Ο κύριος Αντώνης Καλομοιράκης υπογράφει ένα κείμενο φινετσάτο, φρέσκο, γρήγορο στη ροή και έντονο σε συναισθήματα. Οι χαρακτήρες είναι ανθρώπινοι, με το γκροτέσκο του θεάτρου να καλύπτεται με άνεση από αυτό της καθημερινότητας, ενώ όλα εκείνα που συμβαίνουν βγάζουν άνετα το γέλιο από τους θεατές, οι οποίοι ώρες-ώρες δεν προλαβαίνουν να «χωνέψουν» το αστείο, αφού το ατακαριό είναι καταιγιστικό.
Στο επίκεντρο της αφήγησης βρίσκεται η φράση «Γιατί η ιδιαίτερη ζωή έχει πολλές τρύπες και η συνηθισμένη… μπαλώματα». Η πρωταγωνίστρια μιλά για τις τρύπες ως μεταφορές για τα κενά, τις ελλείψεις και τις στιγμές απώλειας, τις αναποδιές και τις απογοητεύσεις. Όμως, αντί να τις κρύψει ή να τις διορθώσει με μπαλώματα, τις αφήνει ανοιχτές, επιλέγοντας να ζήσει με αυτές, να τις αποδεχτεί.
Και οι τρεις κυρίες μας έκαναν να ασφυκτιούμε για όση ώρα διήρκησαν οι μονολογήσεις τους. Με το εξαίρετο τρικ της εναλλαγής προσώπων ανά περίπτωση και το δέσιμο των χαρακτήρων μέσω της καίριας τοποθέτησης των ηθοποιών, μας σέρβιραν τις ιστορίες σχεδόν κινηματογραφικά. Η διήγηση άψογη, το αποτέλεσμα εντελώς επιθυμητό.
Το μινιμάλ σκηνικό και η μετρημένη χρήση ήχου και φωτισμών, αφήνουν ολόκληρη την προσοχή στραμμένη στους ηθοποιούς, επιτρέποντάς τους να αναδείξουν πλήρως το ταλέντο και τις ερμηνείες τους. Παρόλ’ αυτά, όταν ο ήχος και τα φώτα χρησιμοποιούνται, το κάνουν με ακρίβεια και επιδέξιο σχεδιασμό, προσθέτοντας ουσιαστική βαρύτητα σε κάθε σκηνή.
Εάν έχετε την ευκαιρία να παρακολουθήσετε τους Harakiri For The Sky ζωντανά, μην τη χάσετε. Η μουσική τους δεν είναι απλώς μια σύνθεση ήχων – είναι μια καθαρτική εμπειρία που θα σας αφήσει σημάδια για πάντα.
Μια παράσταση που διαρκεί περίπου μία ώρα και θεωρώ ότι είναι μια εξαιρετική επιλογή για ένα βράδυ Τετάρτης, σε συνδυασμό με βόλτα στο κέντρο. Γελάς με την καρδιά σου και φεύγεις με πολύ καλύτερη διάθεση!
Στη συνέχεια… ο Ιωσηφίδης. Τον είχαμε δει στην Πανούκλα του Καμύ, στον Παίχτη του Ντοστογιέφσκι, στο απίστευτο και μαγικό «…καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς» του Χρόνη Μίσσιου και τώρα… Άλλη μία ερμηνεία, με την οποία ο ηθοποιός πιστοποιεί ότι μπορεί να παίξει οποιοδήποτε ρόλο και να μας κάνει να μην πιστεύουμε τα μάτια και τα αυτιά μας.
Από την πρώτη στιγμή που οι Rhoads Of Revelation ανέβηκαν στην σκηνή, με τον Θέμη Στεφάνου να τους προλογίζει (και ανάμεσα στα κομμάτια να δίνει τον δικό του τόνο με το ωραίο χιούμορ του!) και ξεκίνησαν να παίζουν το “Black Sabbath”, ήταν σαν να μπήκαμε σε μία μηχανή του χρόνου και γυρίσαμε όλοι πίσω, στις απαρχές του Heavy metal.
Οι Αντώνης και Κωνσταντίνος Κούφαλης μας προσφέρουν ένα κείμενο έντονο και σκληρό, που γεννάει συναίσθημα για θέματα δύσκολα, που ακόμα υπάρχουν και η κοινωνία δεν μπορεί να εξαλείψει. Η Μαρία Καρακίτσου, η Μικαέλα Δανά και η Κατερίνα Παρισσινού αποτελούν τις τρεις γυναίκες του σκληρού αυτού κειμένου, που ζωντανεύει στη σκηνή.
Το πρώτο είναι μία διασκευή στο “Devil’s Plaything” των Danzig. Το κοινό συμμετέχει με δύναμη και προετοιμάζεται. Όταν τελειώνει το “Nylon Nights”, η Melissa «διασταυρώνει ξίφη» με τον Ben Brand (μπάσο) και… διάολε, το “Déjà Vu” θα παίξουν; Ο Grzesiek Czapla ταλαιπωρεί ταμπούρο και λοιπά τύμπανα και φιλάκια στη Μπίμπι Μπο, όπως ακριβώς θα τα παράγγελνε η μεγαλύτερη μπάντα ΟΛΩΝ των εποχών!
Οι ηθοποιοί μιλούν με εξομολογητική διάθεση γι’ αυτά που ποθούν και ζουν, πότε ανάλαφρα, πότε τεταμένα. Οι διάλογοι είναι γρήγοροι και σύντομοι και διατηρούν την ένταση και το αμείωτο ενδιαφέρον έως το τελευταίο λεπτό.
Παίζουν, τραγουδούν, χορεύουν. Οι ατάκες τρέχουν, η προσοχή είναι τεταμένη, οι πρωταγωνίστριες απίστευτα διαβασμένες και μελετημένες και τα νοήματα πολλά. Κάποια στιγμή μας πλησιάζουν. Πού είναι η γυναίκα σου; Πού είναι η φίλη σου; Πού είναι η κοπέλα που έμενε στην απέναντι τέντα; ΠΟΥ; Γιατί εξαφανίστηκαν;
Η σκηνοθέτις, Νατάσα Παπαδάκη, δημιουργεί ένα περιβάλλον όπου οι θεατές βρίσκονται συνεχώς στο χείλος της ψυχικής κατάρρευσης του πρωταγωνιστή, με τη χρήση ασαφούς χρονικού πλαισίου και μη γραμμικής αφήγησης.
Θα ήθελα πολύ να είναι μεγάλου μήκους η ταινία. Χωράει τόσες ιδέες αυτό το έξυπνο σενάριο, που θα ήταν ιδανικό να έμπαιναν σε ένα φιλμ ενενήντα λεπτών. Ο κινηματογράφος όμως είναι ένα αδηφάγο πλάσμα και θέλει πολύ τάισμα. Πάω στοίχημα πάντως ότι ο Θοδωρής θα μπορέσει να επανέλθει σε αυτό το χωράφι. Έχει σπείρει τους καλύτερους σπόρους.
Σε κάθε ταινία του (σχεδόν) ο Τόμας θα έχει μια σκηνή που πατάει μια σπίντα και διανύει οχτακοφτακόσα μέτρα σε δέκα δευτερόλεπτα. Βέγγος σε μια άλλη διάσταση, ο Αμερικανός έχει αφήσει το στίγμα του μέσω και αυτής της παραμέτρου. Διάλεξα τρεις ταινίες από το τεράστιο ρεπερτόριό του, στις οποίες τρέχει του σκοτωμού – ναι βρε, με τα πόδια.
Η παράσταση θα σας καθηλώσει. Είναι μια «σφαλιάρα», ένα ταρακούνημα, που όλοι χρειαζόμαστε για να ευθυγραμμιστούμε με την αλήθεια.
Στον ρόλο του Φωκίωνα ο κύριος Γιώργης Κοντοπόδης, ο οποίος μας περιγράφει τα έργα και τις ημέρες ενός ανθρώπου που δεν έχει μέλλον, ενώ ο ίδιος θα ήθελε πολύ να έχει. Γιατί είναι άνθρωπος πάνω απ’ όλα. Γιατί η καρδούλα του το ξέρει.
Η ανάκριση είναι καταιγιστική, ο θεατής δεν παίρνει ανάσα, δεν μπορεί να πάρει το βλέμμα του από εκεί. Όλα μπροστά μου γίνονται τόσο ζωντανά, που η καρδιά σου σφίγγεται. Έχω παρακολουθήσει αρκετές σειρές και ταινίες με τέτοιου είδους θεματολογία, αλλά δεν περίμενα να αντιδράσω έτσι. Έχω μείνει κολλημένη στη θέση μου καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης, πλημμυρίζοντας με ανάμεικτα συναισθήματα.
Τη σκίσαμε μόλις τώρα τη μυθολογία, κυρίες και κύριοι. Χάρη στο πανέξυπνο, ανατρεπτικό και πλήρως τρελοκομειακό κείμενο που υπογράφουν Θύμιος Διαμάντης, Ίρις Κατσούλα και Μαρία Παπαϊωάννου, μεταβήκαμε σε μία άλλη διάσταση, αυτή των social media απέναντι από τέτοιες καταστάσεις. Φανταστείτε τι θα γινόταν αν υπήρχαν κατά την περίοδο της μαύρης πανούκλας, ας πούμε. Το φαντάζεστε; Όχι, ε; Ούτε εγώ.
Ακόμα και η βασιλομήτωρ, όταν της σύστησαν τον Larry Hagman, τον ρώτησε «Θα μας πείτε ποιος πυροβόλησε τον Τζέι Αρ»; Και εκείνος απάντησε «Όχι, κυρία. Ούτε καν σε σας»!
Η Τίνα Τζάθα σκηνοθετεί με φυσικότητα, με ζωντάνια, απογυμνώνοντας τις ηρωίδες και καταφέρνει να τις φέρει πολύ κοντά στο κοινό. Η Μαρία Κεσίλογλου και η Ρεγγίνα Ιωαννίδου ακροβατούν πάνω στους πολλαπλούς ρόλους που υποδύονται. Γίνονται η αφορμή να δούμε πέρα από τις τεθλασμένες γραμμές, να αφυπνιστούμε και να βάλουμε σκοπό να ζήσουμε όλα όσα επιθυμούμε.
Οι διακυμάνσεις του βάρους μετά από ένα επεισόδιο υπερφαγίας οφείλονται συνήθως στην κατακράτηση νερού, στον όγκο τροφής και στην αποθήκευση γλυκογόνου. Κατά μέσο όρο, για κάθε γραμμάριο γλυκογόνου που αποθηκεύεται, το σώμα διατηρεί περίπου τρία γραμμάρια νερού.
«Κατάλαβα πως ο Ζορμπάς ετούτος είναι ο άνθρωπος που τόσον καιρό τον ζητούσα και δεν τον έβρισκα. Μια ζωντανή καρδιά, ένα ζεστό λαρύγγι, μια ακατέργαστη μεγάλη ψυχή, που ακόμα δεν αφαλοκόπηκε από τη μάνα της, τη Γης. Τι θα πει τέχνη, έρωτας της ομορφιάς, αγνότητα, πάθος – ο εργάτης ετούτος μού το ξεδιάλυνε με τα πιο απλά ανθρώπινα λόγια».
Η παράσταση που παρακολουθήσαμε στο θέατρο Δρόμος είναι μοναδική! Σίγουρα θα την ξαναδώ. Ο Εμμανουήλ Μαύρος έχει κάνει τρομερή δουλειά στη διασκευή, παντρεύοντας τα δύο έργα του Edgar Allan Poe «Το κλεμμένο γράμμα» και «Οι Φόνοι της οδού Μοργκ».
Και οι οκτώ ηθοποιοί έπαιξαν καταπληκτικά και ομολογώ πως επιθυμώ να δηλώσω οπαδός και θαυμαστή κάθε ενός και κάθε μίας από τους υπέροχους οκτώ. Ένας θίασος που κάνει τρομερή ζημιά επί σκηνής και ταυτόχρονα μας τροφοδοτεί με το υπέρτατο απόφθεγμα. Ο πόλεμος δεν δίνει ζωή. Μόνο παίρνει.
Εξαιρετικό το πρωταγωνιστικό δίδυμο, το οποίο αναφέρεται σε ζητήματα όπως η γυναικοκρατία, το συναίσθημα μέσα από το συμφέρον και η συναισθηματική υποταγή σε ένα ζευγάρι, καθώς και οι συνέπειες που αναλογούν.
Το θεατρικό έργο "18/9" είναι ένας σπαρακτικός μονόλογος, που εστιάζει στην ένταση, την αγωνία και τον αγώνα απέναντι στη βία και την αδικία, με κεντρικό θέμα την εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής και τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Στην παράσταση, η οποία συνδέεται...
Πανέξυπνη ιδέα, ομοίως πανέξυπνο κείμενο και πέντε ηθοποιοί επί σκηνής – παρέα τους και ένας κιθαρίστας – με τρελή όρεξη να πάνε την κουβέντα στα άκρα. Ο περίφημος «τσακωμός», με τους δύο εκ των πρωταγωνιστών να ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλον σε… αργοπορία και τις δύο από τις τρεις συμπρωταγωνίστριες να λειτουργούν σαν κόουτς σε αγώνα μποξ, είναι απλά απολαυστικός.
Από το πρώτο κομμάτι, το “Mr. Snake”, το συγκρότημα δείχνει την ικανότητά του να συνδυάσει την δυναμική doom ατμόσφαιρα με πιασάρικα riff και σόλο που σε μαγνητίζουν και εντείνουν τον ενδιαφέρον του ακροατή. Ο ήχος όλων των κομματιών του δίσκου, είναι βαρυφορτωμένος και ογκώδης, με τις κιθάρες να κλέβουν την παράσταση, κάτι που είναι ακόμη περισσότερο εμφανές στα κομμάτια “Ring Of Fire” και “Colours”.
Βρεθήκαμε στο Pike Market κιόλας; Είμαστε στο Post Alley και «εναποθέτουμε» τον αντίστοιχο «οβολό» μας στον τσιχλότοιχο; Το μοτίβο είναι βγαλμένο από τους καλύτερους εφιάλτες των Alice In Chains, τη φωνή θα τη χάζευε ο Steven Wilson και η όλη ενορχήστρωση είναι τόσο στρωτή και τόσο πλήρης…
Ο Σταμάτης Πακάκης, αυτό το πολυτάλαντο πλάσμα, έστησε μια παράσταση, όπου παρόλα τα κωμωδιακά της στοιχεία, είναι ένα βαθύ κατηγορώ σε εκείνη τη χαζή, όχι θα το πω, την άχρηστη φράση που ακουγόταν συνεχώς, μέσα από καθημερινές ιστορίες. Όλη η ομάδα είναι τρομερά κουμπωμένη στους ρόλους της.
Τρελοκομείο! Κυρίες και κύριοι, τούτη εδώ παίζει να είναι η πιο παλαβή παράσταση της χρονιάς. Και το γράφω από τώρα, προσέξτε. Δεν θα ανεχθώ παρεμβάσεις μετά. Εδώ μία κυρία τόλμησε και πέρασε από τη μέση του σκηνικού – κι εσύ, μωρή καρακαηδόνα, ντιπ δεν πρόσεξες – και την «έλουσε» ο ίδιος τύπος. «Εεεε! Πού πας; Θα μας γαμήσεις»; Και η κυρία άνοιξε με απορία το στόμα της και έγινε κατά τι πιο ερωτεύσιμη.
Η σεζόν για τις παιδικές παραστάσεις ξεκίνησε με το δεξί. Είδαμε ένα θαυμάσια δοσμένο έργο, με όμορφα σκηνικά (ρεσιτάλ έμπνευσης και εφαρμογής από την κυρία Γεωργία Μπούρδα) και μάλιστα ψηφιακά, με περιοχές μαγικές και την οθόνη στο πίσω μέρος της σκηνής να δείχνει έναν πλανήτη σε διάφορες μεριές του. Χωράφια, θάλασσες, πειρατικά πλοία, φωτιά στον ουρανό και χαρά στην ψυχή. Ο κύριος Τζαβάρας μας φρόντισε ιδιαίτερα. Πήρε μία ιστορία υπέροχη (υπογράφει και τη διασκευή, μαζί με τον κύριο Γιώργο Ζαφειρόπουλο) και την έκανε περιβάλλον μας.
Ο κύριος Τάκης Παλαντζίδης υποδύεται έναν διαφορετικό Οδυσσέα, έξω από τα έπη του Ομήρου ή του Joyce. Αυτή τη φορά ο πολυμήχανος είναι απλά ένας γλυκύτατος γερούλης, ο οποίος βάλλεται από μία ύπουλη αρρώστια. Είναι αεικίνητος, διαθέτει και εκείνη την απίστευτη χροιά… Κοιμάται στο ταβάνι, φλερτάρει και χορεύει, θυμάται και ξεχνά, με το δεύτερο να υπερνικά το πρώτο. Δίνει μαθήματα υποκριτικής και καταφέρνει να δημιουργήσει μία γλυκιά μελαγχολία σε όλους μας
Η Χριστίνα Πετρολέκα θα μας οδηγήσει στη μοναξιά του σημερινού κόσμου, μέσα από αστείες στιγμές ενός χαρακτήρα που ενσαρκώνει μοναδικά, κάνοντας χρήση του ταλέντου της θεατρικής κλόουν και ξυλοπόδαρης, που διαθέτει. Είναι ολομόναχη στη σκηνή, αλλά δημιουργεί ένα ζωντανό γεμάτο θίασο.
Μία από τις κορυφαίες στιγμές της βραδιάς ήταν το ολοκαίνουργιο τραγούδι του Μαρίου Φραγκούλη, το οποίο φέρει τον τίτλο «Άνοιξες δρόμους», που ο αγαπημένος καλλιτέχνης ερμήνευσε ζωντανά για πρώτη φορά και καταχειροκροτήθηκε μέσα σε ένα κατάμεστο Ηρώδειο.
“Glow In The Abyss” και το κατά τι πιο αργό από mid tempo κοπάνημα, μας κάνει το ίδιο, αφού καταστρέφει τον αυχένα με την ίδια ποιότητα και αποτελεσματικότητα. Ακολουθεί το “Clouded Sky”, με τις θολές κιθάρες στο ξεκίνημα, με τη φωνή να οδηγεί. Μπουκάρουν και τα υπόλοιπα όργανα. Γκάζι και κάγκελο για μπάσο, με μία πολύ ενδιαφέρουσα φωνητική δομή και το αγαπημένο μου από το άλμπουμ. Να παρακαλέσω για βίντεο;
Δεν το συζητώ ότι πάτε και βλέπετε αυτή την παράσταση χθες κιόλας. Είναι ο ιδανικός τρόπος να ανοίξετε τη σεζόν, είναι σφαλιάρα και κλωτσιά στα αχαμνά μίας κοινωνίας που προτιμάει την αλήθεια «γουίδ ε τουίστ» (Τουίστ, ε; Συγκρατήστε το αυτό το τελευταίο), παρά ως έχει.
Ήταν πραγματικά μια αξέχαστη εμπειρία αυτή η παράσταση και νοιώθουμε ευγνώμονες που την παρακολουθήσαμε.
Βρεθήκαμε λοιπόν στο θέατρο του Βύρωνα για να πάρουμε μέρος σε αυτή τη γιορτή. Τη γιορτή για τον Παύλο, τον άνθρωπο που η ζωή του, αν και σύντομη, υπήρξε γεμάτη δημιουργία και πάθος. Τον Παύλο, που αποτέλεσε θρύλο της ελληνικής μουσικής.
Οι χορευτές απέδειξαν την εξαιρετική τους τεχνική στις πουέντ, εκτελώντας δύσκολες κινήσεις με ακρίβεια και χάρη. Η ένταση και η λεπτομέρεια της κίνησης αναδείκνυαν το πόσο καλά καταρτισμένοι είναι ως επαγγελματίες, ενώ οι ευέλικτες σωματικές τους ερμηνείες διατηρούσαν την κωμική διάθεση της παράστασης. Το χιούμορ δεν ήταν επιφανειακό, αλλά καλά μελετημένο και συνδυασμένο με την τεχνική τους, καθιστώντας την παράσταση όχι “απλά μια παρωδία”, αλλά ένα αληθινό έργο τέχνης.
Για το τέλος έμεινε η ψηφοφορία των ενόρκων, δηλαδή του κοινού. Αποτέλεσμα 95 – 145. Το ποια ήταν η απόφαση, δεν έχει σημασία. Σε κάθε παράσταση θα είναι διαφορετική.
Ποιος φοβάται τα μακαρόνια; Σχεδόν όλοι και διαχρονικά. Είναι η μόνη ίσως τροφή που συστηματικά έχει κατηγορηθεί (μαζί με τη ζάχαρη και τις τηγανητές πατάτες) ότι η κατανάλωσή της είναι υπεύθυνη για τα παραπάνω κιλά.
Ήταν μια σπουδαία βραδιά που τίμησε στο έπακρο μια σπουδαία μας ανάγκη. Να βιώσουμε το εύρος της μουσικής των Septic Flesh σε ένα εξαιρετικό και υποβλητικό χώρο, με εκπληκτικούς συντελεστές και εκτελεστές.
Οι κύριοι Νεκτάριος Μάστορης, Γιώργος Χατζηθεοδώρου και Γιώργος Κορρές. Ο τελευταίος μάλιστα πρόλαβε και έμαθε τα λόγια και κάνει ό,τι είδατε, βλέπετε και θα δείτε, μέσα σε μόλις δύο ημέρες! Οι τρεις τους λοιπόν δεν άφησαν πέτρα πάνω στην πέτρα, έχοντας σαν βάση δυο-τρία απλά πραγματάκια.
Επόμενο το “Brace The Fall”. Ετούτοι εδώ είναι πολύ καλοί, πέσαμε σε φλέβα χρυσού που λένε. Ωραίες μελωδίες, που καρφώνονται στο μυαλό. Αιθέρια αλλά δυναμικά φωνητικά, που κουμπώνουν τόσο απόλυτα. Ποικιλομορφία και εξέλιξη στο τραγούδι. Τύμπανα, κιθάρες και μπάσο χορεύουν μελαγχολικά μέσα από τις νότες.
Μπροστά μας βρίσκεται ο κύριος Μάρκος Γέττος, o οποίος υπογράφει και το κείμενο. Ο Νίκος για απόψε. Αφηγείται. Πηγαινοέρχεται. Πέφτει κάτω. Σηκώνεται. Πασαλείβεται με χώμα. Πίνει νερό. Χτυπιέται. Αφηγείται. Στέκεται. Σταματά να μιλά. Κοιτάζει. Αφηγείται.
Ο Κωνσταντίνος Λουκόπουλος στην εισαγωγή του λέει πως όλοι μέσα μας κρύβουμε κάποια στοιχεία των μυθικών τεράτων, απλά κάποιοι μπορούν και τα περιορίζουν, ενώ κάποιοι άλλοι όχι. Μήπως τελικά αυτά τα τέρατα ήταν βαθιά ανθρώπινα, αλλά οι πράξεις τους και οι σκοτεινές τους πλευρές έκαναν τους ανθρώπους εκείνης της εποχής να τα «μυθοποιήσουν» για να τα καταλάβουν; Ποιος ξέρει;
Στις δέκα εφορμούν οι Σουηδοί. Και η εισαγωγή τους είναι για βραβείο. Σκοτάδι, επιβλητική μουσική και κάποια στιγμή ένα τσικ. Για ένα δευτερόλεπτο τα φώτα μας δίνουν τους παίχτες. Και ξανά σκοτάδι. Απίστευτη ζημιά! Οι άνθρωποι είναι σκηνοθετημένοι και εμείς χειροκροτούμε, αναμένοντας το μπάσιμο. Και τι μπάσιμο ήταν αυτό!
Παρέλασαν πολλές ιστορίες. Από τότε που ήταν κοριτσάκι και θυμάται τον εαυτό της στο πατάρι του Φλόκα, να χαζεύει τους συνδαιτημόνες του διπλανού τραπεζιού. Τον Ελύτη, τον Γκάτσο, τον Χατζιδάκι… Να μιλάνε σοβαρά και να αστειεύονται, να θεμελιώνουν και να τσαλακώνονται. Από τότε που της είπαν «απλά» να τραγουδήσει σε ένα demo τραγουδιού και ξαφνικά της είπαν ότι «Α, ναι… Πας Eurovision»! Καλά είχε περάσει με την κοινωνία του Σαρλό.
Ξέρετε κάτι; Έχω παρακολουθήσει πολλές συναυλίες όλα αυτά τα χρόνια. Είναι λίγες αυτές που αφήνουν μια τόσο έντονη εικόνα μέσα μου. Που εναρμονίζεσαι με όλο αυτό που βιώνεις. Που δίνεις και παίρνεις ενέργεια. Η συναυλία του Jack Savoretti αποτελεί μια από αυτές τις περιπτώσεις και αισθάνομαι πραγματικά ευλογημένη που παρακολούθησα όχι μόνο το μουσικό του μεγαλείο αλλά και το ανθρώπινο.
Το ζευγάρι επί σκηνής σε τραβάει κι εσένα μέσα σε αυτή την παρτίδα που παίζει, σε αυτό το τανγκό μίσους και αγάπης, μιας αγάπης που είναι έτοιμη να πέσει σε γκρεμό για χάρη της κοινωνικής ανόδου. Η κυρία Λειβαδάρα συγκλονιστική, κατάφερε να μας κάνει να νιώσουμε και εμείς εγκλωβισμένοι σε έναν γάμο αλλοιωμένο. Ο κύριος Καλφάκης, πιο ώριμος και πιο συνειδητοποιημένος, ο ίδιος φανερά αηδιασμένος με τον Λεωνίδα προς το τέλος, μετά τη συγκλονιστική μεταμόρφωση, φωνάζει της Ελένης «να μην πάρει μαζί της τίποτα από το σπίτι ενός ξεφτίλα».
“Ash Of Eternal Flame”, ένα άλμπουμ που ηχογραφήθηκε στα LoNe και Devasoundz Studios και εμείς δώσαμε το παρών στα Devasoundz, είδαμε από κοντά όλα τα μέλη του συγκροτήματος, αισθανθήκαμε σαν στο σπίτι μας και ακούσαμε την όμορφη Μέταλ ντουζίνα, σημειώνοντας, χτυπώντας το πόδι και κουνώντας το κεφάλι στον ρυθμό.
Κάποια στιγμή η υπέροχη αυτή μουσική συντροφιά «ξεφεύγει». Παίζει «παρωδιακά» ένα μέρος από το αθάνατο “The Good, The Bad And The Ugly” και μπαίνει με τα μπούνια στο “I Like To Move It”… Ορίστε; Ναι, το γνωρίζω ότι ο Zimmer έχει γράψε τη μουσική για το “Madagascar”, αλλά αυτό πάλι… Τα κορίτσια έχουν ήδη αλλάξει κοστούμια, έχει προστεθεί ακόμα μία κυρία στις φωνές και το Ηρώδειο παίρνει φωτιά, με την ορχήστρα να παίζει, τους τραγουδιστές να χορεύουν και… you like to MOVE IT!
Το κείμενο έχει σημεία με εξαιρετικό χιούμορ. Και το τονίζω αυτό. Είναι λεπτό, είναι προσεγμένο, έχει υψηλή αισθητική και πραγματικά το κοινό το αναγνώρισε.
Unfortunately… it sucks big time. Nightwish is dead, long live…?
Βγήκαν γύρω στις δέκα και μισή και ο κόσμος ήταν εκεί. Όλοι ήταν εκεί. Γεμάτη η Τεχνόπολη, με την πρώτη σειρά να υπόσχεται διασκέδαση και πολύ χτύπημα. Και σχετικά άνετη πρόσβαση. Ξέρετε, από το πλάι… Ξεκινούν και το “All Around” δονεί την ατμόσφαιρα και εμάς. Σε κέφια όλοι τους, με τον Αργύρη να απευθύνεται στον κόσμο και να ρωτά αν όλα είναι καλά, αν είναι όλοι εντάξει.
Οι Fallen Arise λαμβάνουν τις θέσεις τους στη σκηνή. Απόψε θα παίξουν για τα δεκαπέντε χρόνια τους στη σκηνή και τα στούντιο. Απόψε θα παίξουν για μας, για κείνους και για όλους όσους πέρασαν από τις τάξεις τους. Η Fiona και ο Βλάσσης συντροφεύουν ο ένας την άλλη φωνητικά και εναλλάσσονται σαν να υποδύονται ρόλους. Παίζουν από κάθε άλμπουμ τους, παίζουν τραγούδια που δεν έχουν ξαναδοκιμάσει LiVE.
Το προπαρασκευασμένο ποπ κορν περιέχει συχνά υψηλό επίπεδο αλατιού ή νατρίου, το οποίο μπορεί να προκαλέσει υψηλή αρτηριακή πίεση και να οδηγήσει σε άλλες επιπλοκές για την υγεία. Επίσης ορισμένες εμπορικές συσκευασίες περιλαμβάνουν πολλή ζάχαρη, ενισχύοντας έτσι την γεύση.
Το “Melodies Of Atonement” είναι ένα άλμπουμ αριστούργημα, που μπορεί να μην προσφέρει την αμεσότητα και την εμπορική απήχηση των προηγούμενων κυκλοφοριών, αλλά σίγουρα θα ικανοποιήσει τους οπαδούς των Leprous και θα παραμείνει ως μία από τις πιο ώριμες και συναισθηματικά φορτισμένες δουλειές τους.
Όλα τα θέματα είναι μέχρι τέσσερα λεπτά σε διάρκεια, έχουν μέσα τους τον σπόρο της φαντασίας και της δημιουργικότητας, θα μπορούσαν άνετα να ντύσουν σχετικό ντοκιμαντέρ και θέτουν από μόνα τους ένα κλίμα ιδιαίτερα ζεστό και εύμορφο. Ακούγονται πολύ άνετα, δίνουν τροφή για σκέψη και πάντα θα αποτελούν αφορμή για κουβέντα. Άραγε πώς θα φάνταζαν αν σε κάποια τμήματά τους φιλοξενούταν μία χορωδία; Τι θα γινόταν τότε;
Οι Gravenoire, με αυτό τον δίσκο, δικαιολογούν τον λόγο για τον οποίο έχουν επιλεχτεί από την Underground Activists και παρουσιάζονται ως μια πολλά υποσχόμενη δύναμη στη σύγχρονη black metal σκηνή. Ο συνδυασμός του παλιού και του νέου θα συναρπάσει τον ακροατή και θα τον κάνει να αναπολήσει τις ένδοξες στιγμές του γαλλικού Black Metal. Όσοι αγαπάτε το παραδοσιακό black metal, αλλά και όσοι αναζητάτε κάτι που αναμιγνύει τις κλασικές επιρροές με σύγχρονα στοιχεία, θα τα βρείτε με το “Devant La Porte Des Étoiles”.
Benediction σημαίνει μπάντα που είναι απόλυτα σεβαστή και που παραμένει σημαντική στον ήχο που αντιπροσωπεύει.
Η ταλαντούχα σολίστ Fernandez Menes Natalia και ο βραβευμένος σολίστ Julian Mackay είναι οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές της υπέροχης αυτής μουσικής ιστορίας. Μιας ιστορίας σκηνοθετημένης σύμφωνα με τις οδηγίες του Alexander Mogilev, πάνω σε συνθέσεις του μοναδικού Smirnov Arsenii, οι οποίες συνδέονται άψογα με τη μουσική καθοδήγηση από τον διάσημο μαέστρο και ιδρυτή της Συμφωνικής ορχήστρας Arman Urazgaliev.
Για το τελείωμα, αυτό που λέγαμε λίγο πιο πάνω… Για το τελείωμα μας επιφυλάσσουν το αμαρτωλό. Ξέρετε, τη Τζούλια. Θέλουν πιανίστα για το εν λόγω. Θέλουν και βιολί. Βρέθηκε πιανίστας. Ο Δημήτρης ανεβαίνει στη σκηνή κα παίζει την εισαγωγή και τα λοιπά της σύνθεσης, ο κόσμος χειροκροτά και μόλις γίναμε μάρτυρες μιας ακόμα θαυμάσιας συναυλίας σε ελληνικό έδαφος. Είστε μεγάλη μπάντα, υπέροχα σκυλιά του Παβλόφ. Είστε πολύ μεγάλη μπάντα.
Μια διπλή παράσταση μας περιμένει, από Παρασκευή έως Δευτέρα, στις οκτώ το βράδυ, στο ΤΗΕΑΤRE OF THE NO, μέχρι τις 16 Σεπτεμβρίου. Η πρώτη παράσταση αφορά το έργο του Jibbe Willems “RESISTANCE IN A TIME OF PEACE”. Το έργο επικεντρώνεται στην έννοια της αντίστασης, όχι σε περιόδους φανερού πολέμου ή καταπίεσης, αλλά σε καιρό ειρήνης – όταν οι γραμμές μεταξύ του σωστού και του λάθους μπορεί να γίνουν θολές και το διακύβευμα της αντίστασης είναι λιγότερο σαφές.
Η σκηνοθεσία του Δημήτρη Καρατζά ήταν προσεγμένη και ισορροπημένη, επιτρέποντας στους ηθοποιούς να αναδείξουν τις ερμηνείες τους χωρίς περιττές υπερβολές. Ο Καρατζάς φρόντισε να δώσει χώρο στο συναισθηματικό βάρος του έργου, με την ένταση να κλιμακώνεται σταδιακά μέχρι την κορύφωση της τραγωδίας. Επίσης, η χρήση του φυσικού χώρου ήταν ιδιαίτερα ευρηματική, με το περιβάλλον του θεάτρου Βράχων να ενισχύει την αίσθηση της μοίρας και της παντοδυναμίας των θεών.
Ο συγκλονιστικός Robert McNamara αφήνεται στον ρόλο του πιθήκου. Γίνεται ορμητικός, γίνεται entertainer, φορά το ανθρώπινο «ρούχο», προσπαθώντας να μας πείσει ότι έγινε άνθρωπος. Κάποιες φορές με χιούμορ και άλλες με βαθιά πίκρα, εξιστορεί όλα όσα τράβηξε στα χέρια των ανθρώπων. Στο πρόσωπό του υπάρχει ακόμα η ουλή της αιχμαλώτισής του, η μία από τις δύο για την ακρίβεια. Προτίθεται να μας δείξει και τη δεύτερη για να πειστούμε.
The “Light ‘Em Up” album is the best Rock album of the decade. They came, they played, they conquered. This superb band is full of energy and I believe that a new era will begin with this album. Just wait and see.
Και μια και μιλάμε για συναυλίες, ΟΛΟ το άλμπουμ φιλοξενείται και LiVE σε αυτό το πακέτο. Οι Blind Guardian είχαν παίξει ολόκληρο το “Somewhere Far Beyond” στο Rock Hard Festival το 2022. Όπως καταλαβαίνετε, πρόκειται για μία πολύ χορταστική κυκλοφορία, συν το γεγονός ότι μπορείτε να ξαναζήσετε το προπέρσινο καλοκαίρι και να θυμηθείτε με αγάπη όλα όσα συνέβησαν εκείνη τη γλυκιά Ιουλιάτικη Πέμπτη.
Το ”Birmingham Lights” είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Tony Mills και στη μπάντα Shy. Ο Ian Parry κρατά τα φωνητικά ηνία και η μουσική είναι μελωδική αλλά και δυναμική. Hard Rock που σε μαγνητίζει. Έχω μπει σε χρονομηχανή σας λέω, δεν εξηγείται. Το συναίσθημα είναι απίστευτο!
Στο “Cradle To The Grave” η Simone συμπράττει με τη χαλύβδινη Alissa White-Gluz και μαζί καλπάζουν στον ρυθμό των 12/8, που κυριαρχεί στην εισαγωγή και τα ρεφρέν. Για μια στιγμή πήγα να ψάξω ποιος κάνει καφρωνητικά στο τραγούδι αυτό, το σκέφτηκα για τρία – τέσσερα δευτερόλεπτα και χαμογέλασα γεμάτος ενοχή. Και οι δύο κυρίες είναι απίστευτες στα καθαρά τους και χαζεύουν με το ντουέτο τους.
«Η ώρα του γερακιού». Προφανώς πρόκειται για ένα κλασσικά αποτυχημένο και πατατοειδές «ελληνικό» βάφτισμα και μία από τις πιο μούφες προσπάθειες να αποδοθεί η ιστορία της ταινίας με έναν τίτλο. Δεν μάσησα όμως ούτε με αυτό. Εδώ οι Ρώσοι πάνε να εισβάλουν σε μία χώρα που δεν έχει γίνει ποτέ πόλεμος στο εσωτερικό της, εκτός από τον εμφύλιο, αυτά θα προσέξουμε τώρα;
This 33rd edition of Wacken saw a new arrival concept as access passes were issued in advance per car per day, so the number of arrivals was distributed over a period of four days. This proved to minimize traffic jams as well as long waiting times. Along with the access pass, there were three different routes to get to the campgrounds, chosen and assigned in advance. All you had to do was follow the signs of your designated route posted on the highway (Hat of the Witch, Book of Spells or Key of Secrets). Besides the actual highway signs being rather small, the new concept worked flawlessly.
Οι κιθάρες παίρνουν αμπάριζα στα σόλο και καρακοπανάνε τον ακροατή. Το ρεφρέν πρέπει να είναι από τα πιο μελωδικά που έχουν γράψει ποτέ τα παιδιά και κολλάει στο αυτί και το μυαλό. Λέμε ψέματα και ο κόσμος μας υποχωρεί. Η αυτοκρατορία του ψεύδους είναι ο τρόπος και το μέσον. Και αυτό απασχολεί τους υγιώς σκεπτόμενους.
Το ”King Of Errors” φιλοξενείται στον δίσκο “Hymns For The Broken”, ένα άλμπουμ που κυκλοφόρησε το 2014. Παρέα με το “The Awakening”, την εισαγωγή με την απαγγελία και τις ερωταποκρίσεις, που αποδίδονται με τον καλύτερο τρόπο χάρη στην υπέροχα καταθλιπτική και θολή χροιά του Tom Englund, αποτελεί θέ(α)μα για συζήτηση από μόνο του. H συνέχεια είναι καταιγιστική. Ένα μεγαλειώδες θέμα παίζεται από τις κιθάρες, ενώ τα υπόλοιπα όργανα συνοδεύουν και δημιουργούν ΤΗΝ κορύφωση, όταν οι κιθάρες μένουν κάποια στιγμή μόνες τους και το riff ακούγεται σαν η απόλυτη μουσική δήλωση των Σκανδιναβών.
Η ενέργεια σε αυτό το άλμπουμ είναι κάτι που σε «πετυχαίνει», είτε είσαι οπαδός των Mr. Big είτε όχι. Το συγκρότημα ακούγεται τόσο δεμένο όσο ποτέ, με την προσθήκη του ντράμερ Nick D’Virgilio, φημισμένου στους prog κύκλους για τη δουλειά του με τους Spock’s Beard, Big Big Train και – εν συντομία – Genesis, όταν επελέγη (μαζί με τον Nir Zidkyahu) να παίξει στον τελευταίο δίσκο τους (…Calling All Stations…). Μαζί με τον Paul Gilbert και τον Billy Sheehan, τους βιρτουόζους των Mr. Big στην κιθάρα και το μπάσο, ο D’Virgilio παίζει με όλη τη δύναμη και τη φινέτσα του αρχικού ντράμερ του συγκροτήματος, του αείμνηστου, του σπουδαίου Pat Torpey. Και αν η φωνή του Μάρτιν έχει μεγαλώσει κάπως μετά από τόσα χρόνια, εξακολουθεί να είναι πλούσια στις ψηλές νότες και δυνατή.
Χωρίς ανάσα εισβάλει το “My Insane”, για το οποίο μάλιστα έχει γυριστεί και βίντεο. Γκρουβάτο, μπακλαβαδωτό στις κιθάρες, με καρφώτο το rhythm section και ένα ρεφρέν που μπαίνει από νότα που κανείς δεν περίμενε. Οι δίκασες λυσσομανούν στο κουπλέ και αφήνονται στο ρεφρέν, για να πάει όλο το μοτίβο σε πιο αργό beatάρισμα και σόλο θεματικά. Και ακούστε πώς μπλέκουν οι φωνές πριν το τελευταίο ρεφρέν! Ιδέα που θα αρέσει σε πολύ κόσμο.
Προλαβαίνω να γράψω για την Ελένη, τον Στέλιο, τον Αποστόλη και τα υπόλοιπα παιδιά που βρίσκονται μια στο τόσο σε μια ταβέρνα στον Άγιο Νικόλαο Σαλαμίνας και παίρνουν μαζί τους τις κιθάρες τους και το κέφι τους και αφού τσακωθούν με μεζέδες και ρακόμελα, αρχίζουν να παίζουν από Παπάζογλου μέχρι Maiden, αποσπώντας το ειλικρινές χειροκρότημα των υπολοίπων πελατών.
Δεν γνωρίζω φυσικά αν υπάρχει κάποιο drumkit στην κατοχή του, το οποίο να κοστίζει σήμερα μια περιουσία και μάλιστα αμύθητη, όπως η φοβερή και τρομερή Ferrari GTO, την οποία είχε αγοράσει το 1977, από το μερίδιό του από τις πωλήσεις του “Dark Side Of The Moon”. Είχε πληρώσει τότε τριάντα επτά χιλιάδες δολάρια. Αστρονομικό το νούμερο, ο Nick Mason το είχε δει το όνειρο όμως. Τριάντα εννέα «κόπιες» όλες κι όλες κυκλοφόρησε στην αγορά το συγκεκριμένο μοντέλο τότε, με την κάθε μία από αυτές να κοστίζει σαράντα εκατομμύρια δολάρια σήμερα.
Vengeance is mine και προχωράμε στο παρασύνθημα. Το “The End Justifies” ξεκινάει με ντραμιστικό μπάσιμο έξι δευτερολέπτων και τρέχει όπως προβλέπουν οι Power Metal κανονισμοί. Η φωνή του Cans είναι μελωδική, χαρακτηριστική, είναι εγγύηση εδώ και τριάντα χρόνια, οδηγεί με άνεση και οι συνθέσεις του ιδρυτή και mastermind Oscar Dronjak και της ομαδάρας, αποδίδονται με τον πλέον εξαιρετικό τρόπο.
The “Teenage Rebel” album of Nestor is your 2024 summer soundtrack. One of the best albums of the year. Deeply emotional, full of yesterday’s melodic music notes and a thunder that will sweep you off your feet.
Το κοινό ετερόκλητο και από διάφορα σημεία της μεγάλης γαλάζιας σφαίρας. Από την Καστοριά και από το εξωτερικό, άνθρωποι που διάβασαν για την εκδήλωση και ήλθαν να περάσουν καλά. Και πέρασαν, είμαι σίγουρος. Ο Walter, που ανέβηκε και μίλησε για τα καλά της χώρας μας, για τα όχι-και-τόσο-καλά της χώρας μας, για τις Ελληνίδες και τους Έλληνες. Και έβγαλε μπόλικο γέλιο. Ο Τάσος, που τον έχω δει και σε ελληνικό stand up, ήταν επίσης εξαίρετος, με τις αναφορές τους στους straight looking gay συνανθρώπους μας και τις αντιδράσεις των άλλων για ό,τι τους φαίνεται κάπως στριφνό στην κατάποση…
Ο μεγαλόκοσμος του Δούκα είναι ένα σύμπαν από μόνο του. Το οποίο σύμπαν άγεται και φέρεται από τις διαθέσεις των πρωταγωνιστών του. Είναι σκληρό το καλοκαίρι, είναι ανήλεοι οι χειμώνες, τα φανταχτερά και τα λαμπρά είναι κατ’ ουσίαν πρόχειρα φτιασίδια για να κρύψουν τις δυσπλασίες εκείνων που αποφασίζουν και ήρωες εδώ δεν υπάρχουν. Μόνο το βουβό κλάμα όσων έχουν χάσει όλα όσα έχουν δημιουργήσει.
Το είχα γράψει τότε, όταν είχε βγει το βίντεο και το επαναφέρω με μεγάλη μου χαρά, εντελώς αφιερωμένο σε όσες και όσους έσταξαν χολή για τον Dickinson και εκεί που έφτυναν έσπευσαν να γλύψουν, με περισσή ευχαρίστηση. Φευ!
Είμαστε πλέον μάρτυρες μίας μουσικής πρότασης, που ακούει στο όνομα Κινηματογραφικό Επικό Μελωδικό Μέταλ. Μακάρι να γινόταν αυτός ο δίσκος ταινία.
Η κυρία Κουνελάκη σερβίρει ένα βιβλίο για γυναίκες, το οποίο όμως καλό θα είναι να διαβαστεί από όλους μας. Γράφει για μία γυναίκα που είναι όμορφη, που είναι καλό παιδί, που δουλεύει, που αγαπά και επιθυμεί να αγαπηθεί, που έχει την οικογένεια σαν πλάνο της και που είναι εντελώς μα εντελώς ανασφαλής. Αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο, το κείμενό της είναι καλογραμμένο…
Παρέλασαν πολλά τραγούδια από μεγάλο ρεπερτόριό της. Παρέλασαν πολλές ιστορίες. Από τότε που ήταν κοριτσάκι και θυμάται τον εαυτό της στο πατάρι του Φλόκα, να χαζεύει τους συνδαιτημόνες του διπλανού τραπεζιού. Τον Ελύτη, τον Γκάτσο, τον Χατζιδάκι… Να μιλάνε σοβαρά και να αστειεύονται, να θεμελιώνουν και να τσαλακώνονται. Από τότε που της είπαν «απλά» να τραγουδήσει σε ένα demo τραγουδιού και ξαφνικά της είπαν ότι «Α, ναι… Πας Eurovision»! Καλά είχε περάσει με την κοινωνία του Σαρλό. Ήταν κι αλλιώς τότε. Με πραγματικούς μουσικούς. Με βασικό άξονα το ίδιο το τραγούδι.
Το πρωτοποριακό σκηνικό της Μικαέλας Λιακατά δεσπόζει στον χώρο και δίνει έναν αέρα αίγλης και μεγαλοπρέπειας, ενώ παράλληλα λειτουργεί σαν μέσο εστίασης φωτισμού και βίντεο, καθώς ενσωματώνει όλα τα τεχνολογικά μέσα της παράστασης. Τα κοστούμια της Βασιλικής Σύρμα διαπερνούν τον χρόνο και φαντάζουν ταυτόχρονα σύγχρονα και εποχής, δίνοντας ένα ξεχωριστό αέρα και θεατρική υφή στις προσεγμένες κινήσεις των ηθοποιών, υπό την κινησιολογική καθοδήγηση της Πατρίσιας Απέργη και τη μουσική του Σταύρου Γασπαράτου.
“The Oath”, “Sign Of The Hammer” και στα καπάκια “Thor (The Powerhead)” και φτάνουμε σε σημείο που ο Marc Lopes βγάζει το κινητό του, ώστε να απαθανατίσει όλο αυτό που γίνεται, μην πιστεύοντας ούτε ο ίδιος αυτό που βλέπει. Μιλάμε για μακελειό, ενώ ο Ross δεν μπορεί να κρύψει τα χαμογελά του βλέποντας όλη τούτη την κατάσταση.