Η πανέξυπνη σκηνοθεσία του κυρίου Χάρη Πεχλιβανίδη, ο οποίος είχε και την ιδέα να γίνει έργο το συγκεκριμένο θέμα και ο οποίος το χειρίστηκε ιδανικά, με τη βοήθεια της κυρίας Κορίνας Βασιλειάδου (σύμβουλος δραματουργίας), τοποθετεί ένα βουνό από κουβέρτες και κυβικά καθίσματα στο κέντρο της σκηνής και το «κατεδαφίζει», αποκαλύπτοντας το πρόσωπο που δεν θα ξαναδούμε. Παίρνει το κείμενο και το κάνει μανιφέστο. Ξεσπά κατά εκείνων που κάνουν κακό γιατί «καιρός ήταν». Ξεσπά κατά εκείνων που κάνουν κακό γιατί «μίλαγε πολύ».

Ο Αυστριακός σκηνοθέτης Martin Scharnhorst, ο οποίος έχει επιμεληθεί και τη δραματουργική επεξεργασία, φροντίζει να δείξει αμέσως την παθογένεια στη σχέση των συγκεκριμένων δύο ανθρώπων. Η οποία τέμνει πολλά σύγχρονα «ζευγάρια». Δεν ξέρουμε καλά-καλά το όνομα του άλλου και επιζητούμε τη σχέση. Δεν είναι ταινία η ζωή μας, θα θέλαμε όμως να τη ζήσουμε έτσι. Χωρίς Happy End, αλλά με happy ending. Σημεία των καιρών.

Ο χειμαρρώδης αφηγηματικός μονόλογος της Μαρίζας Τσιακουμάκη ήταν μια απέραντη λίμνη μνήμης. Είμαι σίγουρη πως όλοι βρήκαμε σημεία, καταστάσεις και συμπεριφορές γνώριμες και ήλθαμε εύκολα σε σύμπνοια με την ηρωίδα. Ο μονόλογος ήταν ένα συνεχόμενο περιστροφικό μονοπάτι που σε ταλάνιζε σε κάθε σημείο του «ταξιδιού». Η Μαρίζα χειρίστηκε άψογα τον ρόλο της. Είχε ένα μοναδικό τρόπο να σε φέρνει κοντά της και να δημιουργεί μοναδικές  συγκινησιακές στιγμές. Ο Τάσος Φραγκιάς έδωσε πνοή στο κείμενο, μέσα από μια κωμικοδραματική σκηνοθεσία, που κράταγε στο απόγειο την προσήλωσή μας. Έδωσε χώρο στην ηρωίδα να αναπτυχθεί, να ανοίξει τα ψυχικά της φτερά, να λυτρωθεί αφηγούμενη την ιστορία της.

Και κάπου εκεί εμφανίστηκε ο κύριος Ορέστης Τζιόβας. Απίστευτος! Απερίγραπτος! Ένας πρωταγωνιστής σε δαιμονιώδη κατάσταση, βασισμένος σε έναν ρόλο αβανταδόρικο, τον οποίο όμως μετέτρεψε σε κάτι δικό του. Σαν Ριχάρδος ήταν τόσο καλός, που τον μισήσαμε. Με το ένα του χέρι να «κινείται» σαν παράλυτο, με κίνηση και στάση σώματος που αποτέλεσε βασικό κομμάτι του χαρακτήρα του και με χροιά άλλο τόσο εντυπωσιακή, κατέλαβε τη σκηνή.

Κειμέναρα από τις κυρίες Παναγιώτα Κωνσταντινάκου και Ιωάννα Λιούτσια (οι οποίες υπογράφουν και τη δραματουργία και τον κύριο Παντελή Φλατσούση (τον σκηνοθέτη της παράστασης), που εστίασε σε μεγάλες στιγμές της συγκεκριμένης δεκαετίας, στη χώρα μας και τον πλανήτη ολόκληρο. Οι Ολυμπιακοί αγώνες, η ενδεκάτη Σεπτεμβρίου, το τρομοκρατικό χτύπημα στη Μαδρίτη, είναι μερικά μόνο από αυτά που συνέβησαν, που περιγράφονται, που βιώθηκαν, που αναλύθηκαν.

Ο κύριος Γεράσιμος Γεννατάς είναι εξαιρετικός στον ρόλο του Ντάνιελ.  Καταφέρνει να σε ταρακουνήσει, να σε βάλει να σκεφτείς, να βιώσεις. Να δεις τα πράγματα από μια άλλη σκοπιά. Ορθώνει τις αξίες και τα ιδανικά σου. Αγανακτείς βλέποντας τον διασυρμό ενός αθώου, προσπαθείς να κατανοήσεις πως εσύ μέσα σε αυτό το σαθρό σύνολο της κοινωνίας μπορείς να κόψεις τον ομφάλιο λώρο και να βγεις αλώβητος και αναγεννημένος και πως μπορείς να κάνεις και την κοινωνία που ζεις πιο ανθρώπινη. Πιο ουσιαστική.

Ομοιόμορφα ντυμένα τα αγόρια, ομοίως τα κορίτσια, με το γούστο και την καλαισθησία του κυρίου Πάνου Κούγια (άλλως H_Theia_Soula). Χορεύετε; Τα ζευγάρια αιωρούνται από ένα αόρατο σχοινί, κάτω τους βρίσκεται ένα – επίσης αόρατο – δίχτυ ασφαλείας και η αφήγηση ξεκινά. Ο μύθος του Ορφέα και της Ευρυδίκης, μέσα από τη ματιά της κυρίας Βαρβάρας Νταλιάνη, η οποία υπογράφει σκηνοθεσία και δραματουργία.

Μία παράσταση που θα αγαπήσετε, για τον αντιπολεμικό της χαρακτήρα και τις ερμηνείες των ηρώων. Ένα δίδυμο που στέκεται κραταιό στη σκηνή, που αφηγείται με όμορφο τρόπο μια ιστορία ανθρώπινη. Μια ιστορία γλυκιά και πικρή. Ο πόλεμος στο μυαλό του ανθρώπου. Το αναγκαίο καλό για την «ανάπτυξη» και ο εφιάλτης του μέλλοντος. Όπως έχει πει και ΤΟ τραγούδι, «Λένε ότι πρέπει να δώσουμε μάχη για να διατηρήσουμε την ελευθερία μας, αλλά πρέπει, Θεέ μου, να υπάρχει ένας καλύτερος τρόπος… απ’ αυτό τον πόλεμο»…

Το κείμενο της κυρίας Λείας Βιτάλη σκηνοθετεί ο κύριος Θοδωρής Βουρνάς, ο οποίος φέρνει επί σκηνής μία δυστοπία, τη βαφτίζει ουτοπία, κρατά όλα τα πλην της πρώτης και κάνει να αιωρούνται κάποια από τα συν της δεύτερης. Λυτό σκηνικό, όμορφα κοστούμια, τα οποία έχει επιμεληθεί η κυρία Έλενα Φιλιππίδου και μουσική. Διάφορα τραγούδια, διάφορα «είδη» και συνεχής ροή και κίνηση.

Δεκατρείς επικήδειοι μας περιμένουν στο δίωρο της παράστασης που περνάει αβίαστα. Ο μοναδικός Γιώργος Γαλίτης, με το αστείρευτο χιούμορ, το πληθωρικό ταπεραμέντο και την τεράστια κωμική δύναμη που διαθέτει, μας γονάτισε. Κάθε επικήδειος ήταν και ένας χείμαρρος γέλιου. Πιστεύω πως σε κάθε παράσταση βάζει στοίχημα πόσο θα τεντώσει τους θεατές, πόσο θα καταφέρει να τους κάνει να ξεφύγουν. Το κερδίζει πάντα, έχω να σας πω.

Είναι μία παράσταση που εξελίσσεται μπροστά σου, που γεννιέται, ανθίζει και πεθαίνει… και εσύ, κάποια στιγμή, θα θυμηθείς το τελευταίο δεκάλεπτο. Τον διάλογο που σε πάει κατευθείαν στο πρωτότυπο και την τραγική κατάληξη του ονειροπόλου, του όχι και τόσο δυνατού… Κάποτε σκότωσε κάποιος ένα γλάρο. «Και τι έγινε;» πήγε να αποφανθεί κάποιος άλλος. Δεν πρόλαβε. Έπεσε κάτι πάνω του. Σαν κάτι από κατάρα άλμπατρος. Όμορφη παράσταση. Μία κωμωδία γουίδ ε τουίστ. Προσυπογράφουμε.

Στον ρόλο της κοντέσσας το δέκα το καλό. Η κυρία Νένα Μεντή, μία ηθοποιός που δεν έχει ανάγκη από κανένα σχόλιο. Δείχνει με τόση ακρίβεια την ιδιοσυγκρασία και την ψυχολογική και σωματική κατάσταση της κοντέσας, που θα έλεγε κάποιος ότι ο Ξενόπουλος ο ίδιος της είπε πώς να το κάνει! Το πικρό χιούμορ, οι ατάκες της, οι ματιές της, οι κινήσεις της… Ένα μικρό θαύμα συντελείται στη σκηνή του θεάτρου…

Ο Πελτέκης σκηνοθετεί μία μεγάλη παράσταση ακριβώς όπως της πρέπει. Με γκράντε συναίσθημα, με νοοτροπία που κλείνει το μάτι στις καλές εποχές της επιθεώρησης, με σκεπτικό που έχει αντλήσει πολλές εικόνες από τις υπέρ-παραγωγές του εξωτερικού. Γιατί και εδώ για μία υπερπαραγωγή πρόκειται.

Ο David Gilliam είναι μαγικός στον ρόλο του Βλαντιμίρ. Κινείται δεσποτικά στον χώρο και παρέα με τη Βάσια Βασιλείου στήνουν ένα ζωντανό και οικείο έδαφος, ώστε να «πατήσει» ο θεατής. Ο Γιώργος Χουσάκος στην πρώτη, αλλά και στη δεύτερη πράξη, «δημιουργεί» έναν Πότζο τόσο δυναμικό αλλά και αδύναμο, που σε παρασέρνει σε ερωτήματα. Η Αναστασία Μπουγιάκα ως Λάκι μας άφησε άφωνους με τον τρόπο που χειρίστηκε τον μονόλογό της. Η ταχύτητα, η άρθρωση, τα νοήματα, όλα ξεπηδούσαν σαν χείμαρρος από το στόμα και το σώμα της. Ο Νίκος Διονυσίου έδωσε ανάσα στο κείμενο μέσα από τη σκηνοθεσία του.

Η κυρία Γεωργία Ζώη υποστηρίζει ένα εκπληκτικό κείμενο, με τρόπο που προκαλεί τον θαυμασμό μας, με μέθοδο που δείχνει τη στόφα της, το τάλαντό της, την εμπειρία της, την άνεσή της. ΕΙΝΑΙ η χαροκαμένη μάνα του έργου. Δεν χρειάζεται να πείσει κανέναν για την ερμηνεία της. Γιατί από την πρώτη στιγμή ΕΓΙΝΕ ο χαρακτήρας της. Δεν είδαμε ποτέ την ηθοποιό πάνω στη σκηνή. Μόνο τη μάνα. Μόνο τη γυναίκα που φλερτάρει με την τρέλα, γιατί δεν το χωράει ο νους της. Μόνο τον άνθρωπο που έχουν ξεχάσει όλοι οι ανθρώποι, μαζί και ο θεός.

Η κυρία Υψηλάντη γίνεται εξουσιαστική, γίνεται απότομη, κόντρα στη γλυκιά εμφάνισή της, κάνοντας την ηρωίδα της πολυδιάστατη. Ερμηνεύει με τέτοιο πάθος που μονοπωλεί τις αισθήσεις σου. Είναι απίστευτα κουμπωμένη στον ρόλο και όλες τις οι κινήσεις, το ύφος ακόμα και η αύρα της, μεταμορφώνονται και καθρεπτίζουν όλα τα συναισθήματα της Μπερνάρντα. Μοναδική και μαγική ακόμα μια φορά. Ένοιωσα δέος βλέποντάς την.

Η κυρία Βάσια Βασιλείου σκηνοθετεί με τρόπο που αναδεικνύει ακόμα περισσότερο την κλειστοφοβία του έργου και του χαρακτήρα. Ένα πανί, οι κατάλληλοι φωτισμοί και μία κούκλα ακέφαλη, ορίζουν τις βασικές γραμμές του σκηνικού. Συχνά πυκνά τις ατάκες συντροφεύουν διάφοροι θριλερικοί ήχοι, οι οποίοι τονίζουν τη σκοτεινή πλευρά του χαρακτήρα, την τρέλα που ελλοχεύει πίσω από το χαμόγελο.

Σκηνοθετικά η παράσταση παρουσιάζει ωμά και χωρίς φιοριτούρες τα δρώμενα και εισχωρεί σε βάθος στον ψυχισμό των δυο κοριτσιών. Η πρωτότυπη μουσική σύνθεση του Salvatore Bezzi εντείνει τις στιγμές της παράστασης. Τα σκηνικά και τα κοστούμια της Μέλπως Κασαπίδου διογκώνουν τον κλειστοφοβικό αέρα, τονίζουν τα δρώμενα χωρίς να βγαίνουν στο επίκεντρο. Εκεί εστιάζουν οι δυο πρωταγωνίστριες Κωνσταντίνα Ράικου (Άννα Φρανκ) και  Φιλία Κανελλοπούλου (Μάργκοτ Φρανκ).

Η κυρία Μπουζούρη πατά πάνω στο κείμενο του Χάινερ Μύλλερ, του οποίου τη μετάφραση υπογράφει η κυρία Ελένη Βαροπούλου. Είναι όμορφη, είναι γλυκιά, είναι τίποτα απ’ όλα αυτά και κάτι λιγότερο, είναι πολλά περισσότερα, αλλά δεν επιθυμεί να τα δείξει. Η Μήδεια στρέφεται στον Ιάσωνα, την αρχή και το τέλος της, όπως τον αποκαλεί. Απευθύνεται στα παιδιά της και τους λέει να πάνε στον πατέρα τους. Μηχανεύεται τρόπους να κάνει κακό στην καινούργια – όπου να ‘ναι – σύζυγο του αχαΐρευτου. Ουρλιάζει, βήχει, ξερνά… Προσπαθεί να σταθεί όρθια, στα ποδάρια της.

Η σκηνοθεσία του Μιχάλη Κοιλάκου τάσσεται υπέρ του μυστηρίου και της μοναδικής ταυτότητας της παράστασης. Τα σκηνικά της Άννα Σάπκα και της Μαργαρίτας Τζαννέτου είναι λιτά, «ατημέλητα» μεν, καίρια στημένα δε. Φωνάζουν χωρίς να μιλούν, καθρεπτίζοντας την κοινωνία αλλά και την ιδιοσυγκρασία της παράστασης. Τα κοστούμια της Ιφιγένειας Νταουντάκη ευρηματικά, γεμάτα συμβολισμούς, διογκώνουν την αίσθηση των δρώμενων.

Ξεκινώντας από τη γλώσσα του κειμένου, την καθαρεύουσα, τον ρομαντισμό, τον εξιδανικευμένο έρωτα, τις ψυχικές παθήσεις, τη δύναμη και την αδυναμία της ψυχής, την ποιητική αίσθηση που αναβλύζει, δίνει τη δυνατότητα στον θεατή, μέσα από την αέρινη σκηνοθεσία των Δέσποινα Μπισχινιώτη και Διογένη Γκίκα, να εισχωρήσει στον μονόδρομο του έρωτα, τον τρόπο σκέψης της εποχής, ενώ παράλληλα έρχεται πολύ κοντά στον ψυχισμό του συγγραφέα.

Η κυρία Σταυριανίδου είχε να δουλέψει πάνω σε ένα πανέμορφο κείμενο, το οποίο υπογράφει ο κύριος Σαμσών Ρακάς και κινήθηκε με αυτό μοναδικά. Με την πληθωρική σκηνοθεσία της κυρίας Όλιας Λαζαρίδου, η οποία έβγαλε ορδές λαγών από το καπέλο για ακόμα μια φορά και χάρη στη δουλειά και την εκτελεστική δεινότητά της, κατάφερε και έκανε το έργο κάτι σαν δώρο. Εμείς απλά ξετυλίξαμε το απέξω, απομακρύναμε τις κορδέλες και γουρλώσαμε τα μάτια μας.

Η Όλγα Ποζέλη, μέσα από το κείμενο της Μαρίας Γουλή, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί σε μια παράσταση για τα ζώα. Τώρα το ποιος τελικά δαγκώνει θα το αποφασίσει μόνος του ο θεατής, παρακολουθώντας μια διαδραστική παράσταση, γεμάτη αλήθειες αλλά και προβληματισμούς.

Είναι πανδύσκολο αυτό που επιχειρούν οι τέσσερις ηθοποιοί. Είναι τέτοια η αυτοσυγκέντρωση, που είχα την αίσθηση πως και η παραμικρή απόκλιση θα προκαλούσε χιονοστιβάδα από ανεπιθύμητες εξελίξεις. Εννοείται πως θα έχουν τα στεγανά τους, αλλά πρέπει να δείτε, πρέπει να παρακολουθήσετε. Η ροή είναι συναρπαστική και δένεται από τις ατάκες και τις κινήσεις των τεσσάρων. Σαν ζωντανός οργανισμός. Από το πώς ατακάρουν μέχρι το πώς ανταμώνουν για να χορέψουν.

Η ομάδα των παιδιών επάνω στη σκηνή καταθέτει μέσα από τις ιστορίες τον προβληματισμό της. Τον φόβο για το αύριο… Μας κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Είναι συντονισμένοι και παθιασμένοι για αυτό που κάνουν, όλοι τους. Είναι οικείοι και εύκολα σε παρασέρνουν σε όλο αυτό. Κινούνται μοναδικά στο χώρο, αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα χωρίς τρικάκια. Άλλωστε το θέμα της παράστασης έχει από μόνο του τεράστιες διαστάσεις και τα παιδιά κινούνται ακροβατικά πάνω του, ξυπνώντας μας από τον λήθαργο.

Η κυρία Όλγα Τζωρτζ υπογράφει τη σκηνοθεσία, βασισμένη στο κείμενο της θεατρικής συγγραφέως και καθηγήτριας πανεπιστημίου – μεταξύ άλλων – Πάμελα Πράθερ. Το κείμενο έχει μεταφράσει η κυρία Άρλα Φύτρου. Πρόκειται για μία σκηνοθεσία πανέξυπνη και ευρηματική, αφού εμφανίζει και εξαφανίζει κάθε πρωταγωνίστρια με απλό τρόπο και χωρίς να επηρεάζει καθόλου τη ροή. Ίσα-ίσα, που τη φορτίζει ακόμα περισσότερο. Οι τρεις πρωταγωνίστριες στέκονται αγέρωχες, πάνω από όλα, στη σκηνή, λαμπερές και ήπιες.

Θα στριφογυρίσετε στο κάθισμά σας. Θα νιώσετε πολύ άβολα. Να το ξαναγράψω αυτό. Θα νιώσετε ΠΟΛΥ άβολα. Ο κόμπος στον λαιμό δεν θα φεύγει, το σφίξιμο στο στομάχι δεν θα υποχωρεί. Είναι η άψογη αποτύπωση και το τάλαντο των πρωταγωνιστριών. Είναι το κείμενο, που άνετα θα μπορούσε να είναι το καλύτερο της χρονιάς. Είναι η σκηνοθετική μαεστρία της κυρίας Μάρθας Μπουζιούρη, που μετέτρεψε ένα δρώμενο σε ντοκιμαντέρ και από κει σε ζωή. Γιατί έτσι τα χειρίζεται όλα αυτά η ζωή. Με ένα χαμόγελο και ένα δάκρυ. Και την πεποίθηση ότι «Δεν έφυγε ποτέ. Μόνο το σώμα της».

Βασισμένη στο κείμενο του Ρουμάνου συγγραφέα Ματέι Βισνιέκ, μεταφρασμένο από την κυρία Νατάσα Σίδερη, αυτή η παράσταση χτυπά στο ψαχνό. Ο πόλεμος δεν δίνει ζωές, μόνο παίρνει! Το έχω γράψει πολλές φορές, δεν υπάρχει περίπτωση να σταματήσω. Ο πόλεμος είναι φρίκη και ο βιασμός ίσως να είναι η χειρότερη μορφή βασανισμού. Το γυναικείο σώμα όμως ΔΕΝ δημιουργήθηκε για να αποτελεί πεδίο μάχης. Η λογική του παραλόγου σε έναν κόσμο που, ακόμα και σήμερα, επιλέγει τον πόλεμο σαν «λύση για την ειρήνη».

Ο κύριος Βαρδαξόγλου εμφανίζεται μπροστά μας με ένα κοστούμι (τα εύσημα στην κυρία Ελλάδα Δαμιανού για την ιδέα, την εκτέλεση και την εφαρμογή), το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «λυρικά φουτουριστικό», το οποίο θα μπορούσε να ανήκει σε πρότερη μακρινή εποχή, το οποίο, μέσω των εξαιρετικών φωτισμών του κυρίου Βαγγέλη Μούντριχα, μετατρέπει το ανθρώπινο σώμα σε καμβά, σε οθόνη παρακολούθησης των εσωτερικών λειτουργιών του, σε λάβα που μόλις ξεχύθηκε από το ηφαίστειο.

Τα φώτα, η μουσική και ο προτζέκτορας με τις σκηνές του Γιάννη Ανδριόπουλου στον ρόλο του μικρού Έγιολφ, βοηθούν στις μεταβάσεις αλλά και την πορεία της παράστασης μοναδικά. Τα δυνατά νοήματα της παράστασης, η απώλεια, οι οικογενειακές σχέσεις αλλά και η ζωή μετά από ένα τέτοιο συμβάν, κάνουν τον θεατή να αναλογιστεί προσωπικές του στιγμές, να πάρει κάποια μαθήματα, να εξελιχθεί.

Ο κύριος Δουκάκης έχει καταφέρει να ντύσει τον ρόλο πάνω του. Το έχει καταφέρει τόσο καλά, που κάποιοι να αναρωτήθηκαν αν είναι ηθοποιός εκεί πάνω ή αν όντως ο χαρακτήρας του Καμπανέλλη βρήκε τρόπο να «προσγειωθεί» στην εποχή μας. Ο τρόπος που εξίσταται, ο τρόπος που δείχνει ότι νοιάζεται για την υγεία του φίλου, αλλά στην πραγματικότητα ψάχνει τρόπους να συνεχίσει την αφήγησή του και ει δυνατόν εκ του σύνεγγυς… Εξαιρετική ποιότητα απόδοσης και προζάτης δυναμικής. Τελικά, εμείς οι άντρες είμαστε οι μεγαλύτερες κουτσομπόλες! Με διαφορά από τις γυναίκες και δεν το συζητώ καν.

Την ιστορία όμως αυτή δεν θα σας την διηγηθώ εγώ. Θα το κάνει η Λεμονιά (Χρύσα Παπά), η κόρη του. Μια ιστορία που ξεκινάει το 1915 και ολοκληρώνεται το 1962. Αφετηρία η Τραπεζούντα. Εμπλέκονται κι άλλες περιοχές του Πόντου. Φτάνει έως στην Αμπχαζία και το Καζακστάν. Τι μπορεί να κρύβει η ζωή του Γαλήνιου; Τι πραγματικά μας διηγείται αυτή η ποντιακή ψυχή;

Από την πρώτη στιγμή τούτη η παράσταση καταβάλει το κοινό. Δεν χαϊδεύεται, δεν τηρεί τα προσχήματα, δεν εναγκαλίζεται για την τέρψη των φώτων και των ματιών. Είναι βάναυση, είναι ωμή, είναι in-your-face και με αυτό τον τρόπο γίνεται κατανοητή, γίνεται κτήμα του μυαλού, μετατρέπεται από έργο σε βίωμα. Είναι ο ορισμός των συνεχών ανατροπών και της έκθεσης του ανθρώπου ως «κακού ζώου». Αν με καλούσαν σε κάποια επιτροπή για τις καλύτερες παραστάσεις του 2024 – και ας είμαστε ακόμα στο πρώτο τρίμηνο – θα την ψήφιζα μέσα στις τρεις καλύτερες, ακόμα και για το 2025! Μοναδική εμπειρία!

Ένα δυναμικό σκηνοθετικό δίδυμο έχει γεννηθεί, έχει ανθίσει και χαιρετίζουμε με ενθουσιασμό τη δημιουργικότητά του. Ο κύριος Στέφανος Παπατρέχας και ο κύριος Λάζαρος Βαρτάνης υπογράφουν τη σκηνοθεσία, με τον κύριο Παπατρέχα να υπογράφει το κείμενο του έργου. Ένα κείμενο που τα περιέχει όλα. Κωμωδία, μαύρη κωμωδία, φάρσα, ό,τι άλλο είδος μπορεί να περάσει από τη σκέψη σας. Και μοιράζει αυτό το κείμενο σε πέντε ρόλους, οι οποίοι μπορούν να χαρακτηριστούν τόσο γήινοι και καθημερινοί, αλλά και τόσο γκροτέσκοι και μποουτρεϊσικοί. Δικό μου το άρθρο, δικές μου και οι λέξεις. Βάνω φωτιά και το καίω άμα θέλω!

Η λυτή και σχεδόν λυρική σκηνοθεσία του θεόρατου Ζαν – Πωλ Ντενιζόν δημιουργεί μία οπτικό-ακουστική αφήγηση, ένα παραμύθι χωρίς καλό τέλος. Ο κύριος Ντενιζόν δεν ξεγυμνώνει τους ήρωες. Τους κρατά κατά τι κλειστούς, για να ελιχθεί η ιστορία. Δεν έχει τέλος αυτή η ιστορία. Απλά, μας αφήνει να κατέβουμε σε μία χωροχρονική στάση, ώστε να συνεχίσουμε τη ζωή μας και οι ήρωες του έργου τη δική τους. Παράσταση που θα σας ταρακουνήσει, έργο που θα σας μορφώσει ακόμα περισσότερο.

Η Ευσταθία Τσαπαρέλη οργώνει όλο το θέατρο με απίστευτη ένταση. Καταφέρνει να επιβληθεί της παράστασης με μοναδικό τρόπο. Κάθε φορά που τη βλέπω στη σκηνή με μαγεύει. Κάθε φορά συμβαδίζει απόλυτα με τον ρόλο της και τον αναδεικνύει με απλότητα και πάθος. Οι Κυριάκος Σαλής, Δήμητρα Βήττα και Μαρία Καρτσαφλέκη έπαιξαν με ρεαλισμό. Συνόδευαν την Ευσταθία στον περίπατό της στα σκληρά μονοπάτια του ρόλου της. Τα κοστούμια της  Σίσσυς Σουβαλτζόγλου για την Ευσταθία ήταν υπέροχα, δίνοντας μια αίσθηση yin yang στην παράσταση.

Ηθοποιοί και μουσικοί σε ένα ονειρικό μείγμα. Πνευστά, κρουστά και έγχορδα, μια σπιθαμή γης και οι ήρωες που απομυθοποιούνται, που αποτελούν μέρος ιστορίας και μέλος παρέας. Ετερόκλητης. «Διαφορετικής». Σαν να πήγατε απρόθυμα σε μάζωξη, στην οποία «υπό κανονικές συνθήκες» ποτέ δεν θα πηγαίνατε, εκεί όμως γνωρίσατε τον έρωτα της ζωής σας. Γιατί μπορεί να ήλθε και να ‘κατσε κοντά σας, να τσούγκρισε το ποτήρι σας και να ρώτησε «Ματάρες μου; Όλα καλά»;

Άφησα τελευταία τη συγκλονιστική ερμηνεία του Μιχάλη Συριόπουλου, καθώς έδωσε πραγματικό ρεσιτάλ. Ήταν τόσο  δυνατός στη σκηνή, τόσο εκφραστικός, είχε «δεθεί» με τον ρόλο βαθιά. Ήταν τόσο καλά κουμπωμένος στον ρόλο, που σε κάποιες στιγμές ακόμα και το βλέμμα του υποδήλωνε τη διαταραγμένη προσωπικότητα του ήρωα που υποδυόταν. Ακροβατούσε και διόγκωνε τον ρόλο με κάθε κίνηση.

Παραστασάρα; Εννοείται! Από τώρα σας λέω ότι θα περάσετε πολύ καλά, ότι θα πιάσετε τον εαυτό σας να ταυτίζεται, ότι θα το πείτε σε φίλους και γνωστούς. Η Μήδεια μπορεί να σερβίρει μύδια, μπορεί όμως και να ακονίζει τη σκέψη. Σε αυτό εδώ το μποστάνι φυτρώνουν πάσης φύσεως δέντρα και απόψεις. Το δελτίο Τύπου κάνει λόγο για τις «παλιές καλές επιθεωρήσεις». Χρειάζεται να γράψω περισσότερα; Σπεύσατε!

Οι μπαλάντες, που επέλεξε  για τις παραστάσεις του στο θέατρο Βέμπο, είναι τραγούδια που αγαπήθηκαν και αγαπιούνται ακόμα. Σημάδια ανεξίτηλα στις ψυχές όλων μας. Τραγούδια λατρεμένες από τέσσερις γενιές, ανθρώπους που σήμερα είναι γονείς, ακόμα και παππούδες και που μας μεταφέρθηκαν στο μυαλό από την κούνια. Είναι τραγούδια άρτια συνδεδεμένα με την εφηβεία μας, τους φόβους και τις ανασφάλειές μας, τον έρωτα αλλά και την κοινωνία.

Ο τρόπος που εισέρχονται και φεύγουν από τη σκηνή οι ηθοποιοί, είναι λεπτομερώς μελετημένος και έρχεται σε πλήρη αρμονία με τη μουσική και τα διάφορα ηχητικά εφέ, καθώς και τις προβολές του προτζέκτορα. Το ταξίδι είναι μακρύ και οι μεταμορφώσεις ποικίλες και πλείστες. Η Παπαμάρκου περιδιαβαίνει τις μεσοδυτικές Πολιτείες των Γιάνκηδων, χορεύοντας και πέφτοντας πάνω σε έναν από τους μελλοντικούς συζύγους τους. Οι ηθοποιοί είναι δεμένες σε ένα αόρατο carousel, πολύ κουμπωμένες στη διαδρομή και επικοινωνούν άριστα μεταξύ τους.

Η Ιωάννα Τριανταφυλλίδου ήταν απίστευτα τέλεια στον ρόλο της Άννα. Εύθραυστη, ρομαντική, με αέρινη υπόσταση αλλά και θεριό όταν ο ρόλος το απαιτούσε. Ο Μάριος Σαραντίδης, με την υπέρτατη φωνή, ήταν μαγικός. Τις στιγμές που τραγουδούσε μας συνέπαιρνε, ενώ στο ρόλο του Λάρρυ είχε ένα μοναδικό τρόπο να σε κάνει να γελάς αυθόρμητα με τις ατάκες του. Ο Ιβάν Σβιτάιλο, ο Μπάρτον της παράστασης, για άλλη μια φορά ήταν υπέροχος στον ρόλο. Γήινος, οικείος, βαθιά ευαίσθητος.

Το – δυστυχώς όσο δεν παίρνει – επίκαιρο κείμενο της κυρίας Ζαχαρούλας Χρόνη μεταφέρεται στη σκηνή με τη σκηνοθετική ματιά της ιδίας και το τάλαντο ενός τριμελούς συνόλου που επιθυμεί να κάνει τη διαφορά. Μία σκηνοθεσία γοργή και καλπάζουσα και ένας θίασος που ανταποκρίνεται με επαγγελματισμό και σθένος.

Οι χαρακτήρες που περιγράφει ο Ανδρέας Στάικος, που υπογράφει και τη σκηνοθεσία της παράστασης, είναι οικείοι. Είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, είναι ψυχές που διψούν να ζήσουν αλλά δεν τολμούν. Η άφιξη των δυο ξένων στη πόλη αναπτερώνει το ηθικό, κάνει τα όνειρα να τρέχουν, αλλά δεν φτάνει μέχρι τη «λύτρωση» των δυο κοριτσιών. Δεν φτάνει να υπάρχει μόνο η αιτία που πυροδοτεί καταστάσεις, χρειάζεται να υπάρχει και τόλμη για να κυνηγήσεις αυτό που πραγματικά θες. Σε άλλη περίπτωση, απλά καταντάς γραφικός.

Η κυρία Αναστασία Κουμίδου, η οποία υπογράφει σκηνοθεσία και δραματουργική επεξεργασία, καταφέρνει να καθηλώσει το κοινό με μία άκρως κλειστοφοβική και λαμπερή, μέσα στα σκοτάδια της, παράσταση. Η εν δυνάμει πραγματικότητα γίνεται πλέον η καθημερινότητά μας. Ελέω των υπολοίπων ενάτων του εγκεφάλου.

Ο σεφ (Χρήστος Χρήστου) υπηρετεί και επικοινωνεί με απόλυτη φυσικότητα έναν απαιτητικό μονόλογο. Είναι εκφραστικός και υπερκινητικός μέσα στην κουζίνα του, αυτοσχεδιάζει με τους θεατές, ενώ εν τέλει ο μονόλογος φαντάζει διάλογος μεταξύ φίλων που συζητούν περί μαγειρικής και ζωής.

Πολύ απλά, πάτε και βλέπετε την παράσταση! Συγκλονιστική, απέραντη, πανανθρώπινη. Ένα πολιτιστικό χάρμα.

Η κυρία Παπασπύρου υποδύεται τόσο τον πατέρα του Ματτέο, όσο και τη δασκάλα του. H πρωταγωνίστρια υποδύεται όλους τους χαρακτήρες του έργου και αυτό σημαίνει ότι έχουμε πλέον φύγει από τα όρια του μονολόγου και έχουμε πάει πλέον στα πλαίσια μίας ολιστικής περφόρμανς, που δείχνει πόσα πράγματα μπορεί να κάνει ένας σύγχρονος ηθοποιός, ο οποίος δεν λέει όχι σε καμία πρόκληση.

Η παράσταση που παρακολουθήσαμε στο θέατρο Φούρνος είναι συγκλονιστική. Ο Κώστας Βασαρδάνης πρωταγωνιστεί και σκηνοθετεί το έργο του Άθολ Φούγκαρντ, μέσα από ένα ποιητικό αλλά και κινηματογραφικό πρίσμα. Έδωσε πνοή σε ένα τόσο δυνατό κείμενο. Τον λάτρεψα πραγματικά στον ρόλο, είναι ένας ηθοποιός σφυρηλατημένος, έτοιμος για κάθε πρόκληση. Όσες φορές είχα την χαρά να τον παρακολουθήσω σε κάποια παράσταση, με μαγνήτισε. Έχει ένα τρομερά έντονο τρόπο να σε «βουτά» στον ρόλο που υποδύεται.

Ο Μίνως Θεοχάρης θα ενσαρκώσει μια φιγούρα ιδιαίτερη, με μοναδικό τρόπο. Θα ξεδιπλώσει το ταλέντο του αστείρευτα, θεατρικά και μουσικά. Σε κεντρίζει με την παρουσία του και τη φωνή του και σε κάνει να χαζεύεις μια εξαιρετική ερμηνεία. Μαζί του και η Κατερίνα Ντούσκα, η οποία συμπληρώνει υπέροχα αυτό το πανκ-ροκ μιούζικαλ με το μοναδικό της μουσικό ταλέντο. Οι μουσικοί επί σκηνής, τα «εξANGRYωμένα εκατοστά», παίζουν πανέμορφα τα τραγούδια και συμπληρώνουν τις εικόνες της παράστασης. Όλοι τους συμμέτοχοι, παρασύρουν το κοινό σε μία συναυλία με δυνατές μουσικές στιγμές, γέλιο και συγκίνηση, που σε κερδίζει και σε κάνει να σκεφτείς ότι η ανθρώπινη ύπαρξη πρέπει να είναι ελεύθερη. 

Με οίστρο και οξύνοια σκηνοθετεί η κυρία Σοφία Φυτιάνου. Το σκηνικό της είναι στην ουσία ένας μεγάλος κύβος Ρούμπικ. Γίνεται κομμάτια, συντίθεται και λαμβάνει διάφορα σχήματα, δεν λύνεται ποτέ, αλλά… ίσως πάλι και να λύνεται. Ο κύβος θα γίνει ξενυχτάδικο, διαμέρισμα, δρόμος, γειτονιά, ακάλυπτος… Ο κύβος θα ορίσει τα τετράγωνά του έτσι, ώστε να εξυπηρετήσουν την πλοκή. Από κει και ύστερα θα αναλάβουν οι ηθοποιοί.

Ο Λευτέρης Παπακώστας σκηνοθετεί με πλήρη συνείδηση της πραγματικότητας. Υποδύεται τον Τσάϊτ ακροβατώντας στα λεπτά της σύρματα και πλημμυρίζει με σκέψεις τον νου. Η Κατερίνα Παρισσινού, η Βιβή Μπουτάτη,ο Γιώργος Τριανταφύλλου και η Μαρία Γκιώνη έχουν διεισδύσει απόλυτα στους χαρακτήρες τους. Τρυπώνουν ανάμεσά μας τρισδιάστατα. Είναι εναρμονισμένοι και λειτουργούν σαν ένα σώμα, αλληλοσυμπληρώνουν πολλές φορές ο ένας τον άλλον, διογκώνοντας όλα όσα παρακολουθούμε. Τα κοστούμια έχουν έναν αέρα goth, ενώ τα αντικείμενα έχουν μια πιο έντονη χρωματικά υπόσταση.