Έχοντας μαζί του μία νεανική μπάντα, από όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, αφού ο ένας κιθαρίστας του είναι Γάλλος και ο άλλος Ιταλός, ο μπασίστας του Αυστραλός και… Και γιουνάιτεντ κόλορς οβ μπένετον η ομάδα και πολύ λίγο μας χάλασε, αφού απέδωσε τίμια, στρατευμένα και με σεβασμό στο πρωτότυπο. Ο G.Wayne.T φρόντισε να μας κάνει και ένα δωράκι και πάτησε την αγαπημένη νότα στο “Take Hold Of The Flame”, ενώ, κάπου στο πρώτο κουπλέ, μου φάνηκε πως το κοινό σκέπαζε τη φωνή του. Τι υπέροχα τρελοκομεία είμαστε εμείς οι Έλληνες…

Πάνω στη σκηνή όλοι φάνηκαν ευδιάθετοι και κυρίως ο Jeff φάνηκε να απολαμβάνει περισσότερο τη μεγάλη αγάπη και αποθέωση που του επιφύλασσε το κοινό.

Δέκα χρόνια έχουν περάσει από το “Orvam: A Song For Home”, ε; Και δεν το γιορτάζουμε; Κάπως έτσι σκέφτηκαν και οι Need και κάπως έτσι χτίστηκε το σκηνικό για απόψε. Λίγα λεπτά μετά τις δέκα (και δεκατρία έλεγε το ρολόι μου – έτσι για να ικανοποιήσω διαφόρων ειδών OCD) ακούγονται οι πρώτες νότες και η μπάντα δείχνει εκρηκτική.

O Blaze είναι μία από τις πιο ευγενικές και αγαπητές φιγούρες στη metal σκηνή και η σχέση του με το ελληνικό κοινό ξεπερνάει τα τυπικά.  Αυτό φάνηκε και στην κατάθεση ψυχής που έκανε ο άνθρωπός στα μέσα του set, όταν και ευχαρίστησε θερμά τους Έλληνες οπαδούς και την υποστήριξη και την οικονομική βοήθεια που του παρείχαν στις δύσκολες προ τριετίας καταστάσεις, που βίωσε με την υγεία του.

Οι Disillusive Play καταλαμβάνουν θέσεις. Όλο το δεύτερο άλμπουμ τους θα παιχτεί ζωντανά απόψε. Είναι σε κέφια, έχουν την καλύτερη των διαθέσεων και αυτό το διαπίστωσα νωρίς, μιλώντας τους λίγο πριν ξεκινήσει η γιορτή, που λέγαμε και πιο πάνω.

Η μπάντα έπαιξε υλικό από τους δύο δίσκους της (μετρούν και ένα ΕΡ), έπαιξε διασκευές, έπαιξε ακόμα και καινούργιο υλικό, από το άλμπουμ που ετοιμάζεται να εισβάλει λίαν συντόμως. Κάπου πιάνει το αυτί την κιθάρα να ακούγεται τόσο πεντακάθαρη και τόσο όμορφη, που μου θυμίζει αυτές του “Bridge”…

Έχω την τύχη να έχω δει τους Harakiri For The Sky ζωντανά ήδη έξι-επτά φορές όλα αυτά τα χρόνια που ασχολούμαι με τη μουσική, αλλά σαν την σημερινή εμφάνιση δεν μπορώ να θυμηθώ άλλη παρόμοια και τόσο συναισθηματικά έντονη.

Οι Methedras δίδαξαν πώς παίζεται το παιχνίδι με απλές κινήσεις και πολύ πάθος. Κάθε τι εύκολο γι’ αυτούς μπορεί να φαντάζει πανδύσκολο για άλλους. Ίσως πάλι… Αυτό ακριβώς είναι που ξεχωρίζει τους άντρες απ’ τα αγόρια…

Γύρω στις εννιά και δεκαεπτά ανέβηκαν στη σκηνή ο Reb Beach και τα καλόπαιδά του. Michele Luppi (φωνή και μπάσο), Khaled Abbas (κιθάρα), Paolo Caridi (drums) και Enrico Varisco (πλήκτρα). Τι μουσικαράδες, ρε μάγκα μου! Τι παιχτούρες και τι απίστευτη αποτύπωση των ύμνων που παίχτηκαν.

Από την πρώτη στιγμή που οι Rhoads Of Revelation ανέβηκαν στην σκηνή, με τον Θέμη Στεφάνου να τους προλογίζει (και ανάμεσα στα κομμάτια να δίνει τον δικό του τόνο με το ωραίο χιούμορ του!) και ξεκίνησαν να παίζουν το “Black Sabbath”, ήταν σαν να μπήκαμε σε μία μηχανή του χρόνου και γυρίσαμε όλοι πίσω, στις απαρχές του Heavy metal.

Το πρώτο είναι μία διασκευή στο “Devil’s Plaything” των Danzig. Το κοινό συμμετέχει με δύναμη και προετοιμάζεται. Όταν τελειώνει το “Nylon Nights”, η Melissa «διασταυρώνει ξίφη» με τον Ben Brand (μπάσο) και… διάολε, το “Déjà Vu” θα παίξουν; Ο Grzesiek Czapla ταλαιπωρεί ταμπούρο και λοιπά τύμπανα και φιλάκια στη Μπίμπι Μπο, όπως ακριβώς θα τα παράγγελνε η μεγαλύτερη μπάντα ΟΛΩΝ των εποχών!

Μία από τις κορυφαίες στιγμές της βραδιάς ήταν το ολοκαίνουργιο τραγούδι του Μαρίου Φραγκούλη, το οποίο φέρει τον τίτλο «Άνοιξες δρόμους», που ο αγαπημένος καλλιτέχνης ερμήνευσε ζωντανά για πρώτη φορά και καταχειροκροτήθηκε μέσα σε ένα κατάμεστο Ηρώδειο.

Βρεθήκαμε λοιπόν στο θέατρο του Βύρωνα για να πάρουμε μέρος σε αυτή τη γιορτή. Τη γιορτή για τον Παύλο, τον άνθρωπο που η ζωή του, αν και σύντομη, υπήρξε γεμάτη δημιουργία και πάθος. Τον Παύλο, που αποτέλεσε θρύλο της ελληνικής μουσικής.

Ήταν μια σπουδαία βραδιά που τίμησε στο έπακρο μια σπουδαία μας ανάγκη. Να βιώσουμε το εύρος της μουσικής των Septic Flesh σε ένα εξαιρετικό και υποβλητικό χώρο, με εκπληκτικούς συντελεστές και εκτελεστές.

Στις δέκα εφορμούν οι Σουηδοί. Και η εισαγωγή τους είναι για βραβείο. Σκοτάδι, επιβλητική μουσική και κάποια στιγμή ένα τσικ. Για ένα δευτερόλεπτο τα φώτα μας δίνουν τους παίχτες. Και ξανά σκοτάδι. Απίστευτη ζημιά! Οι άνθρωποι είναι σκηνοθετημένοι και εμείς χειροκροτούμε, αναμένοντας το μπάσιμο. Και τι μπάσιμο ήταν αυτό!

Παρέλασαν πολλές ιστορίες. Από τότε που ήταν κοριτσάκι και θυμάται τον εαυτό της στο πατάρι του Φλόκα, να χαζεύει τους συνδαιτημόνες του διπλανού τραπεζιού. Τον Ελύτη, τον Γκάτσο, τον Χατζιδάκι… Να μιλάνε σοβαρά και να αστειεύονται, να θεμελιώνουν και να τσαλακώνονται. Από τότε που της είπαν «απλά» να τραγουδήσει σε ένα demo τραγουδιού και ξαφνικά της είπαν ότι «Α, ναι… Πας Eurovision»! Καλά είχε περάσει με την κοινωνία του Σαρλό.

Ξέρετε κάτι; Έχω παρακολουθήσει πολλές συναυλίες όλα αυτά τα χρόνια. Είναι λίγες αυτές που αφήνουν μια τόσο έντονη εικόνα μέσα μου. Που εναρμονίζεσαι με όλο αυτό που βιώνεις. Που δίνεις και παίρνεις ενέργεια.  Η συναυλία του Jack Savoretti αποτελεί μια από αυτές τις περιπτώσεις και αισθάνομαι πραγματικά ευλογημένη που παρακολούθησα όχι μόνο το μουσικό του μεγαλείο αλλά και το ανθρώπινο.

Κάποια στιγμή η υπέροχη αυτή μουσική συντροφιά «ξεφεύγει». Παίζει «παρωδιακά» ένα μέρος από το αθάνατο “The Good, The Bad And The Ugly” και μπαίνει με τα μπούνια στο “I Like To Move It”… Ορίστε; Ναι, το γνωρίζω ότι ο Zimmer έχει γράψε τη μουσική για το “Madagascar”, αλλά αυτό πάλι… Τα κορίτσια έχουν ήδη αλλάξει κοστούμια, έχει προστεθεί ακόμα μία κυρία στις φωνές και το Ηρώδειο παίρνει φωτιά, με την ορχήστρα να παίζει, τους τραγουδιστές να χορεύουν και… you like to MOVE IT!

Βγήκαν γύρω στις δέκα και μισή και ο κόσμος ήταν εκεί. Όλοι ήταν εκεί. Γεμάτη η Τεχνόπολη, με την πρώτη σειρά να υπόσχεται διασκέδαση και πολύ χτύπημα. Και σχετικά άνετη πρόσβαση. Ξέρετε, από το πλάι… Ξεκινούν και το “All Around” δονεί την ατμόσφαιρα και εμάς. Σε κέφια όλοι τους, με τον Αργύρη να απευθύνεται στον κόσμο και να ρωτά αν όλα είναι καλά, αν είναι όλοι εντάξει.

Οι Fallen Arise λαμβάνουν τις θέσεις τους στη σκηνή. Απόψε θα παίξουν για τα δεκαπέντε χρόνια τους στη σκηνή και τα στούντιο. Απόψε θα παίξουν για μας, για κείνους και για όλους όσους πέρασαν από τις τάξεις τους. Η Fiona και ο Βλάσσης συντροφεύουν ο ένας την άλλη φωνητικά και εναλλάσσονται σαν να υποδύονται ρόλους. Παίζουν από κάθε άλμπουμ τους, παίζουν τραγούδια που δεν έχουν ξαναδοκιμάσει LiVE.

Benediction σημαίνει μπάντα που είναι απόλυτα σεβαστή και που παραμένει σημαντική στον ήχο που αντιπροσωπεύει.

Για το τελείωμα, αυτό που λέγαμε λίγο πιο πάνω… Για το τελείωμα μας επιφυλάσσουν το αμαρτωλό. Ξέρετε, τη Τζούλια. Θέλουν πιανίστα για το εν λόγω. Θέλουν και βιολί. Βρέθηκε πιανίστας. Ο Δημήτρης ανεβαίνει στη σκηνή κα παίζει την εισαγωγή και τα λοιπά της σύνθεσης, ο κόσμος χειροκροτά και μόλις γίναμε μάρτυρες μιας ακόμα θαυμάσιας συναυλίας σε ελληνικό έδαφος. Είστε μεγάλη μπάντα, υπέροχα σκυλιά του Παβλόφ. Είστε πολύ μεγάλη μπάντα.

This 33rd edition of Wacken saw a new arrival concept as access passes were issued in advance per car per day, so the number of arrivals was distributed over a period of four days. This proved to minimize traffic jams as well as long waiting times. Along with the access pass, there were three different routes to get to the campgrounds, chosen and assigned in advance. All you had to do was follow the signs of your designated route posted on the highway (Hat of the Witch, Book of Spells or Key of Secrets). Besides the actual highway signs being rather small, the new concept worked flawlessly.

Παρέλασαν πολλά τραγούδια από μεγάλο ρεπερτόριό της. Παρέλασαν πολλές ιστορίες. Από τότε που ήταν κοριτσάκι και θυμάται τον εαυτό της στο πατάρι του Φλόκα, να χαζεύει τους συνδαιτημόνες του διπλανού τραπεζιού. Τον Ελύτη, τον Γκάτσο, τον Χατζιδάκι… Να μιλάνε σοβαρά και να αστειεύονται, να θεμελιώνουν και να τσαλακώνονται. Από τότε που της είπαν «απλά» να τραγουδήσει σε ένα demo τραγουδιού και ξαφνικά της είπαν ότι «Α, ναι… Πας Eurovision»! Καλά είχε περάσει με την κοινωνία του Σαρλό. Ήταν κι αλλιώς τότε. Με πραγματικούς μουσικούς. Με βασικό άξονα το ίδιο το τραγούδι.

“The Oath”, “Sign Of The Hammer” και στα καπάκια “Thor (The Powerhead)” και φτάνουμε σε σημείο που ο Marc Lopes βγάζει το κινητό του, ώστε να απαθανατίσει όλο αυτό που γίνεται, μην πιστεύοντας ούτε ο ίδιος αυτό που βλέπει. Μιλάμε για μακελειό, ενώ ο Ross δεν μπορεί να κρύψει τα χαμογελά του βλέποντας όλη τούτη την κατάσταση.

Πάμε τώρα στα encore. Το πρώτο ήταν το “The Sign of Evil Existence” από το άλμπουμ του 1993 “Thy Mighty Contract”. Και – φυσικά – ποιο έκλεισε το απόλυτο live; To “Non Serviam” από το ομώνυμο άλμπουμ τους, του 1994. Κάπου εκεί πιάνω μια κίνηση χεριών του Σάκη και ξάφνου βλέπω κόσμο να ανεβαίνει άτακτα στη σκηνή. Το συναίσθημα ήταν τόσο δυνατό, δεν υπήρχαν πια όρια. Η μουσική ένωσε τους πάνω με τους κάτω ολοκληρωτικά!

Κάποια στιγμή ο Alan Clark θα φωνάξει. «Αθήνα, θέλεις να χορέψεις»; Οι θεατές στις μπροστινές θέσεις σηκώνονται αυτομάτως και κάποιοι άλλοι τοποθετούν τις καρέκλες τους «λίγο πιο κει», για να μπορέσουν να το κουνήσουν. “Walk Of Life” και ο Johnny είναι εδώ, να μας πει τις ιστορίες του και να τσαλακωθεί με (όχι και τόση) χάρη, όπως οι αθλητές στο αντίστοιχο videoclip. Στο καπάκι το “The Bug”, από τα πολύ αγαπημένα τραγούδια της επανένωσης τότε και των οπαδών γενικά και ευκαιρία για περισσότερο θόρυβο.

Γεμάτοι κέφι οι παίχτες, με έναν δυναμικό μπροστάρη και πολλή ενέργεια στο σύνολό τους, μας χάρισαν ένα ΚΑΛΟ LiVE. Φάνηκε από τις αντιδράσεις του κόσμου, φάνηκε από το ηχητικό αποτύπωμα, φάνηκε από τον επίλογο και τις φωνές και τις υψωμένες γροθιές. Ρίχνω μια ματιά δεξιά και άλλη μία αριστερά μου. Κάποιοι γιορτάζουν, κάποιοι προσπαθούν να κάνουν κάτι με τον ιδρώτα, κάποιοι χαμογελούν και κάποιοι άλλοι παραγγέλνουν και κερνούν. Η ευδαιμονία της μουσικής, σε πλείστα κεφάλαια και ακόμα περισσότερες παραλλαγές. Ευχαριστούμε!

Προσωπικά, τους Scanner τους είχα άχτι για πολλά χρόνια και επιτέλους νιώθω τυχερός που κατάφερα να τους δω ζωντανά. Στις δέκα κλείνουν τα φώτα και η πεντάδα από τη Γερμανία ανεβαίνει στη σκηνή. Μπορεί από την αρχική σύνθεση να βρίσκεται μόνο ο Alex Julius και μετά ο Ευθύμης Ιωαννίδης, έχοντας πάνω από είκοσι χρόνια στο συγκρότημα, αλλά τα νέα και σχετικά πρόσφατα μέλη δείχνουν να έχουν δέσει ιδανικά και να έχουν δημιουργήσει ένα σύνολο φωτιά.

Ο Hughes μιλά σαν να βρισκόμαστε παρέα, σε ένα τραπέζι, κάπου. Μαζεμένοι πρώην συμφοιτητές ή συμμαθητές από το λύκειο ακόμα. Μας ανεβάζει ψυχολογικά, μας χτυπά φιλικά στον ώμο, μας τσιμπά το μαγουλάκι και παράλληλα αφηγείται. Το California Jam του ’74, η ιδέα του Blackmore να κάνει τρελό σαματά και το τεράστιο κοινό (διακόσιες πενήντα χιλιάδες λένε τα βιβλία και οι οθόνες), παρέλασαν από μπροστά μας, κάνοντάς μας να ξαναπέσουμε με τα μούτρα στο διάβασμα. Τι μας είχε ξεφύγει; Τι δεν θυμόμαστε;

Έχουν περάσει δεκατέσσερα χρόνια. Και τα δώδεκα από αυτά (ας όψεται η καταραμένη πανδημία) έχουμε μάθει να θυμόμαστε την «απώλεια» με μία συναυλία. Στην ουσία έχουμε μάθει να γιορτάζουμε την περίπτωση ενός ανθρώπου που επέλεξε να γίνει αθάνατος. Και δεν δυσκολεύτηκε να το επιτύχει. Είχε συμμάχους του τις καρδιές μας, τις ψυχές μας και τα μυαλά μας. Όλα τα υπόλοιπα ήταν ευκολάκι και ο μεγαλύτερος Μέταλ τραγουδιστής όλων των εποχών, ο Ronnie James Dio, θα είναι πάντα κοντά μας. Σε αυτό βοηθούν με τον πλέον ευγενικό τρόπο οι Rock ’N’ Roll Children, μία από τις πιο καλοπροβαρισμένες και καλοκουμπωμένες μπάντες απόδοσης των τραγουδιών του Αθάνατου, εδώ και μια-ντουζίνα-και-βάλε χρονιές.

Σημείο αναφοράς ο πρόλογος για το τραγούδι “Prisoner Of The road”. Το οποίο, όπως μας εξιστόρησε, το εμπνεύστηκε από έναν πρόσφυγα, κάπου στο ’90, που προσπάθησε κιόλας να τον βοηθήσει. Εκεί πάνω αναφέρθηκε και στις πολιτικές του πεποιθήσεις, αλλά με έμφαση στο ανεξάρτητα από το τi πιστεύεις, το καλύτερο είναι να βοηθάς όπως μπορείς, μέσα από την καρδιά σου, τον συνάνθρωπο που έχει ανάγκη. Εκεί κάπου – τον είχα που τον είχα ψηλά (και λόγω ύψους εννοείται) – αυτός ο Άνθρωπος έγινε ακόμα πιο μεγάλος στα μάτια μου!

Το Epic έχει πολλούς οπαδούς στη χώρα μας. Και καλό θα είναι για όλα αυτά τα παιδιά, να ψάξουν και πέρα από τα «αυτονόητα». Οι ελληνικές μπάντες σπέρνουν, οι κυπριακές μπάντες το ίδιο, το μόνο που χρειάζεται είναι καλή θέληση και όρεξη για ψάξιμο. Ποιοτικά χαρακτηριστικά που φωτογραφίζουν τον οπαδό που σέβεται τον εαυτό του και τη μουσική που προτίμησε να προτιμά. Τόσο απλά, τόσο καλά!

To σύστημα δουλεύει ρολόι. Οι φωνές συνάδουν με τα όργανα, τα προ-ηχογραφημένα, τις ιδέες και τις ενορχηστρώσεις. Βρίσκομαι μία κάτω από τη σκηνή, μία στα αριστερά και μετά στα δεξιά και μία στον εξώστη, για «γενικότερο πλάνο». Ένα τσούρμο στο «πατάρι» και όλοι ακούγονται σαν ένας. Θα επανέλθουμε σίγουρα, να ακούσουμε ακόμα μία φορά (ψέμα – πολλές φορές) το άλμπουμ, να γράψουμε γι’ αυτό και να φιλοξενήσομε τον άνθρωπο που το έκανε από σκέψη κάτι απτό.

Ο Lauri παίρνει τον λόγο. «Μπορεί να είναι Κυριακή, αλλά αν φωνάξουμε»… Ανταπόκριση βροντερή από τον κόσμο και ο ίδιος επανέρχεται γελώντας. «Ναι, αρχίζει να μοιάζει με Σάββατο»… Περισσότερα γέλια και κάπως έτσι κατακτιέται η επικοινωνία με το κοινό, η αγάπη του κοινού και όλα εκείνα που θα συνδράμουν να περάσουμε ένα καλό βράδυ. Η μπάντα παίζει με ενθουσιασμό και ένταση, οι από κάτω συναινούν και… Ε, μισό λεπτό! Να μιλήσει και ο Βαγγέλης, έτσι; Πέρα από το ότι μας ξετρέλανε με τα σόλο του, ο Έλληνας μουσικός έδειξε και πόσο άνετος μπροστάρης είναι.

Η μπάντα είναι σε τρελή φόρμα και ήδη έχει ώρες στη σκηνή για φέτος, έχει ήδη παίξει στο εξωτερικό και έρχεται να δείξει ότι έχει γκελ στον κόσμο, ότι το πονάει αυτό που κάνει, ότι ιδρώνει και ματώνει, ότι ΑΥΤΟ είναι ό,τι θέλει να κάνει με την επικοινωνία της μουσικής της. Και ο κόσμος αποδέχεται, προσυπογράφει, συμμετέχει, γουστάρει. Είδα διάφορες ηλικίες, πράγμα που σημαίνει ότι οι Achelous απευθύνονται σε μωσαϊκό οπαδών και όχι συγκεκριμένα σε μία ή δύο «κατηγορίες».

Το “Monologue” παίρνει τη θέση του, ώστε να αποδοθεί από το συγκρότημα. Ο ήχος είναι πολύ καλός, η απόδοση των παιδιών υπεράνω σχολίων. Το διασκεδάζουν, το χαίρονται, παίζουν τα άπαιχτα με άνεση και χαμόγελο. Τελικά είναι Therapist ή TheraBeast τούτοι εδώ; Γιατί μιλάμε όντως για ένα κτήνος ρυθμικά και μελωδικά. Πολύ μεγάλη μπάντα, φίλες και φίλοι. Απλά ΠΟΛΥ μεγάλη μπάντα.

Καταπληκτικό πακέτο! Από τώρα δηλώνω ότι δεν έμεινα ευχαριστημένος, γιατί – απλούστατα – ήθελα να έχω την κάθε μπάντα στη σκηνή για δύο ώρες κατ’ ελάχιστον. Και δεν το γράφω μόνο και μόνο για να το γράψω ή για να κάνω τον νόστιμο και τον ωραίο. Το γράφω γιατί το αξίζουν και τα τρία συγκροτήματα. Παιχταράδες, προβαρισμένοι, αγαπούν τα LiVE, αγαπούν τη μουσική.

Τα χάρτινα καραβάκια στο πάτωμα της σκηνής είναι έτοιμα να  λύσουν  κάβους. Ο παραλήπτης Mistaken βρίσκεται στη διάθεσή μας. Οι Little Black Something καταλαμβάνουν θέσεις και το πάρτι ξεκινάει. Έξι άνθρωποι, έξι μουσικαράδες, με ηχάρα – για πλάκα ο καλύτερος ήχος που έχω ακούσει σε αυτό το μαγαζί, ανεξαρτήτως LiVE – και προηχογραφημένα, για να γεμίζουν και να τουμπανιάζουν όλα. Έξι παιχτούρες που ανυπομονούν να τα σπάσουν. Και θα τα σπάσουν απόψε!

Να σας πω τι ευχαριστήθηκα ακόμα περισσότερο; Τον τρόπο όλων των παιδιών. Το πώς ευχαριστούσε η μία μπάντα τις υπόλοιπες. Το πώς χτυπιόντουσαν τα μέλη του ενός σχήματος με τη μουσική των άλλων. Το πώς headbangαρε κάθε παιδί που παρακολουθούσε. Το πώς έγινε ο ρυθμός κάθε μπάντας ρυθμός της βραδιάς. Μου θύμισε παλιές καλές εποχές, που παίρναμε σβάρνα όλα τα LiVE ελληνικών συγκροτημάτων και δεν μπα να ‘χαν βγάλει με το ζόρι ένα demo το καθένα. Πόσο μάλλον τώρα, που οι μπάντες δισκογραφούν και περιοδεύουν. Αν αυτό δεν είναι πρόοδος… Πολλά συγχαρητήρια στα τρία συγκροτήματα, που δίδαξαν τρόπους και μουσική και πολλά μπράβο σε όλα τα παιδιά που ήλθαν.

Όσο περνούσε η ώρα, τόσο πιο μεγάλες βουτιές γίνονταν στο παρελθόν και τόσο πιο πολύ το κοινό απολάμβανε αυτό που έβλεπε και άκουγε, καθώς ο ήχος ήταν κρύσταλλο και ανέβασε ακόμη περισσότερο τις στιγμές ηδονής που βιώσαμε. “Dusk And Her Embrace”, “Necromantic Fantasies” και “Born In A Burial Gown”, για το κλείσιμο του πρώτου μέρους. Το τελευταίο το αφιέρωσαν στους πολύ καλούς τους φίλους από την Ελλάδα, τους Rotting Christ και όπως φαντάζεστε από κάτω έγινε Ο χαμός!

Ξεκίνημα μπροστά σε ένα γεμάτο μαγαζί. Μέσα σε ένα γεμάτο Gagarin. Οι τέσσερίς τους εμφανίζονται, στραπάρουν, λοκάρουν, εξαπολύουν. Τζαμάρισμα πριν τη μπούκα. Παλιές καλές συνήθειες. Οι Hellhammer έχουν την τιμητική τους. Με το “Visions Of Mortallity” να βάζει και τους Frost σαν κερασάκι στην τούρτα. Ο κόσμος κοπανιέται, φωνάζει, υψώνει γροθιές. Στο “Massacra” πάει να ανθίσει ένα moshpit, αλλά είναι τίγκα, κατά συνέπεια θα πέσουν μερικά σπρωξίδια, αλλά μέχρι εκεί. Το κοινό φωνάζει ρυθμικά “Hellhammer”.