Είναι η πρώτη φορά που εμφανίζονται σε ελληνικό έδαφος, αλλά η «σκηνική συμπεριφορά» τους λέει άλλα. Θα έλεγε κανείς ότι είναι το σπίτι τους εδώ. Οι Seven Spires, ένα κουαρτέτο με απίστευτη τεχνική, χρειάζονται μόλις κάτι από το πρώτο τραγούδι τους, για να μας πάρουν μαζί τους στο ταξίδι.

Προ-ηχογραφημένα σε πλήρη στοίχιση και βιρτουοζιτέ νοοτροπία, προβάλλουν και προβάλλονται, δείχνοντας το ηχητικό μεγαλείο της μπάντας. Γυναικεία φωνητικά που φλερτάρουν με μελωδικές γραμμές, ακόμα και σοπράνο, ενώ δεν έχουν κανένα θέμα να growlάρουν και να συμβαδίσουν με τα μπλαστίδια που κατά διαστήματα εξαπολύονται. Prog θέματα πασπαλίζουν τόσο όσο και είναι φανερό ότι έχουμε να κάνουμε με μουσικάρες.

Οι άνθρωποι είναι ευγενείς, είναι χαρούμενοι, τη λατρεύουν τη σκηνή και θέλουν όπου πηγαίνουν, να χαζεύουν το κοινό. Και το κατάφεραν για πλάκα απόψε. Με τέσσερα άλμπουμ σε μόλις επτά χρόνια, παρακαλώ πολύ, μας κρατούν συντροφιά για μία ώρα περίπου και στη συνέχεια αποσύρονται, μέσα σε τρελό χειροκρότημα, για να επιστρέψουν λίγο αργότερο, με το δεύτερο act.

Αλλαγή στο backdrop, αποκάλυψη των banner και στο παρόν σχήμα έχουν προστεθεί δεύτερη κιθάρα και πλήκτρα. Θα μας κάνουν παρέα επτά άτομα για το υπόλοιπο της βραδιάς. Ο Roy Khan εμφανίζεται μέσα σε πανζουρλισμό. Το χαμόγελό του κοστίζει ένα εκατομμύριο και η διάθεσή του πολύ περισσότερο. Καλώς ορίζει και ευχαριστεί, δίνει το χέρι του για fist bump, αγκαλιάζει και θυμίζει. Είναι ο ίδιος χώρος στον οποίο είχε εμφανιστεί είκοσι ένα χρόνια και κάτι μέρες πριν. Όσοι ήμαστε εκεί τότε, χαμογελάμε με αφέλεια. Είναι σαν να μου είπαν ότι έχουν περάσει είκοσι αιώνες. Η μαγεία της μουσικής; Άνετα!

Η φωνή του είναι σε εξαιρετική κατάσταση – έτσι κι αλλιώς, δεν περίμενα κάτι λιγότερο. Τα τραγούδια των Kamelot αποδίδονται με απόλυτο σεβασμό και η Adrienne Kowan των Seven Spires είναι άψογη στο κομμάτι των γυναικείων φωνητικών. Στο “The Haunting” χάνεται η μπάλα. Θες η συγκίνηση, θες η απόδοση, θες η παρουσία του συγκεκριμένου ανθρώπου. Το ρεφρέν είναι δικό μας, μπορούμε να το κάνουμε ό,τι θέλουμε. Ο Khan το διασκεδάζει όσο δεν παίρνει. Τον βλέπω να ανακατεύεται με το κοινό, τον βλέπω να τσιμπάει το τηλέφωνο από ένα παιδί εκεί μπροστά και να βγάζει selfie με αυτό και την παρέα του. Μοναδικές στιγμές για ένα ακροατήριο που ξέρει ακριβώς πού ήλθε.

Είναι απίστευτος ο ρυθμός και σχεδόν κινηματογραφική η εξέλιξη. Και να σας πω κι ένα περίεργο. Ενώ ο ήχος είναι ΠΟΛΥ καλός, εγώ περιμένω περισσότερα. Πώς γίνεται αυτό, ρε μάγκα μου; Σαν να σε ρωτάνε αν περνάς καλά και εσύ ήδη περνάς τέλεια και παραταύτα απαντάς «Ε… θα μπορούσε να είναι καλύτερα». Καμία λογική, έτσι; Μάλλον έχουμε παρασυρθεί από την καταπληκτική εμφάνιση των μουσικών και δεν έχουμε τι άλλο να πούμε…

Ο Khan προσφέρει πολύ υλικό από το “The Black Halo”, όπως όλοι γνωρίζαμε άλλωστε και επισκέπτεται και άλλες στιγμές των Kamelot. Όταν μας πετάνε στα μούτρα το “Karma”… Εκεί πλέον νομίζουμε ότι είμαστε για πάντα είκοσι χρονών. Έχουν περάσει είκοσι πέντε, είπατε; Αριθμοί και τίποτα περισσότερο.

Πρόκειται για μία συναυλία που τίμησε τη μουσική, το κοινό και μία εποχή που τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά. Αυτή η εποχή, δυστυχώς, δεν θα επιστρέψει, αλλά αυτή η μουσική θα μείνει για πάντα. Άριστα-δέκα! Ναι, τόσο καλά περάσαμε.

Κώστας Κούλης, Βαγγέλης Φαρρής

Φωτογραφίες: Stiver Graunne, wPITw agency