Αρθρωμένη γύρω από μια ραχοκοκαλιά διπολικών όρων (π.χ., σκοτάδι- φως), γύρω από τη μοναξιά και τη μοναχικότητα, η παράσταση μυεί τους θεατές σε μια πρωτόγνωρη συνθήκη, όπου οι άγνωστοι γίνονται συνομιλητές και η ατμόσφαιρα φορτίζεται από μια νοσταλγική αίσθηση οικειότητας.
Το έργο της Μάρτα Μπουτσάκα είναι ζωντανό, είναι θορυβώδες… Από την άλλη μεριά… ενώ εισχωρεί αθόρυβα στο μυαλό, κάνοντας τις σκέψεις μας να παίρνουν φωτιά, καταφέρνει να μας γυρίζει τη ματιά και τη θεώρηση προς τον θόρυβο του πράγματος. Το χιούμορ και η υπερβολή είναι απλώς ένα περιτύλιγμα. Δυο πινελιές αποσυμφόρησης.
Οι Septicflesh, διεθνώς αναγνωρισμένοι στον χώρο του συμφωνικού death/black metal, συνάντησαν την Κρατική Ορχήστρα υπό τη διεύθυνση του Ολλανδού μαέστρου Koen Schoots και πραγματικά μας θάμπωσαν.
Τελευταίο τραγούδι λοιπόν το “Locomotive Breath”. Ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος και με το τέλος των νοτών, άρχισαν το χειροκρότημα και τα μπράβο και τα κι άλλο.
Βγήκαν γύρω στις δέκα και πέντε. Όλοι ήταν εκεί. Η πρώτη σειρά προετοιμάζεται να κοπανηθεί. Από δίπλα και οι επόμενες πέντε σειρές τουλάχιστον. To “Just A Burn” τσουρουφλίζει την πέτσα με καλλιτεχνικό τρόπο και το κουαρτέτο μπαίνει σε ένα μοναδικό grove mode, το οποίο κουνάει ολόκληρη την Τεχνόπολη. Πολύς κόσμος στο photo pit γέμιζε επικίνδυνα. Είναι πάντα ωραίοι οι τυπάδες. Φωνάζουν, ευχαριστούν, προσκαλούν για ωραία φασαρία, γκαρίζουν εκεί που πρέπει και δεν αφήνουν το κοινό σε ησυχία.
Στο τέλος της παράστασης το χειροκρότημα ήταν ατελείωτο! Τα μπράβο ηχούσαν στην ακουστική του θεάτρου. Και κάπου εκεί κατεβαίνει ο μαέστρος από τη θέση του, πάει στο πλάι για να ανέβει στη σκηνή και μαζί με τους δύο πρωταγωνιστές ξεδιπλώνουν μια σημαία της Ουκρανίας!
Μία που δημοσιεύσαμε για την πρεμιέρα του καινούργιου, ολόφρεσκου, τραγουδιού του Δημήτρη Φάκου, «Σώσε Με» και μία που βρέθηκε στο νούμερο ένα των Greek Eclectic Hits. Μάλλον το είχε ανάγκη ο κόσμος αυτό το αμάλγαμα δροσιάς και τέχνης. Μάλλον το ήθελαν τα αυτάκια μας αυτό το δημιουργικό υπεροχάκι.
Ο Γιώργος Κιμούλης, ο Γιώργος για όλο το κατάμεστο θέατρο, που ζητωκραύγασε «μπράβο» στο τέλος της παράστασης, που κατέχει τον κεντρικό ρόλο και τη σκηνοθετική ματιά, άρτια, ταπεινά με σεβασμό στο κοινό του. Κάθε φορά που βλέπω τον Κιμούλη στο θέατρο, νιώθω την ίδια έλξη για την υποκριτική του δεινότητα, τη λεπτότητα και την αφοσίωση με την οποία προσεγγίζει κάθε ρόλο.
Έχω ακούσει όλα τα τραγούδια του Δημήτρη. Έχω γελάσει, έχω δακρύσει, έχω τσιτώσει, έχω διασκεδάσει… Το χάρισμα αυτού του τραγουδοποιού είναι αυτό ακριβώς που συνοδεύει τους μεγάλους δημιουργούς. Καταφέρνει να κάνει το κοινό του να ταυτιστεί με τον κάθε ήρωα, κάθε κομματιού του. Έτσι και τώρα. Ο Δημήτρης μιλάει μέσω ημών και υμών και όλοι εμείς – και εσείς φυσικά – φωτίζουμε το παρόν…
I want the L.P., I want the CD, I want all the merch, but most of all, I want to see this band live!
Θα πρέπει να βάλω το “Gala” να παίξει ξανά από την αρχή. Ο τρόπος που μας συστήνεται το πιάνο, με πάει από τους Van Halen μέχρι τον Θάνο Μικρούτσικο και από την ποίηση του Καββαδία μέχρι εκείνη του Καρυωτάκη. Του ποιητή που επέλεξε να μελοποιήσει η Μαρία Φιρλίγκου. Πιανίστα η ίδια, τραγουδίστρια και συνθέτις, υπογράφει αυτό το άλμπουμ – το ντεμπούτο της μάλιστα – απ’ άκρη σ’ άκρη και μας δείχνει από το πρώτο λεπτό το πού φτάνει το τάλαντό της. Στα ασημοδάχτυλα μιας γιγαντιαίας καλλιτεχνικής παλάμης…
Το όγδοο πνευματικό τέκνο των ACIDDEATH πραγματεύεται την εξέλιξη του ανθρώπου από την πλευρά του παρατηρητή. Διάφορες ιστορίες με κοινό παρονομαστή. Και μέσα σε όλο αυτό, η μουσική τους. Άπειρα κιθαριστικά θέματα, συμπαγές παίξιμο, βιρτουοζιτέ αντίληψη και δύο καλεσμένοι υψηλής ποιότητας.
Οι Absinthe Green κυκλοφορούν τον ντεμπούτο δίσκο τους, με τίτλο “Of Love And Pain”. Στα πάντα και πολύ φιλόξενα Underground Music Studios, δώσαμε το παρών αρκετοί άνθρωποι από τον χώρο. Τον χώρο εκείνων που γράφουν για συγκροτήματα και δίσκους, για μπάντες και συναυλίες. Παρούσα, εννοείται, η μπάντα, πλην ενός μέλους, που όμως φρόντισε να μην περάσει απαρατήρητο και μπροστά μας μία οθόνη και ένα ηχητικό σύστημα. Βλέπετε, το σχήμα έχει κάνει βίντεο για κάθε ένα τραγούδι του.
Όλο το σκηνικό θυμίζει κάτι από “One” των Metallica ή από “Another Brick In The Wall, Pt. 2” των Floyd (και όχι του άθλιου Waters), ιδίως με εκείνον τον προβολέα που «υποδύεται» το ελικόπτερο. Τρομερό μπάσιμο, με την υπογραφή του κυρίου Θέμη Μαμουλίδη, ο οποίος σκηνοθέτησε το έργο με σαφή διάθεση να τιμήσει το θεόρατο κείμενο του ακόμα πιο θεόρατου Σοφοκλή.
Αν έχεις ήδη κλείσει εισιτήριο για εκεί, ετοιμάσου να νιώσεις κάτι που δεν περιγράφεται. Αν δεν το έχεις κάνει ακόμα… ίσως ήρθε η ώρα να ξανασκεφτείς τι σημαίνει να είσαι μέρος του wrecking crew.
Θα ήθελα να πάει σεζόν αυτή η παράσταση. Θα ήθελα να φιλοξενηθεί σε μία στέγη για τους μήνες που έπονται. Είναι ένα κείμενο που εξιτάρει και έχει γίνει μία παράσταση που προβληματίζει. Πόσο κακό κάνει η έπαρση στον άνθρωπο; Είναι όντως το μέτρο της βλακείας; Και τι κάνει τη διαφορά, όταν πρόκειται για την επιβίωση του ισχυρότερου, χωρίς καν να συντρέχει τέτοιος λόγος;
Ο Αιμίλιος Χειλάκης είναι συγκλονιστικός, γεμίζει τον χώρο με το ταλέντο του. Σε κεντρίζει, σε παγώνει, σε ταλανίζει. Γίνεται η Οφηλία, η Γερτρούδη, ο Κλαύδιος, ο Πολώνιος και φυσικά γίνεται ο Άμλετ του τότε και του τώρα. Καταφέρνει να δώσει μια γερή μπουνιά στο στομάχι μας. Να αφυπνίσει, να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά του σήμερα, παίζοντας ένα έργο που γράφτηκε τετρακόσια χρόνια πριν. Πόσο δυσοίωνο ακούγεται… Πόσο θλιβερό…
Στο τελευταίο μέρος παρακολουθήσαμε κάτι απίστευτα γλυκύ και συγκινητικό. Ένας καλός χαμός, από παιδάκια ντυμένα στα λευκά (Xορωδία του CGS, Εκπαιδευτήρια Κωστέα – Γείτονα), με συνοδό την κυρία Κλαυδία, συνέδεσε φωνές και συναίσθημα και η Ειρήνη ξεπρόβαλε, πιο αναγκαία και πιο επιτακτική από ποτέ. Ο Αριστοφάνης τρόλαρε το σύμπαν δυόμισι χιλιάδες χρόνια πριν. Και δεν σταματά να το κάνει, μέσω των έργων του.
Το πρώτο βιβλίο από μία τριλογία επιστημονικής φαντασίας, από τον, βραβευμένο με το βραβείο Hugo, Liu Cixin. Τα άλλα δύο βιβλία είναι τα «Σκοτεινό Δάσος» και «Το Τέλος του Θανάτου». Λογοτεχνικό είδος που ονομάζεται σκληρή επιστημονική φαντασία.
O καινούργιος δίσκος των Αμερικανών κυκλοφορεί σαράντα χρόνια μετά το ντεμπούτο τους. Ο Geoff Thorpe, ο πρωτομάστορας των Vicious Rumors, παρέα με τον Larry Howe, που ήταν και τότε παρών και με τη βοήθεια τριών ακόμα ΚΑΛΩΝ μουσικών, οι δύο εκ των οποίων μπήκαν στη μπάντα μόλις πέρυσι, παρουσιάζει το μέλλον του σχήματος. Και αν κρίνω από το πρώτο τραγούδι…
Ωστόσο, αυτός εδώ ο δίσκος δεν περιορίζεται μόνο στην επιθετικότητα. Κομμάτια όπως τα “Heathen” και το “Body Behavior” εναλλάσσονται αβίαστα μεταξύ συντριπτικής έντασης και μελωδικής μαγείας, αποδεικνύοντας την ικανότητα της μπάντας να δημιουργεί δυναμικές συνθέσεις που εξελίσσονται διαρκώς.
Το άλμπουμ κλείνει με το “Sunset”. Οι νότες του θυμίζουν τη μαγική στιγμή του δειλινού, αυτή την ισορροπία ανάμεσα στη χαρά και τον πόνο. Είναι σαν να ανοίγει ένα παράθυρο προς το παρελθόν, γεμάτο εικόνες γνώριμες, ενώ παράλληλα σου δίνει μια αίσθηση ελπίδας. Ίσως μέσα από αυτή τη νοσταλγική διαδρομή να βρεις τη λύση και να απελευθερωθείς από την απομόνωση που φέρνει η τεχνολογία.
Picture yourself before these astonishing vines, whose shoots have been woven into
crown shapes close to the ground, protecting their clusters like precious jewel cases.
Με τη βοήθεια της φίλης της, της εκκεντρικής ζωγράφου Maggie Amato (Debi Mazar), κάνει ένα γερό makeover και πιάνει δουλειά ως βοηθός της αυστηρής αλλά “πολύχρωμης” Diana Trout (Miriam Shor). Εκεί γνωρίζει τη δυναμική Kelsey Peters (Hilary Duff) και μπαίνει σε έναν κόσμο που κινείται με ρυθμούς social media. Από γκάφες άλλο τίποτα, ενώ οι ατάκες πέφτουν βροχή σε επτά γεμάτες σεζόν.
“But what if it does not rain”, you ask? Awesome, be grateful, be happy! However, even with promising weather forecasts, it is recommended to always be prepared for all possibilities as the wind changes quickly and it only takes one heavy shower to turn soil into chocolate pudding, sometimes chocolate soup.
May I wonder if Mike Myers will be announcing the infield opening with the “Party on!” slogan? And why not add Jason Momoa to the lineup, as he recently rocked Ozzy Osbourne’s final Birmingham show, both as a host and diving deep into the moshpit?
Φυσικά εδώ θα λέγαμε ότι ζεις σε έναν κόσμο όπου υπάρχουν δράκοι… γιατί να μην θέλεις να καβαλήσεις έναν; Είναι σίγουρα το όνειρο των περισσότερων, καθώς οι δράκοι ως επιβλητικά, τρομακτικά πλάσματα, υπάρχουν στους μύθους, τους θρύλους και τις λαϊκές αφηγήσεις στη λογοτεχνία των περισσότερων, αν όχι όλων, των λαών. Να μην αναφέρω και το DnD, στο οποίο οι δράκοι αποτελούν ένα από εξυπνότερα και δυνατότερα πλάσματα που μπορείς να συναντήσεις.
Φούντωσα, κύριε προφέσορα, λέμε. Ψυχική ανάταση, στα όπλα και όλα εκείνα τα παλαβά που σου βγάζουν τα τραγούδια που μένουν στον χρόνο, γιατί, να μου το θυμηθείτε, έτσι θα γίνει. Πορωτικό μέχρι τελικής πτώσεως. Να μην μιλήσω για τις στιγμές που οι νότες και οι φωνές μελαγχολούν ελαφρά και νοιώθεις την καρδιά να πάλεται πιο δυνατά.
Ο Αύγουστος δεν μπήκε με το δεξί… Μπούκαρε και με τα δύο πόδια και με τα δύο χέρια, με το κεφάλι και ένα ρουκετοβόλο από δίπλα! Παρασκευή και Gagarin, ένας εθιστικός συνδυασμός, που αυτή τη φορά φέρει επί σκηνής τέσσερις μπάντες. Και το αποτέλεσμα; Ιδρώτας, απίστευτο ξύλο, stage diving και crowd surfing, καθώς και ένα γεμάτο μαγαζί, που το χάρηκε τελείως και εντελώς. Και μια και είμαστε μέσα στην υπερβολή, πάμε να δούμε τι μας έκανε να θέλουμε να γκρεμίσουμε φρούριο με μια κουτουλιά…
Τούτη τη βραδιά απολαμβάνουμε στην Ελλάδα μας δύο από τους μεγαλύτερους και πλέον επιδραστικούς κιθαρίστες όλων των εποχών. Joe Satriani και Steve Vai. Μαζί!
Θέλω να βγει ο καινούργιος δίσκος ΧΘΕΣ! Θέλω να ανοίξει δισκάδικο στις δώδεκα το βράδυ και να κάτσω να περιμένω να αγοράσω κόπια και μάλιστα βινυλίου. Και ας μην είμαι οπαδός του ακραίου ήχου. Και ας μη με πονάει το δοντάκι για τους Dark Angel. Μόνο και μόνο να κάτσεις να διαβάσεις την ιστορία τους, να ανατρέξεις σε συνεντεύξεις και ανταποκρίσεις συναυλιών και κριτικές κυκλοφοριών. Μόνο να κάτσεις να ασχοληθείς με το φαινόμενο Hoglan…
Για να μπείτε στο κλίμα, εδώ οι Cyrox συνδυάζουν old-school thrash metal με μοντέρνα death metal στοιχεία, δημιουργώντας έναν ήχο που είναι ταυτόχρονα ωμός, ογκώδης και τεχνικός. Οι επιρροές τους είναι εμφανείς και κυμαίνονται από τους Slayer και Sepultura, μέχρι τους Death και At The Gates, προσφέροντας μία αίσθηση νοσταλγίας, αλλά με μια σύγχρονη προσέγγιση στην παραγωγή και τη σύνθεση.
These boys have the blessing to deliver great riffs, beautiful and active melodies and we can only hope at some point to see that energy on stage. The “Die To Survive” song finds the band to vibrate some catchy tunes and I believe that’s their ticket to absolute success.
Οι Destiny Calls υπάρχουν εδώ και ενάμιση χρόνο περίπου, τα μέλη τους όμως, στην πλειοψηφία τους, είναι μπαρουτοκαπνισμένα. Έχοντας παίξει σε δύο και τρεις μπάντες, τουλάχιστον, ο κάθε ένας από αυτούς τους μουσικούς, έχει συγκροτημένη και ολοκληρωμένη εικόνα για το τι θέλει στη μουσική του. Και η επιλογή των γυναικείων φωνητικών, ιδίως σε μία μπάντα τελείως έξω από το συμφωνικό, δείχνει ότι οι ματιές προς την ως άνω αναφερομένη δεκαετία, είναι κάτι περισσότερο από πυκνές.
Ο Dave Holland διανύει την έκτη δεκαετία της τεράστιας καριέρας του. Miles Davis, Chick Corea, Steve Coleman… Η στάση του αυτή στη γη και τη σκηνή των θεών, αποτελεί κομβικό σημείο στη μουσική περιήγησή του στον κόσμο και ο ίδιος το βάζει στο τραπέζι με το που παίρνει το μικρόφωνο για να μας απευθυνθεί. Ένας υπέροχος χώρος, μία υπέροχη βραδιά.
Στο “L.O.V.E. Machine” χάζεψα την απόδοση της μπάντας και το πόσο εντυπωσιακή ακουγόταν. Στο “Sleeping (In The Fire)” απλά τραγουδούσα μόνος μου – έτσι νόμιζα τουλάχιστον. Και όταν οι τύποι μας είπαν «Καληνύχτα»… Τι μας περιμένει τώρα;
Η Λένα Παπαληγούρα στο ρόλο της Αντιγόνης διαθέτει μια καταγγελτική ορμή που εντυπωσιάζει. Ο Μελέτης Ηλίας στον ρόλο του Κρέοντα σμιλεύει προσεχτικά την εικόνα μιας εξουσιαστικής φιγούρας που εργαλειοποιεί τον φόβο, για να διασώσει την αυθεντία της. Ο Μιχάλης Οικονόμου, στον νευραλγικό ρόλο του φύλακα, αποδίδει έξοχα την ηθική τρικυμία ανάμεσα στο σωστό και το άδικο, ενώ η Λίλα Μπακλέση ενσαρκώνει πιστά το εύθραυστο σθένος της Ισμήνης.
Στις δέκα και μισή ο Alice Cooper ήρθε και μας πήρε τα μυαλά! Αλήθεια τώρα, γίνεται ένας άνθρωπος εβδομήντα επτά ετών να τραγουδά λες και είναι τριάντα; Σουπερμαντολίνη παίρνει; Δεν γίνεται, σας λέω, κάθε φορά που τον βλέπουμε να είναι και τελειότερος.
Μουσική, τραγούδι και θέαμα στα καλύτερά τους. Αποσπάσματα της καθημερινότητάς μας στην κόψη του ξυραφιού. Όσα αγαπάμε και όσα μισούμε, όσα μας απελπίζουν και όσα μας δίνουν ελπίδα, όλα σε μια θεατρική μονοδόση της τραγελαφικής ζωής μας.
Καταχάρηκα που έπαιξαν το “Voodoo”, το ομώνυμο ενός άλμπουμ που θεωρώ από τα μεγάλα του. Εννοείται ότι δεν άφησε τίποτα όρθιο, παίζοντας “Sleepless Nights”, παίζοντας το κολοσσιαίο “Halloween”, αμέσως μετά την παρουσίαση του Διόσκουρού του στο σχήμα του, του θεόρατου Andy LaRocque. Να σας πω κάτι; Και να μας έλεγε καληνύχτα μετά το “Halloween”, κανένα πρόβλημα δεν θα είχα.
Πέντε χορωδίες, επτά τραγουδιστές, μισή ντουζίνα μουσικοί, ένας μαέστρος για το ανσάμπλ των χορωδών και ένας συνθέτης που οδηγούσε με ασφάλεια και άνεση. Ο Δημήτρης Μαραμής, ο οποίος είναι μάλιστα και ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ Δελφών «Το Λάλον Ύδωρ», πήρε το μικρόφωνο και προλόγισε τα μουσικά θέματα για τη βραδιά.
Ο Biondi επικοινωνούσε με το κοινό με εκείνη την ιταλική, θεατρική ζεστασιά. Γελούσε, μιλούσε με έναν τρόπο σχεδόν οικείο – σαν να ήμαστε καλεσμένοι στο σαλόνι του. Η φωνή του, βαθιά και αισθαντική, έβρισκε τον δρόμο της μέσα από τα δέντρα, μέσα από τα σώματα των ανθρώπων, μέσα από το καλοκαίρι της Ελλάδας. Η μπάντα του, δεμένη και εκρηκτική, έδινε παλμό σε κάθε κομμάτι.
Μετά από τις απαραίτητες αλλαγές, οι KALEO ανέβηκαν στη σκηνή της Τεχνόπολης και απλά μας πήραν σβάρνα. Το setlist τους, μια πανδαισία αισθήσεων, τραγούδια που όλοι έχουμε σίγουρα τραγουδήσει, δημιουργούσαν μια μοναδική ατμόσφαιρα. Η μπάντα να παίζει άψογα, σαν δίσκος, να αισθάνεσαι και την παραμικρή νότα στο πετσί σου και ο JJ Julius Son, με την καθηλωτική φωνή του, να σε διαπερνά με ηλεκτρισμό από άκρη σε άκρη.
Όπως θα έχω να θυμάμαι για όλη μου τη ζωή, το τι βιώσαμε εκείνο το βράδυ. Μερικές φορές τα λόγια δεν είναι αρκετά για να μπορέσεις να μεταφέρεις στον αναγνώστη την ακριβή εμπειρία αυτής της συναυλίας. Το πόσο μεγάλη μπάντα είναι οι Savatage, το πόσο τιτανομέγιστοι φαίνονται πάνω στη σκηνή…
Headliners για τη δεύτερη μέρα οι δικοί μας Rotting Christ και ο καιρός δεν μας τα λέει και πολύ καλά. Στο βάθος κεραυνοί και αστραπές και το σούρουπο παραείναι απειλητικό. Ο Σάκης Τόλης και οι κομάντος του δεν φοβούνται ούτε πυρηνικό ολοκαύτωμα, ο κόσμος όμως ψιλοψάχνεται. Ξεκινούν. Ξύλο. Κι άλλο ξύλο. Η μπάντα σπέρνει. Ο ήχος είναι εξαιρετικός.
Αν με ρωτούσε κανείς τι συγκράτησα πιο έντονα από τον «Φιλοκτήτη», θα απαντούσα την αλληλεγγύη που οφείλει να διατρέχει τον πυρήνα κάθε ανθρώπινης ύπαρξης. Όπως πολύ εύστοχα έθεσε ο Σοφοκλής, προτού καν εφεύρουμε την έννοια της ενσυναίσθησης, όταν η ευτυχία επισκέπτεται τους ανθρώπους, εκείνοι οφείλουν να θυμούνται τους δυστυχείς και τους πονεμένους. Μόνο έτσι έχει νόημα ο ανθρώπινος βίος. Μόνο έτσι αξίζουμε να λεγόμαστε άνθρωποι.
Μου έκανε μεγάλη εντύπωση όταν μας ενημέρωσαν ότι βιντεοσκοπούσαν την εμφάνισή τους. Τιμή μας, αγαπημένοι, να μοιραστείτε αυτές τις στιγμές και να «γνωρίσετε» την ελληνική τρέλα και παραέξω. Έχουμε μπόλικη και μπορούμε να την κάνουμε και εξαγωγή!
Το τελευταίο χειροκρότημα κρατά κι εγώ δεν ξέρω πόση ώρα. Θεωρώ και πιστεύω ότι είμαι πλέον κατά τι σοφότερος. Και λιγάκι τυχερός. Να δω ένα τέτοιο γκρουπ στη χώρα μου; Δώρο απ’ τον ουρανό. Εκείνον με την ασημένια γραμμή…
Έπαθα λατρεία με το “Warrior”, που συνδέει μουσικά τη Δύση με την Ανατολή. Τα πλήκτρα δεσπόζουν και η φωνή έρχεται και κουμπώνει στον επικό πίνακα μοναδικά. Είναι σαν να παρακολουθείς medieval ταινία. Ναι, ξέρω πως σε όλους μας αρέσει αυτή η μεγαλειώδης αίσθηση που σε τυλίγει, όταν ακούς ένα τραγούδι με τέτοια υπόσταση.
Δεν είναι απλώς ένα άλμπουμ, είναι μια ιστορία που ξετυλίγεται μέσα από ήχους, μια αφήγηση που ζωντανεύει με κάθε νότα. Όσοι επιλέξουν να αφεθούν σε αυτή την εμπειρία, θα ανακαλύψουν κάτι που θα τους στοιχειώσει με την ομορφιά του. Είναι ένα μονοπάτι που σε καλεί να το ακολουθήσεις, χωρίς υποσχέσεις για ασφάλεια, αλλά με τη βεβαιότητα ότι όσοι τολμήσουν να χαθούν μέσα του, θα ανταμειφθούν.
Θεματάρα στο “Once Again (Crime In The Valley Of Death)”, με τις κιθάρες να πλέκουν το φοβερό και τρομερό riff και τα υπόλοιπα όργανα να συνοδεύουν με στόμφο. Όσο για τους στίχους και το νόημα… Απλά υποκλινόμαστε. Για πενήντα επτά λόγους…
«Γάμος», «Η αρκούδα», «Πρόταση γάμου», «Η επέτειος». Τέσσερα μονόπρακτα, τέσσερις προκλήσεις. Οι ηθοποιοί ανέλαβαν να μεταφέρουν τα αθάνατα κείμενα στο κοινό και τα κατάφεραν περίφημα. Καταρχάς, δεν σταματήσαμε να γελάμε. Κατά δεύτερον, δεν σταματήσαμε να γελάμε. Και κατά τρίτον… πολύ καλά το καταλάβατε!
Gunzi Gun! Είχα να τους δω καιρό και τους περίμενα πώς και πώς. Και εκείνοι βγήκαν και την έφαγαν τη σκηνή! Με ένα γεμάτο σετ, με άψογη κίνηση και περφοράρισμα, το κουιντέτο μας παρέσυρε σε ένα κοπάνημα που συνόδευε κάθε τραγούδι τους.
Daniel Weber τον είπαν στην αρχή… Και δεν το κράτησαν. Όταν ο Ralph Macchio (θα το γράφουμε αγγλικά, γιατί μάλλον κανείς δεν ξέρει πώς προφέρεται κανονικά – ίσως ούτε κι ο ίδιος) μπήκε στο κόλπο, το επώνυμο έγινε ιταλικό.
Η Κινηματογραφική Ολυμπιάδα καθιερώνεται στο παγκόσμιο κινηματογραφικόστερέωμα: Με Χρυσές Ερμηνείες και Παγκόσμιες Διακρίσεις, ολοκληρώθηκε το 13ο FilmOlympiad Grand Prix Με μεγάλη επιτυχία και προσέλευση ολοκληρώθηκε το περασμένο Σαββατοκύριακο το 13ο FilmOlympiad...
Illusory. Το ξεκίνημα ήταν συγκινητικό, έχοντας στη σκηνή το μπάσο του αδερφού τους Νικήτα, που μας άφησε νωρίς. H οικογένεια των Illusory ανεβαίνει και όλοι τους, αγκαλιασμένοι, ενωμένοι, κοιτώντας την οθόνη, αφήνονται να τον θυμηθούν για άλλη μια φορά, μέσα από το video του “Thread & Thrum”, του τελευταίου τραγουδιού που ηχογράφησε μαζί τους πριν φύγει από τη ζωή.
Στον Φάκο αρέσει να μιλάει ανάμεσα στα τραγούδια του. Ίσως κάποτε μας κάνει τη χάρη και φτιάξει ένα LiVE γεμάτο ιστορίες και μελωδίες. Να κάνει κι αυτός το δικό του “Springsteen on Broadway”. Τις ιστορίες τις έχει. Τα τραγούδια ΤΑ έχει. Κατά συνέπεια, είναι απλά θέμα χρόνου. Μέχρι τότε όμως… Γρεναδίνη, γρεναδίνη, έπινα απ’ τα χείλη σου. Καλοκαιρινό, γκράντε, αλέγκρο. Σκορπίζει δροσιά σε κάθε λογής άνυδρες γαίες.
Όταν ανακοινώθηκε η φετινή συναυλία στον Λυκαβηττό και όταν διαπίστωσα πώς ήταν πάλι πλαισιωμένος από τους απίστευτους συνεργάτες – μουσικούς του, δεν θα έχανα την ευκαιρία να πάω και να τους απολαύσω ξανά και ξανά και ξανά!
Η σειρά που καθήλωσε το ελληνικό κοινό έγινε βιβλίο και παρουσιάστηκε από τη Σοφία Καζαντζιάν και τον Μάριο Ιορδάνου στο Public του Συντάγματος. Είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα γεμάτο ανατροπές, που εστιάζει στην σκληρότητα της κοινωνίας και στα πολλά της πρόσωπα.
Η ατμόσφαιρα του βιβλίου σε απορροφά, αναδεικνύοντας τη σκληρή πραγματικότητα της κοινωνίας, τη βαναυσότητα των ανθρώπων που δεν σταματούν μπροστά σε τίποτα. Ο αναγνώστης έρχεται αντιμέτωπος με έννοιες όπως η θεία δίκη και η αλήθεια, οι οποίες κρύβονται στα σκοτεινά μονοπάτια ενός διαταραγμένου μυαλού που διψά για εκδίκηση.
Δεν θα πάω για το “Johnny B”! Μμμ… κάτσε να το σουλουπώσω λίγο αυτό, γιατί θα γελάνε μαζί μου και τα ταβάνια του Gagarin. Δεν θα πάω ΜΟΝΟ για το “Johnny B”! Πολύ καλύτερα, έτσι;
Το μοναδικό μαγαζί στην Αττική με ζωντανή μουσική ΠΑΝΤΑ, με ορχηστράρα, με εδέσματα που μόνο να ονειρευτείς μπορείς… μέχρι να τα δοκιμάσεις φυσικά. Οι καλύτερες των προδιαγραφών για ένα γλέντι, που μόνο στο Εν Μοσχάτω μπορείς να απολαύσεις. Όλα τα τραγούδια που συγκινούν, όλες οι μελωδίες της ψυχής. Και ο άσος στο μανίκι; Τα παιδιά μας, η ομαδάρα μας, τα καινούργια μας πιάτα, η όλη ατμόσφαιρα. Θα σας κακομάθουμε με τον καλύτερο τρόπο. Φορέστε τα ωραία σας και τα ομορφάτα σας κι ελάτε μας μια βόλτα από δω. Σας περιμένουμε.
Η κυρία Ελπίδα Μηναδάκη, πολυπράγμον ον και ακόμα περισσότερα, υπογράφει ένα βιβλίο που θα συναρπάσει τα παιδιά και μαζί μ’ αυτά τους μεγάλους. Με όμορφη γραφή, με χιούμορ, με συνεχή ροή και μία ιστορία που κυλάει ακριβώς όπως πρέπει, η συγγραφέας μας προσκαλεί σε ένα ταξίδι γνώσης και περιπέτειας.
Δίπλα της η κυρία Κατερίνα Χάσκα και ο κύριος Αγκ Απολλονί, ο συγγραφέας του βιβλίου που έγινε παράσταση και καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Κοσόβου. «Ένα κλαδί ελπίδας, ένα κλαδί φλόγας». Η κυρία Γιώτα Κουνδουράκη πατά πάνω εκεί, γράφει ένα εκπληκτικό κείμενο και το σκηνοθετεί με οξύνοια, ψυχή και καλλιτεχνικό οίστρο.
Το μοναδικό μαγαζί στην Αττική με ζωντανή μουσική ΠΑΝΤΑ, με ορχηστράρα, με εδέσματα που μόνο να ονειρευτείς μπορείς… μέχρι να τα δοκιμάσεις φυσικά. Οι καλύτερες των προδιαγραφών για ένα γλέντι, που μόνο στο Εν Μοσχάτω μπορείς να απολαύσεις. Όλα τα τραγούδια που συγκινούν, όλες οι μελωδίες της ψυχής. Και ο άσος στο μανίκι; Τα παιδιά μας, η ομαδάρα μας, τα καινούργια μας πιάτα, η όλη ατμόσφαιρα. Θα σας κακομάθουμε με τον καλύτερο τρόπο. Φορέστε τα ωραία σας και τα ομορφάτα σας κι ελάτε μας μια βόλτα από δω. Σας περιμένουμε.
Ρεσιτάλ ερμηνείας από τους κυρίους Θανάση Τσαλταμπάση, Ζήση Ρούμπο, Αργύρη Αγγέλου (μας ξετρέλανε η δρακουλίστικη/ιρμαβέπικη χροιά του), Στράτο Λύκο, Γιώργο Χατζή, Βαγγέλη Πιτσιλό και τις κυρίες Κατερίνα Σούσουλα και Παρθένα Χοροζίδου. Οι οποίοι κύριοι και οι οποίες κυρίες θα πρέπει να είναι τα κορυφαία τρελοκομεία στον πλανήτη, όση ώρα κρατά η παράσταση.
Η Πωλίνα Μαρκάκη υποδύεται μια Ιοκάστη που είναι ταυτόχρονα και Εύα, δίχως να αφήνει καμία χαραμάδα αμφιβολίας για την ερμηνευτική της δεινότητα. Παίζει με τόση αυθεντικότητα, που σου έρχεται να σηκωθείς απ’ τη θέση σου και να την αγκαλιάσεις. Ο Ουσίκ Χανικιάν παραδίδει στο κοινό ψυχή τε και σώματι, μεταπηδώντας από τον ρόλο του πατέρα στου γιου δίχως να τον πιάνει ίλιγγος. Η χημεία μεταξύ των δύο είναι απίστευτη, ενώ η λιτότητα των σκηνικών τους επιτρέπει να γεμίζουν τον χώρο αποκλειστικά με τις ερμηνείες τους.
Αν η διασκέδαση μπορούσε να καλώς ορίσει τον Ιούνιο… Αν η ψυχαγωγία μπορούσε να κάνει το ίδιο…
Η κυρία Αναστασία Ρεβή στέκεται απέναντί μας, ως Λασκαρίνα. Και μας σερβίρει τον απόλυτο μονόλογο για τούτη και για την επόμενη χρονιά! Γιατί θα πάει και την επόμενη, έτσι δεν είναι; Όχι, μην μου το χαλάτε. Να πάει! Είναι εκπληκτική, είναι συγκινητική, είναι υπέροχη, είναι φωτιά και ατσάλι, είναι η μάνα όλων όσων την παρακολουθούν.
Το έμπα της μπάντας ήταν εντυπωσιακό. Πέρασαν τις πύλες και ξεχύθηκαν με ορμή σε ένα δίωρο απόλυτης νίκης, που δεν θέλαμε να τελειώσει. Από όλα είχε ο μουσικός τους μπαχτσές, αλλά έδωσαν βάση φυσικά στο “The Enemy Within”, όπως ήταν αναμενόμενο.
Η κυρία Ιόλη Ανδρεάδη σκηνοθετεί ένα από τα μεγαλύτερα έργα όλων των εποχών. Αθάνατο το κείμενο, εκπληκτική η διασκευή (δική της και του πανταχού παρόντα Άρη Ασπρούλη) και μερικά νοήματα που θα ήταν καλό να διδάσκονται στα σχολεία πέντε φορές την εβδομάδα και άλλες τόσες – και περισσότερες – στα σπίτια.
Μα πόσο ταλαντούχα πλάσματα εμφανίστηκαν στη σκηνή με τις κατάμαυρες κουρτίνες ολόγυρα και με συνοδεία μόνο των φώτων; Η Αλεξάνδρα Ζώη μας καλωσόρισε από την είσοδο του θεάτρου και μας χώρισε σε ομαδούλες να μάθουμε τη μοίρα μας και το ριζικό μας από τα…
Οι NightKill λαμβάνουν και καταλαμβάνουν θέσεις και η γιορτή ξεκινάει. Δεκαέξι μήνες ενεργοί, όπως είπαν και από μικροφώνου και έχουν κάνει ήδη ένα σωρό πράγματα. Βγήκε το παρθενικό άλμπουμ, “Survive The Night”, έχουν κάνει μπόλικα LiVE και ετοιμάζονται και γι’ άλλα, πολύ περισσότερα.
Είμαι το νούμερο 40 και σας ευχαριστώ που μείνατε ως εδώ παρέα μου. Που μείνατε ως εδώ, παρέα με την πανάξια μπάντα, που παίζει με μοναδικό τρόπο τα τραγούδια του Dio. Τα λέμε του χρόνου, με τις εκπλήξεις που θα σηματοδοτήσουν τα δεκαέξι χρόνια μίας πορείας προς την αθανασία.
Λίγο πριν τις δέκα, έκλεισαν τα φώτα και οι 1349 ανέβηκαν στη σκηνή εν μέσω αποθέωσης. Ό,τι και να πει κανείς, οι τύποι είναι επιβλητικοί και σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό, μονό και μόνο με την παρουσία τους. Η αρχή έγινε με το “Riders Of The Apocalypse” και το Fuzz πήρε φωτιά.
Σε μια γιορτή όπου οι δυνατές κιθάρες, οι βραχνές φωνές και η συλλογική συγκίνηση θύμισαν σε όλους μας ότι η μουσική των Διάφανων Κρίνων — και ο ίδιος ο Θάνος — παραμένουν πιο ζωντανοί από ποτέ, καρφωμένοι «εκεί που είναι η καρδιά μας». Το κοινό έφυγε με τα μάτια βουρκωμένα αλλά τις καρδιές γεμάτες, κρατώντας σφιχτά τον στίχο-υπόσχεση: «Ζ
Όταν μου έστειλαν τις φωτογραφίες, χαμογέλασα με καλοσύνη και αγαλλίαση. Θυμήθηκα τα «Ωωωωω» του “ThereIn”, θυμήθηκα το τρελό και γνήσιο χειροκρότημα, τα ουρλιαχτά και τα «Έι» στο “Full Moon Madness” και ευχαρίστησα τις ανώτερες δυνάμεις που μπορώ ακόμα να πηγαίνω σε συναυλίες και να ευχαριστιέμαι τόσο πολύ, όσο όταν ήμουν δεκαοκτώ χρονών.
Η παράσταση θα σας αρπάξει από τα μούτρα. Ίσως στην αρχή να έχετε πάρα πολλές απορίες για το τι πραγματικά συμβαίνει μπροστά σας. Όσο όμως το κουβάρι ξετυλίγεται, μπαίνετε σε μια δίνη που δεν έχει επιστροφή. Το κείμενο του Ανδρέα Κεντζού είναι πολύ δυνατό, η σκηνοθεσία του Δημήτρη Γεωργαλά το απογειώνει.
Δεν ξέρω ποιος είχε την ιδέα για αυτή την παράσταση. Θα πρέπει όμως να εξάρω το θάρρος και το θράσος του. Σίγουρα η Βαρντάλος έχει μεγάλο καλλιτεχνικό εκτόπισμα και ειδικό βάρος και είναι ιδιαίτερα αγαπητή στο ελληνικό κοινό, αλλά αυτό είναι κάτι πρωτότυπο και εμπεριέχει μεγάλο ποσοστό ρίσκου. Και αν κρίνω από την παρουσία του κόσμου στην πρεμιέρα… Το ρίσκο έπιασε τόπο!
Οι ερμηνείες των Τζωρτζίνας Δαλιάνη και Καλλιρόης Μυριαγκού είναι καθηλωτικές. Με μια εξαιρετική ισορροπία μεταξύ έντασης και εσωτερικότητας, οι δύο ηθοποιοί μάς οδηγούν σε μια βιωματική εμπειρία μοναξιάς και υπαρξιακής αγωνίας, κρατώντας μας σε μια σιωπή που τελικά γίνεται κραυγή.
Ο κύριος Γιώργης Κοντοπόδης… Τώρα τι να πω γι’ αυτόν τον καλλιτέχνη. Όπου τον έχω δει, είναι τουλάχιστον εξαιρετικός. Και σε αυτή την παράσταση φροντίζει να εμπεδώσουμε γιατί μας αρέσει τόσο πολύ ο τρόπος του. Γιατί παίζει σαν να ζει. Γιατί η τεχνική του είναι πάνω από την τέχνη του.
Η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Μαρκέλλου ακολουθεί μια λιτή, σχεδόν τελετουργική γραμμή, με κεντρικό άξονα τον λόγο. Τρεις ηθοποιοί-αφηγητές, ανεβαίνουν ο καθένας τους σε ένα πόντιουμ και διηγούνται εναλλάξ την ιστορία της Αντζελίνα.
Συνολικά, η «Ταράτσα» είναι μια παράσταση που επιχειρεί να φέρει στο ελληνικό κοινό μια λιγότερο γνωστή πλευρά του Ζαν-Κλοντ Καρριέρ, εστιάζοντας σε σουρεαλιστικές καταστάσεις και διαλόγους που αγγίζουν το παράλογο.
Να σας πω εγώ γιατί θα πάω; Γιατί ακόμα μετανιώνω που δεν ήθελα να αγοράσω τα δύο πρώτα άλμπουμ των Venom, επειδή τα θεωρούσα εξαμβλώματα και εκτός NWOBHM. Χαζομάρα; Εννοείται! Γιατί η μπάντα προσφέρει ένα κομμάτι μίας μαγικής ιστορίας, που έχει να κάνει με όλες εκείνες τις βρετανικές μπάντες, που διέλυσαν τότε το πανκ και έκαναν τη διαφορά. Και γιατί είναι Venom, το κέρατό μου μέσα, ανεξαρτήτως προσώπων! Το λογότυπο θα είναι εκεί, το ίδιο και η ψυχή μας.
Μάνα είναι μόνο μία. Και αυτή η μάνα είναι ο σούπερ ήρωάς μας, είναι ο τοίχος που δεν αφήνει τίποτα να τον διαβεί, είναι όμως και μία τρυφερή καρδιά, που θέλει ζεστασιά, που έχει ανάγκη και εμάς. Και η απίστευτη αυτή ηθοποιός, κατάφερε και τα πέρασε όλα τούτα στο κοινό της.
Έπαθα σοκ με τον κύριο Φίλιππο Σοφιανό. Τον έχω δει πολλές φορές, σε πολλές παραστάσεις, πολλά χρόνια τώρα. Και είναι πάντα εκπληκτικός. Αλλά αυτό εδώ… Κατάπια τη γλώσσα μου! Είναι απίστευτα ψαρωτικός, είναι απόλυτα επιβλητικός και κάνει μια μπουκιά όλη τη σκηνή, ως πάστορας Μάντερς. Οι κινήσεις του, η ομιλία του, ο τρόπος που κοιτά τον συνομιλητή του… Η χροιά του και η εκφορά του. Τρομερός, τρομερός!
Τρομερό κείμενο! Οι Γάλλοι έχουν μία απίστευτη ιδιαιτερότητα στον τρόπο γραφής, στο πόσο λεπτεπίλεπτα χειρίζονται τον λόγο και στο πόσο εντυπωσιακά αφηγούνται μία ιστορία. Το εκπληκτικό, λοιπόν, κείμενο του Georges de la Fouchardiere πήρε στα χέρια της η κυρία Ισμήνη Δούκα, το μετέφρασε εξίσου εκπληκτικά και από κει και πέρα ανέλαβε η ιδιοφυία που ακούσει στο όνομα Κερασία Σαμαρά. Το έστησε, το σκηνοθέτησε και έφερε μαζί της στη σκηνή μερικούς θαυμάσιους κατατερίστες ηθοποιούς, οι οποίοι έσπειραν, θέρισαν και τσάκισαν!
Ένας μαέστρος, σχεδόν μόνιμα εγκατεστημένος στη θέση του πιανίστα (Πέτρος Μπούρας), που πολλές φορές δεχόταν εντολές να παίξει, μία γυναίκα με υπέροχη φωνή (Μαρία Παπαγεωργίου) και ηλεκτρική κιθάρα και άλλες τρεις γυναίκες (Αναστασία Κατσιναβάκη, Ελεάνα Γεωργούλη, Francesca Diprima), που ακούστηκαν υπέροχα στα αυτιά μας, τραγουδώντας από άριες μέχρι ποπ, χρωματίστηκαν επί σκηνής (στην κυριολεξία), χόρεψαν, αγκαλιάστηκαν και φυσικά αυτοσαρκάστηκαν.
Ο κύριος Δημήτρης Μπούρας σκηνοθετεί μία παράσταση βασισμένη σε μία ιστορία που έχει συμβεί στην αδελφή του, την κυρία Βασιλική Μπούρα, η οποία μάλιστα υπογράφει το κείμενο. Και βγάζει μία παράσταση με καθρέφτη την πραγματικότητα, με εντάσεις και ενθουσιασμό, μία παράσταση που στηρίζεται κατά μεγάλο ποσοστό στον αυτοσχεδιασμό, που με τις πρόβες και το τάλαντο των δύο ηθοποιών, γίνεται μία ιστορία, η οποία κατ’ ουσίαν οδηγεί τους ηθοποιούς.
Εύχομαι από καρδιάς μακροημέρευση και όλες τις επιτυχίες του κόσμου για αυτό εδώ το φεστιβάλ. Να συνεχίσει να δίνει ευκαιρίες σε νέα σχήματα, να ενώνει τον κόσμο μέσω της μουσικής, να χτίζει ένα περιβάλλον πολιτιστικό, πολιτισμικό και πολιτισμένο.