Στην παράσταση «Η Λένι Ρίφενσταλ κοιμάται τα βράδια;», ο Βασίλης Αφεντούλης ενσαρκώνει τον δημοσιογράφο που έρχεται αντιμέτωπος με ένα σκοτεινό κεφάλαιο της Ιστορίας και με τα δικά του όρια. Η σκηνική του συνάντηση με την Άννα Αδριανού εξελίσσεται σε έναν καθηλωτικό διάλογο ανάμεσα στην τέχνη, την ηθική και τη μνήμη. Ο ηθοποιός μιλά για τη χημεία των δύο πρωταγωνιστών, τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην έρευνα και την ανάκριση, αλλά και για τον ρόλο του καλλιτέχνη σε μια εποχή όπου η τέχνη οφείλει να παίρνει θέση. Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε με την πολύτιμη συνεργασία και τον συντονισμό της Νταίζης Λεμπέση, την οποία και ευχαριστούμε θερμά.

Η χημεία με την Άννα Αδριανού στην σκηνή φαίνεται να είναι καθοριστική. Πώς εξελίχθηκε αυτός ο καθηλωτικός διάλογος κατά τις πρόβες; Υπήρχαν στιγμές όπου οι απαντήσεις της συμπρωταγωνίστριάς σας σας έκαναν να αλλάξετε την προσέγγισή σας ή να δείτε διαφορετική πλευρά του δημοσιογράφου που ενσαρκώνετε;

Το θέατρο είναι μία ζωντανή τέχνη. Φυσικά, επηρεάζουμε ο ένας τον άλλον. Η αλληλεπίδραση πάνω στη σκηνή είναι αναπόφευκτη. Στις πρόβες με την Άννα Αδριανού δημιουργήθηκε η σχέση των δύο ηρώων και αναπτύχθηκε η μεταξύ τους χημεία. Δοκιμάζοντας πράγματα ο καθένας για το ρόλο του, ήρθαμε αντιμέτωποι με τις ερωτήσεις αλλά και με τις απαντήσεις που δεχόμασταν αντίστοιχα.

Πού βρίσκεται, κατά τη γνώμη σας, η λεπτή γραμμή ανάμεσα στην ανάκριση και στη διερεύνηση;

Η ανάκριση είναι διαδικασία βίαιη, πολλές φορές με παραβατικό χαρακτήρα, ενώ η διερεύνηση υποκινείται από εσωτερικά κίνητρα τα οποία σχετίζονται περισσότερο με την περιέργεια του καθενός και την αναζήτηση της αλήθειας.

Πιστεύετε ότι ο δημοσιογράφος στο τέλος του έργου, βρίσκει τις απαντήσεις που ψάχνει; Τι νιώθει ο χαρακτήρας σας αφού η συνέντευξη ολοκληρωθεί;

Η παράσταση δεν δίνει απαντήσεις αλλά γεννά ερωτηματικά. Όπως οι θεατές φεύγουν προβληματισμένοι, έτσι κι ο δημοσιογράφος βρίσκεται αντιμέτωπος με τα ερωτηματικά που προκύπτουν και με την αντιπαράθεση ιστορικής και προσωπικής μνήμης.

Η παράσταση χρησιμοποιεί έναν φανταστικό διάλογο στο σήμερα για να αντιμετωπίσει ένα ιστορικό πρόσωπο. Πώς βοηθά αυτή η σύγχρονη πλαισίωση εσάς, ως ηθοποιούς, να κάνετε τα ηθικά διλήμματα της Λένι Ρίφενσταλ πιο άμεσα και σχετικά για το κοινό του 21ου αιώνα;

Το ιστορικό πρόσωπο πέθανε σχετικά πρόσφατα, ενώ δεν έχει περάσει ούτε ένας αιώνας από την καθοριστική, για την πορεία της ιστορίας, δράσης του. Τα ηθικά διλήμματα της Ρίφενσταλ αφορούν την τέχνη από τη γέννησή της μέχρι σήμερα. Επομένως, δεν τίθεται διακύβευμα για το αν και κατά πόσο μας αφορούν.

Υπάρχουν συγκεκριμένες στιγμές στο έργο ή λόγια που σας κάνουν να σκέφτεστε τη σημερινή πραγματικότητα και τον ρόλο του καλλιτέχνη στον σύγχρονο κόσμο;

Σαφέστατα. Στο σήμερα, η προπαγάνδα χρησιμοποιεί την τέχνη και η λογοκρισία την περιορίζει. Σε αυτό το πλαίσιο, η τέχνη οφείλει να παίρνει θέση και να στηλιτεύει τα κακώς κείμενα της κοινωνίας. Ο καλλιτέχνης δεν μπορεί να μένει αμέτοχος. Δεν είναι αυτός ο ρόλος μας.

Υπήρξαν συγκεκριμένες αντιδράσεις από το κοινό που σας έκαναν εντύπωση ή σας επηρέασαν;

Νομίζω ότι η αγκαλιά της Μάγδας Φύσσα, στο τέλος της πρεμιέρας, είναι μία στιγμή που θα θυμάμαι πάντα.

Μαίρη Ζαρακοβίτη