Μπορεί έξω να είχαμε καλοκαίρι και τριάντα βαθμούς, αλλά μέσα… Μέσα είχαμε άλλα. Στολάρες, corpse paint, ύφος τόσο και όσο πρέπει και μία ερωτεύσιμη μίξη Black και Death, ικανή για να τα ταρακουνήσει και κάποιον που δεν είναι οπαδός του ακραίου ήχου, αλλά εννοείται πως δεν χάνει ευκαιρία να τσεκάρει μία μπάντα, όταν αυτή είναι τόσο καλή.

Πλήκτρα προ-ηχογραφημένα και ουρλιαχτά κατά περίπτωση. Οι Fovitron είναι πραγματικό φόβητρο για όλους εκείνους που δεν έχουν τα αυτιά και τα μυαλά ανοιχτά. Ανέβηκαν στη σκηνή, τη διέλυσαν, την ξανάφτιαξαν και πάσαραν με τον καλύτερο τρόπο τα τραγούδια από το επερχόμενο άλμπουμ τους. Θα είμαστε κοντά σας, κύριοι, να στηρίξουμε και να θαυμάσουμε.

Να τονίσουμε επίσης πως στη σκηνή συνέπραξε μαζί τους μία εξαίρετη σοπράνο, η κυρία Αγγελική Τσιχλόγιαννη (Alcyone), η οποία μάλιστα δεν αρκέστηκε στις αέρινες φωνές υπερηχητικών συχνοτήτων, αλλά εξαπέλυσε μερικά απίστευτα brutal φωνητικά και απέσπασε το ειλικρινές χειροκρότημα.

Distorted Legacy*, Remembrance, Keen Of Wrath*, Memorial, Endless Whispers, An Anthem Of Thy Loss*

(*: καινούργια τραγούδια, από το επερχόμενο άλμπουμ της μπάντας)

Οι NightKill εμφανίζονται στο κοινό για ένατη φορά, όπως διάβασα από σχετική ανάρτησή τους. Τους έχω δει πάνω από τις μισές φορές και κάθε φορά χαμογελάω ακόμα περισσότερο. Πάντα καλοπροβαρισμένοι, πάντα δυναμικοί και πάντα με καλή σκηνική παρουσία.

Ο Θοδωρής Μαρτίνης σε δαιμονιώδη κατάσταση, με ένα βιμπράτο χαρακτηριστικό και πραγματικό spotlight. Η μπάντα να σπέρνει, με τις κιθάρες να ζωγραφίζουν, τα τύμπανα να γδέρνουν και τις μπασογραμμές να μας περικυκλώνουν με τον πλέον πωρωτικό και ευχάριστο τρόπο.

Έπαιξαν μάλιστα και ένα καινούργιο τραγούδι και ομολογώ ότι η αναμονή για τον επόμενο δίσκο έχει ανέβει κατακόρυφα. Πολλά μπράβο στα παιδιά και καλή αντάμωση σύντομα!

Survive The Night, Lost Heaven, Devil’s Heart, Victory Is Mine (Virgin Steele), Νever Surrender, Always Free (καινούριο τραγούδι), Queen Of The Damned.

Το πρόγραμμα έχει τηρηθεί σε πολύ ικανοποιητικό ποσοστό. Οι Medusa’s Wrath εμφανίζονται μπροστά μας ακολουθώντας ένα μοτίβο σχεδόν κινηματογραφικό. Παίζει ένα εντυπωσιακό βίντεο, το οποίο προλογίζει το άρτι αφιχθέν άλμπουμ τους, “The Seven Plague Of Babylon”. Τα φώτα παίζουν “Maidenικά” στη σκηνή και τα μέλη εισέρχονται ένα ένα. Από κει και πέρα είναι ξύλο, Μέταλ και κλωτσομπουνίδια και ένα σχήμα που γίνεται όλο και πιο καλό, όλο και πιο αγαπητό, όλο και πιο δυνατό. «Καλησπέρα, ρε»! και είναι πολύ δύσκολο να αντισταθείς και να μην κουνήσεις το κεφάλι σου παράλληλα με τον ρυθμό.

Τσιγκλάνε συνέχεια το κοινό. Ευχαριστούν και συνεχίζουν. Και κάποια στιγμή… κάποια στιγμή αφιερώνουν στις πενήντα επτά ψυχές. Είναι κρίμα να μην υφίσταται εδώ μία πραγματική Μέδουσα, να πετρώσει πολύ και συγκεκριμένο κόσμο. Και είναι ευτυχές το ότι αυτά τα παιδιά έχουν και αυτά ευαισθητοποιηθεί για ένα θέμα που έχει να κάνει με όλους μας και όλους εκείνους που αγαπάμε.

Με φωνή που ξεριζώνει πλατάνια και μία εκτελεστική ομάδα που δεν χαμπαριάζει με τίποτα, οι πέντε τους τσακίζουν και ποδοπατούν, πιστοποιώντας πως οι ελληνικές μπάντες είναι οι καλύτερες της Ευρώπης και στην καρδιά μας κρατούν με ευκολία την πρώτη θέση. Νομίζω ότι θα τα ξαναπούμε σύντομα με τα παιδιά. Σε όλους τους φίλους και τις φίλες που ήλθαν… τους και τις ευχαριστούμε και ελπίζουμε να τα ξαναπούμε σύντομα, σε ομοειδές LiVE.

Κώστας Κούλης

Φωτογραφίες: Stiver Graunne, wPITw agency