάρχουν στη χώρα μας. Όσο για τον τίτλο του… Για πάντα θα θυμόμαστε εκείνους που μας αγαπούν και μας αγάπησαν. Όλα τα πλάσματα, ανεξαρτήτως αριθμού ποδιών. Δέκα στα δέκα, δεν το συζητώ. Καλοτάξιδο, κύριοι!

Κώστας Κούλης

Bianca

Farewell

Para Siempre

Ultima Vuelta

Spotify: https://open.spotify.com/artist/1fPRdPdvphqsKUHQnyEidt
Youtube: https://www.youtube.com/@StefanosAndritsios
Instagram: https://www.instagram.com/stefanos_andritsios/
Bandcamp: https://stefanosandritsios.bandcamp.com/album/inner-fight