Θεατρίζομαι: Δωρεάν χώμα για όλους/εκδοχή 2 @ Θέατρο Κάμιρος

Κάθε πρωί, γύρω στις οκτώ… Στη στάση μπροστά από την εκκλησία της Αγίας Παρασκευής… Στο καρτοτηλέφωνο, που είχε «γλυτώσει» από τα σμαρτφόνια και τις «έξυπνες» συσκευές. Κάθε πρωί, γύρω στις οκτώ… έπαιρνε τηλέφωνο και ξεκινούσε τις καταγγελίες. Η τάδε επιστολή, με τον δείνα αριθμό πρωτοκόλλου… Πάντα με εξαιρετική εκφορά λόγου και πάντα με τον αέρα του τρελού που περιτριγυρίζεται από λογικούς. Μάλλον του τρελού που περιτριγυρίζεται από θεότρελους.

Ο ήρωας της ιστορίας μας και κατ’ επέκταση της παράστασής μας, είναι ένας τέτοιος άνθρωπος. Υπέρ-λειτουργικός, ευφυής, αυθεντικός… Κατά συνέπεια… τρελός του περιθωρίου. Ένα χαμίνι που δεν αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει γύρω του. Η υπέρ-λειτουργικότητά του μπορεί να αναλύει σύνθετα νοήματα, αδυνατεί όμως να καταλάβει το λιώσιμο ενός πορτοκαλιού. Και ο ήρωάς μας παλεύει. Παλεύει να ακουστεί και να γίνει κατανοητός. Μάτσο οι αλήθειες απ’ το στόμα του, αλλά στέρεψαν όλα τα αυτιά της κοινωνίας. Απλά χαζεύουμε ένα στόμα να ανοιγοκλείνει…

Ξεκίνησε από την πρώτη στιγμή να υποδύεται ο κύριος Κωνσταντίνος Τσονόπουλος. Ο κόσμος έμπαινε στον χώρο και εκείνος ήταν ήδη κουμπωμένος στον ρόλο του. Ο τρόπος που έξυνε το κεφάλι του σε συγκεκριμένο σημείο… Ένας “rainman” που δεν θα πήγαινε ποτέ στο Vegas… Αντί για τρία κουδούνια, είχαμε μία φράση, την οποία επαναλάμβανε πολλές φορές με τρομερή ταχύτητα, χωρίς να κάνει μισό σαρδάμ! Και μετά… μετά η εκμυστήρευση. Μετά η μοιρασιά των δικών του μυστικών. Οι άνθρωποι με τους οποίους σοσιαλίζεται. Εκείνη η πόρνη, που έμενε στον τέταρτο όροφο… Τι απέγινε; Τι συνέβη; Μια φούχτα χώμα για φαγητό… Κάπως σαν ηρωίδα στο «Εκατό χρόνια μοναξιά». Με τις πετρούλες να προκαλούν κακό στα δόντια…

Μία κοινωνία που βρίσκεται δίπλα μας και δεν τη κατανοούμε. Άλλοι δεν παίρνουν καν χαμπάρι. Ο Τσονόπουλος θα κοπανηθεί χωρίς έλεος για εβδομήντα λεπτά περίπου. Θα οριζοντιωθεί στο πάτωμα και σε ένα τελάρο. Θα γελάσει από απελπισία. Θα κλάψει από φιλότιμο. Μπορεί και να επισκεφθεί εκείνο το καρτοτηλέφωνο μετά…

Δεν βρήκα κείμενο αντάξιο της ερμηνείας. Δεν βρήκα λέξεις που να φτάνουν αυτό που έχει πλέξει ο ηθοποιός. Οι παράγραφοι έγιναν λήθη, τα κενά φροντίστηκαν και η εν γένει συμπεριφορά στη σκηνή προκάλεσε το χειροκρότημα και τον προβληματισμό. Η κυρία Ελένη Μποζά σκηνοθέτησε με τρόπο που στην ουσία δείχνει το τάλαντο του πρωταγωνιστή και την ευχέρειά του να διαχειρίζεται δύσκολες περιπτώσεις ρόλων και θεατρικών «αρμοδιοτήτων».

Ο Τσονόπουλος ανοίγει την πόρτα και βγαίνει στον δρόμο. Ο θόρυβος των διερχομένων κόβει την ακουστική επαφή, σαν μαχαίρι που πέφτει με ορμή πάνω σε ένα πορτοκάλι. Κοινωνία ώρα καμία. Ο ήρωας χωρίς όνομα έχει βαφτιστεί με όλα τα δικά μας και ανακοινώνει τον επικήδειο. Με μία μόνο λέξη. Που χαρακτηρίζουν δύο πράγματα. Έναν οίκο. Και μία ανοχή. Μεγάλα παιδιά είστε, δεν νομίζω ότι χρειάζεστε περαιτέρω βοήθεια.

Η παράσταση έχει μόλις τελειώσει και μέχρι να φτάσεις στον σταθμό του τρένου απαιτούνται καμιά δεκαριά λεπτά, ίσως και κάτι παραπάνω. Σε όλη αυτή τη διαδρομή σκέφτεσαι το έργο. Σκέφτεσαι το χαμίνι που κάτω από μια γέφυρα, μέσα σε μια νύχτα, μπορεί να είπε τη φράση «Σ’ αγαπώ». Και εκείνη η φράση δεν έγινε μαρκίζα. Δεν μετατράπηκε σε μαζική έκφανση μεγαλειωδών σκέψεων. Δεν την έκαναν ταινία. Όπως τα πορτοκάλια στο τελάρο τους, που μαζεύτηκαν και απλώθηκαν στα πλακάκια ενός χώρου που ήθελε να τον φωνάζουν θέατρο.

Κώστας Κούλης

Μία παράσταση στη σκιά του προεδρικού διατάγματος 85/2022 (ΦΕΚ 232/Α/17-12-2022), με το οποίο τα πτυχία καλλιτεχνικών σπουδών εξισώνονται με απολυτήριο λυκείου. Θα θέλαμε πολύ να μάθουμε το όνομα εκείνου που σκέφτηκε και έπεισε και τους άλλους να γίνει κάτι τέτοιο. Θα επανέλθουμε.

Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Ελένη Μποζά
Δραματουργία παράστασης: Ελένη Μποζά, Κωνσταντίνος Τσονόπουλος

Ερμηνεύει: Κωνσταντίνος Τσονόπουλος