H σκηνοθεσία του ευφυέστατου κυρίου Γιώργη Κοντοπόδη βοήθησε στο να φανεί το τάλαντο των πέντε ηθοποιών, αφήνοντάς τους να παίξουν με το κείμενο και να κοιτάξουν «λίγο πιο κει», βάζοντας τις δικές τους πινελιές. Ακόμα και παίζοντας με το κοινό, όπως στην υπέροχη σκηνή με το σβήσιμο της τούρτας γενεθλίων.

Ακόμα τολμώ να πω ότι δεν έχω ηρεμήσει από τη συγκλονιστική παράσταση που παρακολούθησα. Περπατάω και σκέφτομαι σκηνές, λόγια και ειλικρινά απορώ με την κατάντια της ανθρωπότητας, που δεν βλέπει ή δεν θέλει να δει την αυτοκαταστροφικότητά της.

Αναμφισβήτητα, η Χρύσα αποτελεί μία μοναδική παρουσία στον χώρο της ελληνικής σκηνής, που με το χιούμορ και την αυθεντικότητά της καταφέρνει να συνδέεται άμεσα με το κοινό της.

Οι δύο παρουσιαστές, ο κύριος Hλίας Βογιατζηδάκης και η κυρία Νατάσα Παπανδρέου – η οποία υπογράφει τη σκηνοθεσία και η οποία είχε την ιδέα να γίνει όλο αυτό παράσταση – έχουν ποτίσει και εμποτιστεί από τους χαρακτήρες που ενσαρκώνουν.

Ένα πανέμορφο σκηνικό μας περίμενε στο θέατρο Αλκμήνη. Με το που κάθεσαι στη θέση σου και αντικρύζεις τη σκηνή… Όχι απλά εντυπωσιάζεσαι… Μένεις με το στόμα ανοιχτό.

Οι τρεις ηθοποιοί επί σκηνής, οι κυρίες Μαρία Κωνσταντά και Ευσταθία Λαγιόκαπα και ο κύριος Αντώνης Χρήστου, εναλλάσσονται, διαδρούν και οριοθετούν ένα γενόμενο γεμάτο δράση, απόλυτα κατανοητό και με μία εντυπωσιακή καμπή στην πλοκή του.

Η Άννα Ανδριανού ενσαρκώνει τη Λένι Ρίφενσταλ με μία εξαιρετική ερμηνεία, αποδίδοντας την αμφιλεγόμενη αυτή προσωπικότητα με βάθος και ένταση. Ο Βασίλης Αφεντούλης, στον ρόλο του συνεντευκτή, είναι ο ιδανικός αντίποδας, μεταφέροντας τη σύγκρουση και την αμφιβολία που προκαλεί η παρουσία της Ρίφενσταλ.

Μια εξαιρετική παράσταση, για την οποία όλοι οι συντελεστές συνέβαλαν με τον δικό τους μοναδικό τρόπο, με αποκορύφωμα την άψογη ερμηνεία του Δημήτρη Αϊβαλιώτη, ο οποίος μας επικοινώνησε με απόλυτο σεβασμό την αλήθεια του Κώστα και του κάθε Κώστα του “περιθωρίου”.

Η κυρία Κηλαηδόνη μας ταξιδεύει στις εποχές του εμφυλίου, λίγο πριν τη χούντα, μας ταξιδεύει στα χρόνια της χούντας και μας δείχνει πως το κακό που κάνουν οι άνθρωποι θα ζει για πάντα. Η τεχνική της είναι ανυπέρβλητη, το βλέμμα της και η άρθρωσή της για σεμινάριο.

Ο Πάνος Κωνσταντέλης ήταν εξαιρετικός. Στον ρόλο του γιου γίνεται μαινόμενος ταύρος, στήνει έναν χαρακτήρα απίστευτα βίαιο, ένα απάνθρωπο τέρας που σε σαστίζει. Σκέφτεσαι… πώς γίνεται τούτος εδώ να είναι τόσο δογματικός; Πώς γίνεται να μην βλέπει πώς έχει καταντήσει; Και όμως, δυστυχώς, γίνεται.

Το μονόπρακτο έργο συνδυάζει φιλοσοφία, πολιτική δήλωση, σουρεαλιστική λογοτεχνία και προσωπικό ημερολόγιο. Εξερευνά τις μνήμες και το ελεύθερο πνεύμα της ηρωίδας, παρά τις προσπάθειες να της επιβληθεί καταστολή. Η ερμηνεία απαιτεί υψηλό βαθμό τεχνικής, καθώς η ηθοποιός καλείται να εναλλάσσει πρόσωπα, σκηνές και συναισθηματικές καταστάσεις, ενώ τα ιντερμέδια προσθέτουν σουρεαλιστικά σχόλια για την πλοκή.

Παρακολουθήσαμε μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ηθογραφία, με ένα κείμενο που έθιγε και θίγει τα πάντα γύρω από τον κόσμο μας. Με ορμητήριο τους παράλληλους βίους των δύο κοριτσιών, με ένα νοητό viewmaster, περνάμε τις εποχές, συναντάμε τις δύο ηρωίδες σε διάφορες ηλικίες και καταστάσεις και γινόμαστε κοινωνοί των πορειών τους και των αποριών τους. Ο έρωτας, η αγάπη, η δέσμευση, η καριέρα, η επιλογή, η μητρότητα, η τάση για διαφυγή και κάθε είδους φυγή.

“Η Υψοφοβία ενός Κομπάρσου” είναι μια ενδιαφέρουσα και συναισθηματική εξερεύνηση της ανθρώπινης ψυχής. Η ερμηνεία είναι έντονη και γεμάτη συναίσθημα, ενώ το κείμενο συνδυάζει έξυπνα κωμικά και δραματικά στοιχεία, κρατώντας το κοινό σε αγωνία.

Στις τρεις περίπου ώρες που κρατά αυτό το ανυπέρβλητο θέαμα, μπορείς να αναρωτηθείς για το μεγαλείο του ανθρώπινου τάλαντου και για το πώς μια ιστορία μπορεί να απογειωθεί χάρη στη δημιουργική μεγαλοσύνη των συντελεστών.

Η θεατρική παράσταση που παρακολουθήσαμε, χαρακτηρίζεται από τον απέραντο θαυμασμό του σκηνοθέτη, του κυρίου Κώστα Νταλιάνη (υπογράφει και τη διασκευή), προς τον δημιουργό και την άριστη προετοιμασία και απόδοση των ηθοποιών, οι οποίοι κινήθηκαν χειρουργικά, αλλά και με χάρη. Οι οποίοι πήραν το κείμενο, το έκαναν δικό τους και κάπως έτσι μας εντυπωσίασαν.

Στο έργο «Εννιά», ο συγγραφέας Δημήτρης Τσεκούρας βαδίζει ανάμεσα σε δύο κόσμους. Τον πραγματικό και τον φανταστικό. Ανάμεσα σε δύο καταστάσεις, τη ζωή και τον θάνατο. Κάπου εκεί οι ηρωΐδες του έργου, θα προσπαθήσουν να λύσουν το μυστήριο με το νούμερο εννιά.

Το βραβευμένο κείμενο του κυρίου Κώστα Λεϊμονή, ένα πραγματικό αριστούργημα, μετατρέπει σε μαγική θεατρική παράσταση η απίστευτα πολυπράγμων και αγγελικά δαιμόνια Κωνσταντίνα Νικολαΐδη. Η κυρία Νικολαΐδη διάβασε κάποια στιγμή ένα απόσπασμα του κειμένου και συγκλονίστηκε. Και αμέσως άρχισε να σκέφτεται πώς θα μπορούσε όλο αυτό να το μεταφέρει σε μια θεατρική αίθουσα. Όχι απλά το κατάφερε… Το απογείωσε!

Η Παντελίδου διαχειρίζεται το απαιτητικό κείμενο με αφοπλιστική ειλικρίνεια και χιούμορ, αποδεικνύοντας τη δεξιοτεχνία της ως ηθοποιού. Χρησιμοποιεί όλα τα εκφραστικά της μέσα – φωνή, σώμα και πρόσωπο – διατηρώντας τον ρυθμό της παράστασης και κρατώντας το κοινό συναισθηματικά παρόν

Η  παράσταση είναι ένας καταπέλτης. Ένας ύμνος για τη γυναίκα, μια αφύπνιση και ένας στόχος να καταφέρουμε να κάνουμε πια τα αυτονόητα. Σεβασμός παντού και σε όλα, σε αυτή την πλάση. Τέρμα οι ιδιοκτησίες κάθε είδους και τα μικρόμυαλα ανθρωπόμορφα τέρατα.

Η κυρία Μαρία Ναυπλιώτου… Η Τζουλιάνα… Γνωρίζουμε ότι αυτή η θεόρατη ηθοποιός αλλάζει ακόμα και τη χροιά της φωνής της, για να ενσαρκώσει όπως θέλει, αλλά εδώ μιλάμε για ένα δυναμό που ξεφεύγει από τις συνήθεις νόρμες ερμηνείας και πάει το πράγμα πολλά επίπεδα μακριά και υψηλότερα.

Ο Νικόλας Μπράβος, αυτό το πολυτάλαντο αγόρι, μας εντυπωσίασε με τη φωνή του. Γλυκιά, μελωδική, πλήρως εναρμονισμένη με τον ρόλο του Ιβάν. Έγινε οικείος, ακούμπησε δίπλα μας όλες τις ατέλειες του χαρακτήρα του με χάρη και περίσσιο συναίσθημα. Χαθήκαμε στα λόγια του, εμβαθύναμε και – μην σας πω – ταυτιστήκαμε κιόλας μαζί του σε αρκετές στροφές του ήρωά του.

Έχοντας στο πλάι παρτιτούρες, έτσι ώστε να είναι βέβαιοι πως τίποτα δεν θα χαθεί στη «μετάφραση», οι τρεις μουσικοί, μέσα από την πλήρη και κατ’ ουσίαν τετραδιάστατη σκηνοθεσία – όπου χρόνος, βάλτε μουσική – της κυρίας Κατερίνας Γεωργουδάκη, μας ψυχαγώγησαν με ένα θέαμα που είχε να κάνει με την παράδοση, με τη λατρεία τους για την τέχνη τους, με το πώς οι νότες υποκαθιστούν λέξεις και φράσεις, με το πώς λέξεις και φράσεις γίνονται οι καλύτεροι οδηγοί και συνοδοιπόροι των νοτών.

Η καταπληκτική ερμηνεία του ταξιδιού αυτού, αποδίδεται από τους ηθοποιούς Ιωάννα Πηλίχου και Στέλιο Πετράκη. Ήταν συναρπαστικό το πώς οι δύο καλλιτέχνες κατάφεραν να προκαλέσουν τόσα ανάμικτα και έντονα συναισθήματα στο κοινό τους.

Ο σκηνοθέτης της παράστασης, ο κύριος Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, κατάφερε να μετατρέψει όλους εμάς σε ενοίκους της πολυκατοικίας, στην οποία ζει το ζευγάρι και επισκέπτεται ο βιβλιοπώλης. Η πλευρά προς τους θεατές είναι κατ’ ουσίαν ο τοίχος από διαφανές υλικό, που μας επιτρέπει να βλέπουμε και να ακούμε ό,τι συμβαίνει στο δωμάτιο εκείνο. Καθαρό δείγμα της οξύνοιας ενός θεατρανθρώπου που γνωρίζει επακριβώς πώς να αποδώσει ένα κείμενο όπως πρέπει.

Αυτή η παραγωγή δεν είναι απλώς ένα θέαμα. Είναι μια εμπειρία που σου επιτρέπει να ξαναζήσεις τη μαγεία και το βάθος του Μικρού Πρίγκιπα, μέσα από την τέχνη του Θεάτρου Κούκλας. Είναι μια παράσταση που γεφυρώνει τις γενιές και φωτίζει την ψυχή, υπενθυμίζοντάς μας ότι: “Μόνο με την καρδιά βλέπεις καθαρά”.

Καταπληκτικό κείμενο από τη θεόρατη προσωπικότητα, που άκουγε στο όνομα Βάτσλαβ Χάβελ (συγγραφέας και πολιτικός, πρόεδρος της Τσεχοσλοβακίας και μετά της Τσεχίας), το οποίο θίγει τα πάντα στο σήμερα και ιδίως όλα όσα συμβαίνουν παγκοσμίως, αλλά και όσα συμβαίνουν και στις δύο Κολομβίες του πλανήτη.

“Τι είναι ο άνθρωπος;” είναι το ερώτημα που τίθεται διαρκώς από το ίδιο το κείμενο. Ένα γενικό ερώτημα, στο οποίο αναγκάζεσαι να διαχωρίσεις το καλό από το κακό, το ηθικό από το ανήθικο, το πάθος από την παραφροσύνη.

Οι δύο ηθοποιοί ενσαρκώνουν το όραμα των δημιουργών. Παίζουν βάσει κειμένου και βάσει ψυχισμού. Είμαι βέβαιος πως για όση ώρα παίζουν, έχουν την πεποίθηση πως είναι οι μοναδικοί άνθρωποι που βρίσκονται πάνω στον πλανήτη.

Οι λιλιπούτειοι θεατές την καταβρήκαν! Μπορούσαν να συμμετάσχουν στην παράσταση, μιλώντας και φωνάζοντας, προσπαθώντας να βοηθήσουν το κοριτσάκι και το σαλιγκαράκι να βρουν το ένα το άλλο και να βιώσουν τη μαγεία των Χριστουγέννων.

Το απόλυτο έργο με τη dream team της χρονιάς σας περιμένει στο Δημοτικό θέατρο Πειραιά και στη σκηνή Ωμέγα. Ένα έργο που συγκινεί, διασκεδάζει και προσκαλεί το κοινό να σκεφτεί τη δική του σχέση με τα όνειρα και τη φυγή. Είναι μια παράσταση που δεν πρέπει να χάσετε!

Η κυρία Ούστα στον ρόλο της κόρης, της συζύγου, της γυναίκας σε ξένη γη, είναι αληθινή, είναι πειστική, είναι γνήσια. Μιλά χαμηλά, ανεβάζει ένταση και συχνότητες, κινείται συνεχώς και πάντα κάτι κάνει. Εξαιρετική κινησιολογία, ωραία άρθρωση και πάθος και ενθουσιασμός από τη γλυκύτατη ηθοποιό, η οποία δείχνει ότι μπορεί να σταθεί με άνεση και να πάρει ένα έργο ολόκληρο επάνω της, χωρίς να φανεί καθόλου στο κοινό.

Πέρασα ένα πολύ ξεχωριστό απόγευμα. Απόλαυσα μία παράσταση με πεντακάθαρη αρχή και ακόμα πιο καθαρή μέση, το τέλος ήταν σε τέλεια συνάρτηση με το ύφος του έργου, απόλαυσα μία παράσταση σε ένα υπέροχο σκηνικό (τα εύσημα στην κυρία Χρύσα Δαπόντε, η οποία έχει επιμεληθεί και τα κοστούμια) και το ηθικό δίδαγμα κατέλαβε την αίθουσα και εμάς. Be yourself, no matter what they say… Εξαιρετική δουλειά, την προτείνω ανεπιφύλακτα. Μακάρι να πάει πολλές σεζόν.

Η απόδοση-σκηνοθεσία του έργου από την Αναστασία Παπαστάθη, που παρουσιάζεται στο Θέατρο Radar από τις 8 Νοεμβρίου, φέρνει στο προσκήνιο τη σκοτεινή ατμόσφαιρα της εποχής, ενώ οι εξαιρετικές ερμηνείες των ηθοποιών ζωντανεύουν τις τραγικές φιγούρες του Ίψεν. Τα σκηνικά και τα κοστούμια συμβάλλουν στην απόδοση της αίσθησης της ασφυξίας και της κοινωνικής καταπίεσης, ενώ το κοινό ταξιδεύει σε μια εποχή όπου το άτομο καταπιέζεται και αναγκάζεται να κρύβει τα πραγματικά του συναισθήματα και τις επιθυμίες του.

Το “Διπλό Νομοσχέδιο” των Blink Mike και Δημήτρη Χριστοδούλου στο Foka Negra, είναι μια απολαυστική εμπειρία για κάθε λάτρη του stand-up comedy. Ο χώρος, ζεστός και οικείος, είναι ιδανικός για την εγγύτητα που απαιτεί αυτό το είδος, επιτρέποντας στους θεατές να συνδεθούν άμεσα με τους κωμικούς και την ενέργεια της παράστασης.

Το θρυλικό κείμενο της Shirley Jackson φρόντισε με περισσή επιμέλεια η κυρία Ανδρονίκη Αβδελιώτη, η οποία υπογράφει και τη σκηνοθεσία του έργου. Η ίδια θέλησε να κάνει κινηματογραφικό το μοτίβο και το κατάφερε με πολύ εντυπωσιακό τρόπο. Η αρχική σκηνή – πιο πολύ σεκάνς τη λες – με τον «επισκέπτη» έξω από την πόρτα του μεγάρου, σε στυλ “Enter at your own risk”, είναι απίστευτη! Θέλω να βγάλω φωτογραφία αυτή ακριβώς τη στιγμή και να την κάνω αφίσα σε μέγεθος Maiden backdrop.

Ο Νίκος Ιωαννίδης γίνεται για τις ανάγκες της παράστασης ο Δημήτρης Τσαφέντας. Πίσω από κάγκελα και μέσα από έναν αφοπλιστικά τέλειο μονόλογο, καταφέρνει να μας αφυπνίσει. Στα εβδομήντα και κάτι λεπτά που διαρκεί η παράσταση, καταπονείται, ενσαρκώνοντας τρισδιάστατα τον ήρωά του. Κάποιες στιγμές καταφέρνει να μεταφέρει τη φρίκη της φυλακής τόσο ζωντανά, που νοιώθεις τη ραχοκοκαλιά σου να τεντώνει.

Οι έξι ταλαντούχοι ηθοποιοί, Τζωρτζίνα Λιώση, Νάνσυ Μπούκλη, Άγγελος-Προκόπιος Νεράντζης, Νίκη Σκιαδαρέση, Όλγα Σκιαδαρέση, Λύδια Τζανουδάκη, θα αποτελέσουν το πιο ωραίο παρεάκι για μια διαφορετική παραμονή Πρωτοχρονιάς. Με υπέροχο παίξιμο όλοι τους, θα σε κάνουν μέρος της παρέας τους. Πραγματικά απολαυστικοί και γεμάτοι ενέργεια, δημιουργούν την αίσθηση ότι είναι πράγματι μια παρέα αληθινή.

Η σκηνοθέτις Βάνα Πεφάνη, που έχει επιμεληθεί και τη δραματουργική επεξεργασία στο κείμενο του Αλεξέι Αρμπούζωφ, τολμά και πετυχαίνει τη γεφύρωση του «χάσματος» ηθοποιών και θεατών. Η σκηνοθεσία της αφήνει τον θεατή να χωθεί πολύ βαθιά σε ό,τι βλέπει, να ταυτιστεί, να βιώσει αλλά και να σκεφτεί τη δική του ζωή μέσα από τους δυο ήρωες. Τα σκηνικά και τα κοστούμια του Γιώργου Λυντζέρη είναι εξαιρετικά. «Κουμπώνουν» τέλεια σε όλα όσα διαδραματίζονται με στυλ και προσγειωμένη φόρμα, ώστε να αναβλύσει η παράσταση τα μηνύματα του έργου.

Η ερμηνεία της Μαρίας Μαλταμπέ δεν είναι απλώς αποτύπωση της υποκριτικής της δεινότητας· είναι μια συναισθηματική συμφωνία που ερμηνεύεται με απόλυτη δεξιοτεχνία και ειλικρίνεια. Είναι η φωνή μιας γυναίκας που αρνείται να σιγήσει, ακόμα και όταν βρίσκεται μόνη της.

Αυτό που είναι εκπληκτικό είναι ότι τα παιδιά μπορούν να μας κάνουν να αισθανόμαστε τόσο μικροί μπροστά στο ταλέντο τους, μπροστά στην ευρηματικότητά τους, μπροστά σε όλη αυτή την υπέροχη διάθεση να μας ταξιδέψουν. Είναι η πρωταγωνίστρια που είχαμε τη χαρά να δούμε στην πρεμιέρα και ειλικρινά δεν μπορώ να φανταστώ άλλο παιδί σε αυτό το ρόλο.

Ο Βουρνάς σκηνοθετεί με γνώμονα ένα πανέξυπνο κείμενο και μία ανατροπή, η οποία λειτουργεί όχι ως κάθαρση αλλά ως σημείο αναφοράς. Στην ουσία, το τελείωμα της παράστασης αφήνει τους πρωταγωνιστές κάπου στον χωροχρόνο, χωρίς να προτίθεται να εστιάσει στις ζωές τους μετά. Η σκηνοθεσία είναι κατ’ ουσίαν μία αφήγηση μέσω των δύο χαρακτήρων, οι οποίοι βρέθηκαν, ήλθαν πολύ κοντά και κανείς δεν ξέρει αν θα ξανανταμώσουν. Φυσικά, για κάθε τέτοια περίπτωση, υπάρχει και το «σίκουελ» και σ’ αυτά ο σκηνοθέτης είναι μάστορας.

Το “Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην” είναι κάτι παραπάνω από μια θεατρική εμπειρία. Είναι μια υπενθύμιση της σημασίας της ανθρώπινης επικοινωνίας. Το έργο μας καλεί να αναλογιστούμε πώς οι προκαταλήψεις και οι φόβοι μας μπορούν να μας κρατήσουν πίσω, ενώ παράλληλα μας δείχνει τη δύναμη της συγχώρεσης και της αποδοχής.

φορά που τα φώτα σβήνουν και ανάβουν αμέσως, μεταμορφώνονται και μεταφέρονται σε μία άλλη στιγμή της ζωής των ηρώων.

Παρατηρώντας τη δράση, διαπιστώνω δύο πράγματα. Πρώτα απ’ όλα, το ότι το έργο εστιάζει σε θεμελιώδεις αξίες, όπως η φιλία, η αλληλεγγύη, η αγάπη, η φροντίδα… Και δεύτερο, το ότι η ίδια η παράσταση ζητά από το κοινό της να είναι ενεργό, καθόλη τη διάρκειά της. Ένα εξαιρετικό κείμενο, το οποίο αποδίδεται επίσης εξαιρετικά, από δύο ηθοποιούς που πραγματικά αγαπούν αυτό που κάνουν.

Η παιδική παράσταση “Συρανό” στο θέατρο Χώρα είναι μια πραγματική γιορτή της φαντασίας και της θεατρικής τέχνης, που καταφέρνει να μιλήσει στις καρδιές μικρών και μεγάλων θεατών. Η Ελένη Βλάχου, με τη σκηνοθετική της δεξιοτεχνία, προσφέρει μια εξαιρετική διασκευή του κλασικού έργου, γεμάτη χιούμορ, συγκίνηση και δημιουργικότητα.

Dear syntelestes of this parastasi…

Εδώ έχουμε να κάνουμε με την άριστη διδασκαλία, το τάλαντο και τη σκληρή δουλειά. Ο κύριος Κωνσταντίνος Μάρκελλος, ο οποίος υπογράφει κείμενο και σκηνοθεσία, φρόντισε να «ραντίσει» στους πρωταγωνιστές του την αστρόσκονη του ηθοποιού μέσα από ένα κοστούμι «απλού» ανθρώπου. Οι τρεις τους δεν ερμηνεύουν, δεν παίζουν. «Βρίσκονται» σε έναν χώρο και ζουν τις ζωές που τους εμπιστεύτηκε ο δημιουργός. Μία «έκδοση» θεάτρου που μας βρίσκει απόλυτα εντυπωσιασμένους.

Η ένταξη μουσικοχορευτικών στοιχείων απέδωσαν με καλλιτεχνικό τρόπο τη σημασία της ομαδικότητας και της συλλογικής θεραπείας. Το κοινό έγινε μάρτυρας μιας δυναμικής που προσομοίαζε μια ομαδική συνεδρία, όπου κάθε άτομο μπορούσε να βρει τη θέση του και να αισθανθεί μέρος ενός ευρύτερου συνόλου. Κανείς δεν είναι πραγματικά μόνος.

Η παράσταση που παρακολουθήσαμε στο θέατρο Μπέλλος είναι καθηλωτική. Οι δύο ηθοποιοί λειτουργούν ως μονάδα. Τα χάνεις με την αμεσότητα που τους διακρίνει. Έρχονται τόσο κοντά και οι δύο στον ρόλο, ο καθένας με τη δική του δυναμική.

Η κυρία Μπουριώτη όργωσε την αίθουσα. Κάθισε, ανασηκώθηκε, ξαπλώθηκε, περπάτησε και στηρίχτηκε και έκανε τη μία ώρα αφήγησης να μοιάζει πεντάλεπτο. Αφήνω στην άκρη την εκνευριστική ομορφιά της και εστιάζω στην αψεγάδιαστη ερμηνεία της και στο γλυκύτατο ύφος, κατά τη διάρκεια της υπόκλισης, εκεί που έδειξε πόσο συγκινημένη ήταν και πόσο αγάπησε την αντίδραση του κοινού.

Ο Γιώργος Κιμούλης, με την εμπειρία και το ταλέντο του, αποδίδει τον Τόμπι ως έναν ευάλωτο, αλλά περήφανο άνδρα, που παλεύει με το παρελθόν του. Η Κατερίνα Θεοχάρη φέρνει στη Λίζα μια αυθεντικότητα και έναν αφοπλιστικό συναισθηματισμό, ενώ ο Βασίλης Γιακουμάρος δίνει στον Μάικλ μια σκληράδα που ενισχύει τη σύγκρουση.

Ένα έργο για τη ζωή, τη μετάβαση και την αποδοχή. Οι «Λύκαινες» είναι μια παράσταση που θίγει καίρια ζητήματα. Την αναμέτρηση με το παρελθόν, τις δυναμικές της οικογένειας, τη διαφορετικότητα. Μέσα από το χιούμορ, τη συγκίνηση και τις έντονες αντιθέσεις, το έργο προσφέρει μια βαθιά ανθρώπινη εμπειρία.

Είναι λυρική η κυρία Λυκοτσέτα. Είναι απόλυτα περιγραφική. Η σταθερή φωνή της, η ηρεμία του προσώπου της, οι τονισμοί και οι εμφατικές αλλαγές σε ένταση, κάνουν κάθε ιστορία ξεχωριστή. Η ίδια κινείται κατά μήκος της σκηνής, ενώ άλλες φορές αφηγείται καθισμένη.

Οι χαρακτήρες, οι ηθοποιοί, οι άνθρωποι που μας μετέφεραν εκεί, με όλο αυτό το παραμυθένιο σκηνικό, ήταν τοποθετημένοι με μαεστρία στις θέσεις τούς. Είναι απίθανο το πώς πάντα οι άνθρωποι θέλουμε να ζήσουμε το παραμύθι.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι μια παράσταση, η οποία προκαλεί έντονα και ποικίλα συναισθήματα στους θεατές. Επίσης, μας βάζει όλους σε σκέψεις ανάλογα με το πού πρέπει να σταματάει και πού πρέπει να τελειώνει η εξουσία. Επισημαίνει τέλος τη διαχρονικότητά του, όπως ακόμη και σήμερα, που έχουμε πολλά κοινά σημεία, όσον αφορά την ανθρώπινη αδυναμία απέναντι στην εξουσία. Είναι μια παράσταση που πραγματικά αξίζει όλοι να δουν.

Θαυμάζω στους ηθοποιούς τη μοναδική μαεστρία τους, σε σκηνές γκροτέσκ μέσα στην παράνοια της «Στρινμπεργκικής» δραματουργίας, να δίνουν στο κοινό τους στιγμές εύθυμου πνεύματος, που δεν αλλοιώνουν με αστεϊσμούς τη μοναδική πλοκή του έργου και οι Ιωάννης Παπαζήσης και Γιάννης Κακουράκης είναι αριστοτέχνες σ’ αυτό. Η Ιωάννα Παππά είναι στο κεντρικό πλάνο, με μια συγκλονιστική ερμηνεία. Η Μαρίζα Τσάρη στον κόντρα ρόλο της Καταρίνα.

Η «Αμφιβολία» είναι μια παράσταση που ξεχωρίζει για τις δυνατές γυναικείες ερμηνείες της, τη σκηνοθετική της προσέγγιση και τη διαχρονικότητα της θεματικής της. Εστιάζοντας στη λεπτή γραμμή ανάμεσα στη βεβαιότητα και την αμφιβολία, το έργο προσφέρει στο κοινό μια αξέχαστη εμπειρία, γεμάτη σκέψη και συναισθηματική φόρτιση.

Ο δωδεκαμελής θίασος αποτελείται από καταξιωμένους και νέους ταλαντούχους ηθοποιούς και παιδιά που αναπαριστούν μια πληθώρα χαρακτήρων της εποχής, με αμεσότητα και κέφι. Η ζωηρή κινησιολογία σε αρκετές περιπτώσεις και η συνολική ροή, διατηρούν το ενδιαφέρον του παιδικού κοινού αμείωτο.

«Δύο γυναίκες χορεύουν», μια παράσταση που αναδεικνύει τον κύκλο της ζωής και τις διάφορες πτυχές του. Μας παρουσιάζει δυο «απρόσωπες» γυναίκες που αλληλοεπιδρούν, μαθαίνοντας η μια από την άλλη για τις κακουχίες που τους επιφυλάσσει η ζωή, αλλά συγχρόνως τους δίνει το δώρο να ορίσουν εκείνες το δικό τους μονοπάτι. Και εκείνες γνωρίζοντάς το, δειλά δειλά, βηματίζουν και χορεύουν προς αυτό… Δίνοντας, για πρώτη φορά, νόημα στις ζωές τους!

Εξαιρετικές οι ερμηνείες όλης της ομάδας και οι αντιθέσεις, αλλά και οι ομοιότητες των ζευγαριών που παρακολουθούμε. Είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τη σκληρή πραγματικότητα.

Υπάρχουν και μουσικά όργανα στη σκηνή, τα οποία χρησιμοποιούνται ανάλογα και αντίστοιχα και τα οποία βγάζουν ακόμα και γέλιο. Έχω την εντύπωση πως η οξύνοια και η ευφυής παρουσίαση από τον κύριο Ασπιώτη και τους ηθοποιούς του, εισαγάγουν ένα νέο θέατρο. Αυτό της πολύπλευρης επικοινωνίας, που κάνει ακόμα και το κοινό συμμέτοχο. Κι αν δεν με πιστεύετε, για ρωτήστε και την κυρία που… Όχι, δεν σποϊλάρω! Να πάτε να το δείτε μόνοι σας!

Οι τρεις υπέροχοι ηθοποιοί  δημιουργούν μια εκρηκτική ατμόσφαιρα και δεν σε αφήνουν να πάρεις ανάσα από το γέλιο. Ο Σπύρος Πούλης, ο αρχιφύλακας Πλοντ, κρατά τα ηνία της διάδρασης από τα πρώτα λεπτά. Είναι ευρηματικός, ετοιμόλογος και δεν σταματά πουθενά και σε τίποτα. Οπότε μην κάνετε το λάθος να τον προκαλέσετε… θα ενδώσει!

Μέχρι τώρα είναι η πιο εικαστική παράσταση του συγκεκριμένου σκηνοθέτη και το αποτέλεσμα, εκτός από πλήρως πετυχημένο, είναι από τις καλύτερες παραστάσεις φέτος.

Η παράσταση είναι συγκλονιστική. Ξεδιπλώνεται αργά και σε ταράζει συθέμελα. Όλα οι μικρές κινήσεις, τα μισά λόγια, οι εκφράσεις, αποτελούν στοιχεία ενός μεγάλου παζλ που εσύ χρειάζεται να φτιάξεις. Γίνεσαι μάρτυρας της σκληρής πραγματικότητας και δεν είναι λίγες οι φορές που το στομάχι σου σφίγγεται και το μυαλό σου αντιδρά σε όλο αυτό που βιώνει. Τίποτα δεν προμηνύει αυτό που θα συμβεί, παρά την πατριαρχική φιγούρα του Στάθη.

Ένας ερωτικός λόγος, που άλλοτε ήταν ποίηση, τραγούδι, ή ακόμα και ψίθυρος, μετατρέπεται σε σκηνικό λόγο, φέρνοντας νέες διαστάσεις και σύγχρονη κατανόηση για το συναίσθημα. Η αστΕΡΩΣκονη, λοιπόν, δεν περιορίζεται σε μια απλή αφήγηση παλιών ιστοριών, αλλά ενσαρκώνει αυτές τις παλιές φωνές και το ερωτικό συναίσθημα, με τρόπο που να μιλά στους ανθρώπους του σήμερα.

Ο κύριος Γιώργος Πυρπασόπουλος είναι τεράστιος ηθοποιός! Το βήμα του, οι κινήσεις του, η εκφορά του λόγου του. Ακόμα και εκείνο το δασύ «είκοσι» που ξεστόμισε αρκετές φορές, ακούστηκε τόσο διαφορετικό και τόσο γλυκύ, που θα θέλαμε να το ακούμε καθόλη τη διάρκεια της βραδιάς.

Είναι ένας θεατρικός μονόλογος, που ερμηνεύει ο Σαμψών Φύτρος, ο οποίος ενσαρκώνει με μοναδικό τρόπο τον αφηγητή και τους  χαρακτήρες των ιστοριών. Με εκφραστικότητα και αμεσότητα, ο ηθοποιός καταφέρνει να γεφυρώσει το κείμενο του Καρκαβίτσα με τον θεατή, αποδίδοντας αυθεντικά την εσωτερική δύναμη, τον πόνο και τη νοσταλγία των ναυτικών.

Η παράσταση ισορροπεί στα όρια της απλότητας, αλλά και της πολυσύνθετης αισθητικής, κάτι που το κάνει άριστα, χωρίς να στέκεται μόνιμα σε κάποιο από αυτά τα όρια.

Ο Κωνσταντίνος Ρήγος δημιούργησε στο Θέατρο Κνωσός μια εμβληματική παράσταση, που έντυσε υπέροχα με ένα σύνολο εξαιρετικών καλλιτεχνών. Ένα ξύλινο σκηνικό, σαν να βρίσκεσαι σε ένα τεράστιο κουτί κλεισμένος και απομονωμένος, γίνεται όλες οι εικόνες. Εικόνες τόσο ζωντανές και  πραγματικές.

Ο Αντώνης Καφετζόπουλος είναι εξαιρετικός στον ρόλο του Μπεν. Κάθε κίνησή του, κάθε έκφραση που χρησιμοποιεί και κάθε ατάκα, κεντρίζουν τον θεατή, ενώ ο Μιχάλης Τιτότπουλος, μέσα από τη γήινη απόδοση του ρόλου του, προκαλεί ερωτήματα που φέρουν διαφορετικές απαντήσεις. Είναι τόσο καλά κουμπωμένοι και οι δύο στους ρόλους τους και ενεργούν με ρεαλισμό, βυθίζοντάς μας σε αδιέξοδα. Πού σταματά το θέατρο και πού ξεκινά η ζωή;