Η Στέλλα συνεχίζει το ταξίδι της, αυτή τη φορά με προορισμό την Αθήνα. Με όχημα το θέατρο, τη μουσική, την ποίηση και την εικόνα, το «stΕΛΛΑΣ travel» συναντά τη σύγχρονη Ελλάδα και τις αντιφάσεις της. Η Εύη Τζώρτζη μιλά για μια ηρωίδα που «φεύγει, γυρίζει, όλο ξεχνάει» και για μια παράσταση που, μέσα από την προσωπική της διαδρομή, καθρεφτίζει τη συλλογική μας πραγματικότητα.

Το «stΕΛΛΑΣ travel» έρχεται στην Αθήνα μετά την επιτυχημένη πορεία του στη Θεσσαλονίκη. Τι περιμένετε από αυτό το νέο ταξίδι;

Κάθε παράσταση που επαναλαμβάνεται μετά από ένα εύλογο χρονικό διάστημα δεν είναι ποτέ η ίδια, αφού είναι ένας ζωντανός οργανισμός που εξελίσσεται, εμπλουτίζεται, αλλάζει. Και, σίγουρα, διαφοροποιείται ανάλογα με τον τόπο στον οποίο λαμβάνει χώρα. Από το ταξίδι της Στέλλας στην Αθήνα περιμένω μια πιο ώριμη εκδοχή της παράστασης και την ανταπόκριση ενός κοινού περισσότερο συνηθισμένου σε μικρές παραγωγές.

Τι είναι αυτό που σας γοητεύει περισσότερο στη Στέλλα και σας κάνει να επιστρέφετε σε αυτήν ξανά και ξανά;

Την Στέλλα την αγάπησα από την πρώτη φορά που διάβασα το “Στέλλα travel- Η Γη της Απαγγελίας”, το αρχικό κείμενο της Γλυκερίας Μπασδέκη. Και την αγάπησα γιατί είναι οριακή, αυθεντική, σχεδόν μεταφυσική. Με γοητεύει αυτό το υπαρξιακό “ανάμεσα” στο οποίο βρίσκεται, κάτι που νομίζω ότι χαρακτηρίζει και την Ελλάδα στην παρούσα φάση της, και έτσι προέκυψε η ανάγκη μου για σύνδεση του κειμένου με το ευρύτερο Ελληνικό κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο των τελευταίων χρόνων. Γιατί η Στέλλα “φεύγει, γυρίζει, όλο ξεχνάει, γιατί υπάρχει και γιατί ζει. Σαν την Ελλάδα παραπατάει, με την Ελλάδα μοίρα κοινή”.

Η Στέλλα συνδέεται με την ηρωίδα της ταινίας του Μιχάλη Κακογιάννη. Πόσο δύσκολο είναι να ερμηνεύετε έναν χαρακτήρα που κουβαλά τόσο έντονα αυτή την κινηματογραφική μνήμη;

Η κινηματογραφική “Στέλλα” του Κακογιάννη, η “Στέλλα” της Μελίνας Μερκούρη δηλαδή, είναι μια πρωτοπόρα για την εποχή της μορφή που έχει αποτυπωθεί πια στο ελληνικό συλλογικό υποσυνείδητο. Η ηρωΐδα της παράστασης έχει ζήσει την ζωή της ως καθρέφτη της κινηματογραφικής Στέλλας, χωρίς όμως να είναι εκείνη, οπότε και η δική μου ερμηνεία έχει επηρεαστεί από τον χαρακτήρα της μόνο σε επίπεδο αναφοράς και όχι μίμησης.

Στην παράσταση συναντιούνται το τραγούδι, η ποίηση, η θεατρική αφήγηση και η εικόνα. Πώς λειτουργούν όλα αυτά μαζί πάνω στη σκηνή;

Προσωπικά βρίσκω πολύ θετικό ότι τα τελευταία χρόνια η μίξη διαφορετικών ειδών καλλιτεχνικής έκφρασης συνηθίζεται σε πολλές θεατρικές παραστάσεις και, τις περισσότερες φορές τουλάχιστον, λειτουργεί άκρως αποτελεσματικά. Το ζητούμενο βρίσκεται στην ροή από το ένα είδος στο άλλο, στην δημιουργική τους ένωση, και αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ισορροπούν και συνυπάρχουν όλα αυτά τα διαφορετικά είδη και στην δική μας παράσταση.

Η παράσταση κάνει, μέσα από τη διαδρομή της Στέλλας, ένα σχόλιο πάνω στην Ελλάδα των τελευταίων δεκαετιών. Ποια είναι η Ελλάδα που θέλετε να αναγνωρίσει ο θεατής μέσα από αυτή την ιστορία;

Μέσα από τα βίντεο που προβάλλονται, τα τραγούδια που ακούγονται, τον λόγο που εκφέρεται στην παράσταση, ο κάθε θεατής αναγνωρίζει τα κομμάτια της Ιστορίας που προβάλλονται και κάνει τις δικές του συνδέσεις. Όλα αυτά τα κομμάτια είναι οι ψηφίδες από διαφορετικό χρόνο που συνθέτουν το ψηφιδωτό της χώρας στο σήμερα, που μας έχουν φέρει στο σημείο που βρισκόμαστε αυτήν την στιγμή, επηρεάζοντας τις ζωές μας σε όλα τα επίπεδα, μια και το ατομικό δεν μπορεί παρά να αλληλεπιδρά με το συλλογικό. Αυτήν την Ελλάδα θα ήθελα να αναγνωρίσει ο θεατής, την σύγχρονη Ελλάδα την γεμάτη αστάθεια, σκαμπανεβάσματα και έντονα δραματικές στιγμές.

Έχετε ασχοληθεί με πολύ διαφορετικές μορφές τέχνης, από το θέατρο και τον χορό μέχρι το video art. Ποιο είναι το επόμενο καλλιτεχνικό σας βήμα και τι θα θέλατε να εξερευνήσετε στη συνέχεια;

Με τον συνεργάτη μου φωτογράφο, σκηνοθέτη και εικαστικό Γιώργο Αλεξάκη ετοιμάζουμε την επόμενη μας ταινία μικρού μήκους, μια ελεύθερη μεταφορά του “stΕΛΛΑΣ travel”. Και στη συνέχεια, μια νέα θεατρική περιπέτεια.

Μαίρη Ζαρακοβίτη