Πάντα βγαίνουν πιο νωρίς απ’ ό,τι λέει το πρόγραμμα. Οκτώ και είκοσι έξι μπήκα στον χώρο και ήδη είχαν μπουμπουνήσει τα φώτα και τις χορεύτριες και όλα εκείνα τα εντυπωσιακά. Μπας και είμαστε στην Πομπηία, σε μία άλλη διάσταση χωροχρονική; Και ο ήχος των Naxatras… Floyd, με την εξαίρετη instrumental αισθητική των παιδιών, με τόνους γκρούβας και το “Planet Caravan” να χαμογελάει, καθισμένο στον αστρικό θρόνο του. Πώς είπατε; Το έχω ξαναγράψει αυτό; Και τι, κακό είναι; Εδώ μιλάμε για ένα σχήμα, που έχει κάνει το οργανικό εντελώς φιλικό και θα κάτσουμε να διυλίσουμε τον κώνωπα;

Οι Naxatras είναι πάντα ευγενείς. Είναι πάντα τυπικοί. Είναι πάντα τυπικοί. Ευχαριστούν, ευχαριστούν ξανά, μας προσφέρουν άπειρες στιγμές μουσικής ανάτασης. Μας κερδίζουν κάθε φορά που παίζουν. Κάποιος μπροστά μου γκρινιάζει. Καλά κάνει. Αφήνει περισσότερο χώρο σε μένα, για να μου αρέσουν ακόμα πιο πολύ. Ουδέν κακόν, έτσι;

Αντιλαμβάνομαι ότι θα με χαρακτηρίσετε ψιλό-βλαμμένο, αλλά πέρα από το κίνητρο της μουσικής εμφάνιση των δυο τους (Naxatras και Nightstalker, για όσους ακόμα αναρωτιούνται), αυτό που επίσης ιντριγκάρει την είσοδο στον χώρο της Τεχνόπολης, είναι το εξαιρετικό Combo No 2, το οποίο συγκινεί τους απανταχού φλου και τσου οπαδούς (μάλλον δεν το γλυτώνω το εξώδικο από τον ευγενέστατο Γεώργιο).

Spacekeeper, Journey To Narahmon, Celestial Gaze, Numenia, Breathing Fire, Legion, Sand Halo, Waves, On The Silver Line, Utopian Structures, Garden Of The Senses, I Am The Beyonder, The Citadel

«Επ! Τι έγινε»; Και κάπως έτσι ο Αργύρης μας εισαγάγει στον διαστημοχώρο των Nightstalker. Έχει γεμίσει το μαγαζί, έχουν ήδη ξεκινήσει και πυροβολούν με supeRock ασημένιες και μη σφαίρες και κάπως έτσι αγαπάμε μία μπάντα που εδώ και εδώ και δεκαετίες μας φροντίζει. Μετά από μερικά τραγούδια μας καλησπερίζουν και εγώ ξαναβάζω στο τραπέζι τα περί “ορολογίας”, γιατί θεωρώ ότι χρειάζεται. Το Stoner ΔΕΝ είναι μουσικός όρος. Είναι μία βλακεία και μισή! Η λέξη και ο ορισμός που του αξίζουν, είναι super rock ή supeRock, όπως αρέσκομαι να γράφω. Και κάτι ακόμα. Αν οι Monster Magnet ήξεραν τα παιδιά μας, θα τα είχαν μόνιμα μαζί τους στις περιοδείες τους, μέχρι να σβήσει ο Ήλιος. Και ο Αργύρης είναι από τους μπροστάρηδες που αγαπάμε να λατρεύουμε, ακόμα κι αν πει μισό τραγούδι και στη συνέχεια την κάνει τσίου από τη σκηνή.

Βγήκαν γύρω στις δέκα και πέντε. Όλοι ήταν εκεί. Η πρώτη σειρά προετοιμάζεται να κοπανηθεί. Από δίπλα και οι επόμενες πέντε σειρές τουλάχιστον. To “Just A Burn” τσουρουφλίζει την πέτσα με καλλιτεχνικό τρόπο και το κουαρτέτο μπαίνει σε ένα μοναδικό grove mode, το οποίο κουνάει ολόκληρη την Τεχνόπολη. Πολύς κόσμος στο photo pit γέμιζε επικίνδυνα. Είναι πάντα ωραίοι οι τυπάδες. Φωνάζουν, ευχαριστούν, προσκαλούν για ωραία φασαρία, γκαρίζουν εκεί που πρέπει και δεν αφήνουν το κοινό σε ησυχία. Έτσι πρέπει, έτσι κάνουν.

Dust, Return From The Point Of No Return, Forever Stoned, Just A Burn, Heavy Trippin’, Uncut, Sweet Knife, Cursed, Never Know (Supersonic), The Dog That No-One Wanted, Go Get Some, Baby, God Is Dead, Trigger Happy, Dead Rock Commandos, Zombie Hour, Children Of The Sun

Δεν θα μπορούσα να βάλω άλλο επίλογο. Δεν το επιθυμώ. Καμιά φορά το copy/paste κάνει καλό. Θα έλεγα λοιπόν – ξανά και ΞΑΝΑ, εννοείται – ότι ήταν μία από τις πιο καλά στημένες και οργανωμένες βραδιές. Τόσο στο πήγαινε, όσο και στο έλα και εννοείται ότι κάπως έτσι θέλουμε να πάει και ΟΛΗ η υπόλοιπη σεζόν. Το καλό θα λέγεται, θα γράφεται, θα υπογράφεται και θα γίνεται κτήμα όλων. Τόσο απλό. Καλή αντάμωση στα LiVE των μηνών που έπονται! Τι πράγμα; Τι σημαίνει εκείνο το ακαταλαβίστικο στον τίτλο του κειμένου; Για να σας δω!

Κώστας Κούλης, Γρηγόρης Μπάκος

Φωτό: Stiver Graunne, wPITw agency