Οι μουσικοί βγαίνουν… Και βγαίνουν… Και βγαίνουν… Εξήντα τεράστιοι παίχτες καταλαμβάνουν τις θέσεις τους. Το Ηρώδειο είναι γεμάτο. Η Μαρία Παπαλάμπρου ξέρει να στήνει event! Το έχει αποδείξει ΠΟΛΛΕΣ φορές με τις συναυλίες των Scorpions σε Καραϊσκάκη, ΟΑΚΑ και Καλλιμάρμαρο, το έχει αποδείξει με ό,τι έχει επιτύχει ως τώρα. Μία από τα ίδια λοιπόν και το κατάμεστο στολίδι περιμένει να ξεκινήσουν οι μελωδίες.

Η κρατική ορχήστρα Αθηνών ίσως να κέρδισε το στοίχημα σε εκείνη τη λαμπερή βραδιά. Απίστευτη ομάδα, απόδοση-δίσκος και ένα καταπληκτικό ηχητικό footprint. Ακουγόταν ονειρική, ενθουσίασε και λειτούργησε – όπως πάντα άλλωστε – κλινικά, υπό τη διεύθυνση του σπουδαίου μαέστρου Νίκου Χαλιάσα. Ειλικρινά, θέλω να συναντήσω τον άνθρωπο που έγραψε τις πάρτες και έκανε την όλη ενορχήστρωση και να του εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου για το καλό που μας έκανε. Ακούω ότι ο Θοδωρής Καλατζάκος είναι πιθανό να έκανε τα μαγικά του, αλλά θα περιμένω επιβεβαίωση. Ο ίδιος έπαιξε ηλεκτρική κιθάρα και μάλιστα παπάδες, έχοντας πλάι του μέγιστους υπέρ-μουσικούς, όπως τον Κωνσταντίνο Δαμόπουλο στα πλήκτρα, τον Λουκά Καλατζάκο στα τύμπανα και τον τιτάνα Γιώργο Φακανά στο μπάσο. Ο τελευταίος, καθισμένος κοντά στα τύμπανα και πίσω απ’ όλους, μας ξετρέλανε! Απίθανες μπασογραμμές, εμπνευσμένο παίξιμο και ηχάρα.

Οι σούπερ μουσικοί λοιπόν ξεκινούν με το “Tubular Bells” και είναι σαν να προσγειωθήκαμε στο 1973. H συμφωνική ζει για κάτι τέτοια και όλα τα όργανα συμμαχούν. Μια και η Maggie Reilly ξεκινάει τη γιορτή και μια και όλοι τη θυμόμαστε κυρίως από τις συνεργασίες της με τον Mike Oldfield, η κίνηση είναι πανέξυπνη και αποτελεί ιδανικό ζέσταμα. Η Maggie θα πει τέσσερα τραγούδια, το κοινό θα απολαύσει “To France”, “Everytime We Touch”, “Wait” και φυσικά “Moonlight Shadow”. Η Σκοτσέζα είναι πάντα γλυκιά, πάντα θερμή με το ακροατήριο και πάντα μία θύμηση για τα νιάτα μας. Oι ηχολήπτες, πραγματικές γάτες οι τύποι, την κράτησαν λίγο πίσω, όσον αφορά τις εντάσεις, μια και ο χρόνος είναι πραγματικά αδυσώπητος. Συγκινήθηκα πολύ, στο “To France” ήθελα απλά να παγώσει ο χρόνος. Η Maggie καταχειροκροτήθηκε και άφησε το μικρόφωνο στον μεγάλο Justin Hayward, τον mastermind των The Moody Blues, όταν ήταν μαζί τους, φυσικά.

Η ορχήστρα έπαιξε ένα πανέμορφο πρελούδιο, στο οποίο πέρασε και ένα σημείο από το “Nights In White Satin”, με τον καλλιτέχνη να βρίσκεται ήδη στη σκηνή και να περιμένει τη σειρά του. Σε πολύ καλή κατάσταση ο Άγγλος μουσικός, απέδωσε το υπέρ-κλασσικό άσμα, άλλαξε κιθάρα, έπαιξε και το “Tuesday Afternoon” και άπλωσε τα χέρια του για να δώσει, με τον τρόπο του, τις δικές του ευχαριστίες στο κοινό. Μου έκανε εντύπωση που δεν μίλησε καθόλου από μικροφώνου, που δεν μας απευθύνθηκε, ενώ είναι συνήθως λαλίστατος. Μου έκανε επίσης εντύπωση που οι δύο κυρίες που έκαναν φωνητικά σε όλο το LiVE και οι οποίες δεδομένα είναι φωνάρες, δεν είχαν μόνιτορ – εγώ πάντως δεν το είδα – και δυστυχώς τις άκουσα πολύ λίγο καθόλη τη βραδιά.    

Η ορχήστρα παίζει ένα θαυμάσιο «μείγμα» από Queen. Θα μου πείτε, πού κολλάνε οι Queen… Να σας πω την αλήθεια μου; Δεν κολλάνε. Αλλά ήταν τόσο τέλειο το ηχητικό τοπίο, που σιγά μην κάτσω να κάνω τον ξινό. Ακούστηκαν θέματα από το “Who Wants To Live Forever”, το “Bohemian Rhapsody”… Δεν θυμάμαι τα υπόλοιπα και καλό θα είναι να αρχίσω να κρατώ σημειώσεις. Με το πέρας αυτού του ιντερμεδίου εμφανίστηκε ο Dave Evans, o οποίος χαιρέτησε πολύ ζεστά, μας θύμισε ότι οι AC/DC γιορτάζουν φέτος πενήντα χρόνια ζωής και φρόντισε να δώσει ένα πολύ τίμιο show. Θα ήταν πανεύκολο να πει μισή ντουζίνα από τα superhit και να κάνει τον νόστιμο και τον ωραίο. Θα ήταν όμως και σουρεάλ σαν κατάσταση, με δεδομένο ότι έμεινε μόλις δέκα μήνες με τη θρυλική μπάντα.

Τραγούδησε λοιπόν δύο τραγούδια από την εποχή που συνέθετε μαζί  τους, τo “Can I Sit Next To You, Girl”, από το σιγκλάκι του ‘74 και το “Sunset Strip”, το οποίο ποτέ δεν μπήκε σε δίσκο και το οποίο ο ίδιος ο Evans ηχογράφησε και κυκλοφόρησε το 2017, παρέα με τη νορβηγική μπάντα Barbed Wire. Δωδεκάμετρο το εν λόγω, ανάλογη η διάθεση και η ατμόσφαιρα και ο τραγουδιστής πετάγεται σε ένα ακόμα δωδεκάμετρο, το “Tutti Fruti” του Little Richard. Κέρδισε άνετα τις εντυπώσεις με το κολοσσιαίο, μας είπε μάλιστα ότι τις πρώτες μέρες των AC/DC έπαιζαν τέτοιες διασκευές, αφού είχαν πολύ λίγα δικά  τους.

Για τη συνέχεια και το τελείωμα, ο Evans μας φιλοδώρησε με τρεις διασκευές των θεόρατων Αυστραλών. “TNT”, “Whola Lotta Rosie” και “Highway To Hell”. Θα ήθελα πολύ να ακούσω κι άλλα, έτσι όπως τα λέει στα δικά του show, αλλά απόψε θα ήταν δύσκολο, θα πηγαίναμε για τρεις ώρες και. Φεύγω από το Ηρώδειο και χαζεύω τον κόσμο, που κατεβαίνει στα σκαλιά για να πάρει τον δρόμο της επιστροφής. Γεμάτο το μαγαζί-γωνία του πολιτισμού μας. Έτσι όπως του πρέπει. Μαρία και υπέροχη ομάδα, συνεχίστε έτσι. Θα είμαστε πάντα κοντά σας, να θαυμάζουμε και να στηρίζουμε.

Κώστας Κούλης

Φωτογραφίες: Chris Kissadjekian