Είμαι βέβαιος ότι όλοι όσοι έφυγαν από το θέατρο χθες, όλοι τους όμως, σκέφτονταν το ίδιο πράγμα. Την ατάκα του κυρίου Γιάννη Ζουγανέλη, ο οποίος ήταν απλά συγκλονιστικός ως Θεόδωρος Κολοκοτρώνης (και όχι μόνο, αλλά δεν προτίθεμαι να σποϊλάρω). «Αφήστε το παρελθόν και ασχοληθείτε με το παρόν και το μέλλον σας». Επειδή η ιστορία έχει την τάση και ίσως την «εργοστασιακή ρύθμιση» να επαναλαμβάνεται ως φάρσα, αντίστοιχα έχει εκείνη ακριβώς η φράση την ιδιαίτερη σημασία της.

Δεν είμαι ο πλέον κατάλληλος να μιλήσω για τον υπέρ-θεόρατο Ιάκωβο Καμπανέλη. Δεν έχω μελετήσει το έργο του όσο θα ήθελα. Δεν ανήκω σε αυτούς που έχουν παρακολουθήσει όλες ή τις περισσότερες δουλειές του. Έπαθα μεγάλη ζημιά όταν είδα το «Ο μπαμπάς ο πόλεμος». Και όταν διάβασα για «Το μεγάλο μας τσίρκο»… Που ανέβηκε επί χούντας. Που κυνηγήθηκε και που συνελήφθησαν οι πρωταγωνιστές του. Που το ξανανέβασαν, αμέσως μετά το πέρας της χούντας… Και που, σαν έργο, είναι απόλυτα προφητικό.

Η κυρία Ελεονώρα Ζουγανέλη και ο κύριος Δημήτρης Γκοτσόπουλος εμφανίζονται μπροστά μας, μπροστά από την αυλαία. Δεν έχουμε δει ούτε pixel της «οθόνης» πίσω από αυτή. Οι δυο τους μας μπάζουν στο κλίμα της παράστασης. Και οι δυο τους θα μας προκαλέσουν τις καλύτερες των εντυπώσεων, κατά τη διάρκεια του έργου. Η Ζουγανέλη… Ρε μάτια μου, τι βιμπράτο είναι αυτό που έχεις; Γιατί δεν το θυμόμουν και γιατί δεν μου την είπατε που δεν το θυμόμουν; Τι γάργαρη κυματομορφή είναι αυτή; Μου θύμισε Geoff Tate περιόδου 1984-85, όταν ισοπέδωνε το Τόκυο με ένα τραγούδι. Και η κίνησή της, η εν γένει ερμηνεία της… Ένα γλυκύτατο πλάσμα οπτικά και ακουστικά.

Ο Γκοτσόπουλος με είχε κερδίσει με την ερμηνεία του στην παράσταση «Το δάσος». Εδώ με έστειλε για τσάι! Πέρα από την κίνηση, την πλαστικότητα – μόνο το ακροβατικό που έκανε, ήταν (και είναι) ικανό να αποτελέσει θέμα για ολόκληρη συζήτηση – και την όλη εξαιρετική εμφάνιση, έδειξε και τι φωνάρα διαθέτει. Μέταλλο, δύναμη, πάθος. Έχει στόφα μεγάλου ηθοποιού και θα τον θαυμάσουμε σε πληθώρα εκπληκτικών ρόλων, αυτό είναι μαθηματικά βέβαιο.

Ο κύριος Κώστας Καζάκας δίνει ρεσιτάλ ηθοποιίας, ιδίως στη σκηνή του μαντείου των Δελφών και δείχνει καταφανέστατα πόσο το διασκεδάζει πάνω στη σκηνή. Είναι απορίας άξιον πώς δεν έσπασαν οι συνάδελφοί του δίπλα, όταν έκανε επί σκηνής όλα αυτά τα καταπληκτικά. Από κοντά ο κύριος Δημήτρης Καπετανάκος, ο οποίος έχει αναγάγει την παθιασμένη ερμηνεία σε κάτι δικό του και σε κάτι έξω από το κουτί. Όλος ο θίασος είναι εθισμένος στο pocket playing και όλοι όσοι συμμετέχουν, αποδεικνύουν ότι έχουν μελετήσει, έχουν προβάρει και έχουν ματώσει για να παρακολουθήσουμε το υπέρ-θέαμα έτσι όπως πρέπει και ούτε ένα άνγστρεμ λιγότερο.

Ο κύριος Κώστας Τριανταφυλλίδης είναι η main φωνή σε όλα τα «χορικά» του έργου. Τεράστια φωνή, δυνατή και τσαμπουκαλεμένη, θα μπορούσα να πω ατσάλινη σε σημεία της. Δένει άψογα με τις έτερες φωνές και οδηγεί με ασφάλεια και λυρισμό. Πολλά μπράβο στην ορχήστρα, η οποία παίζει ζωντανά κα η οποία ακούγεται δίσκος. Και άλλα τόσα μπράβο στο σκηνικό και την κυρία Μαρία Φιλίππου, η οποία παρέδωσε μαθήματα στο πώς είναι να στήνεις μία υπέρ-παραγωγή.

Ο γνωστός και συνήθης ύποπτος, ο κύριος Πέτρος Ζούλιας, έχει σκηνοθετήσει με άπειρο κέφι και με άπειρο επαγγελματισμό. Δεν έχει αφήσει σπιθαμή της μεγάλης σκηνής που να πάει ανεκμετάλλευτη και πέτυχε να μετατρέψει ένα μεγάλο έργο σε μανιφέστο της σύγχρονης εποχής. Στην ουσία έχει προτζεκτάρει μία θεατρική παράσταση σαν είδωλο όλου του πλανήτη. Μια και όπως ξέρετε, η Γη μας παζαρεύει το να γίνει το επόμενο μεγάλο μας τσίρκο.

Η συγκίνηση είναι δεδομένη, όπως και ο θαυμασμός. Για όσους αγαπούν το θέατρο, εδώ, σε αυτό το έργο, βρίσκεται το ορμητήριο, το ησυχαστήριο και η σκήτη τους. Για όσους δεν το αγαπούν, μπορούν να πάνε στον αγύριστο και να μας αφήσουν τον χώρο τους, ώστε να το λατρέψουμε ακόμα περισσότερο. Για όλους και όλες εσάς, που αγαπάτε την ιστορία, να μια ευκαιρία να δείτε και να θυμηθείτε. Και να μάθετε. Για να έχουν μία επιπλέον δυσκολία οι επόμενοι, που θα έλθουν για να σας πείσουν ότι ο ήλιος δύει στις δύο παρά είκοσι το μεσημέρι. Δεν είμαι καθόλου ειδικός στον Καμπανέλη. Είμαι όμως σίγουρος ότι θα του έκανε την καλύτερη εντύπωση η παρακολούθηση αυτού του έργου.

Κώστας Κούλης

Αντί επιλόγου: να ρωτήσω κάτι, πάντα με καλή πρόθεση και πάντα χωρίς ταπεινά ελατήρια. Για μία τέτοια παραγωγή, που μαζεύει τόσο κόσμο, σε ένα τόσο μεγάλο θέατρο, η οποία παίζεται εδώ και τρεις μήνες περίπου (από τις 6 Δεκεμβρίου), είναι δυνατόν οι κριτικές να είναι τόσο λίγες; Τι έγινε, αγαπητοί και αγαπητές, αγαπημένοι και αγαπημένες; Μήπως το θέμα είναι «ευαίσθητο»; Μήπως η πορεία της χώρας μας ανά τους αιώνες και οι «τσαχπινιές» συγκεκριμένων συμπατριωτών μας, την καθιστούν κατά τι «ιδιόρρυθμη» και ίσως «απαγορευτική»; Λέω τώρα εγώ… Α, μην το ξεχάσω… Πόσοι «ιθύνοντες» πήγαν να τη δουν; Πώς είπατε; Δεν ακούγομαι; Ε, να πάρω το μηδέν τότε… Για άλλη μια φορά.

To Συμβούλιο Επικρατείας έκρινε πως το προεδρικό διάταγμα 85/2022 (ΦΕΚ 232/Α/17-12-2022), με το οποίο τα πτυχία καλλιτεχνικών σπουδών εξισώνονται με απολυτήριο λυκείου, ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ το ελληνικό σύνταγμα (παράγραφοι 1 και 7 του άρθρου 16). Θα θέλαμε πολύ να μάθουμε τι πρόκειται να πράξουν οι ιθύνοντες. Θα επανέλθουμε. Φαίνεται ότι κάτι πάει να γίνει.

Πρωταγωνιστούν: Ελεωνόρα Ζουγανέλη και Δημήτρης Γκοτσόπουλος

Συμμετέχει ο Γιάννης Ζουγανέλης

Παίζουν: Κώστας Καζάκας, Άννα Μονογιού και Δημήτρης Καπετανάκος

Τραγούδι: Κώστας Τριανταφυλλίδης και όλος ο θίασος

Τον θιάσο ολοκληρώνουν ο Δημήτρης Γαλάνης, ο Μανώλης Γεραπετρίτης, ο Ευθύμης Γεωργόπουλος, ο Μιχάλης Καζάκας, ο Παναγιώτης Καρμάτης, η Άννα Μαρία Κατσουλάκη, ο Βασίλης Λέμπερος, ο Μάρκος Ξύδης, ο Βασίλης Παπαδημητρίου, η Τάνια Ρόκκα, η Μαριάννα Τουντασάκη, ο Γιώργος Τσούρμας, ο Γιώργος Τσουρουνάκης, ο Ιάσονας Χρόνης, ο Παντελής Ψακίδης και η 8μελής ορχήστρα επί σκηνής, ο Βαχάν Γκαλστιάν (πνευστά), ο Αλέξανδρος Δημόπουλος (πλήκτρα), ο Δημήτρης Κούστας (ακορντεόν), ο Νίκος Μήλας (βιολί), ο Γιώργος Πουλιάσης (τύμπανα), ο Δημήτρης Σαββαΐδης (μπουζούκι), ο Δημήτρης Τριανταφυλλίδης (κιθάρα) και ο Χάρης Χαραλάμπους (μπάσο).

Σκηνοθεσία: Πέτρος Ζούλιας
Σκηνικά: Μαρία Φιλίππου
Κοστούμια: Νίκος Χαρλαύτης
Μουσική Διδασκαλία: Νεοκλής Νεοφυτίδης
Χορογραφίες: Φώτης Διαμαντόπουλος
Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα
Βίντεο: Κάρολος Πορφύρης
Φωτογραφίες: Γιώργος Καλφαμανώλης
Φροντιστήριο: Κατερίνα Σβορώνου
Σύμβουλος Θεάτρου Σκιών: Τάσος Κώνστας
Γραφιστική Επιμέλεια: Πέτρος Παράσχης
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριάννα Τουντασάκη
Βοηθός β’ σκηνοθέτη: Μάρκος Ξύδης
Βοηθός σκηνογράφου: Νεκταρία Ηλιάκη
Βοηθός σχεδιασμού φωτισμού: Ισμήνη Σταρίδα

Αγοράστε το εισιτήριό σας εδώ!

Παραγωγή:
Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού & Θέασις Δράσεις Πολιτισμού
«ΘΕΑΤΡΟΝ»