Προσωπικά, τους Scanner τους είχα άχτι για πολλά χρόνια και επιτέλους νιώθω τυχερός που κατάφερα να τους δω ζωντανά. Στις δέκα κλείνουν τα φώτα και η πεντάδα από τη Γερμανία ανεβαίνει στη σκηνή. Μπορεί από την αρχική σύνθεση να βρίσκεται μόνο ο Alex Julius και μετά ο Ευθύμης Ιωαννίδης, έχοντας πάνω από είκοσι χρόνια στο συγκρότημα, αλλά τα νέα και σχετικά πρόσφατα μέλη δείχνουν να έχουν δέσει ιδανικά και να έχουν δημιουργήσει ένα σύνολο φωτιά.
«Παραείμαι άνθρωπος και θα τα καταφέρω»! Αυτό είναι και το μότο ολόκληρης της παράστασης. Το “Odysseus“ διαφαίνεται ως ένα ανθρωποκεντρικό έργο, όπου οι άνθρωποι λειτουργούν ως θεοί , αψηφώντας τη θρησκεία, τους χρησμούς, την ίδια τους τη μοίρα. Άνθρωποι ζηλευτοί, ακόμη και από τους ίδιους τους θεούς. Τολμώ να πω πως ίσως και να φαίνονται μηδενιστές και αλαζόνες. Όμως το “Odysseus” απλώς υπεροτονίζει την ανθρώπινη υπερδύναμη που εν τέλει θα σε οδηγήσει στον προορισμό σου. Αρκεί εσύ να απολαύσεις τη διαδρομή και να σταθείς στη δίκη σου δύναμη.
Είναι κάτι πρωτοποριακό, είναι απίστευτα καλαίσθητο και συνδυάζει όλες τις τέχνες στο αυτό έργο. Στο μπιζάρισμα χαρήκαμε – και μάλιστα με το παραπάνω – την ομάδα που παρουσίασε αυτό το θέαμα, η οποία μάλιστα χαιρέτισε, έτρεξε κατά μήκος της σκηνής, άπλωσε το χέρι για απανωτά hi-five και έδειξε ότι μπορεί να το διασκέδασε περισσότερο από όλους μας. Είναι μία παράσταση που αποτελεί πρώτης τάξεως ξύπνημα για τις αισθήσεις, τη λογική μας, τον ίδιο μας τον νου, αφού τον τσιγκλάει σε πολλά σημεία και δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω.
Η φαρσοκωμωδία “The Last lunch” του Yoel Wulfhart ανοίγει ένα δρόμο προς εμάς να ξεπεράσουμε τους φόβους μας και να σκεφτούμε τη ζωή, να κάνουμε έναν απολογισμό βλέποντας επί σκηνής αυτά τα υπερταλαντούχα παιδιά να υποδύονται εμάς. Μέσα από το χιούμορ που περικλείει το κείμενο, μέσα από τις αλήθειες που αναδύονται σε κάθε σκηνή, έχουμε τη δυνατότητα να εισχωρήσουμε μέσα μας και να αναλογιστούμε, να πάρουμε αποφάσεις και να οδηγήσουμε τη ζωή μας σε αυτό που θα θέλαμε να είναι.
Ο κυρία Κυριαζή σκηνοθέτησε ένα έργο με τρόπο που να προκαλεί το ενδιαφέρον. Έχει να διηγηθεί μία ιστορία μεγάλη σε διάρκεια και θέλει να το κάνει με τρόπο μινιμάλ αλλά και μπαρόκ. Και το καταφέρνει. Η ύφανση και η πλοκή εμφανίζονται και παρουσιάζονται σαν έργο που φεύγει από το θέατρο και γίνεται κάτι άλλο, πιο πολυδιάστατο, πιο «φιλικό στον χρήστη». Πανέξυπνη η χρήση τραγουδιών εποχής, από ηχογραφήσεις εκείνης της εποχής και πολύ πιο παλιές, που λειτούργησαν σαν το άτυπο soundtrack της παράστασης.
Ο Hughes μιλά σαν να βρισκόμαστε παρέα, σε ένα τραπέζι, κάπου. Μαζεμένοι πρώην συμφοιτητές ή συμμαθητές από το λύκειο ακόμα. Μας ανεβάζει ψυχολογικά, μας χτυπά φιλικά στον ώμο, μας τσιμπά το μαγουλάκι και παράλληλα αφηγείται. Το California Jam του ’74, η ιδέα του Blackmore να κάνει τρελό σαματά και το τεράστιο κοινό (διακόσιες πενήντα χιλιάδες λένε τα βιβλία και οι οθόνες), παρέλασαν από μπροστά μας, κάνοντάς μας να ξαναπέσουμε με τα μούτρα στο διάβασμα. Τι μας είχε ξεφύγει; Τι δεν θυμόμαστε;
Γνώμη μου είναι να έχετε διαβάσει γι’ αυτό το έργο, πριν πάτε να δείτε την παράσταση. Ομολογώ πως δεν το έκανα και ήταν το πρώτο πράγμα που θέλησα να κάνω, μετά το πέρας του έργου. Γιατί, εκεί προς το τέλος, όταν οι ατάκες ίπταντο πάνω από το κοινό, άρχισα να σκέφτομαι «Τι διάολο… Μήπως και οι τρεις είναι…». Μήπως λοιπόν; Ήταν μία σχεδόν εξωσωματική εμπειρία το ότι πήγα αδιάβαστος και ανυποψίαστος, από την άλλη όμως, αν είχα διαβάσει, θα είχα γίνει κοινωνός αυτού του «Τι έγινε μόλις τώρα;».
Έχουν περάσει δεκατέσσερα χρόνια. Και τα δώδεκα από αυτά (ας όψεται η καταραμένη πανδημία) έχουμε μάθει να θυμόμαστε την «απώλεια» με μία συναυλία. Στην ουσία έχουμε μάθει να γιορτάζουμε την περίπτωση ενός ανθρώπου που επέλεξε να γίνει αθάνατος. Και δεν δυσκολεύτηκε να το επιτύχει. Είχε συμμάχους του τις καρδιές μας, τις ψυχές μας και τα μυαλά μας. Όλα τα υπόλοιπα ήταν ευκολάκι και ο μεγαλύτερος Μέταλ τραγουδιστής όλων των εποχών, ο Ronnie James Dio, θα είναι πάντα κοντά μας. Σε αυτό βοηθούν με τον πλέον ευγενικό τρόπο οι Rock ’N’ Roll Children, μία από τις πιο καλοπροβαρισμένες και καλοκουμπωμένες μπάντες απόδοσης των τραγουδιών του Αθάνατου, εδώ και μια-ντουζίνα-και-βάλε χρονιές.
Η πανέξυπνη σκηνοθεσία του κυρίου Χάρη Πεχλιβανίδη, ο οποίος είχε και την ιδέα να γίνει έργο το συγκεκριμένο θέμα και ο οποίος το χειρίστηκε ιδανικά, με τη βοήθεια της κυρίας Κορίνας Βασιλειάδου (σύμβουλος δραματουργίας), τοποθετεί ένα βουνό από κουβέρτες και κυβικά καθίσματα στο κέντρο της σκηνής και το «κατεδαφίζει», αποκαλύπτοντας το πρόσωπο που δεν θα ξαναδούμε. Παίρνει το κείμενο και το κάνει μανιφέστο. Ξεσπά κατά εκείνων που κάνουν κακό γιατί «καιρός ήταν». Ξεσπά κατά εκείνων που κάνουν κακό γιατί «μίλαγε πολύ».
Ο Αυστριακός σκηνοθέτης Martin Scharnhorst, ο οποίος έχει επιμεληθεί και τη δραματουργική επεξεργασία, φροντίζει να δείξει αμέσως την παθογένεια στη σχέση των συγκεκριμένων δύο ανθρώπων. Η οποία τέμνει πολλά σύγχρονα «ζευγάρια». Δεν ξέρουμε καλά-καλά το όνομα του άλλου και επιζητούμε τη σχέση. Δεν είναι ταινία η ζωή μας, θα θέλαμε όμως να τη ζήσουμε έτσι. Χωρίς Happy End, αλλά με happy ending. Σημεία των καιρών.
Ο χειμαρρώδης αφηγηματικός μονόλογος της Μαρίζας Τσιακουμάκη ήταν μια απέραντη λίμνη μνήμης. Είμαι σίγουρη πως όλοι βρήκαμε σημεία, καταστάσεις και συμπεριφορές γνώριμες και ήλθαμε εύκολα σε σύμπνοια με την ηρωίδα. Ο μονόλογος ήταν ένα συνεχόμενο περιστροφικό μονοπάτι που σε ταλάνιζε σε κάθε σημείο του «ταξιδιού». Η Μαρίζα χειρίστηκε άψογα τον ρόλο της. Είχε ένα μοναδικό τρόπο να σε φέρνει κοντά της και να δημιουργεί μοναδικές συγκινησιακές στιγμές. Ο Τάσος Φραγκιάς έδωσε πνοή στο κείμενο, μέσα από μια κωμικοδραματική σκηνοθεσία, που κράταγε στο απόγειο την προσήλωσή μας. Έδωσε χώρο στην ηρωίδα να αναπτυχθεί, να ανοίξει τα ψυχικά της φτερά, να λυτρωθεί αφηγούμενη την ιστορία της.
Και κάπου εκεί εμφανίστηκε ο κύριος Ορέστης Τζιόβας. Απίστευτος! Απερίγραπτος! Ένας πρωταγωνιστής σε δαιμονιώδη κατάσταση, βασισμένος σε έναν ρόλο αβανταδόρικο, τον οποίο όμως μετέτρεψε σε κάτι δικό του. Σαν Ριχάρδος ήταν τόσο καλός, που τον μισήσαμε. Με το ένα του χέρι να «κινείται» σαν παράλυτο, με κίνηση και στάση σώματος που αποτέλεσε βασικό κομμάτι του χαρακτήρα του και με χροιά άλλο τόσο εντυπωσιακή, κατέλαβε τη σκηνή.
Κειμέναρα από τις κυρίες Παναγιώτα Κωνσταντινάκου και Ιωάννα Λιούτσια (οι οποίες υπογράφουν και τη δραματουργία και τον κύριο Παντελή Φλατσούση (τον σκηνοθέτη της παράστασης), που εστίασε σε μεγάλες στιγμές της συγκεκριμένης δεκαετίας, στη χώρα μας και τον πλανήτη ολόκληρο. Οι Ολυμπιακοί αγώνες, η ενδεκάτη Σεπτεμβρίου, το τρομοκρατικό χτύπημα στη Μαδρίτη, είναι μερικά μόνο από αυτά που συνέβησαν, που περιγράφονται, που βιώθηκαν, που αναλύθηκαν.
Ο κύριος Γεράσιμος Γεννατάς είναι εξαιρετικός στον ρόλο του Ντάνιελ. Καταφέρνει να σε ταρακουνήσει, να σε βάλει να σκεφτείς, να βιώσεις. Να δεις τα πράγματα από μια άλλη σκοπιά. Ορθώνει τις αξίες και τα ιδανικά σου. Αγανακτείς βλέποντας τον διασυρμό ενός αθώου, προσπαθείς να κατανοήσεις πως εσύ μέσα σε αυτό το σαθρό σύνολο της κοινωνίας μπορείς να κόψεις τον ομφάλιο λώρο και να βγεις αλώβητος και αναγεννημένος και πως μπορείς να κάνεις και την κοινωνία που ζεις πιο ανθρώπινη. Πιο ουσιαστική.
Ομοιόμορφα ντυμένα τα αγόρια, ομοίως τα κορίτσια, με το γούστο και την καλαισθησία του κυρίου Πάνου Κούγια (άλλως H_Theia_Soula). Χορεύετε; Τα ζευγάρια αιωρούνται από ένα αόρατο σχοινί, κάτω τους βρίσκεται ένα – επίσης αόρατο – δίχτυ ασφαλείας και η αφήγηση ξεκινά. Ο μύθος του Ορφέα και της Ευρυδίκης, μέσα από τη ματιά της κυρίας Βαρβάρας Νταλιάνη, η οποία υπογράφει σκηνοθεσία και δραματουργία.
Μία παράσταση που θα αγαπήσετε, για τον αντιπολεμικό της χαρακτήρα και τις ερμηνείες των ηρώων. Ένα δίδυμο που στέκεται κραταιό στη σκηνή, που αφηγείται με όμορφο τρόπο μια ιστορία ανθρώπινη. Μια ιστορία γλυκιά και πικρή. Ο πόλεμος στο μυαλό του ανθρώπου. Το αναγκαίο καλό για την «ανάπτυξη» και ο εφιάλτης του μέλλοντος. Όπως έχει πει και ΤΟ τραγούδι, «Λένε ότι πρέπει να δώσουμε μάχη για να διατηρήσουμε την ελευθερία μας, αλλά πρέπει, Θεέ μου, να υπάρχει ένας καλύτερος τρόπος… απ’ αυτό τον πόλεμο»…
Το κείμενο της κυρίας Λείας Βιτάλη σκηνοθετεί ο κύριος Θοδωρής Βουρνάς, ο οποίος φέρνει επί σκηνής μία δυστοπία, τη βαφτίζει ουτοπία, κρατά όλα τα πλην της πρώτης και κάνει να αιωρούνται κάποια από τα συν της δεύτερης. Λυτό σκηνικό, όμορφα κοστούμια, τα οποία έχει επιμεληθεί η κυρία Έλενα Φιλιππίδου και μουσική. Διάφορα τραγούδια, διάφορα «είδη» και συνεχής ροή και κίνηση.
Δεκατρείς επικήδειοι μας περιμένουν στο δίωρο της παράστασης που περνάει αβίαστα. Ο μοναδικός Γιώργος Γαλίτης, με το αστείρευτο χιούμορ, το πληθωρικό ταπεραμέντο και την τεράστια κωμική δύναμη που διαθέτει, μας γονάτισε. Κάθε επικήδειος ήταν και ένας χείμαρρος γέλιου. Πιστεύω πως σε κάθε παράσταση βάζει στοίχημα πόσο θα τεντώσει τους θεατές, πόσο θα καταφέρει να τους κάνει να ξεφύγουν. Το κερδίζει πάντα, έχω να σας πω.
Σημείο αναφοράς ο πρόλογος για το τραγούδι “Prisoner Of The road”. Το οποίο, όπως μας εξιστόρησε, το εμπνεύστηκε από έναν πρόσφυγα, κάπου στο ’90, που προσπάθησε κιόλας να τον βοηθήσει. Εκεί πάνω αναφέρθηκε και στις πολιτικές του πεποιθήσεις, αλλά με έμφαση στο ανεξάρτητα από το τi πιστεύεις, το καλύτερο είναι να βοηθάς όπως μπορείς, μέσα από την καρδιά σου, τον συνάνθρωπο που έχει ανάγκη. Εκεί κάπου – τον είχα που τον είχα ψηλά (και λόγω ύψους εννοείται) – αυτός ο Άνθρωπος έγινε ακόμα πιο μεγάλος στα μάτια μου!
Είναι μία παράσταση που εξελίσσεται μπροστά σου, που γεννιέται, ανθίζει και πεθαίνει… και εσύ, κάποια στιγμή, θα θυμηθείς το τελευταίο δεκάλεπτο. Τον διάλογο που σε πάει κατευθείαν στο πρωτότυπο και την τραγική κατάληξη του ονειροπόλου, του όχι και τόσο δυνατού… Κάποτε σκότωσε κάποιος ένα γλάρο. «Και τι έγινε;» πήγε να αποφανθεί κάποιος άλλος. Δεν πρόλαβε. Έπεσε κάτι πάνω του. Σαν κάτι από κατάρα άλμπατρος. Όμορφη παράσταση. Μία κωμωδία γουίδ ε τουίστ. Προσυπογράφουμε.
Το Epic έχει πολλούς οπαδούς στη χώρα μας. Και καλό θα είναι για όλα αυτά τα παιδιά, να ψάξουν και πέρα από τα «αυτονόητα». Οι ελληνικές μπάντες σπέρνουν, οι κυπριακές μπάντες το ίδιο, το μόνο που χρειάζεται είναι καλή θέληση και όρεξη για ψάξιμο. Ποιοτικά χαρακτηριστικά που φωτογραφίζουν τον οπαδό που σέβεται τον εαυτό του και τη μουσική που προτίμησε να προτιμά. Τόσο απλά, τόσο καλά!
Στον ρόλο της κοντέσσας το δέκα το καλό. Η κυρία Νένα Μεντή, μία ηθοποιός που δεν έχει ανάγκη από κανένα σχόλιο. Δείχνει με τόση ακρίβεια την ιδιοσυγκρασία και την ψυχολογική και σωματική κατάσταση της κοντέσας, που θα έλεγε κάποιος ότι ο Ξενόπουλος ο ίδιος της είπε πώς να το κάνει! Το πικρό χιούμορ, οι ατάκες της, οι ματιές της, οι κινήσεις της… Ένα μικρό θαύμα συντελείται στη σκηνή του θεάτρου…
Ο Πελτέκης σκηνοθετεί μία μεγάλη παράσταση ακριβώς όπως της πρέπει. Με γκράντε συναίσθημα, με νοοτροπία που κλείνει το μάτι στις καλές εποχές της επιθεώρησης, με σκεπτικό που έχει αντλήσει πολλές εικόνες από τις υπέρ-παραγωγές του εξωτερικού. Γιατί και εδώ για μία υπερπαραγωγή πρόκειται.
Ο David Gilliam είναι μαγικός στον ρόλο του Βλαντιμίρ. Κινείται δεσποτικά στον χώρο και παρέα με τη Βάσια Βασιλείου στήνουν ένα ζωντανό και οικείο έδαφος, ώστε να «πατήσει» ο θεατής. Ο Γιώργος Χουσάκος στην πρώτη, αλλά και στη δεύτερη πράξη, «δημιουργεί» έναν Πότζο τόσο δυναμικό αλλά και αδύναμο, που σε παρασέρνει σε ερωτήματα. Η Αναστασία Μπουγιάκα ως Λάκι μας άφησε άφωνους με τον τρόπο που χειρίστηκε τον μονόλογό της. Η ταχύτητα, η άρθρωση, τα νοήματα, όλα ξεπηδούσαν σαν χείμαρρος από το στόμα και το σώμα της. Ο Νίκος Διονυσίου έδωσε ανάσα στο κείμενο μέσα από τη σκηνοθεσία του.
Η κυρία Γεωργία Ζώη υποστηρίζει ένα εκπληκτικό κείμενο, με τρόπο που προκαλεί τον θαυμασμό μας, με μέθοδο που δείχνει τη στόφα της, το τάλαντό της, την εμπειρία της, την άνεσή της. ΕΙΝΑΙ η χαροκαμένη μάνα του έργου. Δεν χρειάζεται να πείσει κανέναν για την ερμηνεία της. Γιατί από την πρώτη στιγμή ΕΓΙΝΕ ο χαρακτήρας της. Δεν είδαμε ποτέ την ηθοποιό πάνω στη σκηνή. Μόνο τη μάνα. Μόνο τη γυναίκα που φλερτάρει με την τρέλα, γιατί δεν το χωράει ο νους της. Μόνο τον άνθρωπο που έχουν ξεχάσει όλοι οι ανθρώποι, μαζί και ο θεός.
To σύστημα δουλεύει ρολόι. Οι φωνές συνάδουν με τα όργανα, τα προ-ηχογραφημένα, τις ιδέες και τις ενορχηστρώσεις. Βρίσκομαι μία κάτω από τη σκηνή, μία στα αριστερά και μετά στα δεξιά και μία στον εξώστη, για «γενικότερο πλάνο». Ένα τσούρμο στο «πατάρι» και όλοι ακούγονται σαν ένας. Θα επανέλθουμε σίγουρα, να ακούσουμε ακόμα μία φορά (ψέμα – πολλές φορές) το άλμπουμ, να γράψουμε γι’ αυτό και να φιλοξενήσομε τον άνθρωπο που το έκανε από σκέψη κάτι απτό.
Ο Lauri παίρνει τον λόγο. «Μπορεί να είναι Κυριακή, αλλά αν φωνάξουμε»… Ανταπόκριση βροντερή από τον κόσμο και ο ίδιος επανέρχεται γελώντας. «Ναι, αρχίζει να μοιάζει με Σάββατο»… Περισσότερα γέλια και κάπως έτσι κατακτιέται η επικοινωνία με το κοινό, η αγάπη του κοινού και όλα εκείνα που θα συνδράμουν να περάσουμε ένα καλό βράδυ. Η μπάντα παίζει με ενθουσιασμό και ένταση, οι από κάτω συναινούν και… Ε, μισό λεπτό! Να μιλήσει και ο Βαγγέλης, έτσι; Πέρα από το ότι μας ξετρέλανε με τα σόλο του, ο Έλληνας μουσικός έδειξε και πόσο άνετος μπροστάρης είναι.
Η κυρία Υψηλάντη γίνεται εξουσιαστική, γίνεται απότομη, κόντρα στη γλυκιά εμφάνισή της, κάνοντας την ηρωίδα της πολυδιάστατη. Ερμηνεύει με τέτοιο πάθος που μονοπωλεί τις αισθήσεις σου. Είναι απίστευτα κουμπωμένη στον ρόλο και όλες τις οι κινήσεις, το ύφος ακόμα και η αύρα της, μεταμορφώνονται και καθρεπτίζουν όλα τα συναισθήματα της Μπερνάρντα. Μοναδική και μαγική ακόμα μια φορά. Ένοιωσα δέος βλέποντάς την.
Η κυρία Βάσια Βασιλείου σκηνοθετεί με τρόπο που αναδεικνύει ακόμα περισσότερο την κλειστοφοβία του έργου και του χαρακτήρα. Ένα πανί, οι κατάλληλοι φωτισμοί και μία κούκλα ακέφαλη, ορίζουν τις βασικές γραμμές του σκηνικού. Συχνά πυκνά τις ατάκες συντροφεύουν διάφοροι θριλερικοί ήχοι, οι οποίοι τονίζουν τη σκοτεινή πλευρά του χαρακτήρα, την τρέλα που ελλοχεύει πίσω από το χαμόγελο.
Η μπάντα είναι σε τρελή φόρμα και ήδη έχει ώρες στη σκηνή για φέτος, έχει ήδη παίξει στο εξωτερικό και έρχεται να δείξει ότι έχει γκελ στον κόσμο, ότι το πονάει αυτό που κάνει, ότι ιδρώνει και ματώνει, ότι ΑΥΤΟ είναι ό,τι θέλει να κάνει με την επικοινωνία της μουσικής της. Και ο κόσμος αποδέχεται, προσυπογράφει, συμμετέχει, γουστάρει. Είδα διάφορες ηλικίες, πράγμα που σημαίνει ότι οι Achelous απευθύνονται σε μωσαϊκό οπαδών και όχι συγκεκριμένα σε μία ή δύο «κατηγορίες».
Σκηνοθετικά η παράσταση παρουσιάζει ωμά και χωρίς φιοριτούρες τα δρώμενα και εισχωρεί σε βάθος στον ψυχισμό των δυο κοριτσιών. Η πρωτότυπη μουσική σύνθεση του Salvatore Bezzi εντείνει τις στιγμές της παράστασης. Τα σκηνικά και τα κοστούμια της Μέλπως Κασαπίδου διογκώνουν τον κλειστοφοβικό αέρα, τονίζουν τα δρώμενα χωρίς να βγαίνουν στο επίκεντρο. Εκεί εστιάζουν οι δυο πρωταγωνίστριες Κωνσταντίνα Ράικου (Άννα Φρανκ) και Φιλία Κανελλοπούλου (Μάργκοτ Φρανκ).
Η κυρία Μπουζούρη πατά πάνω στο κείμενο του Χάινερ Μύλλερ, του οποίου τη μετάφραση υπογράφει η κυρία Ελένη Βαροπούλου. Είναι όμορφη, είναι γλυκιά, είναι τίποτα απ’ όλα αυτά και κάτι λιγότερο, είναι πολλά περισσότερα, αλλά δεν επιθυμεί να τα δείξει. Η Μήδεια στρέφεται στον Ιάσωνα, την αρχή και το τέλος της, όπως τον αποκαλεί. Απευθύνεται στα παιδιά της και τους λέει να πάνε στον πατέρα τους. Μηχανεύεται τρόπους να κάνει κακό στην καινούργια – όπου να ‘ναι – σύζυγο του αχαΐρευτου. Ουρλιάζει, βήχει, ξερνά… Προσπαθεί να σταθεί όρθια, στα ποδάρια της.
Η σκηνοθεσία του Μιχάλη Κοιλάκου τάσσεται υπέρ του μυστηρίου και της μοναδικής ταυτότητας της παράστασης. Τα σκηνικά της Άννα Σάπκα και της Μαργαρίτας Τζαννέτου είναι λιτά, «ατημέλητα» μεν, καίρια στημένα δε. Φωνάζουν χωρίς να μιλούν, καθρεπτίζοντας την κοινωνία αλλά και την ιδιοσυγκρασία της παράστασης. Τα κοστούμια της Ιφιγένειας Νταουντάκη ευρηματικά, γεμάτα συμβολισμούς, διογκώνουν την αίσθηση των δρώμενων.
Ξεκινώντας από τη γλώσσα του κειμένου, την καθαρεύουσα, τον ρομαντισμό, τον εξιδανικευμένο έρωτα, τις ψυχικές παθήσεις, τη δύναμη και την αδυναμία της ψυχής, την ποιητική αίσθηση που αναβλύζει, δίνει τη δυνατότητα στον θεατή, μέσα από την αέρινη σκηνοθεσία των Δέσποινα Μπισχινιώτη και Διογένη Γκίκα, να εισχωρήσει στον μονόδρομο του έρωτα, τον τρόπο σκέψης της εποχής, ενώ παράλληλα έρχεται πολύ κοντά στον ψυχισμό του συγγραφέα.
Η κυρία Σταυριανίδου είχε να δουλέψει πάνω σε ένα πανέμορφο κείμενο, το οποίο υπογράφει ο κύριος Σαμσών Ρακάς και κινήθηκε με αυτό μοναδικά. Με την πληθωρική σκηνοθεσία της κυρίας Όλιας Λαζαρίδου, η οποία έβγαλε ορδές λαγών από το καπέλο για ακόμα μια φορά και χάρη στη δουλειά και την εκτελεστική δεινότητά της, κατάφερε και έκανε το έργο κάτι σαν δώρο. Εμείς απλά ξετυλίξαμε το απέξω, απομακρύναμε τις κορδέλες και γουρλώσαμε τα μάτια μας.
Η Όλγα Ποζέλη, μέσα από το κείμενο της Μαρίας Γουλή, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί σε μια παράσταση για τα ζώα. Τώρα το ποιος τελικά δαγκώνει θα το αποφασίσει μόνος του ο θεατής, παρακολουθώντας μια διαδραστική παράσταση, γεμάτη αλήθειες αλλά και προβληματισμούς.
Είναι πανδύσκολο αυτό που επιχειρούν οι τέσσερις ηθοποιοί. Είναι τέτοια η αυτοσυγκέντρωση, που είχα την αίσθηση πως και η παραμικρή απόκλιση θα προκαλούσε χιονοστιβάδα από ανεπιθύμητες εξελίξεις. Εννοείται πως θα έχουν τα στεγανά τους, αλλά πρέπει να δείτε, πρέπει να παρακολουθήσετε. Η ροή είναι συναρπαστική και δένεται από τις ατάκες και τις κινήσεις των τεσσάρων. Σαν ζωντανός οργανισμός. Από το πώς ατακάρουν μέχρι το πώς ανταμώνουν για να χορέψουν.
Η ομάδα των παιδιών επάνω στη σκηνή καταθέτει μέσα από τις ιστορίες τον προβληματισμό της. Τον φόβο για το αύριο… Μας κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Είναι συντονισμένοι και παθιασμένοι για αυτό που κάνουν, όλοι τους. Είναι οικείοι και εύκολα σε παρασέρνουν σε όλο αυτό. Κινούνται μοναδικά στο χώρο, αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα χωρίς τρικάκια. Άλλωστε το θέμα της παράστασης έχει από μόνο του τεράστιες διαστάσεις και τα παιδιά κινούνται ακροβατικά πάνω του, ξυπνώντας μας από τον λήθαργο.
Η κυρία Όλγα Τζωρτζ υπογράφει τη σκηνοθεσία, βασισμένη στο κείμενο της θεατρικής συγγραφέως και καθηγήτριας πανεπιστημίου – μεταξύ άλλων – Πάμελα Πράθερ. Το κείμενο έχει μεταφράσει η κυρία Άρλα Φύτρου. Πρόκειται για μία σκηνοθεσία πανέξυπνη και ευρηματική, αφού εμφανίζει και εξαφανίζει κάθε πρωταγωνίστρια με απλό τρόπο και χωρίς να επηρεάζει καθόλου τη ροή. Ίσα-ίσα, που τη φορτίζει ακόμα περισσότερο. Οι τρεις πρωταγωνίστριες στέκονται αγέρωχες, πάνω από όλα, στη σκηνή, λαμπερές και ήπιες.
Το “Monologue” παίρνει τη θέση του, ώστε να αποδοθεί από το συγκρότημα. Ο ήχος είναι πολύ καλός, η απόδοση των παιδιών υπεράνω σχολίων. Το διασκεδάζουν, το χαίρονται, παίζουν τα άπαιχτα με άνεση και χαμόγελο. Τελικά είναι Therapist ή TheraBeast τούτοι εδώ; Γιατί μιλάμε όντως για ένα κτήνος ρυθμικά και μελωδικά. Πολύ μεγάλη μπάντα, φίλες και φίλοι. Απλά ΠΟΛΥ μεγάλη μπάντα.
Θα στριφογυρίσετε στο κάθισμά σας. Θα νιώσετε πολύ άβολα. Να το ξαναγράψω αυτό. Θα νιώσετε ΠΟΛΥ άβολα. Ο κόμπος στον λαιμό δεν θα φεύγει, το σφίξιμο στο στομάχι δεν θα υποχωρεί. Είναι η άψογη αποτύπωση και το τάλαντο των πρωταγωνιστριών. Είναι το κείμενο, που άνετα θα μπορούσε να είναι το καλύτερο της χρονιάς. Είναι η σκηνοθετική μαεστρία της κυρίας Μάρθας Μπουζιούρη, που μετέτρεψε ένα δρώμενο σε ντοκιμαντέρ και από κει σε ζωή. Γιατί έτσι τα χειρίζεται όλα αυτά η ζωή. Με ένα χαμόγελο και ένα δάκρυ. Και την πεποίθηση ότι «Δεν έφυγε ποτέ. Μόνο το σώμα της».
Βασισμένη στο κείμενο του Ρουμάνου συγγραφέα Ματέι Βισνιέκ, μεταφρασμένο από την κυρία Νατάσα Σίδερη, αυτή η παράσταση χτυπά στο ψαχνό. Ο πόλεμος δεν δίνει ζωές, μόνο παίρνει! Το έχω γράψει πολλές φορές, δεν υπάρχει περίπτωση να σταματήσω. Ο πόλεμος είναι φρίκη και ο βιασμός ίσως να είναι η χειρότερη μορφή βασανισμού. Το γυναικείο σώμα όμως ΔΕΝ δημιουργήθηκε για να αποτελεί πεδίο μάχης. Η λογική του παραλόγου σε έναν κόσμο που, ακόμα και σήμερα, επιλέγει τον πόλεμο σαν «λύση για την ειρήνη».
Ο κύριος Βαρδαξόγλου εμφανίζεται μπροστά μας με ένα κοστούμι (τα εύσημα στην κυρία Ελλάδα Δαμιανού για την ιδέα, την εκτέλεση και την εφαρμογή), το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «λυρικά φουτουριστικό», το οποίο θα μπορούσε να ανήκει σε πρότερη μακρινή εποχή, το οποίο, μέσω των εξαιρετικών φωτισμών του κυρίου Βαγγέλη Μούντριχα, μετατρέπει το ανθρώπινο σώμα σε καμβά, σε οθόνη παρακολούθησης των εσωτερικών λειτουργιών του, σε λάβα που μόλις ξεχύθηκε από το ηφαίστειο.
Τα φώτα, η μουσική και ο προτζέκτορας με τις σκηνές του Γιάννη Ανδριόπουλου στον ρόλο του μικρού Έγιολφ, βοηθούν στις μεταβάσεις αλλά και την πορεία της παράστασης μοναδικά. Τα δυνατά νοήματα της παράστασης, η απώλεια, οι οικογενειακές σχέσεις αλλά και η ζωή μετά από ένα τέτοιο συμβάν, κάνουν τον θεατή να αναλογιστεί προσωπικές του στιγμές, να πάρει κάποια μαθήματα, να εξελιχθεί.
Ο κύριος Δουκάκης έχει καταφέρει να ντύσει τον ρόλο πάνω του. Το έχει καταφέρει τόσο καλά, που κάποιοι να αναρωτήθηκαν αν είναι ηθοποιός εκεί πάνω ή αν όντως ο χαρακτήρας του Καμπανέλλη βρήκε τρόπο να «προσγειωθεί» στην εποχή μας. Ο τρόπος που εξίσταται, ο τρόπος που δείχνει ότι νοιάζεται για την υγεία του φίλου, αλλά στην πραγματικότητα ψάχνει τρόπους να συνεχίσει την αφήγησή του και ει δυνατόν εκ του σύνεγγυς… Εξαιρετική ποιότητα απόδοσης και προζάτης δυναμικής. Τελικά, εμείς οι άντρες είμαστε οι μεγαλύτερες κουτσομπόλες! Με διαφορά από τις γυναίκες και δεν το συζητώ καν.
Την ιστορία όμως αυτή δεν θα σας την διηγηθώ εγώ. Θα το κάνει η Λεμονιά (Χρύσα Παπά), η κόρη του. Μια ιστορία που ξεκινάει το 1915 και ολοκληρώνεται το 1962. Αφετηρία η Τραπεζούντα. Εμπλέκονται κι άλλες περιοχές του Πόντου. Φτάνει έως στην Αμπχαζία και το Καζακστάν. Τι μπορεί να κρύβει η ζωή του Γαλήνιου; Τι πραγματικά μας διηγείται αυτή η ποντιακή ψυχή;
Από την πρώτη στιγμή τούτη η παράσταση καταβάλει το κοινό. Δεν χαϊδεύεται, δεν τηρεί τα προσχήματα, δεν εναγκαλίζεται για την τέρψη των φώτων και των ματιών. Είναι βάναυση, είναι ωμή, είναι in-your-face και με αυτό τον τρόπο γίνεται κατανοητή, γίνεται κτήμα του μυαλού, μετατρέπεται από έργο σε βίωμα. Είναι ο ορισμός των συνεχών ανατροπών και της έκθεσης του ανθρώπου ως «κακού ζώου». Αν με καλούσαν σε κάποια επιτροπή για τις καλύτερες παραστάσεις του 2024 – και ας είμαστε ακόμα στο πρώτο τρίμηνο – θα την ψήφιζα μέσα στις τρεις καλύτερες, ακόμα και για το 2025! Μοναδική εμπειρία!
Ένα δυναμικό σκηνοθετικό δίδυμο έχει γεννηθεί, έχει ανθίσει και χαιρετίζουμε με ενθουσιασμό τη δημιουργικότητά του. Ο κύριος Στέφανος Παπατρέχας και ο κύριος Λάζαρος Βαρτάνης υπογράφουν τη σκηνοθεσία, με τον κύριο Παπατρέχα να υπογράφει το κείμενο του έργου. Ένα κείμενο που τα περιέχει όλα. Κωμωδία, μαύρη κωμωδία, φάρσα, ό,τι άλλο είδος μπορεί να περάσει από τη σκέψη σας. Και μοιράζει αυτό το κείμενο σε πέντε ρόλους, οι οποίοι μπορούν να χαρακτηριστούν τόσο γήινοι και καθημερινοί, αλλά και τόσο γκροτέσκοι και μποουτρεϊσικοί. Δικό μου το άρθρο, δικές μου και οι λέξεις. Βάνω φωτιά και το καίω άμα θέλω!
Η λυτή και σχεδόν λυρική σκηνοθεσία του θεόρατου Ζαν – Πωλ Ντενιζόν δημιουργεί μία οπτικό-ακουστική αφήγηση, ένα παραμύθι χωρίς καλό τέλος. Ο κύριος Ντενιζόν δεν ξεγυμνώνει τους ήρωες. Τους κρατά κατά τι κλειστούς, για να ελιχθεί η ιστορία. Δεν έχει τέλος αυτή η ιστορία. Απλά, μας αφήνει να κατέβουμε σε μία χωροχρονική στάση, ώστε να συνεχίσουμε τη ζωή μας και οι ήρωες του έργου τη δική τους. Παράσταση που θα σας ταρακουνήσει, έργο που θα σας μορφώσει ακόμα περισσότερο.
Η Ευσταθία Τσαπαρέλη οργώνει όλο το θέατρο με απίστευτη ένταση. Καταφέρνει να επιβληθεί της παράστασης με μοναδικό τρόπο. Κάθε φορά που τη βλέπω στη σκηνή με μαγεύει. Κάθε φορά συμβαδίζει απόλυτα με τον ρόλο της και τον αναδεικνύει με απλότητα και πάθος. Οι Κυριάκος Σαλής, Δήμητρα Βήττα και Μαρία Καρτσαφλέκη έπαιξαν με ρεαλισμό. Συνόδευαν την Ευσταθία στον περίπατό της στα σκληρά μονοπάτια του ρόλου της. Τα κοστούμια της Σίσσυς Σουβαλτζόγλου για την Ευσταθία ήταν υπέροχα, δίνοντας μια αίσθηση yin yang στην παράσταση.
Ηθοποιοί και μουσικοί σε ένα ονειρικό μείγμα. Πνευστά, κρουστά και έγχορδα, μια σπιθαμή γης και οι ήρωες που απομυθοποιούνται, που αποτελούν μέρος ιστορίας και μέλος παρέας. Ετερόκλητης. «Διαφορετικής». Σαν να πήγατε απρόθυμα σε μάζωξη, στην οποία «υπό κανονικές συνθήκες» ποτέ δεν θα πηγαίνατε, εκεί όμως γνωρίσατε τον έρωτα της ζωής σας. Γιατί μπορεί να ήλθε και να ‘κατσε κοντά σας, να τσούγκρισε το ποτήρι σας και να ρώτησε «Ματάρες μου; Όλα καλά»;
Άφησα τελευταία τη συγκλονιστική ερμηνεία του Μιχάλη Συριόπουλου, καθώς έδωσε πραγματικό ρεσιτάλ. Ήταν τόσο δυνατός στη σκηνή, τόσο εκφραστικός, είχε «δεθεί» με τον ρόλο βαθιά. Ήταν τόσο καλά κουμπωμένος στον ρόλο, που σε κάποιες στιγμές ακόμα και το βλέμμα του υποδήλωνε τη διαταραγμένη προσωπικότητα του ήρωα που υποδυόταν. Ακροβατούσε και διόγκωνε τον ρόλο με κάθε κίνηση.
Παραστασάρα; Εννοείται! Από τώρα σας λέω ότι θα περάσετε πολύ καλά, ότι θα πιάσετε τον εαυτό σας να ταυτίζεται, ότι θα το πείτε σε φίλους και γνωστούς. Η Μήδεια μπορεί να σερβίρει μύδια, μπορεί όμως και να ακονίζει τη σκέψη. Σε αυτό εδώ το μποστάνι φυτρώνουν πάσης φύσεως δέντρα και απόψεις. Το δελτίο Τύπου κάνει λόγο για τις «παλιές καλές επιθεωρήσεις». Χρειάζεται να γράψω περισσότερα; Σπεύσατε!
Καταπληκτικό πακέτο! Από τώρα δηλώνω ότι δεν έμεινα ευχαριστημένος, γιατί – απλούστατα – ήθελα να έχω την κάθε μπάντα στη σκηνή για δύο ώρες κατ’ ελάχιστον. Και δεν το γράφω μόνο και μόνο για να το γράψω ή για να κάνω τον νόστιμο και τον ωραίο. Το γράφω γιατί το αξίζουν και τα τρία συγκροτήματα. Παιχταράδες, προβαρισμένοι, αγαπούν τα LiVE, αγαπούν τη μουσική.
Οι μπαλάντες, που επέλεξε για τις παραστάσεις του στο θέατρο Βέμπο, είναι τραγούδια που αγαπήθηκαν και αγαπιούνται ακόμα. Σημάδια ανεξίτηλα στις ψυχές όλων μας. Τραγούδια λατρεμένες από τέσσερις γενιές, ανθρώπους που σήμερα είναι γονείς, ακόμα και παππούδες και που μας μεταφέρθηκαν στο μυαλό από την κούνια. Είναι τραγούδια άρτια συνδεδεμένα με την εφηβεία μας, τους φόβους και τις ανασφάλειές μας, τον έρωτα αλλά και την κοινωνία.
Ο τρόπος που εισέρχονται και φεύγουν από τη σκηνή οι ηθοποιοί, είναι λεπτομερώς μελετημένος και έρχεται σε πλήρη αρμονία με τη μουσική και τα διάφορα ηχητικά εφέ, καθώς και τις προβολές του προτζέκτορα. Το ταξίδι είναι μακρύ και οι μεταμορφώσεις ποικίλες και πλείστες. Η Παπαμάρκου περιδιαβαίνει τις μεσοδυτικές Πολιτείες των Γιάνκηδων, χορεύοντας και πέφτοντας πάνω σε έναν από τους μελλοντικούς συζύγους τους. Οι ηθοποιοί είναι δεμένες σε ένα αόρατο carousel, πολύ κουμπωμένες στη διαδρομή και επικοινωνούν άριστα μεταξύ τους.
Η Ιωάννα Τριανταφυλλίδου ήταν απίστευτα τέλεια στον ρόλο της Άννα. Εύθραυστη, ρομαντική, με αέρινη υπόσταση αλλά και θεριό όταν ο ρόλος το απαιτούσε. Ο Μάριος Σαραντίδης, με την υπέρτατη φωνή, ήταν μαγικός. Τις στιγμές που τραγουδούσε μας συνέπαιρνε, ενώ στο ρόλο του Λάρρυ είχε ένα μοναδικό τρόπο να σε κάνει να γελάς αυθόρμητα με τις ατάκες του. Ο Ιβάν Σβιτάιλο, ο Μπάρτον της παράστασης, για άλλη μια φορά ήταν υπέροχος στον ρόλο. Γήινος, οικείος, βαθιά ευαίσθητος.
Το – δυστυχώς όσο δεν παίρνει – επίκαιρο κείμενο της κυρίας Ζαχαρούλας Χρόνη μεταφέρεται στη σκηνή με τη σκηνοθετική ματιά της ιδίας και το τάλαντο ενός τριμελούς συνόλου που επιθυμεί να κάνει τη διαφορά. Μία σκηνοθεσία γοργή και καλπάζουσα και ένας θίασος που ανταποκρίνεται με επαγγελματισμό και σθένος.
Οι χαρακτήρες που περιγράφει ο Ανδρέας Στάικος, που υπογράφει και τη σκηνοθεσία της παράστασης, είναι οικείοι. Είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, είναι ψυχές που διψούν να ζήσουν αλλά δεν τολμούν. Η άφιξη των δυο ξένων στη πόλη αναπτερώνει το ηθικό, κάνει τα όνειρα να τρέχουν, αλλά δεν φτάνει μέχρι τη «λύτρωση» των δυο κοριτσιών. Δεν φτάνει να υπάρχει μόνο η αιτία που πυροδοτεί καταστάσεις, χρειάζεται να υπάρχει και τόλμη για να κυνηγήσεις αυτό που πραγματικά θες. Σε άλλη περίπτωση, απλά καταντάς γραφικός.
Η κυρία Αναστασία Κουμίδου, η οποία υπογράφει σκηνοθεσία και δραματουργική επεξεργασία, καταφέρνει να καθηλώσει το κοινό με μία άκρως κλειστοφοβική και λαμπερή, μέσα στα σκοτάδια της, παράσταση. Η εν δυνάμει πραγματικότητα γίνεται πλέον η καθημερινότητά μας. Ελέω των υπολοίπων ενάτων του εγκεφάλου.
Ο σεφ (Χρήστος Χρήστου) υπηρετεί και επικοινωνεί με απόλυτη φυσικότητα έναν απαιτητικό μονόλογο. Είναι εκφραστικός και υπερκινητικός μέσα στην κουζίνα του, αυτοσχεδιάζει με τους θεατές, ενώ εν τέλει ο μονόλογος φαντάζει διάλογος μεταξύ φίλων που συζητούν περί μαγειρικής και ζωής.
Πολύ απλά, πάτε και βλέπετε την παράσταση! Συγκλονιστική, απέραντη, πανανθρώπινη. Ένα πολιτιστικό χάρμα.
Η κυρία Παπασπύρου υποδύεται τόσο τον πατέρα του Ματτέο, όσο και τη δασκάλα του. H πρωταγωνίστρια υποδύεται όλους τους χαρακτήρες του έργου και αυτό σημαίνει ότι έχουμε πλέον φύγει από τα όρια του μονολόγου και έχουμε πάει πλέον στα πλαίσια μίας ολιστικής περφόρμανς, που δείχνει πόσα πράγματα μπορεί να κάνει ένας σύγχρονος ηθοποιός, ο οποίος δεν λέει όχι σε καμία πρόκληση.
Η Ομάδα Νάμα θα παρουσιάσει ένα δικό της δημιούργημα, σε κείμενο του Γιώργου Χατζηνικολάου, με αφορμή τα προσωπικά βιώματα του Σαμουήλ Ακίνολα. Ιστορίες ανθρώπινες και δυνατές, που προκαλούν αντιδράσεις σε μια κοινωνία που δεν μπορεί να δείξει ικανή να δεχτεί αυτό που διαφέρει. Μια κοινωνία που βγάζει τις κακές της πλευρές. Μια κοινωνία αδύναμη να ενσωματώσει ό,τι δεν της έχουν μάθει. Αλλά ταυτόχρονα και μια κοινωνία που μαθαίνει να ζει με την αλλαγή. Την αγκαλιάζει, την αποδέχεται και την υπερασπίζεται.
Η Μαριλένα Μπαρταλούτσι, αυτό το εξαίσιο και ταλαντούχο πλάσμα, κάνει την Αλισά γήινη, ανθρώπινη. Της δίνει μια γλυκιά υπόσταση. Μια παιδική αφέλεια που αρκετές φορές θα σε λυγίσει. Δεν είναι μόνο τα λόγια του κειμένου, είναι και ο τρόπος που η Μαριλένα έχει χωθεί στην ψυχοσύνθεση της ηρωίδας που υποδύεται. Είναι το βλέμμα της. Είναι όλο της το σώμα. Είναι μια πολλά υποσχόμενη ηθοποιός, που εμείς αγαπήσαμε από την προηγούμενη παράσταση που εμφανιζόταν, τις «Επικίνδυνες Σχέσεις». Αυτό το κορίτσι είμαι σίγουρη ότι θα μας θαμπώνει κάθε φορά που θα ανεβαίνει στη σκηνή.
Η παράσταση που παρακολουθήσαμε στο θέατρο Φούρνος είναι συγκλονιστική. Ο Κώστας Βασαρδάνης πρωταγωνιστεί και σκηνοθετεί το έργο του Άθολ Φούγκαρντ, μέσα από ένα ποιητικό αλλά και κινηματογραφικό πρίσμα. Έδωσε πνοή σε ένα τόσο δυνατό κείμενο. Τον λάτρεψα πραγματικά στον ρόλο, είναι ένας ηθοποιός σφυρηλατημένος, έτοιμος για κάθε πρόκληση. Όσες φορές είχα την χαρά να τον παρακολουθήσω σε κάποια παράσταση, με μαγνήτισε. Έχει ένα τρομερά έντονο τρόπο να σε «βουτά» στον ρόλο που υποδύεται.
Ο Μίνως Θεοχάρης θα ενσαρκώσει μια φιγούρα ιδιαίτερη, με μοναδικό τρόπο. Θα ξεδιπλώσει το ταλέντο του αστείρευτα, θεατρικά και μουσικά. Σε κεντρίζει με την παρουσία του και τη φωνή του και σε κάνει να χαζεύεις μια εξαιρετική ερμηνεία. Μαζί του και η Κατερίνα Ντούσκα, η οποία συμπληρώνει υπέροχα αυτό το πανκ-ροκ μιούζικαλ με το μοναδικό της μουσικό ταλέντο. Οι μουσικοί επί σκηνής, τα «εξANGRYωμένα εκατοστά», παίζουν πανέμορφα τα τραγούδια και συμπληρώνουν τις εικόνες της παράστασης. Όλοι τους συμμέτοχοι, παρασύρουν το κοινό σε μία συναυλία με δυνατές μουσικές στιγμές, γέλιο και συγκίνηση, που σε κερδίζει και σε κάνει να σκεφτείς ότι η ανθρώπινη ύπαρξη πρέπει να είναι ελεύθερη.
Με οίστρο και οξύνοια σκηνοθετεί η κυρία Σοφία Φυτιάνου. Το σκηνικό της είναι στην ουσία ένας μεγάλος κύβος Ρούμπικ. Γίνεται κομμάτια, συντίθεται και λαμβάνει διάφορα σχήματα, δεν λύνεται ποτέ, αλλά… ίσως πάλι και να λύνεται. Ο κύβος θα γίνει ξενυχτάδικο, διαμέρισμα, δρόμος, γειτονιά, ακάλυπτος… Ο κύβος θα ορίσει τα τετράγωνά του έτσι, ώστε να εξυπηρετήσουν την πλοκή. Από κει και ύστερα θα αναλάβουν οι ηθοποιοί.
Ο Λευτέρης Παπακώστας σκηνοθετεί με πλήρη συνείδηση της πραγματικότητας. Υποδύεται τον Τσάϊτ ακροβατώντας στα λεπτά της σύρματα και πλημμυρίζει με σκέψεις τον νου. Η Κατερίνα Παρισσινού, η Βιβή Μπουτάτη,ο Γιώργος Τριανταφύλλου και η Μαρία Γκιώνη έχουν διεισδύσει απόλυτα στους χαρακτήρες τους. Τρυπώνουν ανάμεσά μας τρισδιάστατα. Είναι εναρμονισμένοι και λειτουργούν σαν ένα σώμα, αλληλοσυμπληρώνουν πολλές φορές ο ένας τον άλλον, διογκώνοντας όλα όσα παρακολουθούμε. Τα κοστούμια έχουν έναν αέρα goth, ενώ τα αντικείμενα έχουν μια πιο έντονη χρωματικά υπόσταση.
Το κείμενο ανήκει στον κύριο Ανδρέα Κενζό και είναι γραμμένο με μεράκι, με χιούμορ, με τα συστατικά της ζωής των ανθρώπων και ακόμα περισσότερη αγάπη. Φλερτάρει με τη μαύρη κωμωδία, αλλά σάμπως η ζωή μας δεν έχει διάχυτο και αυτό το στοιχείο – για μήπως στοιχειό; Και η σκηνοθεσία του κυρίου Δημήτρη Μυλώνα παίρνει αυτό το κείμενο και το κάνει παράσταση που ψυχαγωγεί, που διασκεδάζει, που προβληματίζει, που πιστοποιεί ότι υπάρχει όντως ένα τσουκάλι με χρυσά νομίσματα στην άκρη του ουράνιου τόξου.
Τα χάρτινα καραβάκια στο πάτωμα της σκηνής είναι έτοιμα να λύσουν κάβους. Ο παραλήπτης Mistaken βρίσκεται στη διάθεσή μας. Οι Little Black Something καταλαμβάνουν θέσεις και το πάρτι ξεκινάει. Έξι άνθρωποι, έξι μουσικαράδες, με ηχάρα – για πλάκα ο καλύτερος ήχος που έχω ακούσει σε αυτό το μαγαζί, ανεξαρτήτως LiVE – και προηχογραφημένα, για να γεμίζουν και να τουμπανιάζουν όλα. Έξι παιχτούρες που ανυπομονούν να τα σπάσουν. Και θα τα σπάσουν απόψε!
Να σας πω τι ευχαριστήθηκα ακόμα περισσότερο; Τον τρόπο όλων των παιδιών. Το πώς ευχαριστούσε η μία μπάντα τις υπόλοιπες. Το πώς χτυπιόντουσαν τα μέλη του ενός σχήματος με τη μουσική των άλλων. Το πώς headbangαρε κάθε παιδί που παρακολουθούσε. Το πώς έγινε ο ρυθμός κάθε μπάντας ρυθμός της βραδιάς. Μου θύμισε παλιές καλές εποχές, που παίρναμε σβάρνα όλα τα LiVE ελληνικών συγκροτημάτων και δεν μπα να ‘χαν βγάλει με το ζόρι ένα demo το καθένα. Πόσο μάλλον τώρα, που οι μπάντες δισκογραφούν και περιοδεύουν. Αν αυτό δεν είναι πρόοδος… Πολλά συγχαρητήρια στα τρία συγκροτήματα, που δίδαξαν τρόπους και μουσική και πολλά μπράβο σε όλα τα παιδιά που ήλθαν.
Ο κύριος Αντώνης Γαλέος έχει αναλάβει να μεταφράσει το έργο του Sam Steiner και εκείνο που κατάφερε αυτός ο μέγας μάστορας των αποδόσεων θεατρικών κειμένων, είναι να το κάνει κινηματογραφικό. Το έκανε ελαφρύ, ευκίνητο, άνετο και ευλύγιστο. Η σκηνοθεσία της κυρίας Ζαφειρίας Δημητροπούλου Del Angel του έδωσε μία επίσης κινηματογραφική θωριά. Η κυρία Άννα Μενενάκου είναι μία ερωτεύσιμη Μπερναντέτ, γλυκύτατη σε κάθε έκφανσή της. Το ίδιο ισχύει για τον κύριο Παναγιώτη Γαβρέλα, ο οποίος υποστηρίζει με παρόμοια άνεση και ωραία τεχνική τον χαρακτήρα του και γίνεται ένας απόλυτα «συμβατός» Όλιβερ για την συμπρωταγωνίστριά του.
Η παράσταση είναι αφιέρωμα στη μνήμη της γιαγιάς και του παππού της σκηνοθέτιδας και δραματουργού Ελένης Ευθυμίου. Είναι τόσο ζωντανή η σκηνοθετική της άποψη, που σε κάνει να αναριγείς. Είναι τόσο δυνατά τα συναισθήματα που προκαλεί στον θεατή, που τα δάκρυα συχνά κυλούν χωρίς να το καταλαβαίνεις. Δεν έχει τύχει στα τόσα χρόνια που παρακολουθώ θεατρικά έργα να νοιώσω τόσο βαθιά μια παράσταση, που να φτάσει αν με επηρεάσει μέρες. Πόσα ερωτήματα, πόσες απορίες, πόσοι απολογισμοί απορρέουν από όλο αυτό που παρακολούθησα…
Η επιτυχία του κυρίου Καρποδίνη στηρίζεται σε δύο άξονες. Ο πρώτος έχει να κάνει με την πιστή παρακολούθηση της διδασκαλίας του κυρίου Αβδελιώδη, ο οποίος με ενθουσιασμό και σύνεση σκηνοθέτησε και οργάνωσε τη ροή, τις κινήσεις, τη μεταμόρφωση του κειμένου σε λιμπρέτο. Ο δεύτερος άξονας αφορά το απίστευτο τάλαντο του κυρίου Καρποδίνη, ο οποίος όχι απλά μας συνεπήρε… Μας ξετρέλανε!
Όσο περνούσε η ώρα, τόσο πιο μεγάλες βουτιές γίνονταν στο παρελθόν και τόσο πιο πολύ το κοινό απολάμβανε αυτό που έβλεπε και άκουγε, καθώς ο ήχος ήταν κρύσταλλο και ανέβασε ακόμη περισσότερο τις στιγμές ηδονής που βιώσαμε. “Dusk And Her Embrace”, “Necromantic Fantasies” και “Born In A Burial Gown”, για το κλείσιμο του πρώτου μέρους. Το τελευταίο το αφιέρωσαν στους πολύ καλούς τους φίλους από την Ελλάδα, τους Rotting Christ και όπως φαντάζεστε από κάτω έγινε Ο χαμός!
Ο Adolf Shapiro σκηνοθέτησε μοναδικά την παράσταση. Μέσα από μεικτές σκηνές δράματος και κωμωδίας άφησε τον θεατή να αποκωδικοποιήσει τους χαρακτήρες σε ένα ήρεμο περιβάλλον χωρίς εξάρσεις. Η ομαλότητα της παράστασης άφηνε τον θεατή να ψάξει για την ουσία των πραγμάτων. Το έργο δεν έχει σαφή πομπώδη μηνύματα, έχει όμως ερωτήματα που ο θεατής θα πάρει μαζί του φεύγοντας από το θέατρο και θα ταλανίσει το μυαλό του για μέρες, μέχρι να βγάλει τις δικές του απαντήσεις.
Σε ένα καταπληκτικό σκηνικό, με το πάτωμα να είναι στην ουσία το ταμπλό από το «Φιδάκι», το γνωστό επιτραπέζιο παιχνίδι, οι ήρωες της ιστορίας κινούνται από τετράγωνο σε τετράφωνο, ανεβαίνοντας τις σκάλες και ολισθαίνοντας στα φιδάκια. Οι ατάκες είναι ανθρώπινες, είναι ρομποτικές, είναι του σήμερα και του αύριο. Οι επτά πρωταγωνιστές, οι κυρίες Σίσσυ Μαράθου, Δάφνη Ατία, Σοφία Αγγελικοπούλου και Ευαγγελία Μπέγα, καθώς και οι κύριοι Νίκος Καραστέργιος, Στέλιος Πετράκης και Νίκος Σταματόπουλος, λειτουργούν σαν μία ομάδα και αποδίδουν σαν ομάδα.
Αυτή η παράσταση τσούζει. Δείχνει με τον πλέον σαφή και κατηγορηματικό τρόπο πόσο κακό ζώο είναι ο άνθρωπος. Δείχνει πως η ανθρώπινη ζωή είναι μάλλον μαύρα στίγματα σε λευκό χαρτί, πως ο σκοπός αγιάζει τα όποια μέσα. Ένα συνεχές κυνήγι μαγισσών, που παρατίθεται με έξοχο τρόπο, δείχνοντας πόσο καλή δουλειά μπορεί να γίνει από ένα χαρισματικό σμάρι συντελεστών. Προτείνεται ανεπιφύλακτα.
Είναι η σκηνοθεσία της κυρίας Αικατερίνης Παπαγεωργίου, που έδωσε μία πολύ φρέσκια πνοή στο κείμενο και φρόντισε να του συμπεριφερθεί όπως του πρέπει. Είναι η κυρία Λίνα Μότσιου, που με ένα στρογγυλό κινούμενο «τραπέζι» έκανε κίνηση ματ και έδωσε μία έξτρα διάσταση στο θέαμα. Είναι τα κοστούμια της κυρίας Ειρήνης Γεωργακίλα, που έπαιξαν με τις αισθήσεις, με τις ορέξεις, με το λίγο πιο πέρα από το πολύ. Είναι η κινησιολογία, την οποία υπογράφει η κυρία Χρυσιής Λιατζιβίρη, που κάνεις τους ηθοποιούς χορευτές και όχι μόνο. Είναι, τέλος, οι ίδιοι οι υπέροχοι καρατερίστες ηθοποιοί. Οι κυρίες Θάλεια Συκιώτη και Μάγδα Τασούλα, όπως και οι κύριοι Απόστολος Καμιτσάκης και Γιώργος Πατεράκης, που ερμήνευσαν και υποδύθηκαν με απίστευτη μαεστρία, με γνήσιο τάλαντο και πολλή δουλειά.
Παρακολουθήσαμε ένα έργο που αγγίζει όλα τα ζευγάρια. Και οι δύο πρωταγωνιστές μετέδωσαν με τον ίδιο τρόπο συγκίνηση, γέλιο, ρίγος και τροφή για σκέψη. Υπήρξαν στιγμές που το ατακαριό ήταν τέτοιο, που δεν προλάβαινες να σκεφτείς από τα γέλια.
Η κυρία Pavlina Styl, η οποία έχει επιμεληθεί τη διασκευή, καθώς και τη δραματουργική επεξεργασία, είναι μία άκρως ενδιαφέρουσα καλλιτέχνιδα.
Εξαιρετικά κείμενα, ωραία δομή στα αστεία, αυτοσαρκασμός, αρκετά λογοπαίγνια και τρομερό crowdwork όταν χρειάστηκε.
Ευρηματικό κείμενο, το οποίο πραγματεύεται τη ζωή των πλασμάτων πέρα από τον άνθρωπο. Επίκαιρο όσο ποτέ, μια και το ζήτημα των ομόφυλων οικογενειών και των λοιπών αποχρώσεων του ουρανίου τόξου, απασχολούν τις κοινότητες του κόσμου.
Ο θεατής παρακολουθεί μία παράσταση, της οποίας το κείμενο είναι μεν γνωστό, αλλά έχει την τύχη να είναι παρών σε ένα έργο που κυλά τόσο αβίαστα, που ακόμα κι αν δεν είχε ιδέα για το θέμα, θα φύγει γνωρίζοντάς το τόσο καλά, που και διαγώνισμα να έγραφε, κάτω από δεκαεννιά δεν θα έπεφτε. Είναι μία θαυμάσια συλλογική προσπάθεια που αξίζει της προσοχής και της αποδοχής σας. Θα πηγαίναμε πολύ άνετα να την ξαναδούμε. Ο κύκλος των Λαβδακιδών ίσως να είναι η μεγαλύτερη τραγωδία όλων των εποχών. Και αυτή η εκδοχή της από τις πιο ενδιαφέρουσες των τελευταίων δεκαπέντε ετών.
Η παράσταση είναι συγκλονιστική, θα σας ταράξει συθέμελα και αυτός είναι και ο λόγος που δεν θέλω να αποκαλύψω όλες τις πτυχές της.
Ξεκίνημα μπροστά σε ένα γεμάτο μαγαζί. Μέσα σε ένα γεμάτο Gagarin. Οι τέσσερίς τους εμφανίζονται, στραπάρουν, λοκάρουν, εξαπολύουν. Τζαμάρισμα πριν τη μπούκα. Παλιές καλές συνήθειες. Οι Hellhammer έχουν την τιμητική τους. Με το “Visions Of Mortallity” να βάζει και τους Frost σαν κερασάκι στην τούρτα. Ο κόσμος κοπανιέται, φωνάζει, υψώνει γροθιές. Στο “Massacra” πάει να ανθίσει ένα moshpit, αλλά είναι τίγκα, κατά συνέπεια θα πέσουν μερικά σπρωξίδια, αλλά μέχρι εκεί. Το κοινό φωνάζει ρυθμικά “Hellhammer”.
«Ο Επιστάτης» είναι από τις πιο σπουδαίες παραστάσεις αυτής της σεζόν και ελπίζουμε να τύχει και της δικής σας αγάπης. Ευχόμαστε σε όλους τους συντελεστές μια πολύ δυνατή σεζόν και να συνεχιστεί η παράσταση και στις επόμενες.
Μιλάμε για τρεις ηθοποιούς καρατερίστες, με τρομερές αντοχές και πολύ καλή χημεία μεταξύ τους. Οι ατάκες και οι εναλλαγές είναι υποδειγματικές, ενώ κάνει μπαμ το ότι έχουν δουλέψει τρελά για να βγάλουν ένα κείμενο, που μπορεί και να ζάλιζε από την πρώτη ανάγνωση κιόλας.
Ο Παύλος Λουτσίδης, ένας εκπληκτικός ηθοποιός, έχει το ερμηνευτικό βάρος της παράστασης. Έχει απίστευτη ενέργεια, γίνεται ένα με τον θεατή, μέσα από στοχευμένες ερωτήσεις και διάλογο. Το αφοπλιστικό του χιούμορ κάνει τον θεατή να αφεθεί σε όλη αυτή την ψυχολογική μετάβαση. Σε παίρνει από το χέρι και καθώς βαδίζετε μαζί, από τα σκοτεινά σοκάκια του μυαλού στην καθαρή όαση των συναισθημάτων και το ηλιόλουστο μέρος της ζωής, σε αφήνει να ξεκουραστείς εκεί. Όλες οι ψυχολογικές μεταπτώσεις του ήρωά του καθρεπτίζονται στο πρόσωπο και στο σώμα του. Είναι άμεσος, γήινος και αναβλύζει συναισθήματα.