Στο νέο εντυπωσιακό GB Roof Garden Bar που δεσπόζει στο χώρο, οι επισκέπτες μπορούν εκτός από δροσιστικά κοκτέιλ να απολαύσουν και τις εξαιρετικές γεύσεις του bar food menu με φόντο τον Παρθενώνα, ενώ το εξωτικό open-air Bar8 προσφέρεται για καλοκαιρινές αποδράσεις στην καρδιά της πόλης με premium ποτά, fusion Bar Bites, pop – jazz μουσική και μαγευτικά ηλιοβασιλέματα.
Αυτή την Παρασκευή, 12 Ιουλίου, φιλοξενούμε έναν σπουδαίο καλλιτέχνη, ο οποίος τιμά τη μουσική, τη χώρα του, τους συνεργάτες του. Κοντά μας θα είναι ο Fotis Benardo, ίσως ο πιο ολοκληρωμένος μουσικός στον χώρο του Hard Rock, του Heavy Metal και του ακραίου ήχου στην Ελλάδα. SiXforNinE, Nightfall, Nightrage και ένας τεράστιος κατάλογος συμμετοχών, είτε σαν μουσικός είτε σαν παραγωγός.
Ο συγκεκριμένος δίσκος των Jag Panzer ήταν ο τελευταίος που αναφέρθηκε εκτενώς στο περιοδικό Noizy “τότε”… H αγάπη για τους Γιάνκηδες δεν περνά, δεν φθείρεται, δεν, δεν, ΔΕΝ! Μένουμε ενωμένοι κα προχωράμε μπροστά. Κάτι σε τραγούδι μου κάνει αυτό το τελευταίο…
Δήμος Ζωγράφου. H τοπική εφημερίδα ΖΩ και ο εκδότης της, ο κύριος Λάμπρος Πολύζος, αναφέρονται στην εκπομπή που κάναμε με τον Νίκο Δημητρίου, στην παρουσία του Μήτσου Πουλικάκου, την άφιξη στο στούντιο του Παναγιώτη Βασιλαντωνάκη και την καίρια τηλεφωνική «επέμβαση» της δημάρχου Ζωγράφου, της κυρίας Τόνιας Καφατσάκη.
Το “The Silver Key” είναι ίσως το προσωπικό αγαπημένο από τη συγκεκριμένη κυκλοφορία. Πιο βαρύ και πιο επικό από όλα τα υπόλοιπα, συνδυάζει στοιχεία από κλασικό heavy metal και power metal, δημιουργώντας έναν πλούσιο και δυναμικό ήχο, ενώ και η μπαλάντα του δίσκου “Wayfaring Dreamer” ξεχωρίζει, με την πιάνο συνοδεία να προσδίδει μια σκοτεινή και ονειρική ατμόσφαιρα, και τη Marta Gabriel να λάμπει με τη φωνητική της απόδοση, δείχνοντας την ευαισθησία και το βάθος της φωνής της.
Ο βοηθός του δικαστή, ο κύριος Αργύρης Αγγέλου, είναι σε κέφια και μεγάλη φόρμα. Σερβίρει τις ατακάρες του με άνεση, το διασκεδάζει και κάνει το κοινό να γελά χωρίς να κοπιάσει. Από την άλλη μεριά, ο επιθεωρητής, ο κύριος Βασίλης Πουλάκος, είναι πολύ τίμιος στην προσέγγισή του, βγάζει γέλιο και δίνει πάσες στους συμπρωταγωνιστές του, για ακόμα περισσότερο γέλιο. Στον ρόλο του δικαστή, ο κύριος Γιώργος Κιμούλης, ο οποίος έχει σκηνοθετήσει την παράσταση και έχει αναλάβει τη διασκευή του κειμένου. Και μόνο που έφερε ενώπιόν μας αυτή την ιστορία, του πρέπουν πολλά μπράβο. Όσο για την απόδοσή του… Γελούσαμε συνέχεια. Συνέχεια όμως!
Πάμε τώρα στα encore. Το πρώτο ήταν το “The Sign of Evil Existence” από το άλμπουμ του 1993 “Thy Mighty Contract”. Και – φυσικά – ποιο έκλεισε το απόλυτο live; To “Non Serviam” από το ομώνυμο άλμπουμ τους, του 1994. Κάπου εκεί πιάνω μια κίνηση χεριών του Σάκη και ξάφνου βλέπω κόσμο να ανεβαίνει άτακτα στη σκηνή. Το συναίσθημα ήταν τόσο δυνατό, δεν υπήρχαν πια όρια. Η μουσική ένωσε τους πάνω με τους κάτω ολοκληρωτικά!
Πάνω από δυόμισι ώρες κράτησε η παράσταση! Μπεν Χουρικών διαστάσεων μοτίβο, μόλις στην πρώτη από τις πολλές στάσεις της περιοδείας. Και αυτό έχει να κάνει φυσικά με το πόσο συμμετέχει το κοινό και σε τι κέφια είναι οι ερωτώντες. Κάπως έτσι επηρεάζονται η δομή και η πλοκή και κάπως έτσι έγινε θρύλος αυτή η παράσταση. Ο κόσμος που ήλθε το θέατρο ήξερε τι να περιμένει; Ήξερε ότι από ένα σημείο και μετά θα ανάψουν τα φώτα;
Η Αμαρυλλίς και ο Dirk είναι ευθυγραμμισμένοι πλήρως στους ρόλους τους. Ακροβατούν στα νοήματα του έργου. Στηρίζουν τους ήρωές τους με παιχνιδιάρικες σπίθες, πυρπολώντας τη φαντασία των θεατών. Χρησιμοποιούν εξαιρετικά τις μικρές πινελιές κωμωδίας, δημιουργώντας πιο «γεμάτες» δραματικές εντάσεις.
The Bullhead - Wacken's New Official Magazine New, shiny and digital - meet "The Bullhead", Wacken's new official digital and – very important – bilingual magazine! If you have ever been to Wacken you might already be familiar with the "Festival...
Στο “Unbreakable” έχουμε και «μουσαφίρη». Ο θεόρατος, τεράστιος, υπέρ-τραγουδιστής, τα-πάντα-όλα, ο ένας και μοναδικός Ralph Scheepers, ανοίγει το βρομόστομά του και τα διαλύει όλα! Τραγούδι που φλερτάρει με επιλεκτικές δίκασες και tribal παιξίματα, «γερμανικές» gang voices και γηπεδική «προσπέλαση». Ό,τι πρέπει για τα επόμενα LiVE της μπάντας. Και προσέξτε το σόλο. Ακανθώδες!
Τέταρτο το “Say”. Κόλλησα αμέσως. Γιατί; Ο ήχος; Η ιδιαίτερα μελαγχολική του αύρα; Η φωνή του Tom που θυμίζει αερικό; Μάλλον όλα αυτά μαζί! Άσε εκείνα τα διαβολεμένα σόλο που κατακλύζουν το μυαλό, ενώ τα τύμπανα «παίζουν» τον ρόλο τους αυστηρά και μεθοδικά, κάνοντας μια χρυσαφένια επίστρωση στο ακατέργαστο και πολύτιμο διαμαντάκι.
Κάποια στιγμή ο Alan Clark θα φωνάξει. «Αθήνα, θέλεις να χορέψεις»; Οι θεατές στις μπροστινές θέσεις σηκώνονται αυτομάτως και κάποιοι άλλοι τοποθετούν τις καρέκλες τους «λίγο πιο κει», για να μπορέσουν να το κουνήσουν. “Walk Of Life” και ο Johnny είναι εδώ, να μας πει τις ιστορίες του και να τσαλακωθεί με (όχι και τόση) χάρη, όπως οι αθλητές στο αντίστοιχο videoclip. Στο καπάκι το “The Bug”, από τα πολύ αγαπημένα τραγούδια της επανένωσης τότε και των οπαδών γενικά και ευκαιρία για περισσότερο θόρυβο.
Λίγες ημέρες – πολύ λίγες όμως – πριν οι Rotting Christ εισβάλουν στον Λυκαβηττό, για να μας χαρίσουν μία από τις πιο μεταλλικές βραδιές της χρονιάς, παρέα με τους Varathron φυσικά, ανατρέξαμε στις κατακόμβες των αρχείων μας και πάνω πάνω βρήκαμε αυτό εδώ το ομορφάκι, το οποίο κυκλοφόρησε το 2016. Περνάει ο χρόνος σαν νερό… Ένα άλμπουμ που ένωνε διαφορετικές γλώσσες και κουλτούρες, που φλέρταρε με διάφορες πλευρές του Μέταλ.
Αυτή την Παρασκευή, 28 Ιουνίου, φιλοξενούμε ένα συγκρότημα που μας ξετρέλανε με το ντεμπούτο του. Κοντά μας θα είναι οι Plague Of Murder, οι οποίοι εξαπέλυσαν το “From Ashes To Embers”, έκαναν κόσμο και κόσμο να παραμιλάει και αυτή είναι μόνο η αρχή. Θα μιλήσουμε για την κινητήρια δύναμη πίσω από όλα αυτά που έχουν κάνει και όλα όσα θα κάνουν, για το όραμά τους γενικότερα. Και εννοείται ότι θα ακούσουμε τη μουσική τους καθόλη τη διάρκεια της εκπομπής.
Τον δεκαπενταύγουστο του 1987 ο John Mellencamp κυκλοφορεί ένα από τα πιο γνωστά και επιτυχημένα τραγούδια του. Ίσως και το πιο μοσχοπουλημένο από όλα, αφού το “Paper In Fire” έγινε νούμερο ένα στο Billboard Mainstream Rock Tracks, ενώ μπήκε και στο top ten του Billboard Hot 100.
Ο Κωνσταντίνος ακροβατεί ανάλαφρα ανάμεσα στους ρόλους με σταθερότητα. Τον παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα, κρεμόμαστε από τα λόγια του, από τις κινήσεις, τις αντιδράσεις του. Το βλέμμα του είναι «ντυμένο» άλλοτε με φόβο, πένθος, απορία, απώλεια και μοναξιά και άλλοτε με στοργή, αγάπη, φιλία. Στο στέρνο σου φουντώνουν οι αντιδράσεις που σου προκαλεί όλο αυτό. Έχεις χωθεί στον συναισθηματικό κυκεώνα που σου προσφέρει ανιδιοτελώς ο πρωταγωνιστής.
Το βιβλίο του Desmond Child, «LIVIN’ ON A PRAYER: BIG SONGS BIG LIFE», θα παρουσιαστεί σύντομα στο περιοδικό μας. Μέχρι να γίνει αυτό, κάντε μια βόλτα στα τραγούδια που έχει γράψει. Από τους ύμνους των Bon Jovi, των KISS, του Alice Cooper και των Aerosmith, από τις κομματάρες της Bonnie Tyler και του Ricky Martin, μέχρι τη Joan Jett, τη Cher, τον Michael Bolton και ένα τρελό κατεβατό ακόμα. Μάλιστα, κατά τη διάρκεια της κουβέντας, γίναμε μάρτυρες ηχητικού υλικού, από πρόβες των τραγουδιών “I Hate Myself For Loving You”, “Livin’ La Vida Loca” και “Waking Up In Vegas”.
Αυτή την Παρασκευή, 21 Ιουνίου, φιλοξενούμε μία εκπληκτική μπάντα, πραγματικό συνώνυμο του λυρισμού. Κοντά μας θα είναι οι The Silent Wedding, οι οποίοι θα έχουν “μόνο” να μας πουν για τα πρόσφατα Live τους στην Ελλάδα και το εξωτερικό, για τις επερχόμενες εμφανίσεις τους σε Ελλάδα και εξωτερικό, για την ελληνική εκδοχή των Maiden United, ακόμα και για το τι μας περιμένει μετά το μαγευτικό και πλέον πρόσφατο άλμπουμ τους, “Ego Path”.
Αρχικά θα πρέπει να πω πως όλοι όσοι μπορούν, θα πρέπει να δουν αυτή την παράσταση. Για να δουν πώς είναι να αποτελείς γρανάζι μίας καλολαδωμένης μηχανής. Για να καταλάβουν πως ένα θεατρικό έργο επί σκηνής είναι ζωντανός οργανισμός. Με βούληση δική του. Συγκινηθήκαμε πολύ από τις διάφορες σκηνές αυτής της σπονδυλωτής ιστορίας, από τις διάφορες εκφάνσεις της. Μέσα από ένα τσούρμο μικρές παράλληλες ή τεμνόμενες υπό-ιστορίες, έχουμε ένα βασικό θέμα, μοιρασμένο σε ανθρώπινες ζωές. Είναι η ζωή μας ένα όνειρο; Είναι τα όνειρά μας οι ζωές μας;
Γεμάτοι κέφι οι παίχτες, με έναν δυναμικό μπροστάρη και πολλή ενέργεια στο σύνολό τους, μας χάρισαν ένα ΚΑΛΟ LiVE. Φάνηκε από τις αντιδράσεις του κόσμου, φάνηκε από το ηχητικό αποτύπωμα, φάνηκε από τον επίλογο και τις φωνές και τις υψωμένες γροθιές. Ρίχνω μια ματιά δεξιά και άλλη μία αριστερά μου. Κάποιοι γιορτάζουν, κάποιοι προσπαθούν να κάνουν κάτι με τον ιδρώτα, κάποιοι χαμογελούν και κάποιοι άλλοι παραγγέλνουν και κερνούν. Η ευδαιμονία της μουσικής, σε πλείστα κεφάλαια και ακόμα περισσότερες παραλλαγές. Ευχαριστούμε!
Πολύ εύκολα μιλάμε για τον πλέον πρωτότυπο δίσκο της χρονιάς, με τραγούδια που δεν υπάρχει περίπτωση να μην συμπαθήσετε. Εύχομαι ολόψυχα να είναι καλοτάξιδο το άλμπουμ και να είναι τα αυτιά – όλων εκείνων που θα ακούσουν – ανοιχτά. Γιατί, όπως και τα αλεξίπτωτα… δουλεύουν καλύτερα.
Ό,τι και να πούμε για αυτή τη μπάντα είναι λίγο. Λατρεύουμε να τους βλέπουμε στη σκηνή, να ακούμε όλα τα υπέροχα τραγούδια που ηχογραφούν και τους στηρίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις.
Παρέα με έτερα περιοδικά του χώρου, παρέα με τη μπάντα και όχι μόνο, ακούσαμε πρώτοι απ’ όλους ολόκληρο το “Blindfolded” και είδαμε το video για το “My Insane”, δύο μέρες πριν την επίσημη κυκλοφορία του.
Προσωπικά, τους Scanner τους είχα άχτι για πολλά χρόνια και επιτέλους νιώθω τυχερός που κατάφερα να τους δω ζωντανά. Στις δέκα κλείνουν τα φώτα και η πεντάδα από τη Γερμανία ανεβαίνει στη σκηνή. Μπορεί από την αρχική σύνθεση να βρίσκεται μόνο ο Alex Julius και μετά ο Ευθύμης Ιωαννίδης, έχοντας πάνω από είκοσι χρόνια στο συγκρότημα, αλλά τα νέα και σχετικά πρόσφατα μέλη δείχνουν να έχουν δέσει ιδανικά και να έχουν δημιουργήσει ένα σύνολο φωτιά.
Αυτή την Παρασκευή, 14 Ιουνίου, φιλοξενούμε μία από τις μεγαλύτερες, τις σπουδαιότερες, τις πλέον ενεργές και πιο πολυταξιδεμένες μπάντες της ελληνικής και – εννοείται – παγκόσμιας σκηνής. Κοντά μας θα είναι οι Varathron, λίγο πριν τη μεγάλη εμφάνιση στον Λυκαβηττό, παρέα με τους Rotting Christ και μερικές μέρες μόλις πριν εισβάλλουν στο Μεξικό, αλλά και την Ευρώπη, για μία ακόμα σειρά συναυλιών. Θα μιλήσουμε για το πλέον πρόσφατο “The Crimson Temple”, τα LiVE, τις περιοδείες και τα πλάνα τους για το μέλλον, την κινητήρια δύναμη πίσω από όλα αυτά που έχουν κάνει και όλα όσα θα κάνουν, για τη μουσική γενικότερα. Και εννοείται ότι θα ακούσουμε τη μουσική τους καθόλη τη διάρκεια της εκπομπής.
«Παραείμαι άνθρωπος και θα τα καταφέρω»! Αυτό είναι και το μότο ολόκληρης της παράστασης. Το “Odysseus“ διαφαίνεται ως ένα ανθρωποκεντρικό έργο, όπου οι άνθρωποι λειτουργούν ως θεοί , αψηφώντας τη θρησκεία, τους χρησμούς, την ίδια τους τη μοίρα. Άνθρωποι ζηλευτοί, ακόμη και από τους ίδιους τους θεούς. Τολμώ να πω πως ίσως και να φαίνονται μηδενιστές και αλαζόνες. Όμως το “Odysseus” απλώς υπεροτονίζει την ανθρώπινη υπερδύναμη που εν τέλει θα σε οδηγήσει στον προορισμό σου. Αρκεί εσύ να απολαύσεις τη διαδρομή και να σταθείς στη δίκη σου δύναμη.
Ο κύριος Αντώνης Τουμανίδης επιστρέφει, μετά το πρώτο βιβλίο της σειράς, το “Secta” και το «Η αληθινή ιστορία του Πινόκιο». Ο βραβευμένος σεναριογράφος κυκλοφορεί μία ακόμα συστοιχία διηγημάτων με σκοτεινό περιεχόμενο, βγαλμένα από ένα σκοτεινό σύμπαν, πατώντας σε γνωστά παραμύθια. Ο συγγραφέας έχει συνειδητοποιήσει από νωρίς ότι τα παραμύθια, έτσι όπως τα είχαν μαζέψει και κυκλοφορήσει οι αδελφοί Γκριμ, δεν απευθύνονταν μόνο σε παιδιά. Κι αυτό γιατί πολλά πράγματα εκεί μέσα, πολλές «λεπτομέρειες», παραήταν «γραφικές» για το μυαλό και την ψυχή ενός παιδιού. Οι χαρακτήρες υπέφεραν και οι τιμωρίες ήταν σχεδόν φριχτές.
Είναι κάτι πρωτοποριακό, είναι απίστευτα καλαίσθητο και συνδυάζει όλες τις τέχνες στο αυτό έργο. Στο μπιζάρισμα χαρήκαμε – και μάλιστα με το παραπάνω – την ομάδα που παρουσίασε αυτό το θέαμα, η οποία μάλιστα χαιρέτισε, έτρεξε κατά μήκος της σκηνής, άπλωσε το χέρι για απανωτά hi-five και έδειξε ότι μπορεί να το διασκέδασε περισσότερο από όλους μας. Είναι μία παράσταση που αποτελεί πρώτης τάξεως ξύπνημα για τις αισθήσεις, τη λογική μας, τον ίδιο μας τον νου, αφού τον τσιγκλάει σε πολλά σημεία και δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω.
Η φαρσοκωμωδία “The Last lunch” του Yoel Wulfhart ανοίγει ένα δρόμο προς εμάς να ξεπεράσουμε τους φόβους μας και να σκεφτούμε τη ζωή, να κάνουμε έναν απολογισμό βλέποντας επί σκηνής αυτά τα υπερταλαντούχα παιδιά να υποδύονται εμάς. Μέσα από το χιούμορ που περικλείει το κείμενο, μέσα από τις αλήθειες που αναδύονται σε κάθε σκηνή, έχουμε τη δυνατότητα να εισχωρήσουμε μέσα μας και να αναλογιστούμε, να πάρουμε αποφάσεις και να οδηγήσουμε τη ζωή μας σε αυτό που θα θέλαμε να είναι.
Ο κυρία Κυριαζή σκηνοθέτησε ένα έργο με τρόπο που να προκαλεί το ενδιαφέρον. Έχει να διηγηθεί μία ιστορία μεγάλη σε διάρκεια και θέλει να το κάνει με τρόπο μινιμάλ αλλά και μπαρόκ. Και το καταφέρνει. Η ύφανση και η πλοκή εμφανίζονται και παρουσιάζονται σαν έργο που φεύγει από το θέατρο και γίνεται κάτι άλλο, πιο πολυδιάστατο, πιο «φιλικό στον χρήστη». Πανέξυπνη η χρήση τραγουδιών εποχής, από ηχογραφήσεις εκείνης της εποχής και πολύ πιο παλιές, που λειτούργησαν σαν το άτυπο soundtrack της παράστασης.
Ο Hughes μιλά σαν να βρισκόμαστε παρέα, σε ένα τραπέζι, κάπου. Μαζεμένοι πρώην συμφοιτητές ή συμμαθητές από το λύκειο ακόμα. Μας ανεβάζει ψυχολογικά, μας χτυπά φιλικά στον ώμο, μας τσιμπά το μαγουλάκι και παράλληλα αφηγείται. Το California Jam του ’74, η ιδέα του Blackmore να κάνει τρελό σαματά και το τεράστιο κοινό (διακόσιες πενήντα χιλιάδες λένε τα βιβλία και οι οθόνες), παρέλασαν από μπροστά μας, κάνοντάς μας να ξαναπέσουμε με τα μούτρα στο διάβασμα. Τι μας είχε ξεφύγει; Τι δεν θυμόμαστε;
Γνώμη μου είναι να έχετε διαβάσει γι’ αυτό το έργο, πριν πάτε να δείτε την παράσταση. Ομολογώ πως δεν το έκανα και ήταν το πρώτο πράγμα που θέλησα να κάνω, μετά το πέρας του έργου. Γιατί, εκεί προς το τέλος, όταν οι ατάκες ίπταντο πάνω από το κοινό, άρχισα να σκέφτομαι «Τι διάολο… Μήπως και οι τρεις είναι…». Μήπως λοιπόν; Ήταν μία σχεδόν εξωσωματική εμπειρία το ότι πήγα αδιάβαστος και ανυποψίαστος, από την άλλη όμως, αν είχα διαβάσει, θα είχα γίνει κοινωνός αυτού του «Τι έγινε μόλις τώρα;».
Έχουν περάσει δεκατέσσερα χρόνια. Και τα δώδεκα από αυτά (ας όψεται η καταραμένη πανδημία) έχουμε μάθει να θυμόμαστε την «απώλεια» με μία συναυλία. Στην ουσία έχουμε μάθει να γιορτάζουμε την περίπτωση ενός ανθρώπου που επέλεξε να γίνει αθάνατος. Και δεν δυσκολεύτηκε να το επιτύχει. Είχε συμμάχους του τις καρδιές μας, τις ψυχές μας και τα μυαλά μας. Όλα τα υπόλοιπα ήταν ευκολάκι και ο μεγαλύτερος Μέταλ τραγουδιστής όλων των εποχών, ο Ronnie James Dio, θα είναι πάντα κοντά μας. Σε αυτό βοηθούν με τον πλέον ευγενικό τρόπο οι Rock ’N’ Roll Children, μία από τις πιο καλοπροβαρισμένες και καλοκουμπωμένες μπάντες απόδοσης των τραγουδιών του Αθάνατου, εδώ και μια-ντουζίνα-και-βάλε χρονιές.
Η πανέξυπνη σκηνοθεσία του κυρίου Χάρη Πεχλιβανίδη, ο οποίος είχε και την ιδέα να γίνει έργο το συγκεκριμένο θέμα και ο οποίος το χειρίστηκε ιδανικά, με τη βοήθεια της κυρίας Κορίνας Βασιλειάδου (σύμβουλος δραματουργίας), τοποθετεί ένα βουνό από κουβέρτες και κυβικά καθίσματα στο κέντρο της σκηνής και το «κατεδαφίζει», αποκαλύπτοντας το πρόσωπο που δεν θα ξαναδούμε. Παίρνει το κείμενο και το κάνει μανιφέστο. Ξεσπά κατά εκείνων που κάνουν κακό γιατί «καιρός ήταν». Ξεσπά κατά εκείνων που κάνουν κακό γιατί «μίλαγε πολύ».
Fast forward, τεσσεράμισι δεκαετίες μετά. Ο Μήτσος Πουλικάκος θα βρεθεί στο στούντιο του PolisView, θα θυμηθεί και θα θυμίσει, θα μιλήσει για μία απίστευτη ιδέα, που έγινε ακόμα πιο απίστευτη συναυλία. Μαζί του ο ένας εκ των διοργανωτών εκείνης της μαγικής βραδιάς, ο Παναγιώτης Βασιλαντωνάκης.
Ο Αυστριακός σκηνοθέτης Martin Scharnhorst, ο οποίος έχει επιμεληθεί και τη δραματουργική επεξεργασία, φροντίζει να δείξει αμέσως την παθογένεια στη σχέση των συγκεκριμένων δύο ανθρώπων. Η οποία τέμνει πολλά σύγχρονα «ζευγάρια». Δεν ξέρουμε καλά-καλά το όνομα του άλλου και επιζητούμε τη σχέση. Δεν είναι ταινία η ζωή μας, θα θέλαμε όμως να τη ζήσουμε έτσι. Χωρίς Happy End, αλλά με happy ending. Σημεία των καιρών.
Ο χειμαρρώδης αφηγηματικός μονόλογος της Μαρίζας Τσιακουμάκη ήταν μια απέραντη λίμνη μνήμης. Είμαι σίγουρη πως όλοι βρήκαμε σημεία, καταστάσεις και συμπεριφορές γνώριμες και ήλθαμε εύκολα σε σύμπνοια με την ηρωίδα. Ο μονόλογος ήταν ένα συνεχόμενο περιστροφικό μονοπάτι που σε ταλάνιζε σε κάθε σημείο του «ταξιδιού». Η Μαρίζα χειρίστηκε άψογα τον ρόλο της. Είχε ένα μοναδικό τρόπο να σε φέρνει κοντά της και να δημιουργεί μοναδικές συγκινησιακές στιγμές. Ο Τάσος Φραγκιάς έδωσε πνοή στο κείμενο, μέσα από μια κωμικοδραματική σκηνοθεσία, που κράταγε στο απόγειο την προσήλωσή μας. Έδωσε χώρο στην ηρωίδα να αναπτυχθεί, να ανοίξει τα ψυχικά της φτερά, να λυτρωθεί αφηγούμενη την ιστορία της.
To “Worms Of The Earth” κινείται σε μέτρο 3/4 και η μουσική απόδοση είναι σχεδόν soundtrackική. Οι φωνές δένουν με τα πρώτα φωνητικά και αποτελούν τον κορμό του τραγουδιού. Ο Eric Juris έχει ρίξει άπειρη δουλειά στις κιθάρες, έχει φροντίσει τις μελωδίες του Tsamis με όλη του την αγάπη και όλη του την τεχνική. Ο Lavery μπασάρει και ανεβαίνει κατά βούληση, έτσι κι αλλιώς δεν έχει κανένα θέμα στις υψηλές συχνότητες.
“Peaceful Scenes” και κάτι Megadethικό πήγε να με αρπάξει στα πρώτα δύο-τρία δευτερόλεπτα. Μετά επενέβη το προσωπικό υβρίδιο της μπάντας. Καθαρή μπασογραμμή, άκρως ενδιαφέρουσα και τα riff ορίζουν το περιεχόμενο και την κίνηση του ρυθμού. Το πιο heavy κομμάτι στο άλμπουμ και ένα ρεφρέν επίσης αγαπητό στ’ αυτιά. Τα τύμπανα γκρουβάρουν και… Πώς να ονειρευτώ; Δεν μ’ αφήνουν… Αυτό θα το έκανα βίντεο και ελπίζω να εισακουστώ.
Και κάπου εκεί εμφανίστηκε ο κύριος Ορέστης Τζιόβας. Απίστευτος! Απερίγραπτος! Ένας πρωταγωνιστής σε δαιμονιώδη κατάσταση, βασισμένος σε έναν ρόλο αβανταδόρικο, τον οποίο όμως μετέτρεψε σε κάτι δικό του. Σαν Ριχάρδος ήταν τόσο καλός, που τον μισήσαμε. Με το ένα του χέρι να «κινείται» σαν παράλυτο, με κίνηση και στάση σώματος που αποτέλεσε βασικό κομμάτι του χαρακτήρα του και με χροιά άλλο τόσο εντυπωσιακή, κατέλαβε τη σκηνή.
Αυτή την Παρασκευή, 17 Μαΐου, φιλοξενούμε έναν σημαντικό δημιουργό και μουσικό, έναν performer και ταξιδευτή. Κοντά μας θα είναι ο THSL, κατά κόσμον Θανάσης Λαμπράκης, ο άνθρωπος πίσω από το “Dystopian Future Inside The Utopian Past”, o mastermind των Lightfold, o οποίος θα μιλήσει για τη δουλειά του, το σχέδιά του για το μέλλον, για τη μουσική γενικότερα. Και εννοείται ότι θα ακούσουμε τη μουσική του καθόλη τη διάρκεια της εκπομπής.
Κειμέναρα από τις κυρίες Παναγιώτα Κωνσταντινάκου και Ιωάννα Λιούτσια (οι οποίες υπογράφουν και τη δραματουργία και τον κύριο Παντελή Φλατσούση (τον σκηνοθέτη της παράστασης), που εστίασε σε μεγάλες στιγμές της συγκεκριμένης δεκαετίας, στη χώρα μας και τον πλανήτη ολόκληρο. Οι Ολυμπιακοί αγώνες, η ενδεκάτη Σεπτεμβρίου, το τρομοκρατικό χτύπημα στη Μαδρίτη, είναι μερικά μόνο από αυτά που συνέβησαν, που περιγράφονται, που βιώθηκαν, που αναλύθηκαν.
Ο κύριος Γεράσιμος Γεννατάς είναι εξαιρετικός στον ρόλο του Ντάνιελ. Καταφέρνει να σε ταρακουνήσει, να σε βάλει να σκεφτείς, να βιώσεις. Να δεις τα πράγματα από μια άλλη σκοπιά. Ορθώνει τις αξίες και τα ιδανικά σου. Αγανακτείς βλέποντας τον διασυρμό ενός αθώου, προσπαθείς να κατανοήσεις πως εσύ μέσα σε αυτό το σαθρό σύνολο της κοινωνίας μπορείς να κόψεις τον ομφάλιο λώρο και να βγεις αλώβητος και αναγεννημένος και πως μπορείς να κάνεις και την κοινωνία που ζεις πιο ανθρώπινη. Πιο ουσιαστική.
Ο Κωνσταντίνος Στραγαλινός έγραψε το σενάριο και σκηνοθέτησε με ρεαλισμό. Οι διάλογοι είναι ζωντανοί, καθημερινοί. Δίνουν με καθαρότητα την εικόνα του σήμερα. Ο Παύλος Μαυρικίδης, που επιμελήθηκε τη φωτογραφία, πέρασε εύκολα στον θεατή την ωμότητα της σημερινής κοινωνίας. Η σκηνογραφία της Σοφίας Βάσο και η ενδυματολογία της Σοφίας Κατσουρά, έβαλαν τις βάσεις ώστε η ταινία να γίνει οικεία, να πάρει σάρκα και οστά και να ενδυναμώσει τις ερμηνείες. Η μουσική του Γιάννη Καραλιά αγκάλιαζε και δημιουργούσε εντάσεις μοναδικά σε κάθε σκηνή.
Phoney Sea (ωραιότατο λογοπαίγνιο) και “Apprentice Of The Sun”. Φανταστείτε ότι έχετε μπροστά σας τους Alice In Chains, τους the tangent, τους Disturbed, ακόμα και Nu Metal καλλιτέχνες και ένα Prog κομμάτι, το οποίο βρίθει φωνητικών και μελωδίας. Είναι πανέξυπνο που διπλογράφει τα φωνητικά στο κουπλέ, είναι μία κατάσταση που εξιτάρει τον ακροατή. Είναι οι Evanescence στο σερνικό τους, είναι μία τρελή πώρωση αλά OSI, είναι ό,τι ονειρεύεται ο Γιάνκης φοιτητής, όσον αφορά την τέρψη των αυτιών του; Και αυτό το κιθαριστικό σόλο… Τι καψούρα είναι αυτή, Κωστή μου; Ποιος είναι αυτός ο υπέροχος παίχτης; Κύριε Baker… μας έχετε ξετρελάνει!
Ομοιόμορφα ντυμένα τα αγόρια, ομοίως τα κορίτσια, με το γούστο και την καλαισθησία του κυρίου Πάνου Κούγια (άλλως H_Theia_Soula). Χορεύετε; Τα ζευγάρια αιωρούνται από ένα αόρατο σχοινί, κάτω τους βρίσκεται ένα – επίσης αόρατο – δίχτυ ασφαλείας και η αφήγηση ξεκινά. Ο μύθος του Ορφέα και της Ευρυδίκης, μέσα από τη ματιά της κυρίας Βαρβάρας Νταλιάνη, η οποία υπογράφει σκηνοθεσία και δραματουργία.
Μία παράσταση που θα αγαπήσετε, για τον αντιπολεμικό της χαρακτήρα και τις ερμηνείες των ηρώων. Ένα δίδυμο που στέκεται κραταιό στη σκηνή, που αφηγείται με όμορφο τρόπο μια ιστορία ανθρώπινη. Μια ιστορία γλυκιά και πικρή. Ο πόλεμος στο μυαλό του ανθρώπου. Το αναγκαίο καλό για την «ανάπτυξη» και ο εφιάλτης του μέλλοντος. Όπως έχει πει και ΤΟ τραγούδι, «Λένε ότι πρέπει να δώσουμε μάχη για να διατηρήσουμε την ελευθερία μας, αλλά πρέπει, Θεέ μου, να υπάρχει ένας καλύτερος τρόπος… απ’ αυτό τον πόλεμο»…
Αυτή την Παρασκευή, 10 Μαΐου, φιλοξενούμε τους αγαπημένους δημιουργούς μίας απίστευτης Ροκ και Μέταλ όπερας, ενός άλμπουμ που το αγαπήσαμε από την πρώτη στιγμή. Κοντά μας θα είναι η Ελίνα Εγγλέζου, η συνθέτις του “Ghosts Of The Sea”, καθώς και ο άνθρωπος που τα έκανε όλα πράξη, ο μοναδικός Bob Katsionis. Οι δημιουργοί θα μιλήσουν για το άλμπουμ τους, θα μας πουν για ό,τι δεν γνωρίζουμε, θα μοιραστούν μαζί μας τις επόμενες κινήσεις τους. Και εννοείται ότι θα ακούσουμε όλη αυτή τη δουλειά. Το πειρατικό σαλπάρει από την εκπομπή μας και τον Polis View. Έτοιμοι; Aye, aye, Cap!
Δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο από τα παιδιά μας και είμαστε υπερήφανοι που πραγματοποιούν τέτοιες κυκλοφορίες. Το υπέροχο εξώφυλλο έχει φιλοτεχνήσει για ακόμα μια φορά ο τεράστιος Alain Poncelet, ο οποίος πλέον λογίζεται ως μέλος της μπάντας και από τώρα περιμένουμε το τελευταίο μέρος της τριλογίας. Πάντα άξιοι, υπέροχοι άνθρωποι!
Στη συνέχεια… “Beyond Any Suspicion” και ακούγοντας το τραγούδι από τις πρώτες στιγμές του… ΚΑΙ αυτό πρέπει να γίνει video! Θαυμάσια δομή, ντελικάτη ενορχήστρωση και ένα ρεφρέν από τα καλύτερα που έχουν γράψει ποτέ. Δεν χρειάζεται να γράψω περισσότερα, έτσι; Έλα όμως που εγώ θέλω να γράψω. Καψούρα το σόλο στην κιθάρα, άψογη η δισολία και μοναδικό χαλί τα πλήκτρα πίσω τους. Το καλύτερο κρασί το κρατάτε πάντα για το τέλος, σωστά;
Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα μίνι σειρά, για μια μπάντα που οι περισσότεροι έχουμε στην καρδιά μας. Μια σαραντάχρονη πορεία μέσα σε τεσσεράμισι ώρες, που μόνο καλά μηνύματα έχει να δώσει.
Το κείμενο της κυρίας Λείας Βιτάλη σκηνοθετεί ο κύριος Θοδωρής Βουρνάς, ο οποίος φέρνει επί σκηνής μία δυστοπία, τη βαφτίζει ουτοπία, κρατά όλα τα πλην της πρώτης και κάνει να αιωρούνται κάποια από τα συν της δεύτερης. Λυτό σκηνικό, όμορφα κοστούμια, τα οποία έχει επιμεληθεί η κυρία Έλενα Φιλιππίδου και μουσική. Διάφορα τραγούδια, διάφορα «είδη» και συνεχής ροή και κίνηση.
Όλοι οι Maidenάδες αγαπάνε να τσακώνονται για τα αγαπημένα τους τραγούδια. Θα μιλάνε για δεκαεφτά μήνες για το ένα ή το άλλο, θα θυμώνουν και θα φιλιώνουν, θα σαρκάζουν και θα συμπάσχουν και κάποια στιγμή θα δώσουν τα χέρια. Το “Wasted Years” θα έλθει να αγκαλιάσει όλους εκείνους που συμφωνούν πως διαφωνούν. Και θα τους πει πως δεν υπάρχει λόγος να είναι ξένοι ως προς τους εαυτούς τους. Πώς δεν χρειάζεται να θεωρούν πως οτιδήποτε κάνουν, το κάνει στην ουσία κάποιος άλλος…
Δεκατρείς επικήδειοι μας περιμένουν στο δίωρο της παράστασης που περνάει αβίαστα. Ο μοναδικός Γιώργος Γαλίτης, με το αστείρευτο χιούμορ, το πληθωρικό ταπεραμέντο και την τεράστια κωμική δύναμη που διαθέτει, μας γονάτισε. Κάθε επικήδειος ήταν και ένας χείμαρρος γέλιου. Πιστεύω πως σε κάθε παράσταση βάζει στοίχημα πόσο θα τεντώσει τους θεατές, πόσο θα καταφέρει να τους κάνει να ξεφύγουν. Το κερδίζει πάντα, έχω να σας πω.
Σημείο αναφοράς ο πρόλογος για το τραγούδι “Prisoner Of The road”. Το οποίο, όπως μας εξιστόρησε, το εμπνεύστηκε από έναν πρόσφυγα, κάπου στο ’90, που προσπάθησε κιόλας να τον βοηθήσει. Εκεί πάνω αναφέρθηκε και στις πολιτικές του πεποιθήσεις, αλλά με έμφαση στο ανεξάρτητα από το τi πιστεύεις, το καλύτερο είναι να βοηθάς όπως μπορείς, μέσα από την καρδιά σου, τον συνάνθρωπο που έχει ανάγκη. Εκεί κάπου – τον είχα που τον είχα ψηλά (και λόγω ύψους εννοείται) – αυτός ο Άνθρωπος έγινε ακόμα πιο μεγάλος στα μάτια μου!
Είναι μία παράσταση που εξελίσσεται μπροστά σου, που γεννιέται, ανθίζει και πεθαίνει… και εσύ, κάποια στιγμή, θα θυμηθείς το τελευταίο δεκάλεπτο. Τον διάλογο που σε πάει κατευθείαν στο πρωτότυπο και την τραγική κατάληξη του ονειροπόλου, του όχι και τόσο δυνατού… Κάποτε σκότωσε κάποιος ένα γλάρο. «Και τι έγινε;» πήγε να αποφανθεί κάποιος άλλος. Δεν πρόλαβε. Έπεσε κάτι πάνω του. Σαν κάτι από κατάρα άλμπατρος. Όμορφη παράσταση. Μία κωμωδία γουίδ ε τουίστ. Προσυπογράφουμε.
Το Epic έχει πολλούς οπαδούς στη χώρα μας. Και καλό θα είναι για όλα αυτά τα παιδιά, να ψάξουν και πέρα από τα «αυτονόητα». Οι ελληνικές μπάντες σπέρνουν, οι κυπριακές μπάντες το ίδιο, το μόνο που χρειάζεται είναι καλή θέληση και όρεξη για ψάξιμο. Ποιοτικά χαρακτηριστικά που φωτογραφίζουν τον οπαδό που σέβεται τον εαυτό του και τη μουσική που προτίμησε να προτιμά. Τόσο απλά, τόσο καλά!
Στον ρόλο της κοντέσσας το δέκα το καλό. Η κυρία Νένα Μεντή, μία ηθοποιός που δεν έχει ανάγκη από κανένα σχόλιο. Δείχνει με τόση ακρίβεια την ιδιοσυγκρασία και την ψυχολογική και σωματική κατάσταση της κοντέσας, που θα έλεγε κάποιος ότι ο Ξενόπουλος ο ίδιος της είπε πώς να το κάνει! Το πικρό χιούμορ, οι ατάκες της, οι ματιές της, οι κινήσεις της… Ένα μικρό θαύμα συντελείται στη σκηνή του θεάτρου…
Υπάρχουν δύο κατηγορίες καλλιτεχνών, αυτοί που ζουν απ’ τη μουσική και αυτοί που ζουν για τη μουσική. Στην πρώτη, πάντα κατά τη γνώμη του γράφοντος, ανήκουν τα περισσότερα απ’ τα συγκροτήματα που αναφέρθηκαν στην αρχή. Ο Νορβηγός έχει δηλώσει πολλές φορές, πως η μουσική είναι η τέχνη του και θα την υπηρετεί μέχρι να πεθάνει, επειδή απλά αυτό ξέρει να κάνει. Όλα τα υπόλοιπα, τα σκέφτεται κανείς μόνος του. Όπως και το αν θα παραβρεθεί σε κάποια απ’ τις επερχόμενες συναυλίες του.
Ο Πελτέκης σκηνοθετεί μία μεγάλη παράσταση ακριβώς όπως της πρέπει. Με γκράντε συναίσθημα, με νοοτροπία που κλείνει το μάτι στις καλές εποχές της επιθεώρησης, με σκεπτικό που έχει αντλήσει πολλές εικόνες από τις υπέρ-παραγωγές του εξωτερικού. Γιατί και εδώ για μία υπερπαραγωγή πρόκειται.
Ο David Gilliam είναι μαγικός στον ρόλο του Βλαντιμίρ. Κινείται δεσποτικά στον χώρο και παρέα με τη Βάσια Βασιλείου στήνουν ένα ζωντανό και οικείο έδαφος, ώστε να «πατήσει» ο θεατής. Ο Γιώργος Χουσάκος στην πρώτη, αλλά και στη δεύτερη πράξη, «δημιουργεί» έναν Πότζο τόσο δυναμικό αλλά και αδύναμο, που σε παρασέρνει σε ερωτήματα. Η Αναστασία Μπουγιάκα ως Λάκι μας άφησε άφωνους με τον τρόπο που χειρίστηκε τον μονόλογό της. Η ταχύτητα, η άρθρωση, τα νοήματα, όλα ξεπηδούσαν σαν χείμαρρος από το στόμα και το σώμα της. Ο Νίκος Διονυσίου έδωσε ανάσα στο κείμενο μέσα από τη σκηνοθεσία του.
Η κυρία Γεωργία Ζώη υποστηρίζει ένα εκπληκτικό κείμενο, με τρόπο που προκαλεί τον θαυμασμό μας, με μέθοδο που δείχνει τη στόφα της, το τάλαντό της, την εμπειρία της, την άνεσή της. ΕΙΝΑΙ η χαροκαμένη μάνα του έργου. Δεν χρειάζεται να πείσει κανέναν για την ερμηνεία της. Γιατί από την πρώτη στιγμή ΕΓΙΝΕ ο χαρακτήρας της. Δεν είδαμε ποτέ την ηθοποιό πάνω στη σκηνή. Μόνο τη μάνα. Μόνο τη γυναίκα που φλερτάρει με την τρέλα, γιατί δεν το χωράει ο νους της. Μόνο τον άνθρωπο που έχουν ξεχάσει όλοι οι ανθρώποι, μαζί και ο θεός.
To σύστημα δουλεύει ρολόι. Οι φωνές συνάδουν με τα όργανα, τα προ-ηχογραφημένα, τις ιδέες και τις ενορχηστρώσεις. Βρίσκομαι μία κάτω από τη σκηνή, μία στα αριστερά και μετά στα δεξιά και μία στον εξώστη, για «γενικότερο πλάνο». Ένα τσούρμο στο «πατάρι» και όλοι ακούγονται σαν ένας. Θα επανέλθουμε σίγουρα, να ακούσουμε ακόμα μία φορά (ψέμα – πολλές φορές) το άλμπουμ, να γράψουμε γι’ αυτό και να φιλοξενήσομε τον άνθρωπο που το έκανε από σκέψη κάτι απτό.
Ο Lauri παίρνει τον λόγο. «Μπορεί να είναι Κυριακή, αλλά αν φωνάξουμε»… Ανταπόκριση βροντερή από τον κόσμο και ο ίδιος επανέρχεται γελώντας. «Ναι, αρχίζει να μοιάζει με Σάββατο»… Περισσότερα γέλια και κάπως έτσι κατακτιέται η επικοινωνία με το κοινό, η αγάπη του κοινού και όλα εκείνα που θα συνδράμουν να περάσουμε ένα καλό βράδυ. Η μπάντα παίζει με ενθουσιασμό και ένταση, οι από κάτω συναινούν και… Ε, μισό λεπτό! Να μιλήσει και ο Βαγγέλης, έτσι; Πέρα από το ότι μας ξετρέλανε με τα σόλο του, ο Έλληνας μουσικός έδειξε και πόσο άνετος μπροστάρης είναι.
Η κυρία Υψηλάντη γίνεται εξουσιαστική, γίνεται απότομη, κόντρα στη γλυκιά εμφάνισή της, κάνοντας την ηρωίδα της πολυδιάστατη. Ερμηνεύει με τέτοιο πάθος που μονοπωλεί τις αισθήσεις σου. Είναι απίστευτα κουμπωμένη στον ρόλο και όλες τις οι κινήσεις, το ύφος ακόμα και η αύρα της, μεταμορφώνονται και καθρεπτίζουν όλα τα συναισθήματα της Μπερνάρντα. Μοναδική και μαγική ακόμα μια φορά. Ένοιωσα δέος βλέποντάς την.
Αυτή την Παρασκευή, 19 Απριλίου, φιλοξενούμε όχι μία, όχι δύο, όχι τρεις… Τέσσερις μπάντες, κυρίες και κύριοι! Holywood το κάναμε και είμαστε πολύ υπερήφανοι γι’ αυτό. Κοντά μας θα είναι οι Darklon και οι Dragonskull, οι οποίοι θα αναφερθούν στα επερχόμενα LiVE τους και σε πολλά περισσότερα. Μαζί μας θα έχουμε επίσης δηλώσεις – και κάτι ακόμα – από Solitary Sabred και Multivision, γιατί εννοείται ότι τιμάμε και το LiVE της επόμενης ημέρας, στην αγαπημένη μας Θεσσαλονίκη. Μουσικάρες όλοι τους και καταπληκτικά παιδιά, θα βρίσκονται κοντά μας, για δύο ώρες, για να μιλήσουν για όλα αυτά τα ωραία. Tα τραγούδια τους, τα βίντεο, τα μελλοντικά σχέδιά τους και ό,τι άλλο θα θέλατε και θα θέλετε να ρωτήσετε. Και παράλληλα, θα ακούσουμε πολλή και δική τους μουσική.
Η κυρία Βάσια Βασιλείου σκηνοθετεί με τρόπο που αναδεικνύει ακόμα περισσότερο την κλειστοφοβία του έργου και του χαρακτήρα. Ένα πανί, οι κατάλληλοι φωτισμοί και μία κούκλα ακέφαλη, ορίζουν τις βασικές γραμμές του σκηνικού. Συχνά πυκνά τις ατάκες συντροφεύουν διάφοροι θριλερικοί ήχοι, οι οποίοι τονίζουν τη σκοτεινή πλευρά του χαρακτήρα, την τρέλα που ελλοχεύει πίσω από το χαμόγελο.
Η μπάντα είναι σε τρελή φόρμα και ήδη έχει ώρες στη σκηνή για φέτος, έχει ήδη παίξει στο εξωτερικό και έρχεται να δείξει ότι έχει γκελ στον κόσμο, ότι το πονάει αυτό που κάνει, ότι ιδρώνει και ματώνει, ότι ΑΥΤΟ είναι ό,τι θέλει να κάνει με την επικοινωνία της μουσικής της. Και ο κόσμος αποδέχεται, προσυπογράφει, συμμετέχει, γουστάρει. Είδα διάφορες ηλικίες, πράγμα που σημαίνει ότι οι Achelous απευθύνονται σε μωσαϊκό οπαδών και όχι συγκεκριμένα σε μία ή δύο «κατηγορίες».
Σκηνοθετικά η παράσταση παρουσιάζει ωμά και χωρίς φιοριτούρες τα δρώμενα και εισχωρεί σε βάθος στον ψυχισμό των δυο κοριτσιών. Η πρωτότυπη μουσική σύνθεση του Salvatore Bezzi εντείνει τις στιγμές της παράστασης. Τα σκηνικά και τα κοστούμια της Μέλπως Κασαπίδου διογκώνουν τον κλειστοφοβικό αέρα, τονίζουν τα δρώμενα χωρίς να βγαίνουν στο επίκεντρο. Εκεί εστιάζουν οι δυο πρωταγωνίστριες Κωνσταντίνα Ράικου (Άννα Φρανκ) και Φιλία Κανελλοπούλου (Μάργκοτ Φρανκ).
Η κυρία Μπουζούρη πατά πάνω στο κείμενο του Χάινερ Μύλλερ, του οποίου τη μετάφραση υπογράφει η κυρία Ελένη Βαροπούλου. Είναι όμορφη, είναι γλυκιά, είναι τίποτα απ’ όλα αυτά και κάτι λιγότερο, είναι πολλά περισσότερα, αλλά δεν επιθυμεί να τα δείξει. Η Μήδεια στρέφεται στον Ιάσωνα, την αρχή και το τέλος της, όπως τον αποκαλεί. Απευθύνεται στα παιδιά της και τους λέει να πάνε στον πατέρα τους. Μηχανεύεται τρόπους να κάνει κακό στην καινούργια – όπου να ‘ναι – σύζυγο του αχαΐρευτου. Ουρλιάζει, βήχει, ξερνά… Προσπαθεί να σταθεί όρθια, στα ποδάρια της.
Η σκηνοθεσία του Μιχάλη Κοιλάκου τάσσεται υπέρ του μυστηρίου και της μοναδικής ταυτότητας της παράστασης. Τα σκηνικά της Άννα Σάπκα και της Μαργαρίτας Τζαννέτου είναι λιτά, «ατημέλητα» μεν, καίρια στημένα δε. Φωνάζουν χωρίς να μιλούν, καθρεπτίζοντας την κοινωνία αλλά και την ιδιοσυγκρασία της παράστασης. Τα κοστούμια της Ιφιγένειας Νταουντάκη ευρηματικά, γεμάτα συμβολισμούς, διογκώνουν την αίσθηση των δρώμενων.
Ξεκινώντας από τη γλώσσα του κειμένου, την καθαρεύουσα, τον ρομαντισμό, τον εξιδανικευμένο έρωτα, τις ψυχικές παθήσεις, τη δύναμη και την αδυναμία της ψυχής, την ποιητική αίσθηση που αναβλύζει, δίνει τη δυνατότητα στον θεατή, μέσα από την αέρινη σκηνοθεσία των Δέσποινα Μπισχινιώτη και Διογένη Γκίκα, να εισχωρήσει στον μονόδρομο του έρωτα, τον τρόπο σκέψης της εποχής, ενώ παράλληλα έρχεται πολύ κοντά στον ψυχισμό του συγγραφέα.
Η κυρία Σταυριανίδου είχε να δουλέψει πάνω σε ένα πανέμορφο κείμενο, το οποίο υπογράφει ο κύριος Σαμσών Ρακάς και κινήθηκε με αυτό μοναδικά. Με την πληθωρική σκηνοθεσία της κυρίας Όλιας Λαζαρίδου, η οποία έβγαλε ορδές λαγών από το καπέλο για ακόμα μια φορά και χάρη στη δουλειά και την εκτελεστική δεινότητά της, κατάφερε και έκανε το έργο κάτι σαν δώρο. Εμείς απλά ξετυλίξαμε το απέξω, απομακρύναμε τις κορδέλες και γουρλώσαμε τα μάτια μας.
Με το που έσκασε στα ηχεία… Δεν μπορώ απλά να το περιγράψω… Ήταν σαν να σε διαπερνά ηλεκτρικό ρεύμα – υποθέτω τουλάχιστον. Τα σκασίματα, τα κιθαριστικά, το rhythm section, η φωνή μετά. O Coburn Pharr κάνει πράματα και θάματα και η χροιά του είναι απίστευτη. Ίσως το μοναδικό πράγμα που είναι πιο απίστευτο από αυτό το ηχόχρωμα να είναι το πάθος με το οποίο τραγουδά. Έχω γράψει για όλο το “Never, Neverland”, είναι από τα άλμπουμ που αγαπώ πολύ, αυτό όμως το συγκεκριμένο τραγούδι… Δεν υπάρχει περίπτωση να το αντικαταστήσει κάποιο άλλο τραγούδι του Waters στην καρδιά μου. Ούτε καν το “W.T.Y.D.”, ούτε καν το “King Of The Kill”.
Η Όλγα Ποζέλη, μέσα από το κείμενο της Μαρίας Γουλή, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί σε μια παράσταση για τα ζώα. Τώρα το ποιος τελικά δαγκώνει θα το αποφασίσει μόνος του ο θεατής, παρακολουθώντας μια διαδραστική παράσταση, γεμάτη αλήθειες αλλά και προβληματισμούς.
Το τραγούδι είναι αντιπολεμικό και αντί-Bush-ικό και έχει να κάνει με τον πόλεμο στο Ιράκ. Οι τέσσερις μαγκίτες, στο βίντεο, αφού δέχονται να παίξουν σε ένα πλατό που φιλοξενεί ένα τεράστιο “The Sums” λογότυπο, ξεκινάνε και πολύ σύντομα καταστρέφουν το αυτό πλατό. Όσο για το τραγούδι… απίστευτα πωρωτικό! Ξύλο και ξανά μανά ξύλο και #wood_only και όσοι κάνουν κέφι τέτοια μοτίβα, σίγουρα μου έχουν δώσει την ευλογία τους. Οι κιθάρες τρέχουν με εκατό και κόβω φέτες το π… καιαιαι είμαι βέβαιος πως ο έτερος κιθαρίστας Dave Baksh, είχε μελετήσει τρελά Roy Z και ό,τι είχε παιχτεί μέχρι τότε σε δίσκο του Bruce Dickinson, μην πω για την λατρεία του – κάνει μπαμ – για τα παιξίματα του Jeff Waters.
Θυμάμαι ότι γράφω την παρουσίαση του άλμπουμ και σκάει το “Save You From Yourself” και χάνω τη μπάλα από το πρώτο δευτερόλεπτο. «Τι είναι αυτό, ρε μάγκα μου»; Πραγματικά δεν πιστεύω στ’ αυτιά μου το πόσο πιασάρικο και βαρβάτο και Ροκάτο και πορωτικό είναι τούτο το ρημάδι. Το άκουσα στο καπάκι άλλες έξι-εφτά φορές και θυμάμαι ότι εκείνη τη χρονιά το τιμούσα ιδιαίτερα. Έγραφα κείμενα, δημοσίευα διάφορα άρθρα, συνεργατών και δικά μου και χαλί έπαιζε αυτό εδώ…
Είναι πανδύσκολο αυτό που επιχειρούν οι τέσσερις ηθοποιοί. Είναι τέτοια η αυτοσυγκέντρωση, που είχα την αίσθηση πως και η παραμικρή απόκλιση θα προκαλούσε χιονοστιβάδα από ανεπιθύμητες εξελίξεις. Εννοείται πως θα έχουν τα στεγανά τους, αλλά πρέπει να δείτε, πρέπει να παρακολουθήσετε. Η ροή είναι συναρπαστική και δένεται από τις ατάκες και τις κινήσεις των τεσσάρων. Σαν ζωντανός οργανισμός. Από το πώς ατακάρουν μέχρι το πώς ανταμώνουν για να χορέψουν.
Η ομάδα των παιδιών επάνω στη σκηνή καταθέτει μέσα από τις ιστορίες τον προβληματισμό της. Τον φόβο για το αύριο… Μας κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Είναι συντονισμένοι και παθιασμένοι για αυτό που κάνουν, όλοι τους. Είναι οικείοι και εύκολα σε παρασέρνουν σε όλο αυτό. Κινούνται μοναδικά στο χώρο, αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα χωρίς τρικάκια. Άλλωστε το θέμα της παράστασης έχει από μόνο του τεράστιες διαστάσεις και τα παιδιά κινούνται ακροβατικά πάνω του, ξυπνώντας μας από τον λήθαργο.
Η κυρία Όλγα Τζωρτζ υπογράφει τη σκηνοθεσία, βασισμένη στο κείμενο της θεατρικής συγγραφέως και καθηγήτριας πανεπιστημίου – μεταξύ άλλων – Πάμελα Πράθερ. Το κείμενο έχει μεταφράσει η κυρία Άρλα Φύτρου. Πρόκειται για μία σκηνοθεσία πανέξυπνη και ευρηματική, αφού εμφανίζει και εξαφανίζει κάθε πρωταγωνίστρια με απλό τρόπο και χωρίς να επηρεάζει καθόλου τη ροή. Ίσα-ίσα, που τη φορτίζει ακόμα περισσότερο. Οι τρεις πρωταγωνίστριες στέκονται αγέρωχες, πάνω από όλα, στη σκηνή, λαμπερές και ήπιες.
Το “Monologue” παίρνει τη θέση του, ώστε να αποδοθεί από το συγκρότημα. Ο ήχος είναι πολύ καλός, η απόδοση των παιδιών υπεράνω σχολίων. Το διασκεδάζουν, το χαίρονται, παίζουν τα άπαιχτα με άνεση και χαμόγελο. Τελικά είναι Therapist ή TheraBeast τούτοι εδώ; Γιατί μιλάμε όντως για ένα κτήνος ρυθμικά και μελωδικά. Πολύ μεγάλη μπάντα, φίλες και φίλοι. Απλά ΠΟΛΥ μεγάλη μπάντα.
Θα στριφογυρίσετε στο κάθισμά σας. Θα νιώσετε πολύ άβολα. Να το ξαναγράψω αυτό. Θα νιώσετε ΠΟΛΥ άβολα. Ο κόμπος στον λαιμό δεν θα φεύγει, το σφίξιμο στο στομάχι δεν θα υποχωρεί. Είναι η άψογη αποτύπωση και το τάλαντο των πρωταγωνιστριών. Είναι το κείμενο, που άνετα θα μπορούσε να είναι το καλύτερο της χρονιάς. Είναι η σκηνοθετική μαεστρία της κυρίας Μάρθας Μπουζιούρη, που μετέτρεψε ένα δρώμενο σε ντοκιμαντέρ και από κει σε ζωή. Γιατί έτσι τα χειρίζεται όλα αυτά η ζωή. Με ένα χαμόγελο και ένα δάκρυ. Και την πεποίθηση ότι «Δεν έφυγε ποτέ. Μόνο το σώμα της».
Έχω ακούσει πολλά άλμπουμ τέτοιων «προδιαγραφών» και θεωρώ, με μεγάλη άνεση, πως πρόκειται για μία από τις καλύτερες δουλειές των τελευταίων δεκαπέντε ετών – τουλάχιστον. Τόνοι μελωδίας, ίσως περισσότεροι κι από το ίδιο το βάρος του πλοίου. Αξίζουν πολλά μπράβο σε όλους όσους συμμετείχαν και ελπίζω κάποια στιγμή να αποδοθούν επί σκηνής αυτά τα τραγούδια.
Βασισμένη στο κείμενο του Ρουμάνου συγγραφέα Ματέι Βισνιέκ, μεταφρασμένο από την κυρία Νατάσα Σίδερη, αυτή η παράσταση χτυπά στο ψαχνό. Ο πόλεμος δεν δίνει ζωές, μόνο παίρνει! Το έχω γράψει πολλές φορές, δεν υπάρχει περίπτωση να σταματήσω. Ο πόλεμος είναι φρίκη και ο βιασμός ίσως να είναι η χειρότερη μορφή βασανισμού. Το γυναικείο σώμα όμως ΔΕΝ δημιουργήθηκε για να αποτελεί πεδίο μάχης. Η λογική του παραλόγου σε έναν κόσμο που, ακόμα και σήμερα, επιλέγει τον πόλεμο σαν «λύση για την ειρήνη».
Ο κύριος Βαρδαξόγλου εμφανίζεται μπροστά μας με ένα κοστούμι (τα εύσημα στην κυρία Ελλάδα Δαμιανού για την ιδέα, την εκτέλεση και την εφαρμογή), το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «λυρικά φουτουριστικό», το οποίο θα μπορούσε να ανήκει σε πρότερη μακρινή εποχή, το οποίο, μέσω των εξαιρετικών φωτισμών του κυρίου Βαγγέλη Μούντριχα, μετατρέπει το ανθρώπινο σώμα σε καμβά, σε οθόνη παρακολούθησης των εσωτερικών λειτουργιών του, σε λάβα που μόλις ξεχύθηκε από το ηφαίστειο.
Τα φώτα, η μουσική και ο προτζέκτορας με τις σκηνές του Γιάννη Ανδριόπουλου στον ρόλο του μικρού Έγιολφ, βοηθούν στις μεταβάσεις αλλά και την πορεία της παράστασης μοναδικά. Τα δυνατά νοήματα της παράστασης, η απώλεια, οι οικογενειακές σχέσεις αλλά και η ζωή μετά από ένα τέτοιο συμβάν, κάνουν τον θεατή να αναλογιστεί προσωπικές του στιγμές, να πάρει κάποια μαθήματα, να εξελιχθεί.
Ο κύριος Δουκάκης έχει καταφέρει να ντύσει τον ρόλο πάνω του. Το έχει καταφέρει τόσο καλά, που κάποιοι να αναρωτήθηκαν αν είναι ηθοποιός εκεί πάνω ή αν όντως ο χαρακτήρας του Καμπανέλλη βρήκε τρόπο να «προσγειωθεί» στην εποχή μας. Ο τρόπος που εξίσταται, ο τρόπος που δείχνει ότι νοιάζεται για την υγεία του φίλου, αλλά στην πραγματικότητα ψάχνει τρόπους να συνεχίσει την αφήγησή του και ει δυνατόν εκ του σύνεγγυς… Εξαιρετική ποιότητα απόδοσης και προζάτης δυναμικής. Τελικά, εμείς οι άντρες είμαστε οι μεγαλύτερες κουτσομπόλες! Με διαφορά από τις γυναίκες και δεν το συζητώ καν.
Το βράδυ της Κυριακής θα έχετε μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να ταξιδέψετε στον χρόνο. Δεν θα έχετε πολλές τέτοιες ευκαιρίες, να το ξέρετε.
Την ιστορία όμως αυτή δεν θα σας την διηγηθώ εγώ. Θα το κάνει η Λεμονιά (Χρύσα Παπά), η κόρη του. Μια ιστορία που ξεκινάει το 1915 και ολοκληρώνεται το 1962. Αφετηρία η Τραπεζούντα. Εμπλέκονται κι άλλες περιοχές του Πόντου. Φτάνει έως στην Αμπχαζία και το Καζακστάν. Τι μπορεί να κρύβει η ζωή του Γαλήνιου; Τι πραγματικά μας διηγείται αυτή η ποντιακή ψυχή;