Με αφορμή την παράσταση «Πουτάνα Ζωή», ο Γιάννης Αγγελάκης μιλά για την έμπνευση πίσω από το έργο, την εξουσία, τον φόβο, την ελευθερία και την ανάγκη να αμφισβητούμε όσα παρουσιάζονται ως «κανονικότητα». Με αιχμηρό λόγο και διάθεση να προκαλέσει σκέψη, εξηγεί γιατί η Ελπίδα είναι ο πραγματικός πρωταγωνιστής της ιστορίας και τι κρύβεται πίσω από τους χαρακτήρες της Ζωής, της Ευτυχίας και της Ελπίδας.

Ποια ήταν η πρώτη σπίθα που σε οδήγησε να γράψεις την «Πουτάνα Ζωή»;

Η πρώτη σπίθα ήταν να γράψω ένα παραμύθι για μια κοπέλα που τη λένε Ζωή και είναι
πουτάνα. Εξού και ο τίτλος «Πουτάνα Ζωή».

Η παράσταση μιλά για έναν κόσμο όπου η εξουσία χρησιμοποιεί το ψέμα για να
προστατεύσει την «τιμή» της. Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει, κατά τη γνώμη σου, ένας
άνθρωπος ή ένας θεσμός όταν φοβάται ότι θα εκτεθεί;
Ένας άνθρωπος ή ένας θεσμός μπορεί να φτάσει στα άκρα όταν φοβάται ότι θα εκτεθεί.
Στον φόνο και στην προσπάθεια απόκρυψής του, για παράδειγμα, αν μιλάμε για άνθρωπο,
ή στη δημιουργία μιας κατασκευασμένης πραγματικότητας, αν μιλάμε για θεσμό.

Στην παράσταση υπάρχει ένας «αόρατος εχθρός» που γίνεται άλλοθι για τον περιορισμό
της ελευθερίας. Τι σε ενδιαφέρει περισσότερο: ο ίδιος ο φόβος ή ο τρόπος με τον οποίο η
εξουσία τον αξιοποιεί;
Με ενδιαφέρει ο τρόπος με τον οποίο η εξουσία αξιοποιεί τον φόβο, αλλά παράλληλα και η
(μη) αντίδραση των πολιτών όταν φοβούνται.

Ποιος είναι ο πραγματικός πρωταγωνιστής της παράστασης;
Η Ελπίδα. Ξεκάθαρα. Είναι αυτή που κινεί την πλοκή από την αρχή μέχρι σχεδόν το τέλος.
Αν και το έργο έχει τον τίτλο «Πουτάνα Ζωή», ουσιαστικά πρόκειται για την ιστορία μιας
βασίλισσας που θέλει να αποκτήσει εγγόνι.

Υπάρχει κάτι που φοβήθηκες ότι μπορεί να παρεξηγηθεί όταν έγραφες ή σκηνοθετούσες
την παράσταση;
Όχι. Είμαι πολύ υπερήφανος που έγραψα την «Πουτάνα Ζωή». Αλλά έχω ακούσει πολλές
απόψεις σχετικά με το κείμενο. Ότι πρέπει να γραφτεί από την αρχή. Ότι πρέπει να αλλάξω
τον τίτλο. Ότι το διάβασαν και το βρήκαν επιθεώρηση. Ξέρω ότι δεν είναι ένα εύπεπτο
έργο. Ή θα το λατρέψεις ή θα το μισήσεις.

Τι θα ήθελες να συμβεί στον θεατή αφού τελειώσει η παράσταση; Να γελάσει, να
ενοχληθεί, να προβληματιστεί ή να φύγει απλώς με την αίσθηση ότι «κάτι δεν πάει καλά»;
Να προβληματιστεί, να φύγει με την αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά και να βάλει το μυαλό
του να δουλέψει. Γιατί νομίζω ότι έχουμε μάθει να αποδεχόμαστε πολύ εύκολα αυτό που
μας σερβίρεται ως κανονικότητα.

Και χωρίς να αποκαλύψεις την αρχή ή το τέλος: ποια είναι η μεγαλύτερη έκπληξη που
περιμένει τον θεατή;
Ότι η Ζωή, η Ευτυχία και η Ελπίδα δεν είναι μόνο χαρακτήρες. Αφού τελικά όλα είναι
βγαλμένα από την Πουτάνα Ζωή.
Σας ευχαριστώ θερμά για τις πολύ εύστοχες ερωτήσεις και ελπίζω να σας δω στην
παράστασή μας.

Μαίρη Ζαρακοβίτη