Μπορεί η καλή μέρα να φαίνεται από το πρωί, αλλά η ΜΕΤΑΛ βραδιά φαίνεται από τις μπάντες που παίζουν. Οι Blazon Stone αποδείχτηκαν το καλύτερο και αρτιότερο εχέγγυο για ένα βράδυ που ξεκίνησε από τις επτά και κάτι και τελείωσε σχεδόν πέντε ώρες μετά. Οι Σουηδοί με τα επτά άλμπουμ και τα δύο ΕΡ και το πολύ δημοσιευμένο LiVE υλικό, έκαναν την αρχή με τρελό θόρυβο και πολλή μα πολλή φασαρία.

Το κοινό δέχεται και ανταποδίδει και είναι φανερό ότι οι παίδες αρέσουν. Ο μπροστάρης τους ρωτάει πολλές φορές για το αν όλα είναι εντάξει και αν είμαστε μαζί τους. Σηκώνει τα χέρια του για να τονίσει τη σημασία των λέξεών του και δίνει πολύ χώρο στους μουσικούς συντρόφους του, όταν εκείνος δεν τραγουδά. Ένας εξαιρετικός αριστερόχειρας ντράμερ και τρεις φοβεροί και τρομεροί έγχορδοι, εξιτάρουν το κοινό. Θυμίζω ότι η μπάντα είναι φρεσκότατη, μια και τα τέσσερα από τα πέντε μέλη βρίσκονται σε αυτή από το 2018 και μετά.

Όσο για τον θεοπάλαβο Cederick Forsberg… Τι να πω για τούτο εδώ τον αστέρα; Πέρα από το ότι έφτιαξε τη μπάντα, πέρα από το ότι έχει γράψει από τύμπανα και μπάσο μέχρι κιθάρες και δεύτερα φωνητικά σχεδόν σε κάθε άλμπουμ, ο άνθρωπος έχει καταφέρει να εντρυφήσουν οι συμπαίκτες του στην τεράστια τάβλα με κάπα, που πρέπει να είναι παρούσα σε κάθε Μέταλ συναυλία. Οι τυπάδες λειτούργησαν σαν δεκαοχτάρια, με όλο το μυστήριο δικό τους και δικό μας. Και εκείνος, στο τελείωμα της εκκωφαντικής εμφάνισής τους, έτεινε το μικρόφωνό του στο κοινό και κάποια στιγμή άφησε και την κιθάρα του στην πρώτη σειρά. Μέσα στην τρέλα όλοι τους και φανταστείτε ότι μόλις ξεκινήσαμε.

Raiders Of Jolly Roger, Bohemian Renegade, Return To Port Royal, Wandering Souls, The Tale Of Vasa, Endless Fire Of Hate, Cutthroat Island, Soldier Blue, High Treason, Hanged, Drawn, And Quartered, Eagle Warriors, Chainless Spirit, Down In The Dark, Stand Your Line

Πόσοι ήταν παρόντες στις προηγούμενες εμφανίσεις των Brainstorm στην Αθήνα μας; Στο ίδιο μαγαζί το 2002, στο ΑΝ Club το 2000; Με θυμάστε καθόλου; Γιατί, καλέ; Το ίδιο κοντός ήμουν. Τους είχαμε δει τότε παρέα με Armored Saint και τους δικούς μας Crush και θα πρέπει να τονίσω ότι η συγκίνηση παραμένει η ίδια, αν όχι αυξημένη εκθετικά. Οι Τεύτονες δεν μασάνε μία! Ήλθαν σε καταπληκτική κατάσταση, έπαιξαν ένα κατεβατό από τραγουδάρες και μας έκαναν να ιδρώσουμε με τα φοβερά ρεφρέν τους και την άψογη απόδοση. Ο ρημάδης ο Andy B. Franck ήταν απλά ισοπεδωτικός. Δεν μας άφησε ήσυχους ούτε για ένα λεπτό. Να φωνάζει για να φωνάξουμε και εμείς, να σηκώνει τη γροθιά του για να ακολουθήσουμε, να κάνουμε τα χέρια μας πέρα δώθε καθ’ υπόδειξή του… Το σύνθημα το έδινε και το κρατούσε και το έκανε ό,τι ήθελε.

Κάποια στιγμή, μία από τις πολλές, μας απευθύνεται και ρωτά αν θα τραγουδήσουμε μαζί του. Δεν του άρεσαν οι πρώτες απαντήσεις και ξαναρωτούσε. Εντελώς ξαφνικά γυρίζει το βλέμμα του και ρωτά ένα από τα παιδιά της πρώτης σειράς. «Εσύ τι λες»; Ο φίλος απαντά πως ναι και ο Γερμανός αντιγυρίζει. «Δεν σε άκουσα να τραγουδάς». Της μουρλής! Τι απίστευτος χειριστής είναι αυτός, μωρέ;

Οι Brainstorm μας χάρισαν και ένα μη-δικό τους κομμάτι. Στο πλέον πρόσφατο άλμπουμ τους, “Plague Of Rats”, φιλοξενείται και μία διασκευή στο εντελώς αγαπημένο “The Boys Of Summer” του τιτάνα Don Henley. O Andy προλογίζει. «Δεν είναι δικό μας, αλλά εμείς ακουγόμαστε». Το δίνω σε πολύ ελεύθερη μετάφραση. Ο ολοκαίνουργιος drummer «ειρωνεύεται» δυο-τρεις φορές με ένα ταμπουροχάιχατ και κάνει τον τραγουδιστή να γυρίσει να του πει «Θα πάψεις επιτέλους»; Εκεί βρίσκει και την ευκαιρία να συστήσει τη μπάντα. Τον επίσης ολοκαίνουργιο μπασίστα και τους δύο – αρχικούς και βασικούς – κιθαρίστες, οι οποίες ήταν παρόντες, φυσικά και σε εκείνα τα LiVE στην Αθήνα, περίπου είκοσι πέντε αιώνες πίσω.

Worlds Are Comin’ Through, Devil’s Eye, Shiva’s Tears, The Shepherd Girl, Highs Without Lows, The Pyre, Jeanne Boulet (1764), The Boys Of Summer (Don Henley), All Those Words, Glory Disappears, Garuda, Where Ravens Fly, Crawling, Ravenous Minds

Καταπληκτικό το πέρασμα σαράντα και κάτι λεπτών από τους Brainstorm και πάμε στους headliners (κάνω κατάχρηση για το «τελικό σίγμα», αλλά ομολογώ πως ακούγεται πολύ καλύτερα έτσι) για απόψε. Grave Digger και ίσως ο πιο αγαπητός Τεύτονας στο Μέταλ κοινό βρίσκεται εδώ, παρέα μας, για να μας πάει βόλτα τριάντα χρόνια πίσω. Γιορτάζουν τρεις δεκαετίες από τότε που βγήκε στις αγορές το “Tunes Of War” και εννοείται ότι παίζουν – σχεδόν – ολόκληρο.

Ο Chris κάνει σαν μικρό παιδάκι. Είναι όλος ένα χαμόγελο. Μιλάει και ελληνικά, εννοείται, ευχαριστεί και καλώς ορίζει και προλογίζει τα τραγούδια. Ο ίδιος μάλιστα μας αποκαλύπτει ότι θα επισκεφτεί την Κρήτη πολύ σύντομα, για μία ακόμη φορά, να ανταμώσει ξανά με φίλους που εκτιμά και αγαπά. Δίπλα του στέκεται, εδώ και τριάντα χρόνια σχεδόν, ο τεράστιος Jens Becker και το κουαρτέτο συμπληρώνεται από δύο εξαίρετους παίχτες, οι οποίοι κάνουν τρελό κέφι.

Όταν έρχεται η σειρά του “Rebellion”… Το κοινό βρίσκει την καλύτερη ευκαιρία να ξελαρυγγιαστεί. Εύκολο το ρεφρέν, πανεύκολο να το τραγουδήσουμε. Πάμε λοιπόν να τους δείξουμε τι μπορούμε να κάνουμε. Το κομμάτι τελειώνει και μετά το χειροκρότημα, οι θεατές δίνουν το δικό τους show. Για δύο ολόκληρα λεπτά βροντοφωνάζουν το ρεφρέν. Από τις πλέον ιστορικές στιγμές που έχουν ζήσει η μπάντα και το Gagarin.

Scotland United, The Dark Of The Sun, William Wallace (Braveheart), The Bruce (The Lion King), The Ballad Of Mary (Queen Of Scots), The Truth, Killing Time, Rebellion (The Clans Are Marching), Culloden Muir, The Fall Of The Brave, Knights Of The Cross, The Curse Of Jacques, The Round Table (Forever), Morgane Le Fay, Excalibur, Headbanging Man, Witch Hunter, Heavy Metal Breakdown

Γουντ_ όνλι λοιπόν και μακάρι να είναι έτσι όλες οι Μέταλ βραδιές και τα Μέταλ LiVE στη χώρα μας και γενικά στον πλανήτη. Να τρελαίνεσαι με αυτό που βλέπεις, να θωρείς μεν τα τότε, να λες όμως ότι προτιμάς ΚΑΙ το τώρα, εφόσον μιλάμε γα τέτοιες αποδόσεις. Η μεγαλοσύνη της μουσικής σε όλες τις φυσικές και μη διαστάσεις.

Κώστας Κούλης