Θεατρίζομαι: ΦΑΕ! @ Θέατρο Αλκμήνη

Στο σχολείο είναι ζήτημα να είχαμε ένα ή δύο παιδιά, που να ήταν παχιά. Θυμάμαι τη Θεοδώρα, την αδελφή του Γιάννη, τη Σέβη, που ήθελε δύο σαν και μένα και την Ελενίτσα, που ήταν φέαρλυ πλαμπ, που λένε και στο χωριό. Κάποιοι κορόιδευαν, κάποιοι προσπερνούσαν. Δεν έπαιζαν κυνηγητό μαζί μας. Δεν τα διάλεγε κανείς όταν φτιάχναμε ομάδες. Σαν το κορίτσι της ιστορίας μας. Η Αθανασία μεγάλωνε. Και μεγάλωνε και το σώμα της. Η μητέρα της την έπαιρνε στο κατόπι με την πιρούνα. «ΦΑΕ»! Για να μην πάθει καμιά αδενοπάθεια, για να μην αυτό και να μην εκείνο…

Ένα εξαιρετικό κείμενο από την κυρία Νάσια Παναγοπούλου, αποδίδεται έξοχα από την κυρία Αλεξία Μουστάκα. Στη μία ώρα που η ηρωίδα αφηγούταν την ιστορία της, κατάφερε να μας κάνει να γελάσουμε, να προβληματιστούμε, να σφιχτούμε, να δακρύσουμε… Παρατηρώ τις κυρίες στην πρώτη σειρά. Ψάχνουν όλες την τσάντα τους, για να βρουν χαρτομάντηλο ή υγρό μαντηλάκι. Ένας κύριος, που κάθεται δίπλα τους, σκουπίζει τα μάτια του με τα ακροδάχτυλά του. Τι μας έκανες, Τάσο Φραγκιά; Πήρες αυτό το κείμενο, το επεξεργάστηκες, το έδωσες σε μία σπουδαία ηθοποιό, την έστησες απέναντί μας όπως ιδανικά κάνεις πάντα και μας πήρες το κεφάλι!

Ο κύριος Φραγκιάς σκηνοθετεί με τρόπο που προκαλεί όλο το συγκινησιακό μας υπόβαθρο και συνειδητό. Δεν είναι «απλά ένας μονόλογος». Είναι μία ηθογραφία, είναι η ταυτότητα μίας εποχής, που ναι μεν έχει περάσει, αλλά μας έχει αγγίξει τόσο, που είναι πρακτικά αδύνατο να την ξεχάσουμε. Ειδικά για όλους εκείνους, που πήγαιναν δημοτικό στα μέσα της δεκαετίας του ’70 και ξεκίνησαν το γυμνάσιο λίγο μετά το Μουντιάλ του ’82… Είναι η εποχή που οι ηλεκτρολόγοι έριχναν και καμιά καρπαζιά στις τηλεοράσεις, μπας και «συνέλθουν». Είναι η εποχή που δεν είχαμε ρεύμα στο χωριό και οι γονείς μας αγόραζαν κάθε μέρα πάγο από το μπακάλικο. Είναι η εποχή που αγοράζαμε πιροσκί με μαρμελάδα από τον κύριο με τα καλάθια ανά χείρας και καιγόμαστε από τη ζέστα και τη βουλιμία. Και η κυρία Μουστάκα τα πήρε όλα αυτά, τα έκανε σάλι της, τα έκανε φουστάνι της, τα έκανε σεμεδάκια και μας τα μετέδωσε κομματάκι-κομματάκι.

Όταν μιμούταν τη φωνή ενός πιτσιρικιού που έκανε σκανδαλιά, όταν γελούσε, όταν έκλαιγε, όταν μιλούσε για όλα της συνέβαιναν… Όχι μόνο εξαιτίας του πάχους της. Εξαιτίας της κατάστασης. Η μαμά δούλευε μέρα νύχτα στο ψιλικατζίδικο που είχε. Ο μπαμπάς δούλευε και κείνος σαν να μην υπάρχει αύριο. Το σχολείο ήταν αναγκαίο κακό και δεν περνούσε καθόλου καλά, λόγω της έλλειψης προσοχής και φροντίδας από συμμαθητές και δασκάλους. Η Μουστάκα άνοιξε τις πόρτες της DeLorean και εμείς επιβιβαστήκαμε όλοι. Και όταν το ειδικό ρολόι έδειξε 1979…

Οι φωτισμοί, τους οποίους υπογράφει ο κύριος Μανώλης Μπράτσης, λειτούργησαν υποδειγματικά. Η κινησιολογία ήταν τέτοια, που θα μπορούσαμε να μιλάμε ακόμα για εκείνη συνέχεια και μόνο. Και η επίγευση; Το «Α! Τι όνομα γλυκό» εις τη νιοστή της συγκίνησης.

Επιτρέψτε μου να κατατάξω αυτή την παράσταση στις πέντε καλύτερες που έχω δει ποτέ μου, όσον αφορά τέτοιους μονολόγους. Επιτρέψτε μου να την τοποθετήσω δίπλα σε – εξίσου – αριστουργηματικά έργα όπως το «Η ψιλικατζού» ή «Η μάνα αυτουνού…». Εννοείται ότι δεν χάνεται αυτό το θέαμα. Θα εισέλθετε σε ένα μαγικό σημείο του χωροχρόνου, το οποίο σπάνια θυμόσαστε αλλά ποτέ – ποτέ όμως – δεν ξεχάσατε. Και αυτός θα είναι ο οδηγός σας, ο ξεναγός σας, ο γκομπέρ και ο κονφερασιέ σας, ο εξομολόγος σας και το κοινό σας, σε ένα ταξίδι που δεν θα θέλετε με τίποτα να τελειώσει.

Κώστας Κούλης

Μία παράσταση στη σκιά του προεδρικού διατάγματος 85/2022 (ΦΕΚ 232/Α/17-12-2022), με το οποίο τα πτυχία καλλιτεχνικών σπουδών εξισώνονται με απολυτήριο λυκείου. Θα θέλαμε πολύ να μάθουμε το όνομα εκείνου που σκέφτηκε και έπεισε και τους άλλους να γίνει κάτι τέτοιο. Θα επανέλθουμε.