Η παράσταση «Απορρίπτεται» επιστρέφει για δεύτερη χρονιά, αυτή τη φορά στο Θέατρο 104, φέρνοντας ξανά στο προσκήνιο το αιχμηρό χιούμορ και τη διαχρονική κοινωνική ματιά του Τζορτζ Μπέρναρντ Σω. Ο Θωμάς Βούλγαρης και ο Χρήστος Σταθούσης μιλούν με ενθουσιασμό για τη νέα θεατρική περίοδο, τη δημιουργική τους συνεργασία και τις ανατροπές που επιφυλάσσει το έργο. Ευχαριστούμε την Ευαγγελία Σκρομπόλα για την πολύτιμη βοήθειά της στην υλοποίηση αυτής της συνέντευξης.

Η παράσταση «Απορρίπτεται» παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά σε νέο χώρο, στο θέατρο 104.

Θωμάς Βούλγαρης: Είμαστε ιδιαίτερα χαρούμενοι που συνεχίζουμε το Απορρίπτεται, μια παράσταση που αγαπήθηκε τόσο από εμάς όσο και από το κοινό κι ελπίζουμε η δεύτερη περίοδός του να είναι εξίσου επιτυχημένη όσο η πρώτη. Λόγω προγραμματισμού του θεάτρου Σημείο εγκαταλείψαμε το πρώτο μας «σπίτι» για να βρεθούμε φέτος στο 104, έναν όμορφο χώρο που σέβεται τον ηθοποιό αλλά και τον θεατή. Οι επαγγελματικές υποχρεώσεις του υπέροχου Βασίλη Αθανασόπουλου δεν του επέτρεψαν να συνεχίσει μαζί μας, έχουμε όμως κοντά μας τον εξαιρετικό Χρήστο Σταθούση που εντάχθηκε αμέσως στην ομάδα με αξιοθαύμαστη ευκολία και υψηλό επαγγελματικό ήθος. Άρα, στο δια ταύτα … κάθε εμπόδιο για καλό.

Ποιο ήταν το πρώτο σας συναίσθημα όταν διαβάσατε το κείμενο και αναγνωρίσατε ότι θα ενσαρκώσετε τον κύριο Λαν;

Θωμάς Βούλγαρης: Το κείμενο μας το σύστησε η Χριστίνα Μπάμπου-Παγκουρέλη που πριν λίγο καιρό έφυγε δυστυχώς από κοντά μας. Το αγάπησα από την πρώτη ανάγνωση, κυριολεκτικά με ενθουσίασε καθώς λατρεύω τον Τζωρτζ Μπέρναρντ Σώ και το ιδιότυπο χιούμορ του. Με εξέπληξε μάλιστα το γεγονός ότι αυτό το κείμενο με θέμα την πολυγαμία γράφτηκε το 1912 προτείνοντας μάλιστα μια τόσο … ρηξικέλευθη λύση.  Μου άρεσαν εξίσου και οι δύο αντρικοί ρόλοι , η απόφαση να παίξω τον κύριο Λαν δεν ήταν δική μου αλλά του Τάσου που μου είπε γελώντας «Αυτόν που μιλάει για τη μαμά του θα κάνεις».

Πώς προσεγγίσατε την κωμική διάσταση του ρόλου μέσα σε μια ερωτική πολιορκία;

Χρήστος Σταθούσης: Ας ξεκινήσουμε από το πιο βασικό. Το έργο είναι κωμωδία. Από γραφής του λοιπόν σε οδηγεί σε αυτό το ρυθμό και τη διάθεση. Δεν αφήνει περιθώρια για κάτι άλλο όπως και το υποκριτικό ύφος. Ωστόσο, πρέπει να πω, πως σε πολλές περιπτώσεις ανθρώπων στην πραγματική ζωή, οι «ερωτικές πολιορκίες» έχουν και μια κωμική πλευρά Συνήθως αυτό συμβαίνει όταν έχει μεσολαβήσει ένα χρονικό διάστημα και πλέον από απόσταση αφηγούμαστε  οι ίδιοι την ιστορία αυτή που βιώσαμε στις παρέες μας.

Πώς συνεργαστήκατε με τον σκηνοθέτη Τάσο Πυργιέρη; Κατά τη διάρκεια των προβών, υπήρξαν στιγμές όπου αναπροσαρμόσατε τον ρόλο ή αλλάξατε κάποια προσέγγιση;

Θωμάς Βούλγαρης: Με τον Τάσο γνωριζόμαστε πολλά χρόνια, από την αρχή της πορείας μας στο χώρο , αλλά το Απορρίπτεται είναι η πρώτη μας συνεργασία. Είχαμε πολύ καλή επικοινωνία καθ’ όλη τη διάρκεια των προβών και μια κοινή οπτική πάνω στο πως πρέπει να δομηθεί ο ρόλος μου. Ο Γκρέγκορι Λαν είναι μεν χαρακτηριστικός δανδής της εποχής του αλλά ταυτόχρονα είναι και ο αιώνιος λεβεντομαλάκας που φαινομενικά δείχνει σίγουρος για τον εαυτό του και τις επιλογές του αλλά είναι δέσμιος των προκαταλήψεων και των κοινωνικών δεσμεύσεων , όπως περίπου και ο έτερος κύριος του έργου, ο Σιμπθορπ Τζούνο.  Όπως θα πιστοποιήσει και το κοινό μας , οι γυναίκες είναι αυτές που δίνουν τη λύση του έργου.

Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίσατε ερμηνεύοντας έναν ρόλο με έντονα ρομαντισμό και πάθος, διατηρώντας ταυτόχρονα στοιχεία χιούμορ;

Χρήστος Σταθούσης: Ομολογώ πως δεν αντιμετώπισα κάποια πρόκληση για να βρω τις ισορροπίες. Ίσως είναι και στοιχεία του χαρακτήρα μου τα παραπάνω. Βέβαια, επειδή σε μια παράσταση δεν είσαι μόνος σου, αλλά έχω και συμπαίκτες και εν προκειμένω εξαιρετικούς συμπαίκτες, προσπάθησα να βρω τον ίδιο κώδικα με τους συναδέλφους μου, κάτι το οποίο νομίζω επιτυγχάνεται, υπό την καθοδήγηση του σκηνοθέτη Τάσου Πυργιέρη.

Υπάρχει κάποια σκηνή που σας εντυπώθηκε ιδιαίτερα και θα θέλατε να μας την περιγράψετε;

Θωμάς Βούλγαρης: Η σκηνή που προηγείται της αποκάλυψης ότι η κυρία Τζούνο κι ο κύριος Λαν είναι παντρεμένοι. Μια ευτυχής στιγμή σύγκλισης και συνύπαρξης της Αγγελικής , του Τάσου και εμού που επιβεβαιώνει ότι το θέατρο είναι ομαδικό άθλημα. Η ιδέα της σκηνικής απόδοσης από τον Τάσο, οι προτάσεις της Αγγελικής και οι δικές μου σε ένα κομβικό σημείο τόσο του έργου όσο και των δύο χαρακτήρων που  υποδυόμαστε, αποτελεί για μένα μία από τις πιο ευτυχισμένες μου στιγμές στο θέατρο γενικά.

Τι σημαίνει για εσάς το θέατρο; Ποια εσωτερική ανάγκη σας ώθησε να το υπηρετήσετε;

Χρήστος Σταθούσης: Από μικρός που ήμουν, θυμάμαι να λέω ιστορίες στους άλλους. Να βλέπω σειρές, ταινίες, παραστάσεις και να παρατηρώ μικρά, αδιόρατα πράγματα. Να τα σκέφτομαι ακόμα και σήμερα ή να θυμάμαι το συναίσθημα που μου δημιουργήθηκε από ένα τραγούδι για παράδειγμα και τις εικόνες που έφτιαξα στο μυαλό μου. Μου αρέσει και σήμερα να λέω ιστορίες και να φτιάχνω εικόνες από τραγούδια ή ποιήματα ή κείμενα κι ίσως να μπορώ να το κάνω και αύριο. Ίσως και όχι. Όμως είμαι τυχερός για το σήμερα και το χθες. Για το αύριο ποιος μπορεί να ξέρει;

Ποια στιγμή στην πορεία σας ως ηθοποιός θεωρείτε ότι σας άλλαξε ουσιαστικά;

Θωμάς Βούλγαρης: Θα θυμάμαι πάντα την πρώτη μου εμφάνιση στο θέατρο στους Πέρσες του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή όπου πραγματικά ένας κόσμος ανοίχτηκε μπροστά μου και συνειδητοποίησα πόσο σημαντικό είναι για τον ηθοποιό να δουλεύει πάνω σε ένα κώδικα και πόσο σπουδαίο – και δυστυχώς όπως είδα αργότερα, πόσο σπάνια- είναι να είσαι προστατευμένο μέλος ενός καλοκουρδισμένου πλαισίου. Μια άλλη στιγμή που ξεχωρίζω είναι η τωρινή με το “Απορρίπτεται” διότι αποτελεί για μένα ένα νέο σημείο αυτοπροσδιορισμού μου στο χώρο άρα μια καινούρια εκκίνηση που σηματοδοτεί μια πρώτη ωριμότητα.

Όταν τελειώνει μια παράσταση και τα φώτα σβήνουν, τι μένει μέσα σας;

Χρήστος Σταθούσης: Νοσταλγία, ματαιότητα, χαρά. Περίεργο, ε;

Μαίρη Ζαρακοβίτη