Όπως θα έχω να θυμάμαι για όλη μου τη ζωή, το τι βιώσαμε εκείνο το βράδυ. Μερικές φορές τα λόγια δεν είναι αρκετά για να μπορέσεις να μεταφέρεις στον αναγνώστη την ακριβή εμπειρία αυτής της συναυλίας. Το πόσο μεγάλη μπάντα είναι οι Savatage, το πόσο τιτανομέγιστοι φαίνονται πάνω στη σκηνή…
Headliners για τη δεύτερη μέρα οι δικοί μας Rotting Christ και ο καιρός δεν μας τα λέει και πολύ καλά. Στο βάθος κεραυνοί και αστραπές και το σούρουπο παραείναι απειλητικό. Ο Σάκης Τόλης και οι κομάντος του δεν φοβούνται ούτε πυρηνικό ολοκαύτωμα, ο κόσμος όμως ψιλοψάχνεται. Ξεκινούν. Ξύλο. Κι άλλο ξύλο. Η μπάντα σπέρνει. Ο ήχος είναι εξαιρετικός.
Αν με ρωτούσε κανείς τι συγκράτησα πιο έντονα από τον «Φιλοκτήτη», θα απαντούσα την αλληλεγγύη που οφείλει να διατρέχει τον πυρήνα κάθε ανθρώπινης ύπαρξης. Όπως πολύ εύστοχα έθεσε ο Σοφοκλής, προτού καν εφεύρουμε την έννοια της ενσυναίσθησης, όταν η ευτυχία επισκέπτεται τους ανθρώπους, εκείνοι οφείλουν να θυμούνται τους δυστυχείς και τους πονεμένους. Μόνο έτσι έχει νόημα ο ανθρώπινος βίος. Μόνο έτσι αξίζουμε να λεγόμαστε άνθρωποι.
Μου έκανε μεγάλη εντύπωση όταν μας ενημέρωσαν ότι βιντεοσκοπούσαν την εμφάνισή τους. Τιμή μας, αγαπημένοι, να μοιραστείτε αυτές τις στιγμές και να «γνωρίσετε» την ελληνική τρέλα και παραέξω. Έχουμε μπόλικη και μπορούμε να την κάνουμε και εξαγωγή!
Το τελευταίο χειροκρότημα κρατά κι εγώ δεν ξέρω πόση ώρα. Θεωρώ και πιστεύω ότι είμαι πλέον κατά τι σοφότερος. Και λιγάκι τυχερός. Να δω ένα τέτοιο γκρουπ στη χώρα μου; Δώρο απ’ τον ουρανό. Εκείνον με την ασημένια γραμμή…
Έπαθα λατρεία με το “Warrior”, που συνδέει μουσικά τη Δύση με την Ανατολή. Τα πλήκτρα δεσπόζουν και η φωνή έρχεται και κουμπώνει στον επικό πίνακα μοναδικά. Είναι σαν να παρακολουθείς medieval ταινία. Ναι, ξέρω πως σε όλους μας αρέσει αυτή η μεγαλειώδης αίσθηση που σε τυλίγει, όταν ακούς ένα τραγούδι με τέτοια υπόσταση.
Δεν είναι απλώς ένα άλμπουμ, είναι μια ιστορία που ξετυλίγεται μέσα από ήχους, μια αφήγηση που ζωντανεύει με κάθε νότα. Όσοι επιλέξουν να αφεθούν σε αυτή την εμπειρία, θα ανακαλύψουν κάτι που θα τους στοιχειώσει με την ομορφιά του. Είναι ένα μονοπάτι που σε καλεί να το ακολουθήσεις, χωρίς υποσχέσεις για ασφάλεια, αλλά με τη βεβαιότητα ότι όσοι τολμήσουν να χαθούν μέσα του, θα ανταμειφθούν.
Θεματάρα στο “Once Again (Crime In The Valley Of Death)”, με τις κιθάρες να πλέκουν το φοβερό και τρομερό riff και τα υπόλοιπα όργανα να συνοδεύουν με στόμφο. Όσο για τους στίχους και το νόημα… Απλά υποκλινόμαστε. Για πενήντα επτά λόγους…
«Γάμος», «Η αρκούδα», «Πρόταση γάμου», «Η επέτειος». Τέσσερα μονόπρακτα, τέσσερις προκλήσεις. Οι ηθοποιοί ανέλαβαν να μεταφέρουν τα αθάνατα κείμενα στο κοινό και τα κατάφεραν περίφημα. Καταρχάς, δεν σταματήσαμε να γελάμε. Κατά δεύτερον, δεν σταματήσαμε να γελάμε. Και κατά τρίτον… πολύ καλά το καταλάβατε!
Gunzi Gun! Είχα να τους δω καιρό και τους περίμενα πώς και πώς. Και εκείνοι βγήκαν και την έφαγαν τη σκηνή! Με ένα γεμάτο σετ, με άψογη κίνηση και περφοράρισμα, το κουιντέτο μας παρέσυρε σε ένα κοπάνημα που συνόδευε κάθε τραγούδι τους.
Daniel Weber τον είπαν στην αρχή… Και δεν το κράτησαν. Όταν ο Ralph Macchio (θα το γράφουμε αγγλικά, γιατί μάλλον κανείς δεν ξέρει πώς προφέρεται κανονικά – ίσως ούτε κι ο ίδιος) μπήκε στο κόλπο, το επώνυμο έγινε ιταλικό.
Η Κινηματογραφική Ολυμπιάδα καθιερώνεται στο παγκόσμιο κινηματογραφικόστερέωμα: Με Χρυσές Ερμηνείες και Παγκόσμιες Διακρίσεις, ολοκληρώθηκε το 13ο FilmOlympiad Grand Prix Με μεγάλη επιτυχία και προσέλευση ολοκληρώθηκε το περασμένο Σαββατοκύριακο το 13ο FilmOlympiad...
Illusory. Το ξεκίνημα ήταν συγκινητικό, έχοντας στη σκηνή το μπάσο του αδερφού τους Νικήτα, που μας άφησε νωρίς. H οικογένεια των Illusory ανεβαίνει και όλοι τους, αγκαλιασμένοι, ενωμένοι, κοιτώντας την οθόνη, αφήνονται να τον θυμηθούν για άλλη μια φορά, μέσα από το video του “Thread & Thrum”, του τελευταίου τραγουδιού που ηχογράφησε μαζί τους πριν φύγει από τη ζωή.
Στον Φάκο αρέσει να μιλάει ανάμεσα στα τραγούδια του. Ίσως κάποτε μας κάνει τη χάρη και φτιάξει ένα LiVE γεμάτο ιστορίες και μελωδίες. Να κάνει κι αυτός το δικό του “Springsteen on Broadway”. Τις ιστορίες τις έχει. Τα τραγούδια ΤΑ έχει. Κατά συνέπεια, είναι απλά θέμα χρόνου. Μέχρι τότε όμως… Γρεναδίνη, γρεναδίνη, έπινα απ’ τα χείλη σου. Καλοκαιρινό, γκράντε, αλέγκρο. Σκορπίζει δροσιά σε κάθε λογής άνυδρες γαίες.
Όταν ανακοινώθηκε η φετινή συναυλία στον Λυκαβηττό και όταν διαπίστωσα πώς ήταν πάλι πλαισιωμένος από τους απίστευτους συνεργάτες – μουσικούς του, δεν θα έχανα την ευκαιρία να πάω και να τους απολαύσω ξανά και ξανά και ξανά!
Η σειρά που καθήλωσε το ελληνικό κοινό έγινε βιβλίο και παρουσιάστηκε από τη Σοφία Καζαντζιάν και τον Μάριο Ιορδάνου στο Public του Συντάγματος. Είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα γεμάτο ανατροπές, που εστιάζει στην σκληρότητα της κοινωνίας και στα πολλά της πρόσωπα.
Η ατμόσφαιρα του βιβλίου σε απορροφά, αναδεικνύοντας τη σκληρή πραγματικότητα της κοινωνίας, τη βαναυσότητα των ανθρώπων που δεν σταματούν μπροστά σε τίποτα. Ο αναγνώστης έρχεται αντιμέτωπος με έννοιες όπως η θεία δίκη και η αλήθεια, οι οποίες κρύβονται στα σκοτεινά μονοπάτια ενός διαταραγμένου μυαλού που διψά για εκδίκηση.
Δεν θα πάω για το “Johnny B”! Μμμ… κάτσε να το σουλουπώσω λίγο αυτό, γιατί θα γελάνε μαζί μου και τα ταβάνια του Gagarin. Δεν θα πάω ΜΟΝΟ για το “Johnny B”! Πολύ καλύτερα, έτσι;
Το μοναδικό μαγαζί στην Αττική με ζωντανή μουσική ΠΑΝΤΑ, με ορχηστράρα, με εδέσματα που μόνο να ονειρευτείς μπορείς… μέχρι να τα δοκιμάσεις φυσικά. Οι καλύτερες των προδιαγραφών για ένα γλέντι, που μόνο στο Εν Μοσχάτω μπορείς να απολαύσεις. Όλα τα τραγούδια που συγκινούν, όλες οι μελωδίες της ψυχής. Και ο άσος στο μανίκι; Τα παιδιά μας, η ομαδάρα μας, τα καινούργια μας πιάτα, η όλη ατμόσφαιρα. Θα σας κακομάθουμε με τον καλύτερο τρόπο. Φορέστε τα ωραία σας και τα ομορφάτα σας κι ελάτε μας μια βόλτα από δω. Σας περιμένουμε.
Η κυρία Ελπίδα Μηναδάκη, πολυπράγμον ον και ακόμα περισσότερα, υπογράφει ένα βιβλίο που θα συναρπάσει τα παιδιά και μαζί μ’ αυτά τους μεγάλους. Με όμορφη γραφή, με χιούμορ, με συνεχή ροή και μία ιστορία που κυλάει ακριβώς όπως πρέπει, η συγγραφέας μας προσκαλεί σε ένα ταξίδι γνώσης και περιπέτειας.
Δίπλα της η κυρία Κατερίνα Χάσκα και ο κύριος Αγκ Απολλονί, ο συγγραφέας του βιβλίου που έγινε παράσταση και καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Κοσόβου. «Ένα κλαδί ελπίδας, ένα κλαδί φλόγας». Η κυρία Γιώτα Κουνδουράκη πατά πάνω εκεί, γράφει ένα εκπληκτικό κείμενο και το σκηνοθετεί με οξύνοια, ψυχή και καλλιτεχνικό οίστρο.
Το μοναδικό μαγαζί στην Αττική με ζωντανή μουσική ΠΑΝΤΑ, με ορχηστράρα, με εδέσματα που μόνο να ονειρευτείς μπορείς… μέχρι να τα δοκιμάσεις φυσικά. Οι καλύτερες των προδιαγραφών για ένα γλέντι, που μόνο στο Εν Μοσχάτω μπορείς να απολαύσεις. Όλα τα τραγούδια που συγκινούν, όλες οι μελωδίες της ψυχής. Και ο άσος στο μανίκι; Τα παιδιά μας, η ομαδάρα μας, τα καινούργια μας πιάτα, η όλη ατμόσφαιρα. Θα σας κακομάθουμε με τον καλύτερο τρόπο. Φορέστε τα ωραία σας και τα ομορφάτα σας κι ελάτε μας μια βόλτα από δω. Σας περιμένουμε.
Ρεσιτάλ ερμηνείας από τους κυρίους Θανάση Τσαλταμπάση, Ζήση Ρούμπο, Αργύρη Αγγέλου (μας ξετρέλανε η δρακουλίστικη/ιρμαβέπικη χροιά του), Στράτο Λύκο, Γιώργο Χατζή, Βαγγέλη Πιτσιλό και τις κυρίες Κατερίνα Σούσουλα και Παρθένα Χοροζίδου. Οι οποίοι κύριοι και οι οποίες κυρίες θα πρέπει να είναι τα κορυφαία τρελοκομεία στον πλανήτη, όση ώρα κρατά η παράσταση.
Η Πωλίνα Μαρκάκη υποδύεται μια Ιοκάστη που είναι ταυτόχρονα και Εύα, δίχως να αφήνει καμία χαραμάδα αμφιβολίας για την ερμηνευτική της δεινότητα. Παίζει με τόση αυθεντικότητα, που σου έρχεται να σηκωθείς απ’ τη θέση σου και να την αγκαλιάσεις. Ο Ουσίκ Χανικιάν παραδίδει στο κοινό ψυχή τε και σώματι, μεταπηδώντας από τον ρόλο του πατέρα στου γιου δίχως να τον πιάνει ίλιγγος. Η χημεία μεταξύ των δύο είναι απίστευτη, ενώ η λιτότητα των σκηνικών τους επιτρέπει να γεμίζουν τον χώρο αποκλειστικά με τις ερμηνείες τους.
Αν η διασκέδαση μπορούσε να καλώς ορίσει τον Ιούνιο… Αν η ψυχαγωγία μπορούσε να κάνει το ίδιο…
Η κυρία Αναστασία Ρεβή στέκεται απέναντί μας, ως Λασκαρίνα. Και μας σερβίρει τον απόλυτο μονόλογο για τούτη και για την επόμενη χρονιά! Γιατί θα πάει και την επόμενη, έτσι δεν είναι; Όχι, μην μου το χαλάτε. Να πάει! Είναι εκπληκτική, είναι συγκινητική, είναι υπέροχη, είναι φωτιά και ατσάλι, είναι η μάνα όλων όσων την παρακολουθούν.
Το έμπα της μπάντας ήταν εντυπωσιακό. Πέρασαν τις πύλες και ξεχύθηκαν με ορμή σε ένα δίωρο απόλυτης νίκης, που δεν θέλαμε να τελειώσει. Από όλα είχε ο μουσικός τους μπαχτσές, αλλά έδωσαν βάση φυσικά στο “The Enemy Within”, όπως ήταν αναμενόμενο.
Η κυρία Ιόλη Ανδρεάδη σκηνοθετεί ένα από τα μεγαλύτερα έργα όλων των εποχών. Αθάνατο το κείμενο, εκπληκτική η διασκευή (δική της και του πανταχού παρόντα Άρη Ασπρούλη) και μερικά νοήματα που θα ήταν καλό να διδάσκονται στα σχολεία πέντε φορές την εβδομάδα και άλλες τόσες – και περισσότερες – στα σπίτια.
Μα πόσο ταλαντούχα πλάσματα εμφανίστηκαν στη σκηνή με τις κατάμαυρες κουρτίνες ολόγυρα και με συνοδεία μόνο των φώτων; Η Αλεξάνδρα Ζώη μας καλωσόρισε από την είσοδο του θεάτρου και μας χώρισε σε ομαδούλες να μάθουμε τη μοίρα μας και το ριζικό μας από τα…
Οι NightKill λαμβάνουν και καταλαμβάνουν θέσεις και η γιορτή ξεκινάει. Δεκαέξι μήνες ενεργοί, όπως είπαν και από μικροφώνου και έχουν κάνει ήδη ένα σωρό πράγματα. Βγήκε το παρθενικό άλμπουμ, “Survive The Night”, έχουν κάνει μπόλικα LiVE και ετοιμάζονται και γι’ άλλα, πολύ περισσότερα.
Είμαι το νούμερο 40 και σας ευχαριστώ που μείνατε ως εδώ παρέα μου. Που μείνατε ως εδώ, παρέα με την πανάξια μπάντα, που παίζει με μοναδικό τρόπο τα τραγούδια του Dio. Τα λέμε του χρόνου, με τις εκπλήξεις που θα σηματοδοτήσουν τα δεκαέξι χρόνια μίας πορείας προς την αθανασία.
Λίγο πριν τις δέκα, έκλεισαν τα φώτα και οι 1349 ανέβηκαν στη σκηνή εν μέσω αποθέωσης. Ό,τι και να πει κανείς, οι τύποι είναι επιβλητικοί και σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό, μονό και μόνο με την παρουσία τους. Η αρχή έγινε με το “Riders Of The Apocalypse” και το Fuzz πήρε φωτιά.
Σε μια γιορτή όπου οι δυνατές κιθάρες, οι βραχνές φωνές και η συλλογική συγκίνηση θύμισαν σε όλους μας ότι η μουσική των Διάφανων Κρίνων — και ο ίδιος ο Θάνος — παραμένουν πιο ζωντανοί από ποτέ, καρφωμένοι «εκεί που είναι η καρδιά μας». Το κοινό έφυγε με τα μάτια βουρκωμένα αλλά τις καρδιές γεμάτες, κρατώντας σφιχτά τον στίχο-υπόσχεση: «Ζ
Όταν μου έστειλαν τις φωτογραφίες, χαμογέλασα με καλοσύνη και αγαλλίαση. Θυμήθηκα τα «Ωωωωω» του “ThereIn”, θυμήθηκα το τρελό και γνήσιο χειροκρότημα, τα ουρλιαχτά και τα «Έι» στο “Full Moon Madness” και ευχαρίστησα τις ανώτερες δυνάμεις που μπορώ ακόμα να πηγαίνω σε συναυλίες και να ευχαριστιέμαι τόσο πολύ, όσο όταν ήμουν δεκαοκτώ χρονών.
Η παράσταση θα σας αρπάξει από τα μούτρα. Ίσως στην αρχή να έχετε πάρα πολλές απορίες για το τι πραγματικά συμβαίνει μπροστά σας. Όσο όμως το κουβάρι ξετυλίγεται, μπαίνετε σε μια δίνη που δεν έχει επιστροφή. Το κείμενο του Ανδρέα Κεντζού είναι πολύ δυνατό, η σκηνοθεσία του Δημήτρη Γεωργαλά το απογειώνει.
Δεν ξέρω ποιος είχε την ιδέα για αυτή την παράσταση. Θα πρέπει όμως να εξάρω το θάρρος και το θράσος του. Σίγουρα η Βαρντάλος έχει μεγάλο καλλιτεχνικό εκτόπισμα και ειδικό βάρος και είναι ιδιαίτερα αγαπητή στο ελληνικό κοινό, αλλά αυτό είναι κάτι πρωτότυπο και εμπεριέχει μεγάλο ποσοστό ρίσκου. Και αν κρίνω από την παρουσία του κόσμου στην πρεμιέρα… Το ρίσκο έπιασε τόπο!
Οι ερμηνείες των Τζωρτζίνας Δαλιάνη και Καλλιρόης Μυριαγκού είναι καθηλωτικές. Με μια εξαιρετική ισορροπία μεταξύ έντασης και εσωτερικότητας, οι δύο ηθοποιοί μάς οδηγούν σε μια βιωματική εμπειρία μοναξιάς και υπαρξιακής αγωνίας, κρατώντας μας σε μια σιωπή που τελικά γίνεται κραυγή.
Ο κύριος Γιώργης Κοντοπόδης… Τώρα τι να πω γι’ αυτόν τον καλλιτέχνη. Όπου τον έχω δει, είναι τουλάχιστον εξαιρετικός. Και σε αυτή την παράσταση φροντίζει να εμπεδώσουμε γιατί μας αρέσει τόσο πολύ ο τρόπος του. Γιατί παίζει σαν να ζει. Γιατί η τεχνική του είναι πάνω από την τέχνη του.
Η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Μαρκέλλου ακολουθεί μια λιτή, σχεδόν τελετουργική γραμμή, με κεντρικό άξονα τον λόγο. Τρεις ηθοποιοί-αφηγητές, ανεβαίνουν ο καθένας τους σε ένα πόντιουμ και διηγούνται εναλλάξ την ιστορία της Αντζελίνα.
Συνολικά, η «Ταράτσα» είναι μια παράσταση που επιχειρεί να φέρει στο ελληνικό κοινό μια λιγότερο γνωστή πλευρά του Ζαν-Κλοντ Καρριέρ, εστιάζοντας σε σουρεαλιστικές καταστάσεις και διαλόγους που αγγίζουν το παράλογο.
Να σας πω εγώ γιατί θα πάω; Γιατί ακόμα μετανιώνω που δεν ήθελα να αγοράσω τα δύο πρώτα άλμπουμ των Venom, επειδή τα θεωρούσα εξαμβλώματα και εκτός NWOBHM. Χαζομάρα; Εννοείται! Γιατί η μπάντα προσφέρει ένα κομμάτι μίας μαγικής ιστορίας, που έχει να κάνει με όλες εκείνες τις βρετανικές μπάντες, που διέλυσαν τότε το πανκ και έκαναν τη διαφορά. Και γιατί είναι Venom, το κέρατό μου μέσα, ανεξαρτήτως προσώπων! Το λογότυπο θα είναι εκεί, το ίδιο και η ψυχή μας.
Μάνα είναι μόνο μία. Και αυτή η μάνα είναι ο σούπερ ήρωάς μας, είναι ο τοίχος που δεν αφήνει τίποτα να τον διαβεί, είναι όμως και μία τρυφερή καρδιά, που θέλει ζεστασιά, που έχει ανάγκη και εμάς. Και η απίστευτη αυτή ηθοποιός, κατάφερε και τα πέρασε όλα τούτα στο κοινό της.
Έπαθα σοκ με τον κύριο Φίλιππο Σοφιανό. Τον έχω δει πολλές φορές, σε πολλές παραστάσεις, πολλά χρόνια τώρα. Και είναι πάντα εκπληκτικός. Αλλά αυτό εδώ… Κατάπια τη γλώσσα μου! Είναι απίστευτα ψαρωτικός, είναι απόλυτα επιβλητικός και κάνει μια μπουκιά όλη τη σκηνή, ως πάστορας Μάντερς. Οι κινήσεις του, η ομιλία του, ο τρόπος που κοιτά τον συνομιλητή του… Η χροιά του και η εκφορά του. Τρομερός, τρομερός!
Τρομερό κείμενο! Οι Γάλλοι έχουν μία απίστευτη ιδιαιτερότητα στον τρόπο γραφής, στο πόσο λεπτεπίλεπτα χειρίζονται τον λόγο και στο πόσο εντυπωσιακά αφηγούνται μία ιστορία. Το εκπληκτικό, λοιπόν, κείμενο του Georges de la Fouchardiere πήρε στα χέρια της η κυρία Ισμήνη Δούκα, το μετέφρασε εξίσου εκπληκτικά και από κει και πέρα ανέλαβε η ιδιοφυία που ακούσει στο όνομα Κερασία Σαμαρά. Το έστησε, το σκηνοθέτησε και έφερε μαζί της στη σκηνή μερικούς θαυμάσιους κατατερίστες ηθοποιούς, οι οποίοι έσπειραν, θέρισαν και τσάκισαν!
Ένας μαέστρος, σχεδόν μόνιμα εγκατεστημένος στη θέση του πιανίστα (Πέτρος Μπούρας), που πολλές φορές δεχόταν εντολές να παίξει, μία γυναίκα με υπέροχη φωνή (Μαρία Παπαγεωργίου) και ηλεκτρική κιθάρα και άλλες τρεις γυναίκες (Αναστασία Κατσιναβάκη, Ελεάνα Γεωργούλη, Francesca Diprima), που ακούστηκαν υπέροχα στα αυτιά μας, τραγουδώντας από άριες μέχρι ποπ, χρωματίστηκαν επί σκηνής (στην κυριολεξία), χόρεψαν, αγκαλιάστηκαν και φυσικά αυτοσαρκάστηκαν.
Ο κύριος Δημήτρης Μπούρας σκηνοθετεί μία παράσταση βασισμένη σε μία ιστορία που έχει συμβεί στην αδελφή του, την κυρία Βασιλική Μπούρα, η οποία μάλιστα υπογράφει το κείμενο. Και βγάζει μία παράσταση με καθρέφτη την πραγματικότητα, με εντάσεις και ενθουσιασμό, μία παράσταση που στηρίζεται κατά μεγάλο ποσοστό στον αυτοσχεδιασμό, που με τις πρόβες και το τάλαντο των δύο ηθοποιών, γίνεται μία ιστορία, η οποία κατ’ ουσίαν οδηγεί τους ηθοποιούς.
Εύχομαι από καρδιάς μακροημέρευση και όλες τις επιτυχίες του κόσμου για αυτό εδώ το φεστιβάλ. Να συνεχίσει να δίνει ευκαιρίες σε νέα σχήματα, να ενώνει τον κόσμο μέσω της μουσικής, να χτίζει ένα περιβάλλον πολιτιστικό, πολιτισμικό και πολιτισμένο.
Η επιστροφή ενός αγαπημένου φεστιβάλ. Με άλλο όνομα αυτή τη φορά, αλλά την ίδια τρέλα, την ίδια καψούρα για το Μέταλ, τους ίδιους – πάνω κάτω – συντελεστές και το ίδιο, ιερό μαγαζί, το καλύτερο λαϊβάδικο της Αττικής και όχι μόνο.
Γυρισμένο σε κλειστούς χώρους, με χρονικό ορίζοντα ένα βράδυ, έντονα κλειστοφοβικό και σκοτεινό, το φιλμ φροντίζει εν τέλει να κατευθυνθεί προς μία happy end κατάσταση, αφήνοντας την πόρτα μισάνοιχτη. Αν νόμισες ότι όλα αυτά που έζησες, ήταν όνειρο… Σκέψου καλύτερα.
Η κυρία Γαΐτη δημιουργεί κάτι καινούργιο εδώ. Φέρνει την πραγματικότητα μέσα από έναν σουρεάλ δοκιμαστικό σωλήνα και θερμαίνει τόσο όσο… Η πραγματικότητα τηγανίζεται μέσα στο ίδιο της το ζουμί και ο κόσμος παρακολουθεί κάτι, το οποίο του θυμίζει πολύ μια ιστορία από τα παλιά, η οποία ξέβαψε, ξεθώριασε, πέρασε στα υπόγεια του μυαλού και χάρηκε τόσο πολύ που δεν βρήκε υγρασία, που δεν θέλησε να παραπονεθεί για την ατελείωτη παραμονή της στον πάγκο των αναπληρωματικών.
Πέντε ηθοποιοί και χορευτές αναλαμβάνουν να μας ταξιδέψουν σε αυτή την αναζήτηση, σε αυτή την οδύσσεια. Οι κυρίες Ιώ Λατουσάκη και Ράνια Αθανασοπούλου και οι κύριοι Γιώργος Καφετζόπουλος, Μιχάλης Κουτσκουδής και Σάββας Σωτηρόπουλος. Προτέρημά τους η ατελείωτη δουλειά που έχουν ρίξει γι’ αυτό το δρώμενο. Δεν είναι μόνο η διαλεκτική ή ο τρόπος. Είναι η κίνηση, ο συγχρονισμός, η συνεχής επαφή, η αφήγηση μέσω της παλλόμενης «εικόνας» τους.
Το έργο κορυφώνεται σε μια έκρηξη οργής. Η Μαρία Μαλταμπέ ξεδιπλώνει όλο της το ταλέντο. Η έκφρασή της τσαλακώνεται, το σώμα της τινάζεται, σα να το μαστιγώνουν…
Καμιά ώρα μετά, «επιβιβάζονται» στη σκηνή του ΑΝ οι Spineless. Τρίο και εκείνοι – τύμπανα, κιθάρες και φωνή-με-πολλά-άλλα – και η Χρύσα Τσαλταμπάση αναλαμβάνει από νωρίς να φέρει το κοινό να ακολουθήσει αυτό το Doom, με τις ατμοσφαιρικές και ψυχεδελικές «απολήξεις».
To “Seeking Revenge” θα μπορούσε να βρίσκεται στο soundtrack του “Jesus Christ Superstar”! Τι πανικός είναι αυτός, μάγκα μου; Με τα sequencer και τις διάφορες ομορφιές, χάθηκα εντελώς. Αγαπητή Season Of Mist, πάρτο αλλιώς! Δεν είναι Melodic Black Metal αυτό εδώ. Είναι πολύ περισσότερα και πολλά υβρίδια, αναμεμιγμένα με το αποτύπωμα της μπάντας και δη του φυσικού ηγέτη της.
Βίντεο στον ορίζοντα! Το ομώνυμο τραγούδι του άλμπουμ «Γρεναδίνη», του Δημήτρη Φάκου, ετοιμάζεται να κάνει δραματική εμφάνιση. Είδα το teaser και κατάπια τη γλώσσα μου! Και μετά σκέφτηκα να παίξω λίγο με την εικόνα και το εξώφυλλο.
Οι «Άγριοι» είναι η πιο ισχυρή παράσταση της νέας θεατρικής σεζόν. Με την ωμή δύναμη και την αλήθεια της, λειτουργεί σαν γροθιά στο στομάχι, αφυπνίζοντας μας από τον λήθαργο στον οποίο έχουμε, σχεδόν προγραμματισμένα, βυθιστεί.
Ο μονόλογος στα καλύτερά του. Ο μονόλογος έτσι όπως ΠΡΕΠΕΙ να διδάσκεται και να επιτελείται. Θέλετε κάτι λιγότερο; Για πάτε να δείτε την παράσταση. Προσοχή όμως. Ο πρωταγωνιστής, ο οποίος στην ουσία περνάει μέσα από επτά χαρακτήρες και έχετέ το αυτό κατά νου, βαράει μύτο και καραβολίδα.
Ο σκηνοθέτης Διονύσης (Ενδυμίωνας) Γιακουμής αναλαμβάνει το έργο του Σαίξπηρ με έναν πρωτότυπο και εμπνευσμένο τρόπο, μετατρέποντάς το σε έναν νέο θεατρικό καμβά γεμάτο φρέσκες και δημιουργικές πινελιές.
Ήλθε η ώρα για τους Nightrage. Ανεβαίνουν στη σκηνή, παίρνουν τις θέσεις τους, κανονίζουν backdrop και λοιπές λεπτομέρειες και… Και θα πρέπει να τραβήξουμε σαράντα φωτογραφίες τον κύριο Κωνσταντίνο Τόγκα, μπας και τον καδράρουμε, έστω και μία!
Δύο πρωταγωνιστές με δυναμική παρουσία, με άνεση και σύνεση, με βηματισμό που θα μπορούσε άνετα να θεωρηθεί καλπασμός. Το Γιν και το Γιανγκ σε νουάρ μοτίβο και περιβάλλον, με τους ηθοποιούς να κάνουν δικό τους ό,τι θα τολμούσε κάποιος τρίτος να χαρακτηρίσει σαν «ξένο» και ίσως ηλιθιωδώς. Το μπιζάρισμα κρατά για πάνω από δύο λεπτά, τα επιφωνήματα κυριαρχούν και οι δύο ηθοποιοί υποκλίνονται ξανά και ξανά.
Ειδικά στην περίπτωση που είσαι γυναίκα, μπορεί να γελούσες λίγο περισσότερο με τις «ετικέτες», τους στερεοτυπικούς χαρακτηρισμούς και τις «προδιαγραφές», τις οποίες πρέπει να πληροίς σαν ένα είδος προς κατανάλωση.
To “Parallels” δεν είναι απλά ένα καταπληκτικό άλμπουμ. Είναι μια όαση, είναι ένα απτό δείγμα ότι «όλα θα πάνε καλά» για τη μουσική που τόσο αγαπάμε.
Μπάσιμο με το «Πατρίδα». Ακούω το τραγούδι μία φορά. Το πάω ξανά στην αρχή του. Ακόμα κι αν τα υπόλοιπα τραγούδια είναι αναπαραγωγή λευκού θορύβου, πάλι εγώ δέκα με τόνο θα του βάλω του άλμπουμ.
Ένα εξαιρετικό κείμενο μας παραδίδει ο κύριος Μάνος Θηραίος – είναι μάλιστα το πρώτο του. Μία πραγματική ηθογραφία. Υπό εξέταση ο ανθρώπινος νους και μάλιστα σε μη κανονικές συνθήκες. Υπό εξέταση ένα θέμα. Καταστρέφεις τη ζωή του δίπλα σου, επειδή «έτσι»; Το κείμενο περνάει στη σκηνή ο κύριος Θοδωρής Βουρνάς. Και το κάνει σαν να δημιουργεί κινηματογραφική ταινία. Κι ας εξελίσσεται μέσα σε ένα δωμάτιο.
Γι’ αυτό, τα «Ζευγαρώματα» δεν είναι απλά μια κωμωδία ηθών, αλλά ένα “πανοπτικόν” της ανθρώπινης ύπαρξης. Το θέαμα όσο σκοτεινό ή δυσοίωνο είναι, δεν παύει να καταδεικνύει την αλήθεια μας. Μια αλήθεια γεμάτη αντιφάσεις.
Θέλω να γράψω δεκατόσες σελίδες Word, αλλά επειδή δεν είναι καλό πράγμα το σποϊλάρισμα, θα καταπιώ την επιθυμία, σαν το τσουρεκάκι που μας… Όχι, όχι, ΔΕΝ θα το κάνω. Α, μην το ξεχάσω… Αν σας ζητηθεί να εισπνεύσετε και να εκπνεύσετε, να το κάνετε. Και ρυθμικά ει δυνατόν.
Ούτε και θυμάμαι πόσοι φίλοι μου μου την έλεγαν και μάλιστα άγρια, για το συγκεκριμένο άλμπουμ. Μονίμως απαντούσα «Ρε, παιδιά, το ακούσατε ολόκληρο; Έχετε καταλάβει περί τίνος πρόκειται; Μήπως απλά σας τύφλωσε η σκόνη απ’ το τρακτέρ»; Σήμερα, τριάντα χρόνια μετά, οι περισσότεροι από αυτούς τους φίλους έχουν αφήσει το Μέταλ (καιρό τώρα), δίνοντάς μου έτσι το χώρο και το πόντιουμ, άρα και το πάνω χέρι, όσον αφορά το μπλα-μπλα…
Το τριήμερο φεστιβάλ αποτέλεσε πόλο έλξης για όλη την οικογένεια, αφού ήταν γεμάτο εκδηλώσεις και δρώμενα, ενώ «πρόσφερε» και μια πολύ ευχάριστη ατμόσφαιρα.
…για να επανέλθουν παίζοντας ολόκληρο το “Balls To The Wall”, αυτή την υπερ-δισκάρα που έχει μεγαλώσει γενιές και γενιές μεταλλάδων και θα συνεχίζει να μυεί κόσμο, όσα χρόνια κι αν περάσουν.
To “Out In The Fields” ένωσε τις φωνές και τα εσωτερικά των παλαμών, με το OUT να γίνεται, από λέξη, σύνθημα. Ένα ιστορικό LiVE περνά στην ιστορία. Είκοσι χρόνια Remember Lizzy, υπό τη σκέπη του μεγάλου Wharton. Δεν έχω ιδέα αν μπορεί να ξεπεραστεί κάτι τέτοιο. Αλλά πάλι…
Το έργο κορυφώνεται με έναν συγκινητικό μονόλογο που βυθίζει τον θεατή σε σκέψεις. Τι είναι εν τελεί η Ραραού; Μια πατρίδα με ξεφτισμένα ιδανικά; Μια καρδιά πρόχειρα μπαλωμένη, με αισθήματα και όνειρα σμιλεμένα μεταξύ αναγκαιότητας και τύχης;
Πρώτος δίσκος για τη μπάντα και όπως μαθαίνουμε, το κλίμα είναι το καλύτερο που θα μπορούσε να υπάρχει. Η μελωδία διάχυτη και η αισθητική κοιτάει ευθεία στα μάτια την ογδονταΐλα. Τα καλά και άγια του Διονύση Χριστοδουλάτου και του CFN Recording Studio.
Κινητικό θέατρο, μαύρη κωμωδία, παράλογο… Αναμίξεις που σταθμίζουν υπόθεση και διδάγματα. Το σεξτέτο απλώνεται στις τέσσερις γωνίες, σαν ομάδα μπάσκετ που κερδίζει και θέλει μόνο δύο λεπτά για να λήξει ο τελικός.
Οι SoundtrucK ανεβαίνουν και… παίρνουν αμπάριζα! Take no prisoners, take no this, που λένε και στο χωριό και yeah πυρί μιχθήτω. Η πεντάδα βάζει μπρος τις μηχανές και σερβίρει από τα δύο άλμπουμ του, παίζει και ακυκλοφόρητο υλικό, ενώ μας σακατεύει με την όλη «διαχείριση» που έχει επιλέξει.
Δεν είναι μόνο η αρτιότητα και η τελειότητα σε αυτό που κάνουν. Είναι ότι έδειξαν ένα πλήρες επαγγελματικό προφίλ, έναν έρωτα για τη μουσική και μια απόλυτη αφοσίωση. Δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα και από κανέναν. Στέκονται ψηλά και κατάφεραν να γεμίσουν το Fuzz και να κάνουν τον κόσμο να παραμιλά.
Όπως και η ίδια η πρωταγωνίστρια είπε, αναφερόμενη στη δύναμη του κινηματογράφου, είναι πραγματικά εκπληκτικό το πώς μια απλή δέσμη φωτός μπορεί να δημιουργήσει τόσο μαγικές εικόνες. Και αυτό ακριβώς ένιωθες, παρακολουθώντας την παράσταση. Σαν να βρισκόσουν μέσα σε μια ταινία, με την Κάτια Γέρου να σε οδηγεί με μαεστρία μέσα σε εικόνες, στιγμές και συναισθήματα.
Οι τέσσερις ηθοποιοί λειτουργούν σαν μία ομάδα. Μία γροθιά. Μία και πολλές ταυτόχρονα. Είναι φυσικοί, είναι ανθρώπινοι, πατάνε με άνεση το κουμπάκι «Δεν είμαι ρομπότ». Είναι λειτουργοί και κοινωνοί μίας ιστορίας, γραμμένης με όλη τη μαεστρία και όλη την αγάπη της δημιουργού.
H κυρία Βαγενά συγκινεί. Και συγκινείται. Δεν θα κρύψει τίποτα. Το κοινό θα συναισθανθεί. Θα βιώσει την ενσυναίσθηση ενός σπουδαίου θεατράνθρωπου, μέσα από τα ματάκια και τα αυτάκια μίας χνουδωτής γλύκας. Η αγάπη τα γιατρεύει όλα. Αυτό είναι το ηθικό δίδαγμα, αυτή είναι η κάθαρση. Η Λουλού είπε την ιστορία της και τώρα θα αναζητήσει θαλπωρή και χάδι στην αγκαλιά της δίποδης μαμάς της.
Η ομάδα νέων ηθοποιών – Αλίκη Αχνιώτου, Κώστας Γκόζιας, Θανάσης Κεφαλάς, Κατερίνα Κυπραίου, Νίκος Μαρνάς και Ελένη Νιωτάκη – επί σκηνής, χειρίζεται με μαεστρία, ένταση και σωματικότητα τις μεταβάσεις από ρεαλιστικούς σε συμβολικούς ρόλους.
Η σκηνική ειλικρίνεια του πρωταγωνιστή και η ενεργοποίηση των πάντων, σε ό,τι αφορά το σώμα του και τη διάθεσή του, είναι το κλειδί και η κλειδαριά στο έργο που θα έλθετε να παρακολουθήσετε.
Αν και η Λένα Διβάνη έγραψε την “Ωραία Θυμωμένη” το 2002, είκοσι τρία χρόνια μετά, το θεατρικό έργο προφανέστατα παραμένει ακόμα άκρως επίκαιρο, καθώς η πατριαρχική οργάνωση της κοινωνίας εξακολουθεί να απασχολεί την τέχνη, τη διανόηση και την καθημερινότητά μας. Το ανέβασμά της από τους Ιντεάλς είναι μια εμπειρία με δυναμικές ερμηνείες, ευχάριστες μελωδίες και αλληλεπίδραση με το κοινό.
Εγώ θα πήγαινα εύκολα να το ξαναδώ. Όχι εύκολα, δεν το γράφω καλά. Θα πίεζα για να πάω ξανά. Και θα έπαιρνα και κόσμο μαζί μου. Γιατί αυτές οι κινήσεις είναι καλό να γίνονται γνωστές παντού. Γιατί ο κόσμος έχει ανάγκη τέτοιες δουλειές.
Το ρολόι λέει εννιά και είκοσι ένα πρώτα λεπτά. Οι Silent Winter είναι πάνω στη σκηνή κα δοκιμάζουν κάποια πράγματα στον ήχο τους. Και ξαφνικά… σβήνουν τα φώτα! Τι, ξεκινάνε; Θα μας τρελάνουν; Μας τρέλαναν!
Η κυρία Δήμητρα Χατούπη είναι απίστευτη! Δεν είναι μόνο το ότι έχει κάνει το “Mamet speak” δικό της και μπορεί να το έχει κατοχυρώσει κιόλας… Είναι… Τι να πω και τι να γράψω τώρα… Είναι σαν η Loreena Mckennitt να θέλησε για μία στιγμή να σταματήσει να κάνει αυτό που κάνει και να αποφάσισε να παίξει στην παράσταση! Η κυρία Χατούπη είναι το τέλειο ξωτικό!
Ο Χρήστος Παρδάλης, ο Βαλίν της παράστασης, ακροβατεί με μαεστρία τον ήρωά του ανάμεσα στα δυσπρόσιτα σοκάκια της ψυχοσύνθεσής του. Θυμίζει μια τον Άγγελο και μια τον Σατανά. Η Δέσποινα Καραγιάννη, στον ρόλο της Γκερλήν, γίνεται ο ζωγράφος της παράστασης, βάζοντας χρώματα στον μονόχνοτο και αυστηρά ασπρόμαυρο καμβά.
Το κείμενο της Σαμ Χόλκροφτ – το οποίο μάλιστα είναι μόλις δύο και κάτι ετών – είναι από μόνο του μία εξτραβαγκάνζα, μία σάτιρα υψηλής ποιότητας, ένα ηχηρό χαστούκι στην κοινωνία μας, η οποία άγεται και φέρεται από πολιτικούς, ολιγάρχες και τα αφεντικά τους. Είναι μέρα επειδή εκείνοι το επιτρέπουν. Θα νυχτώσει όταν εκείνοι δώσουν το σινιάλο.
Η σκηνοθέτιδα Εύχαρις Παπαϊωάννου στήνει τον ιστό με διόραση, με απαράμιλλη τεχνική και δημιουργεί μια τρισδιάστατη γήινη ατμόσφαιρα. Οι ηθοποιοί βουτάνε βαθιά στους ρόλους τους, ενώ ο θεατής εστιάζει στις μικρές λεπτομέρειες, προσπαθώντας να φτιάξει το παζλ, ενώ συνεχώς ανακαλύπτει νέα κομμάτια του.
Γιάννης Λεάκος, Δημήτρης Ντάσκας, Γιώργος Τζαβάρας, Μιχάλης Ζαχαρίας, Γεωργία Σωτηριανάκου, Ιωάννα Σίσκου. Οι ηθοποιοί. Οι κύριοι και οι κυρίες που ανέλαβαν να φέρουν σε πέρας το πανδύσκολο έργο τους. Οι πρωταγωνιστές των οποίων οι φωνές ακούστηκαν πολύ λίγο ή καθόλου, εντούτοις πήραμε όλη την πληροφορία, όλο το πάθος, όλη την παιχτική μαεστρία.
Πρόκειται για ένα πάρα πολύ δυνατό κείμενο, με κοινωνικό πρόσημο και πολιτική ταυτότητα, που μεταφέρεται με σεβασμό και αγάπη επί σκηνής.
Ο Yoel Wulfhart σκηνοθετεί με πάθος μια σάτιρα που πικάρει, που αναστατώνει σε κάθε σκηνή. Βάζει πινελιές ώστε να δημιουργήσει έντονες κωμικές καταστάσεις, δηλώνοντας μέσα από το γέλιο τη σοβαρότητα των καταστάσεων.