Τους είχα δει πριν κάτι μήνες στο Κύτταρο. Μου άρεσαν πολύ. Και να που τους βλέπουμε στη σκηνή του Rockwave. Μία σκηνή τεράστια, απόλυτα ελκυστική και «εργοστασιακά ρυθμισμένη» να ιντριγκάρει τις μπάντες που την ανεβαίνουν. Πατάς εκεί που έχουν πατήσει οι Maiden, o Roger Waters, οι Duran Duran, οι Metallica, πατάς εκεί που έχουν πατήσει πολλές δεκάδες σχήματα, από όλο τον πλανήτη.

Και οι Corrupted Symmetry του δίνουν και καταλαβαίνει. Με συνθέσεις που φλερτάρουν με το μελωδικό Μέταλ, με το Prog, με απαιτητικά «στροφιλίκια» και απέραντες ευθείες. Σφιχτοδεμένη μπάντα, καλοπροβαρισμένη, ενθουσιασμένη, κοπανάει και κοπανιέται, δείχνοντάς μας ότι προορίζεται να κάνει πράγματα και μάλιστα πολλά και μεγάλα. Ένας τραγουδιστής με απόλυτα ενδιαφέρουσα χροιά, που μπορεί να μην του πήγαν όλα όπως ήθελε, όσον αφορά φωνή και σκηνική παρουσία, έδωσε όμως τον δικό του ρυθμό και τον δικό του τόνο, προφανώς και τον δικό του πόνο. Και κάποια στιγμή μας πέταξε και ένα «Ούα», έτσι, αλά Hetfield, για να μας μουρλάνει. Και ένας κιθαρίστας από άλλο πλανήτη, περαστικός απλά από τη χώρα μας.

News From Nowhere, As Dark As The Sun, Embrace, Sands Of Time, Drum Solo, Momentary Call, Cosmic Scheme

Οι Typhus καταλαμβάνουν τη σκηνή και… πάμε πόλεμο! Είναι έτοιμοι, είναι αρματωμένοι και θέλουν να ξεριζώσουν τη σκηνή από τη θέση της. Κοπάνημα και ξύλο και #woodonly και το Thrash τα λέει με το Μέταλ, τα λέει με διάφορα υβρίδια και για μία ακόμα φορά δείχνει πως η μουσική είναι μία.

Ετοιμάζονται να βγάλουν καινούργιο δίσκο, είναι στις χαρές τους και στα ωραία τους και εντυπωσιάζουν είτε παίζοντας σε υψηλές ταχύτητες είτε λυσσομανούν σε mid tempo θεματικές. Η μπάντα χειρίζεται τον εαυτό της με τον καλύτερο τρόπο, τα ευχαριστώ δίνουν και παίρνουν και η αναφορά γίνεται σε εκείνους που δεν είναι παρόντες απόψε.

Catacombs Of Sancre Tor, Only Ashes Remain, Dyatlov Pass, Primordial Hunger, I Stand Defiant, Army Of None, Terrorzone

Ούτε καν θυμάμαι πόσες φορές έχω δει τους Paradise Lost στη σκηνή, εδώ ή/και στο εξωτερικό. Το μόνο που μπορώ να σας πω είναι ότι πάντα, όποτε τους βλέπω, τους αγαπώ και τους εκτιμώ ακόμα περισσότερο. Από τις λατρεμένες μου μπάντες, από τα συγκροτήματα που έμαθα να αγαπώ μέσα από τις συναυλίες τους. Δεν συζητάμε για άνεση ή τεχνική ή ευχέρεια, γιατί θα ήταν αστείο. Οι PL διαφεντεύουν τη σκηνή εδώ και δεκαετίες και είναι υπεύθυνοι για ολόκληρο είδος και ό,τι εκείνο πρεσβεύει.

Απόψε η φωνή του Nick Holmes δεν είναι στα καλύτερά της. Ακούμε διάφορα. Και αποφασίζουμε να αδιαφορήσουμε. Ο μπροστάρης είναι ένας κορυφαίος μουσικός και ένας εκνευριστικά καλλιεργημένος και ευγενής καλλιτέχνης. Και η φωνή δεν είναι ούτε κιθάρα, ούτε τύμπανα. Ακολουθεί τους νόμους της φύσης. Για μένα ο Holmes είναι πάντα δεκάρι, ανεξαρτήτως συμβάντων και θεμάτων υγείας. Όπως δεκάρι είναι και ο Gregor, αυτός ο απίστευτος συνθέτης και κιθαρίστας, που χρειάζεται μόνος του μία τέτοια σκηνή και πάλι λίγη του πέφτει. Όπως ο Aaron Aedy, ο πιο ευτυχισμένος κιθαρίστας στον κόσμο, ο οποίος δεν σταματάει να χτυπιέται και το κάνει με φανερό ενθουσιασμό και γνήσια χαρά καθόλη τη διάρκεια του show.

Κάποια στιγμή σκέφτομαι πως «Να εδώ θα κόλλαγε τέλεια να έπαιζαν το “Small Town Boy”» και το μοιράζομαι με την παρέα μου. Και κατευθείαν μπαίνει το εν λόγω. Χαμόγελα εκατέρωθεν. «Τι, τσέκαρες το setlist»; Όχι, αλλά όταν θέλεις κάτι πολύ και είσαι και λίγο τυχερούλης…

Enchantment, Forsaken, Pity The Sadness, Faith Divides Us – Death Unites Us, The Enemy, As I Die, The Last Time, No Hope In Sight, Say Just Words, Embers Fire, Smalltown Boy (Bronski Beat), Ghosts

Όταν ανακοινώθηκε εκείνη η ιστορία με το θέμα υγείας του Βασιλιά και προέκυψαν ακυρώσεις συναυλιών… Όχι, ρε μάγκα μου… Λες να φάμε καμιά ήττα; Και το management του King Diamond επέστρεψε. Ακολουθεί ειδική αγωγή και θα είναι έτοιμος. Έτοιμος; Μόνο «έτοιμος» ήταν αυτό που αντικρύσαμε; Θα μας τρελάνει τελείως ο Δανός; Ποιος στρεπτόκοκκος; Η φωνή του ήταν από άλλο πλανήτη! Θα ορκιζόμουν ότι ο Kim πάτησε το κουμπί και χρησιμοποίησε την τεχνολογία, για να περπατήσει με άνεση στις ανηφοριές. Θα με πείθατε αν μου το λέγατε και σεις, αλλά η πραγματικότητα είναι άλλη. Ο μεγάλος Δανός καλλιτέχνης πάτησε με τον δικό του τρόπο τη σκηνή του Rockwave και της άλλαξε τα φώτα! Το ίδιο έκανε και έπραξε με το κοινό του. Δεν πιστεύαμε αυτό που ακούγαμε. Μουσική καρμπόν και φωνή καρμπόν. Σαν να ακούς τον δίσκο και μπορεί και λίγα να γράφω. Μετά την ψαρωτική εισαγωγή του “Funeral”, σκάει το “Arrival” και όλο το concept του “Abigail” απογειώνεται. Για να ακολουθήσουν πολλές μαγικές στιγμές από την καριέρα του.

Καταχάρηκα που έπαιξαν το “Voodoo”, το ομώνυμο ενός άλμπουμ που θεωρώ από τα μεγάλα του. Εννοείται ότι δεν άφησε τίποτα όρθιο, παίζοντας “Sleepless Nights”, παίζοντας το κολοσσιαίο “Halloween”, αμέσως μετά την παρουσίαση του Διόσκουρού του στο σχήμα του, του θεόρατου Andy LaRocque. Να σας πω κάτι; Και να μας έλεγε καληνύχτα μετά το “Halloween”, κανένα πρόβλημα δεν θα είχα. Με πανέξυπνα ιντερμέδια, όπως το “Them” και το “Two Little Girls”, o μεγάλος Δανός έπαιρνε τις ανάσες που ήθελε, οι μουσικοί του έπαιζαν σαν να μην υπήρχε επόμενη μέρα και εννοείται πως εδώ θα κάνω μια ιδιαίτερη αναφορά στο κορίτσι το πολυτάλαντο, που εδώ και πολύ καιρό δοξάζει τη χώρα του. Η Hel Pyre, σε πλήκτρα και φωνητικά, βρίσκεται για μία ακόμα φορά στην υπέρ-ομάδα του King και το διασκεδάζει αφάνταστα. Ελίνα, είσαι και παραμένεις σταθερή αξία για τη Μέταλ κουλτούρα αυτού του τόπου.

Παίζουν το “Burn”, το αγαπημένο μου από το “The Eye” και χαιρετίζουν όλους όσοι θεωρούσαν τότε ότι «Ε, δεν είναι και “Conspiracy”». Κούνια που σας κούναγε… Το πολύ ωραίο σκηνικό αφήνεται στα μάτια και τα χειροκροτήματα του κόσμου, που τόσο πολύ ήθελε να δει τον Βασιλιά, μετά από τόσα χρόνια ανυδρίας. Και μακάρι να τον ξαναδεί αρκετά σύντομα.

Funeral (intro), Arrival, A Mansion In Darkness, Halloween, Voodoo, Them, Spider Lilly, Two Little Girls, Sleepless Nights, Out From The Asylum, Welcome Home, The Invisible Guests, The Candle, Masquerade Of Madness, Eye Of The Witch, Burn, Abigail, Insanity (outro)

Θα ήθελα, αντί επιλόγου, να ευχηθώ περαστικά και τα καλύτερα και μόνο στους Null’O’Zero, οι οποίοι δεν έπαιξαν απόψε. Είναι πάντα στη σκέψη μας και πραγματικά μας έλειψαν. Ελπίζω και εύχομαι ξανά, να μην είναι κάτι που θα κάνει κακό στις ζωές τους. Έχουν όλη τη συμπάθεια και όλη την αγάπη μας.

Κώστας Κούλης

Φωτό: Βαγγέλης Φαρρής, Stiver Graunne, wPITw agency