Δεν έχω ιδέα πόσες και πόσοι από εσάς έχετε επισκεφθεί στο παρελθόν (πρόσφατο ή μη) το γήπεδο τένις, το οποίος βρίσκεται δίπλα στο ολυμπιακό στάδιο. Η αλήθεια είναι ότι και για μένα ήταν η πρώτη φορά και θα πρέπει να παρατηρήσω ότι πρόκειται για ένα πολύ όμορφο οικοδόμημα, με άνετη πρόσβαση και άνετα καθίσματα. Υποδειγματικός χώρος για τη συγκεκριμένη συναυλία, η οποία – από τώρα σας το λέω – ήταν εξίσου όμορφη, αν όχι ομορφότερη.

Η καλή μέρα απ’ το πρωί φαίνεται, η καλή συναυλία πάλι… από το opening act. Στην προκειμένη, ο Κώστας Τουρνάς και το υπέρ-συγκρότημά του φρόντισαν να μην μας λείψει τίποτα, όσον αφορά θεματολογία, συγκίνηση, ενθουσιασμό και αγνή αγάπη για τη μουσική. Ο αεικίνητος δημιουργός ανέβηκε με γρήγορο τέμπο τα σκαλιά για τη σκηνή και αμέσως «κούρδισε» με τις εκπληκτικές φωνές των τριών κοριτσιών που είχαν αναλάβει τα δεύτερα φωνητικά, για έναν χαιρετισμό/εισαγωγικό σημείωμα, a capella στην υφή του, με τον κόσμο να εντυπωσιάζεται σχεδόν αυτόματα. «Άνθρωπε, αγάπα, τη φωτιά σταμάτα και τη δύναμή σου δώστη στο φιλί σου».

Καπάκι μπάσιμο full band, με τους μουσικούς να δείχνουν τα διαπιστευτήριά τους άμεσα. Ομολογώ ότι δεν έχω ακούσει ποτέ τον Τουρνά τόσο AOR ή/και τόσο Prog. Πανέξυπνα και κυκλωτικά πλήκτρα, μπάσο που ακουγόταν ΑΚΡΙΒΩΣ όπως έπρεπε, κιθάρες που μοιράζονταν ρόλους και θέσεις με άνεση και τύμπανα που αποτέλεσαν την κόλα για κάθε τραγούδι ξεχωριστά και όλα μαζί. Εξαίρετοι μουσικοί, εμπνευσμένο παίξιμο και το κοινό να χειροκροτά συνέχεια. Παρεμπιπτόντως… αφού έχεις πάρει εισιτήριο για τη συναυλία, γιατί επιλέγεις να μην δεις αυτή τη συναυλία από την αρχή της; Γιατί επιλέγεις να χάσεις έναν άψογο ερμηνευτή, που διασκεδάζει άπαντες με τη μουσική του και θέλει μόνο να περάσεις καλά; Οι κενές θέσεις αποτελούν πάντα θέμα για συζήτηση. Και προκαλούν τον οίκτο μας, φυσικά.

«Όπου Φυσάει Ο Άνεμος», «Ο Αχιλλέας Απ’ Το Κάιρο», εννοείται το «Άνθρωπε Αγάπα», «Ήλιε Μου», «Όμορφη», «Μην Της Το Πεις», «Δεν Μετανιώνω»… Reggae γεμίσματα με Ροκ αποχρώσεις, με έκδηλο το στοιχείο «τραγουδάμε μαζί», με τις φωνές να μας παρασέρνουν. Συγκινητικός ο αειθαλής τραγουδιστής και τραγουδοποιός, ο οποίος μάλιστα μας είπε ένα ντελικάτο αστείο στην αρχή της εμφάνισής του και στο τελείωμα ευχαρίστησε τους πάντες και έθεσε τη σκηνή στη διάθεση των μεγάλων καλεσμένων.

Εννιά και τρία πρώτα λεπτά. “Ladies and gentlemen, would you please welcome… Foreigner”! “Double Vision” και πάμε να δούμε τι ήταν αυτό που μας βρήκε. Ένα σεξτέτο αποτελούμενο από τεράστιους μουσικούς. Για παράδειγμα, ο Chris Frazier είναι ο drummer πίσω από το “Passion And Warfare”! Και μόνο αυτό θα έφτανε για να μας φύγουν τα τσαούλια, αλλά έλα που αυτός ο μουσικός έχει κάνει ένα σκασμό πράγματα. Στις κιθάρες ο Bruce Watson, ένας φοβερός παίχτης και πραγματικό asset για τη σκηνή. Στην έτερη κιθάρα ο John Roth, ο οποίος είναι και ένας καταπληκτικός τραγουδιστής. «Προκλήθηκε» να κάνει διάφορα κόλπα πίσω από το μικρόφωνο και εκείνος το καταβρόχθισε! Πληκτράς από τους λίγους ο κύριος Michael Bluestein, ο οποίος μάλιστα βγήκε στη σκηνή και με keytar και μας έδωσε τα μυαλά στο χέρι. Ο Jeff Pilson πάλι… Τι μπορώ να πω και να γράψω για τον άνθρωπο που ήλθε στη μπάντα πριν από είκοσι δύο χρόνια και συνέβαλε τα μέγιστα στην αναγέννησή της; Και τώρα τη φροντίζει ασταμάτητα, ενώ εκείνη περιοδεύει παντού. Είμαι ευτυχής που έχουμε κάνει συνέντευξη στο παρελθόν και μακάρι να ξανανταμώσουμε. Υπέροχος σε όλα του!

Στη φωνή τώρα… Ξέρετε, έχουν ειπωθεί διάφορα για τον τραγουδιστή και όχι μόνο. «Δεν υπάρχει ούτε ένα ιδρυτικό μέλος πλέον»… «Μα είναι δυνατόν να πας να τραγουδήσεις εκεί που έχουν τραγουδήσει ο Lou Gramm και ο Kelly Hansen»… και διάφορα άλλα. Να το ξαναγράψω μία; Το μόνο για το οποίο ενδιαφέρονται οι Foreigner, είναι να περνάμε εμείς καλά. Το ακροατήριό τους δηλαδή. Την επόμενη φορά που θα γκρινιάξετε για το τάδε ή το δείνα, θυμηθείτε μόνο αυτό. Αν σας άκουγαν και η μπάντα διαλυόταν, σκεφθείτε πόσοι θα έχαναν τη δουλειά τους, επειδή κάποιος αποφάσισε ότι δεν είναι καλό να τους παρακολουθούμε. Ναι, μην φοβάστε, θα ακούσουμε και χειρότερα.

Η φωνή λοιπόν… Ο δαιμόνιος Luis Maldonado ήταν μία γιορτή από μόνος του. Απίστευτα εξωστρεφής, λαλίστατος και τέρμα επικοινωνιακός, δεν άφησε πέτρα πάνω στην πέτρα. Είπε τα καλύτερα για το κοινό, προέτρεψε να σηκωθούμε από τις καρέκλες, αρνήθηκε να συνεχίσει αν δεν γινόταν αυτό και χρησιμοποίησε όλα τα κόλπα από τη μεγάλη βίβλο των μπροστάρηδων, για να δείξει ότι δεν μασάει πουθενά. Μας έκανε, σαν κοινό, ό,τι ήθελε! Να τραγουδήσουμε μαζί του, να χορέψουμε μαζί του, να τον ακούσουμε, να χειροκροτήσουμε, να συγκινηθούμε… Με μία φωνή που μας τσάκισε! Πραγματικά, δεν μου έλειψε ο πανμέγιστος Kelly Hansen. Ήταν τόσο καλός τούτος εδώ, που δεν σε ένοιαζε για τίποτα άλλο. Και όταν, κάποια στιγμή, ζώστηκε την κιθάρα και φώναξε «Πήρα το πρώτο μου μάθημα χθες», ενώ στη συνέχεια έστειλε το εξάχορδο στην εντατική… Βρε, πάναθεμα τα μπρόκολα! Δεν σου φτάνει που έχεις φωνάρα; Πρέπει να μας λιώσεις και με αυτά που κάνεις στο ρημάδι το axe;

Ένας ένας παρέλασαν οι ύμνοι. Εννοείται ότι το σχήμα έπαιζε τα τραγούδια καρμπόν. Ναι, για τέτοια ποιότητα μουσικών μιλάμε. Πώς είπατε; Αν χώρεσαν όλα στο σετ; Όχι, δεν γίνονται τέτοια πράγματα σε πρόγραμμα μιάμισης ώρας. Έλειψε το “Say You Will”, όπως και άλλα φαντάζομαι, αλλά δεν είναι δυνατόν να τα έχεις όλα. Ξετρελάθηκε με το “Long, Long Way From Home”, έπαθα με τη φονική/επική/ταπάνταόλα εκτέλεση του “Juke Box Hero”. Να αναφέρω επίσης ότι χαρήκαμε ξανά τις τρεις κυρίες, που είχε μαζί του ο Τουρνάς, οι οποίες συνόδευσαν φωνητικά τους Foreigner στο “I Wanna Know What Love Is”. Όπως χαρήκαμε και τα φραστικά ιντερμέδια του Maldonado, ανάμεσα στα τραγούδια, με τα όμορφα μηνύματα που περνούσε. Ο ίδιος, προφανώς ακολουθώντας κάποιο pattern, δεν αναφέρθηκε ούτε μία φορά στο όνομα της χώρας μας ή της πόλης μας και αυτό φαντάζομαι συμβαίνει κάθε βράδι, ίσως για την αποφυγή κάποιου σαρδάμ. Εννοείται ότι υπογράμμισε ότι είναι η πρώτη τους εμφάνιση εδώ, αλλά οι λέξεις «Ελλάδα» ή «Αθήνα» δεν βγήκαν από τα χείλη του. Βγήκαν όμως τόνοι μελωδίας και απτές αποδείξεις ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να τύχει στους Αμερικανούς.

Ευχαρίστησε ξανά όλους, ευχαρίστησε ονομαστικά τον Κώστα Τουρνά και έδειξε πως όσοι ήλθαν έγιναν μάρτυρες ενός τεράστιου πάρτι. Που θα ήταν ακόμα τεραστιότερο, αν οι ηχολήπτες των Foreigner δεν πήγαιναν στην κονσόλα, δεν της έριχναν μία ματιά μόνο και δεν αποφάσιζαν να τα πάνε όλα στο κόκκινο και να μην ξαναγυρίσουν. Ελπίζω τα παιδιά μπροστά να άκουγαν πολύ καλύτερα. Όχι, ο ήχος δεν ήταν κακός, δεν ήταν καθόλου κακός. Απλά ήταν λίγος για μία τέτοιου είδους επίδειξη υψηλής τεχνικής.

Αντί για επίλογο: αντί να επιλέξουμε τις φωτογραφίες που θα μας έστελνε η παραγωγή, προτιμήσαμε να «ράψουμε» τα βιντεάκια που τραβήξαμε κατά τη διάρκεια της συναυλίας, να πάρετε ακόμα μία γεύση για το πώς ήταν «εκεί πέρα». Ευτυχώς ο αλγόριθμος δεν μας κυνήγησε. Όχι ότι θα είχε δίκιο, αλλά καλύτερα που δεν φτάσαμε σ’ αυτό. Ρίξτε μια ματιά και μια αυτιά. Και θυμηθείτε ξανά. Η μουσική είναι μία. Και η καλύτερη μορφή διασκέδασης και ψυχαγωγίας. Μαζί!

Κώστας Κούλης

Video edting: Stiver Graunne, wVITw agency

Double Vision, Head Games, Cold as Ice, Waiting for a Girl Like You, Blue Morning, Blue Day, That Was Yesterday, Feels Like the First Time, Bridge Over Troubled Water (Simon & Garfunkel), Urgent, Juke Box Hero, Long, Long Way From Home, I Want to Know What Love Is, Ηοt Blooded