Θεατρίζομαι: Raised in Captivity @ Θέατρο Μπέλλος

O Σεμπάστιαν αναγκάζεται να φύγει από το σπίτι του. Στα δεκαέξι του χρόνια. Ο λόγος; Η μητέρα του είναι καταπιεστική, δεν τον αφήνει να ανασάνει, να νοιώσει ελεύθερος. Πίσω μένει η δίδυμη αδερφή του, η οποία, με τη σειρά της, προκειμένου να ξεφύγει από τα μητρικά δεσμά, παντρεύεται έναν ήρεμο άνθρωπο, χωρίς όμως να υπάρχει μεταξύ τους έρωτας ή αγάπη. Ο Σεμπάστιαν ζει έναν μεγάλο έρωτα που τελειώνει άδοξα. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες για να μην υπάρξουν spoiler. Για να αντιμετωπίσει το παρελθόν επισκέπτεται ψυχολόγο, ενώ η μόνη του επαφή με τον έξω κόσμο είναι η αλληλογραφία του με έναν φυλακισμένο, τον οποίο θεωρεί και φίλο του.

Γυρνώντας στην πόλη του, δέκα χρόνια μετά, για την κηδεία της μητέρας του, τίποτα δεν φαίνεται να έχει αλλάξει. Παρελθόν, παρόν αλλά και μέλλον, υφαίνουν έναν πολυδιάστατο ιστό και σφίγγουν τα χαλινάρια γύρω από τους ήρωες.

O Nicky Silver πλέκει μοναδικά την υπόθεση στο έργο του. Ο Θεοδόσης Τανής έχει χτυπήσει τριπλοβελονιά σε όλο αυτό, αφήνοντας την παράσταση, τις ατάκες και τους χαρακτήρες να ανοίξουν τις πύλες τους στο κοινό. Οι δραματικές στιγμές κεντιόνται με απίστευτα κωμικές ατάκες και φτάνεις να γελάς με κάτι, που κανονικά θα έπρεπε να σου κόβει την ανάσα. Το γέλιο είναι ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπίσεις, έστω και προς στιγμήν, μια κατάσταση, ώστε να μην πολτοποιηθείς από τη σοβαρότητα και τη δριμύτητά της.

Η ομάδα “Γκαράζ” ακροβατεί πάνω στις αντιθέσεις της παράστασης, βάλλοντας συνεχώς τον θεατή με ερωτήσεις.

Ο μελαγχολικός και μοναχικός Σεμπάστιαν – ή αλλιώς ο Μιχαήλ Μελίσσης – καταφέρνει να μας περάσει μοναδικά την ιδιοσυγκρασία, την εσωτερική του τρικυμία και το υπόγειο χιούμορ που κουβαλά ο χαρακτήρας. Η συνεχής εναλλαγή ανάμεσα στην πίκρα, στο παράλογο χιούμορ και στην ανθρώπινη ανάγκη για επαφή, κάνει τον ήρωα αληθινό, εύθραυστο και βαθιά συγκινητικό.

Η Ντορίτα Μπακατσέλου, στον ρόλο της δίδυμης αδερφής του Σεμπάστιαν, είναι απίστευτη. Κάθε κίνησή της από τραγική γίνεται κωμική. Υπήρξαν πολλές οι στιγμές που ξεσπάσαμε σε γέλια, ενώ – ειλικρινά – δεν ξέραμε γιατί. Πολύ δυνατός και ο Αγαμέμνων Καλογράνης στον ρόλο του Κιπ, του συζύγου της δίδυμης. Ο ήρωάς του παγιδευμένος σε ένα επάγγελμα που δεν του προσφέρει γαλήνη και ανάσα, αναζητά τη δική του ταυτότητα στον χώρο της τέχνης. Πέρα από το κωμικό στοιχείο που περικλείει τον ήρωα, ο Αγαμέμνων έστησε ένα πολυδιάστατο χαρακτήρα και ώθησε τον θεατή να δει πίσω από τις οριζόντιες γραμμές του χαρακτήρα του. Δεν είδαμε βέβαια αν ο Κιπ έχει τελικώς ταλέντο αλλά φευ..

Η Λήδα Μανούσου Αλεξίου, στον ρόλο της ψυχολόγου που θέλει η ίδια ψυχολόγο, ήταν εκπληκτική. Και μόνο η παραπάνω ειρωνεία που έβγαινε από τον χαρακτήρα της και οι ατάκες που στόλιζαν με τη σειρά τους την όλη αύρα της, έφεραν μια απίστευτη θεατρική ενέργεια στη σκηνή. Ένα μίγμα ειρωνείας, τρέλας και τρυφερότητας, που η ίδια κατάφερε να υπηρετήσει με απόλυτη ακρίβεια και σκηνική γενναιότητα.

Άφησα τελευταίο τον Τάσο Προβιά, τον διπλοθεσίτη της παράστασης, αφού υποδύθηκε τόσο τον κρατούμενο, με τον οποίο αλληλογραφούσε ο Σεμπάστιαν, όσο και τον escort, τον άνδρα που του πρόσφερε συντροφιά επί πληρωμή. Ήταν κουμπωμένος πλήρως σε κάθε ρόλο και αφοσιωμένος στο να βγάλει το σωστό αποτέλεσμα με εντυπωσιακή ευελιξία, πέρασε από τη σκληρότητα και την εσωτερική ένταση του κρατουμένου, στη λεπτή, σχεδόν αμήχανη, ευαισθησία του άνδρα που προσφέρει συντροφιά, χωρίς καμία “ραφή” στη μετάβαση.

Το Raised in Captivity είναι μια δυναμική παράσταση που αξίζει να δείτε, όχι μόνο για το κείμενο του Nicky Silver, αλλά και για τον τρόπο που η συγκεκριμένη ομάδα καλλιτεχνών το ζωντανεύει στη σκηνή.

Έχει ρυθμό που εναλλάσσεται αβίαστα ανάμεσα στο τραγικό και το κωμικό, έχει ερμηνείες προσεγμένες και βαθιά ανθρώπινες και μια σκηνοθετική ματιά που αναδεικνύει τον παραλογισμό και την τρυφερότητα του έργου.

Μαίρη Ζαρακοβίτη

To Συμβούλιο Επικρατείας έκρινε πως το προεδρικό διάταγμα 85/2022 (ΦΕΚ 232/Α/17-12-2022), με το οποίο τα πτυχία καλλιτεχνικών σπουδών εξισώνονται με απολυτήριο λυκείου, ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ το ελληνικό σύνταγμα (παράγραφοι 1 και 7 του άρθρου 16). Θα θέλαμε πολύ να μάθουμε τι πρόκειται να πράξουν οι ιθύνοντες. Θα επανέλθουμε. Φαίνεται ότι κάτι πάει να γίνει.

Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Θεοδόσης Τανής

Μουσική – Ηχητικό τοπίο: Θοδωρής Οικονόμου

Σύμβουλος κίνησης : Χρυσηίς Λιατζιβίρη

Σκηνικά: Σύλβια Σπυράτου

Κοστούμια: Χαρά Κυριαζή, Ντορίτα Μπακατσέλου

Φωτισμοί: Χρήστος Μπαλαγιάννης

Φωτογραφίες – Trailer – Artwork: Γκέλυ Καλαμπάκα

Βοηθός σκηνοθεσίας: Λήδα Μανούσου Αλεξίου

Επικοινωνία – Δημόσιες σχέσεις: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου

Παραγωγή: Γκαράζ Productions ΑΜΚΕ

Οργάνωση Παραγωγής: Βαγγέλης Ρόκας

Ερμηνεύουν: Αγαμέμνων Καλογράνης, Λήδα Μανούσου Αλεξίου, Μιχαήλ Μελίσσης, Ντορίτα Μπακατσέλου, Τάσος Προβιάς