Στον ρόλο της κυρίας του κυρίου, της συζύγου του γιατρού Γκίβινγκς, ένα πραγματικό μαργαριτάρι! Η κυρία Γαλήνη Χατζηπασχάλη, είναι μάλλον η αιχμή του δόρατος, ελέω ρόλου και λόγω της εκπληκτικής υποκριτικής της ικανότητας. Ατάκες τύπου «Πού να ξέρω εγώ» και «Πω-πω κακό που μας βρήκε» όχι μόνο απέκτησαν νέα διάσταση… Ήταν απλά καταιγιστικές!
Ο Schmier σε ρόλο ηγέτη / μπασίστα /τραγουδιστή, ευχαρίστησε τους οπαδούς που έδωσαν το παρών και έταξε για να επισκεφθούν την Ελλάδα ξανά στο προσεχές μέλλον, σε αναμονή του νέου δίσκου τους, “Birth Of Malice”, ο οποίος θα βγει τον προσεχή Μάρτιο.
Τραγούδια που είχαμε να ακούσουμε καιρό, δουλειές που αγαπήσαμε και θέλουμε πολύ να τις ερωτευθούμε ξανά. Σε τρομερά κέφια όλη η μπάντα, άψογα δεμένη, όπως πάντα άλλωστε, με ένα κάρο μελωδίες και την επιβεβαίωση ότι ο πεσιμισμός είναι ο νέος οπτιμισμός στη μουσική.
Ο Πάνος Σκουρολιάκος κέντισε μια παράσταση με χρυσοκλωστές. Σκηνοθέτησε γεμίζοντας την παλέτα του με χρώματα, ώστε ο κάθε θεατής να «διαλέξει» το δικό του. Έστησε μια παράσταση που μπορεί να δει όλη η οικογένεια, να γελάσει, να θυμηθεί, να φύγει με ένα διάπλατο χαμόγελο στα χείλη.
H σκηνοθεσία του ευφυέστατου κυρίου Γιώργη Κοντοπόδη βοήθησε στο να φανεί το τάλαντο των πέντε ηθοποιών, αφήνοντάς τους να παίξουν με το κείμενο και να κοιτάξουν «λίγο πιο κει», βάζοντας τις δικές τους πινελιές. Ακόμα και παίζοντας με το κοινό, όπως στην υπέροχη σκηνή με το σβήσιμο της τούρτας γενεθλίων.
Ακόμα τολμώ να πω ότι δεν έχω ηρεμήσει από τη συγκλονιστική παράσταση που παρακολούθησα. Περπατάω και σκέφτομαι σκηνές, λόγια και ειλικρινά απορώ με την κατάντια της ανθρωπότητας, που δεν βλέπει ή δεν θέλει να δει την αυτοκαταστροφικότητά της.
Αναμφισβήτητα, η Χρύσα αποτελεί μία μοναδική παρουσία στον χώρο της ελληνικής σκηνής, που με το χιούμορ και την αυθεντικότητά της καταφέρνει να συνδέεται άμεσα με το κοινό της.
Οι δύο παρουσιαστές, ο κύριος Hλίας Βογιατζηδάκης και η κυρία Νατάσα Παπανδρέου – η οποία υπογράφει τη σκηνοθεσία και η οποία είχε την ιδέα να γίνει όλο αυτό παράσταση – έχουν ποτίσει και εμποτιστεί από τους χαρακτήρες που ενσαρκώνουν.
Δεύτερο επεισόδιο για τους φοβερούς και τρομερούς Παπ-Αντώνηδες. Ο Γιώργος Παπαντώνης και ο Αντώνης Γιακουμάκης, μας καλώς ορίζουν στην υπέροχα και χιουμοριστικά ΔΕ.ΠΥ.ραγμένη πραγματικότητά τους, αυτή τη φορά με έναν ξεχωριστό καλεσμένο. Τον κωμικό Δημήτρη Χριστοδούλου.
Ένα πανέμορφο σκηνικό μας περίμενε στο θέατρο Αλκμήνη. Με το που κάθεσαι στη θέση σου και αντικρύζεις τη σκηνή… Όχι απλά εντυπωσιάζεσαι… Μένεις με το στόμα ανοιχτό.
Thank you, Marko Hietala, for creating something so profound and unforgettable. Your talent shine brighter than ever. This album isn’t just music; it’s an experience we’ll treasure forever.
Τώρα που γράφω αυτό εδώ το κείμενο, είναι η έκτη φορά που ακούω το “Aella”, η τρίτη συνεχόμενη. Δεν έχω καταλάβει πως πέρασαν ήδη οι δύο πρώτες σημερινές ακροάσεις, πότε κύλισαν αυτές οι δύο και κάτι ώρες και πώς θα περάσει και η τρίτη, λογικά και η τέταρτη. Αυτή είναι η μαγεία της μουσικής αυτού του δίσκου.
Εκείνη η Παρασκευή είχε όλα τα εχέγγυα για να περάσουμε καλά! Ωραία βραδιά, χαλαρή διάθεσή και βεβαίως προσμονή να ακούσουμε ζωντανά έναν πολύ αξιόλογο δίσκο από ένα πολύ αξιόλογο συγκρότημα, όπως οι Sirius.
Οι τρεις ηθοποιοί επί σκηνής, οι κυρίες Μαρία Κωνσταντά και Ευσταθία Λαγιόκαπα και ο κύριος Αντώνης Χρήστου, εναλλάσσονται, διαδρούν και οριοθετούν ένα γενόμενο γεμάτο δράση, απόλυτα κατανοητό και με μία εντυπωσιακή καμπή στην πλοκή του.
Η Άννα Ανδριανού ενσαρκώνει τη Λένι Ρίφενσταλ με μία εξαιρετική ερμηνεία, αποδίδοντας την αμφιλεγόμενη αυτή προσωπικότητα με βάθος και ένταση. Ο Βασίλης Αφεντούλης, στον ρόλο του συνεντευκτή, είναι ο ιδανικός αντίποδας, μεταφέροντας τη σύγκρουση και την αμφιβολία που προκαλεί η παρουσία της Ρίφενσταλ.
Μια εξαιρετική παράσταση, για την οποία όλοι οι συντελεστές συνέβαλαν με τον δικό τους μοναδικό τρόπο, με αποκορύφωμα την άψογη ερμηνεία του Δημήτρη Αϊβαλιώτη, ο οποίος μας επικοινώνησε με απόλυτο σεβασμό την αλήθεια του Κώστα και του κάθε Κώστα του “περιθωρίου”.
Η κυρία Κηλαηδόνη μας ταξιδεύει στις εποχές του εμφυλίου, λίγο πριν τη χούντα, μας ταξιδεύει στα χρόνια της χούντας και μας δείχνει πως το κακό που κάνουν οι άνθρωποι θα ζει για πάντα. Η τεχνική της είναι ανυπέρβλητη, το βλέμμα της και η άρθρωσή της για σεμινάριο.
Ο Πάνος Κωνσταντέλης ήταν εξαιρετικός. Στον ρόλο του γιου γίνεται μαινόμενος ταύρος, στήνει έναν χαρακτήρα απίστευτα βίαιο, ένα απάνθρωπο τέρας που σε σαστίζει. Σκέφτεσαι… πώς γίνεται τούτος εδώ να είναι τόσο δογματικός; Πώς γίνεται να μην βλέπει πώς έχει καταντήσει; Και όμως, δυστυχώς, γίνεται.
Η λεπτή γραμμή ανάμεσα στην τρέλα και τη μεγαλοφυΐα αναδεικνύεται μέσα από την τραγική πορεία και τον θρίαμβο του γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά, τον οποίο ενσάρκωσε με αφοσίωση και ένταση ο Γιώργης Κοντοπόδης.
Έξι χαρακτήρες. Εντελώς διαφορετικοί ο ένας από τον άλλο. Από εκείνον που θέλει συνεχώς να κάνει σεξ και να μην ικανοποιείται ποτέ (αίμα τίγρης και υμείς, κύριε;), από εκείνη που θέλει έναν Τζον-Τζον, αλλά με κάτι να εξέχει εκεί κάτω (καλά, την κούκλα γιατί την φτιάχνετε «ατελή»;)
Η απόδοση των συναισθημάτων ήταν εντυπωσιακά ακριβής, με την κάθε σκηνή να είναι ταυτόχρονα προσωπική και συλλογική, καθώς οι ηθοποιοί συνεργάζονταν άψογα μεταξύ τους για να διατηρήσουν την αίσθηση του ζωντανού και του αυθόρμητου. Κάθε μια από τις γυναίκες επι σκηνής ήταν ξεχωριστή όπως και η ιστορία της, αφήνοντας το δικό της αποτύπωμα στην παράσταση.
Το μονόπρακτο έργο συνδυάζει φιλοσοφία, πολιτική δήλωση, σουρεαλιστική λογοτεχνία και προσωπικό ημερολόγιο. Εξερευνά τις μνήμες και το ελεύθερο πνεύμα της ηρωίδας, παρά τις προσπάθειες να της επιβληθεί καταστολή. Η ερμηνεία απαιτεί υψηλό βαθμό τεχνικής, καθώς η ηθοποιός καλείται να εναλλάσσει πρόσωπα, σκηνές και συναισθηματικές καταστάσεις, ενώ τα ιντερμέδια προσθέτουν σουρεαλιστικά σχόλια για την πλοκή.
Παρακολουθήσαμε μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ηθογραφία, με ένα κείμενο που έθιγε και θίγει τα πάντα γύρω από τον κόσμο μας. Με ορμητήριο τους παράλληλους βίους των δύο κοριτσιών, με ένα νοητό viewmaster, περνάμε τις εποχές, συναντάμε τις δύο ηρωίδες σε διάφορες ηλικίες και καταστάσεις και γινόμαστε κοινωνοί των πορειών τους και των αποριών τους. Ο έρωτας, η αγάπη, η δέσμευση, η καριέρα, η επιλογή, η μητρότητα, η τάση για διαφυγή και κάθε είδους φυγή.
“Η Υψοφοβία ενός Κομπάρσου” είναι μια ενδιαφέρουσα και συναισθηματική εξερεύνηση της ανθρώπινης ψυχής. Η ερμηνεία είναι έντονη και γεμάτη συναίσθημα, ενώ το κείμενο συνδυάζει έξυπνα κωμικά και δραματικά στοιχεία, κρατώντας το κοινό σε αγωνία.
Πιστή στη συνθήκη “An evening with…”, η Κατερίνα Κυρμιζή έφερε και έπαιξε τραγούδια της από διάφορες δουλειές της, βαπτίζοντας κάθε μια από τις εν λόγω εμφανίσεις «Κοντσέρτο για Κεραία και Κάκτους».
Στις τρεις περίπου ώρες που κρατά αυτό το ανυπέρβλητο θέαμα, μπορείς να αναρωτηθείς για το μεγαλείο του ανθρώπινου τάλαντου και για το πώς μια ιστορία μπορεί να απογειωθεί χάρη στη δημιουργική μεγαλοσύνη των συντελεστών.
Η θεατρική παράσταση που παρακολουθήσαμε, χαρακτηρίζεται από τον απέραντο θαυμασμό του σκηνοθέτη, του κυρίου Κώστα Νταλιάνη (υπογράφει και τη διασκευή), προς τον δημιουργό και την άριστη προετοιμασία και απόδοση των ηθοποιών, οι οποίοι κινήθηκαν χειρουργικά, αλλά και με χάρη. Οι οποίοι πήραν το κείμενο, το έκαναν δικό τους και κάπως έτσι μας εντυπωσίασαν.
Στο έργο «Εννιά», ο συγγραφέας Δημήτρης Τσεκούρας βαδίζει ανάμεσα σε δύο κόσμους. Τον πραγματικό και τον φανταστικό. Ανάμεσα σε δύο καταστάσεις, τη ζωή και τον θάνατο. Κάπου εκεί οι ηρωΐδες του έργου, θα προσπαθήσουν να λύσουν το μυστήριο με το νούμερο εννιά.
Το βραβευμένο κείμενο του κυρίου Κώστα Λεϊμονή, ένα πραγματικό αριστούργημα, μετατρέπει σε μαγική θεατρική παράσταση η απίστευτα πολυπράγμων και αγγελικά δαιμόνια Κωνσταντίνα Νικολαΐδη. Η κυρία Νικολαΐδη διάβασε κάποια στιγμή ένα απόσπασμα του κειμένου και συγκλονίστηκε. Και αμέσως άρχισε να σκέφτεται πώς θα μπορούσε όλο αυτό να το μεταφέρει σε μια θεατρική αίθουσα. Όχι απλά το κατάφερε… Το απογείωσε!
ΕΠΟΣ! Έτσι όπως σκάνε οι κιθάρες, έτσι όπως καθορίζεται το ρυθμικό του καλπασμού, έτσι όπως επεκτείνεται θεματολογικά το βασικό riff… Και μετά όλο αυτό σπάει. Αδειάζει. Mid tempo μαγεία και η φωνή του Metal God.
Η Παντελίδου διαχειρίζεται το απαιτητικό κείμενο με αφοπλιστική ειλικρίνεια και χιούμορ, αποδεικνύοντας τη δεξιοτεχνία της ως ηθοποιού. Χρησιμοποιεί όλα τα εκφραστικά της μέσα – φωνή, σώμα και πρόσωπο – διατηρώντας τον ρυθμό της παράστασης και κρατώντας το κοινό συναισθηματικά παρόν
Είδα τα τρία πρώτα επεισόδια της σειράς και με βαριά καρδιά έχω να δηλώσω ότι αν έριξαν λεφτά για αυτή την τόσο πρόχειρη παραγωγή, καλύτερα να τα έτρωγαν σε καραμέλες.
Η παράσταση είναι ένας καταπέλτης. Ένας ύμνος για τη γυναίκα, μια αφύπνιση και ένας στόχος να καταφέρουμε να κάνουμε πια τα αυτονόητα. Σεβασμός παντού και σε όλα, σε αυτή την πλάση. Τέρμα οι ιδιοκτησίες κάθε είδους και τα μικρόμυαλα ανθρωπόμορφα τέρατα.
Η κυρία Μαρία Ναυπλιώτου… Η Τζουλιάνα… Γνωρίζουμε ότι αυτή η θεόρατη ηθοποιός αλλάζει ακόμα και τη χροιά της φωνής της, για να ενσαρκώσει όπως θέλει, αλλά εδώ μιλάμε για ένα δυναμό που ξεφεύγει από τις συνήθεις νόρμες ερμηνείας και πάει το πράγμα πολλά επίπεδα μακριά και υψηλότερα.
Οι Meden Agan γίνονται όλο και μεγαλύτεροι, παίζουν σε όλη την Ελλάδα, δουλεύουν συνεχώς και σκληρά και το μέλλον τους ανήκει.
Το «Μαζί Μου», το δεύτερο βίντεο από το άλμπουμ, είναι επίσης μία ομορφάτη ροκιά, με τον Άκη Τουρκογιώργη να μαγεύει, όπως συνήθως, με τον Φάκο να βγάζει αλφαδιές με ερμηνεία και στίχους και με όλους εμάς να αναρωτιόμαστε πώς γίνεται να χωράει τόσο ταλέντο σε έναν δίσκο;
Ο Νικόλας Μπράβος, αυτό το πολυτάλαντο αγόρι, μας εντυπωσίασε με τη φωνή του. Γλυκιά, μελωδική, πλήρως εναρμονισμένη με τον ρόλο του Ιβάν. Έγινε οικείος, ακούμπησε δίπλα μας όλες τις ατέλειες του χαρακτήρα του με χάρη και περίσσιο συναίσθημα. Χαθήκαμε στα λόγια του, εμβαθύναμε και – μην σας πω – ταυτιστήκαμε κιόλας μαζί του σε αρκετές στροφές του ήρωά του.
Έχοντας στο πλάι παρτιτούρες, έτσι ώστε να είναι βέβαιοι πως τίποτα δεν θα χαθεί στη «μετάφραση», οι τρεις μουσικοί, μέσα από την πλήρη και κατ’ ουσίαν τετραδιάστατη σκηνοθεσία – όπου χρόνος, βάλτε μουσική – της κυρίας Κατερίνας Γεωργουδάκη, μας ψυχαγώγησαν με ένα θέαμα που είχε να κάνει με την παράδοση, με τη λατρεία τους για την τέχνη τους, με το πώς οι νότες υποκαθιστούν λέξεις και φράσεις, με το πώς λέξεις και φράσεις γίνονται οι καλύτεροι οδηγοί και συνοδοιπόροι των νοτών.
Πιο παιχνιδιάρικο μπαίνει το “King Of Nothing”. Γρήγορες συγχορδίες, μελωδίες που ανοίγουν την ψυχή και της δίνουν φτερά. Ωραία και τα καταθλιπτικά, δεν λέω ή αυτά που δίνουν έμφαση στην αρετή, το ήθος και την αξία να πολεμάς για τα ιδανικά, αλλά, βρε παιδιά, χρειαζόμαστε και λίγη χαρά στη ζωή. Χρειαζόμαστε μελωδίες που να κάνουν το είναι μας να χαμογελά, να ελπίζει.
Η καταπληκτική ερμηνεία του ταξιδιού αυτού, αποδίδεται από τους ηθοποιούς Ιωάννα Πηλίχου και Στέλιο Πετράκη. Ήταν συναρπαστικό το πώς οι δύο καλλιτέχνες κατάφεραν να προκαλέσουν τόσα ανάμικτα και έντονα συναισθήματα στο κοινό τους.
Ο σκηνοθέτης της παράστασης, ο κύριος Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, κατάφερε να μετατρέψει όλους εμάς σε ενοίκους της πολυκατοικίας, στην οποία ζει το ζευγάρι και επισκέπτεται ο βιβλιοπώλης. Η πλευρά προς τους θεατές είναι κατ’ ουσίαν ο τοίχος από διαφανές υλικό, που μας επιτρέπει να βλέπουμε και να ακούμε ό,τι συμβαίνει στο δωμάτιο εκείνο. Καθαρό δείγμα της οξύνοιας ενός θεατρανθρώπου που γνωρίζει επακριβώς πώς να αποδώσει ένα κείμενο όπως πρέπει.
Και όλες αυτές οι αρετές συνθέτουν ένα θαυματουργό θέαμα, το οποίο δεν γνωρίζω αν είναι το προϊόν της κουβέντας μεταξύ δύο ανθρώπων που δεν θα είχαν πρόβλημα να έχουν γεννηθεί σκύλοι ή δύο σκύλων, αν είχαμε τη δυνατότητα να αποκρυπτογραφήσουμε τη γλώσσα τους.
Έξι επεισόδια είναι η σειρά και ευτυχώς τρέχει γοργά. Θριλεράκι γουστόζικο που σε κρατά. Δεν είναι βέβαια κορυφή, αλλά είναι καλύτερο από πολλές πατάτες που έχουν κυκλοφορήσει. Ο Sam Heughan και η Eleanor Tomlinson έχουν όλο το βάρος, καθώς η Jessica De Gouw είναι άχρωμη, μόνο τα ρούχα που φοράει έχουν ένα ενδιαφέρον.
Η συγγραφέας, με τη μοναδική της πένα, ζωγραφίζει τόπους και ανθρώπους μοναδικά. Σκιαγραφεί την κοινωνία του τότε με μελανά χρώματα, ενώ στολίζει με όμορφες περιγραφές την ελληνική επαρχία.
“Arysithian Blade” και ακόμα ένα μεγαλοπρεπές riff κάνει αισθητή την παρουσία του. Σκασίματα, φράσεις στο μπάσο και εισβολή! Τα φωνητικά στο ρεφρέν είναι όλα τα λεφτά! Είναι πολύ πιθανό να σας κολλήσει και να το σιγομουρμουρίζετε, με πολλαπλές επαναλήψεις μάλιστα.
Αυτή η παραγωγή δεν είναι απλώς ένα θέαμα. Είναι μια εμπειρία που σου επιτρέπει να ξαναζήσεις τη μαγεία και το βάθος του Μικρού Πρίγκιπα, μέσα από την τέχνη του Θεάτρου Κούκλας. Είναι μια παράσταση που γεφυρώνει τις γενιές και φωτίζει την ψυχή, υπενθυμίζοντάς μας ότι: “Μόνο με την καρδιά βλέπεις καθαρά”.
Καταπληκτικό κείμενο από τη θεόρατη προσωπικότητα, που άκουγε στο όνομα Βάτσλαβ Χάβελ (συγγραφέας και πολιτικός, πρόεδρος της Τσεχοσλοβακίας και μετά της Τσεχίας), το οποίο θίγει τα πάντα στο σήμερα και ιδίως όλα όσα συμβαίνουν παγκοσμίως, αλλά και όσα συμβαίνουν και στις δύο Κολομβίες του πλανήτη.
Το κοινό είναι ο κορυφαίος, ο μεγαλύτερος και ο πιο φασαριόζικος σύμμαχος της μπάντας. Στο «Το Μέγεθος Μετράει» καλύπτει τα πάντα, ακόμα και το Ρ.Α., στο «Καριόλα» εξαφανίζει τα μικρόφωνα και στο «Στο Πρώτο Ραντεβού» μετατρέπει το LiVE στο καλύτερο πάρτι που πήγαμε φέτος.
“Τι είναι ο άνθρωπος;” είναι το ερώτημα που τίθεται διαρκώς από το ίδιο το κείμενο. Ένα γενικό ερώτημα, στο οποίο αναγκάζεσαι να διαχωρίσεις το καλό από το κακό, το ηθικό από το ανήθικο, το πάθος από την παραφροσύνη.
Οι δύο ηθοποιοί ενσαρκώνουν το όραμα των δημιουργών. Παίζουν βάσει κειμένου και βάσει ψυχισμού. Είμαι βέβαιος πως για όση ώρα παίζουν, έχουν την πεποίθηση πως είναι οι μοναδικοί άνθρωποι που βρίσκονται πάνω στον πλανήτη.
Οι λιλιπούτειοι θεατές την καταβρήκαν! Μπορούσαν να συμμετάσχουν στην παράσταση, μιλώντας και φωνάζοντας, προσπαθώντας να βοηθήσουν το κοριτσάκι και το σαλιγκαράκι να βρουν το ένα το άλλο και να βιώσουν τη μαγεία των Χριστουγέννων.
Ο ίδιος ο Καταλειφός υποδύεται τον θείο Βάνια. Και είναι κάτι άλλο. Το έχω ξαναδεί το έργο, με άλλες διανομές, όλες τους με έναν τρομερό Βάνια κάθε φορά. Κι όμως εδώ έχουμε κάτι άλλο. Ο συγκεκριμένος ηθοποιός γίνεται ο καρατερίστας της καρδιάς μας. Είναι ο απελπισμένος γηραιός πολεμιστής, που αντιλαμβάνεται ότι τα καλύτερα χρόνια της ζωής του δεν πέρασαν όπως έπρεπε. Και σναπάρει! Και τρελαίνεται.
Ο Γιάννης κατάφερε και μας έκανε μία οικογένεια σε εκείνο το LiVE. Είναι από εκείνους τους καλλιτέχνες που αγκαλιάζουν το κοινό τους. Είναι αυτή η ίδια στόφα που έκανε τον Springsteen τόσο αλληλένδετο με ιστορίες και πλήθη. Είναι η καλή μαγιά, που θα οδηγήσει σε ένα πεντανόστιμο καρβελάκι.
Το απόλυτο έργο με τη dream team της χρονιάς σας περιμένει στο Δημοτικό θέατρο Πειραιά και στη σκηνή Ωμέγα. Ένα έργο που συγκινεί, διασκεδάζει και προσκαλεί το κοινό να σκεφτεί τη δική του σχέση με τα όνειρα και τη φυγή. Είναι μια παράσταση που δεν πρέπει να χάσετε!
Άπειρα μπράβο στους φοβερούς και τρομερούς μουσικούς του, που κινήθηκαν στα πλαίσια και μοτίβα συμφωνικής ορχήστρας, άπειρες ευχαριστίες στον ίδιο τον Γιώργο Περρή, που φρόντισε να ζεστάνει τις ψυχές μας τέτοιες μέρες. Μάλλον θα πρέπει να γίνει θεσμός όλο αυτό. The most wonderful time EVERY year;
Η κυρία Ούστα στον ρόλο της κόρης, της συζύγου, της γυναίκας σε ξένη γη, είναι αληθινή, είναι πειστική, είναι γνήσια. Μιλά χαμηλά, ανεβάζει ένταση και συχνότητες, κινείται συνεχώς και πάντα κάτι κάνει. Εξαιρετική κινησιολογία, ωραία άρθρωση και πάθος και ενθουσιασμός από τη γλυκύτατη ηθοποιό, η οποία δείχνει ότι μπορεί να σταθεί με άνεση και να πάρει ένα έργο ολόκληρο επάνω της, χωρίς να φανεί καθόλου στο κοινό.
Πέρασα ένα πολύ ξεχωριστό απόγευμα. Απόλαυσα μία παράσταση με πεντακάθαρη αρχή και ακόμα πιο καθαρή μέση, το τέλος ήταν σε τέλεια συνάρτηση με το ύφος του έργου, απόλαυσα μία παράσταση σε ένα υπέροχο σκηνικό (τα εύσημα στην κυρία Χρύσα Δαπόντε, η οποία έχει επιμεληθεί και τα κοστούμια) και το ηθικό δίδαγμα κατέλαβε την αίθουσα και εμάς. Be yourself, no matter what they say… Εξαιρετική δουλειά, την προτείνω ανεπιφύλακτα. Μακάρι να πάει πολλές σεζόν.
Στα του live, οι Gamma Ray τα έσπασαν όλα, μας έδωσαν τα μυαλά στο χέρι, στο τέλος δεν μπορούσαμε να κουνηθούμε αλλά χαλάλι, τέτοιες βραδιές είναι που σου μένουν χαραγμένες για πάντα, τέτοιες βραδιές είναι που έχει να λες στα παιδιά σου ότι ήσουν εκεί με περηφάνια, τέτοιες βραδιές είναι που ανδρώνουν τα παιδιά που τώρα αρχίζουν να μαθαίνουν τι εστί καλό και ποιοτικό metal, τέτοιες βραδιές είναι που επιζητάς και τίποτα άλλο.
Η νέα μας διεύθυνση: Μακρυγιάννη 101, δεύτερος όροφος, Μοσχάτο
Εγκαίνια: Πέμπτη 9 Ιανουαρίου 2025, μετά τις επτά. Σας περιμένουμε!
Η απόδοση-σκηνοθεσία του έργου από την Αναστασία Παπαστάθη, που παρουσιάζεται στο Θέατρο Radar από τις 8 Νοεμβρίου, φέρνει στο προσκήνιο τη σκοτεινή ατμόσφαιρα της εποχής, ενώ οι εξαιρετικές ερμηνείες των ηθοποιών ζωντανεύουν τις τραγικές φιγούρες του Ίψεν. Τα σκηνικά και τα κοστούμια συμβάλλουν στην απόδοση της αίσθησης της ασφυξίας και της κοινωνικής καταπίεσης, ενώ το κοινό ταξιδεύει σε μια εποχή όπου το άτομο καταπιέζεται και αναγκάζεται να κρύβει τα πραγματικά του συναισθήματα και τις επιθυμίες του.
Το “Διπλό Νομοσχέδιο” των Blink Mike και Δημήτρη Χριστοδούλου στο Foka Negra, είναι μια απολαυστική εμπειρία για κάθε λάτρη του stand-up comedy. Ο χώρος, ζεστός και οικείος, είναι ιδανικός για την εγγύτητα που απαιτεί αυτό το είδος, επιτρέποντας στους θεατές να συνδεθούν άμεσα με τους κωμικούς και την ενέργεια της παράστασης.
Οι ανάγκες σε πρωτεΐνες ποικίλλουν ανάλογα με την ηλικία, το φύλο, τη σωματική δραστηριότητα και την κατάσταση της υγείας. Η συνιστώμενη διαιτητική πρόσληψη (RDA) για την πρωτεΐνη είναι 0,8 γραμμάρια ανά χιλιόγραμμο σωματικού βάρους την ημέρα, για ενήλικες που κάνουν καθιστική ζωή. Για παράδειγμα, ένας ενήλικας εβδομήντα κιλών χρειάζεται περίπου πενήντα έξι γραμμάρια πρωτεΐνης ημερησίως.
Το θρυλικό κείμενο της Shirley Jackson φρόντισε με περισσή επιμέλεια η κυρία Ανδρονίκη Αβδελιώτη, η οποία υπογράφει και τη σκηνοθεσία του έργου. Η ίδια θέλησε να κάνει κινηματογραφικό το μοτίβο και το κατάφερε με πολύ εντυπωσιακό τρόπο. Η αρχική σκηνή – πιο πολύ σεκάνς τη λες – με τον «επισκέπτη» έξω από την πόρτα του μεγάρου, σε στυλ “Enter at your own risk”, είναι απίστευτη! Θέλω να βγάλω φωτογραφία αυτή ακριβώς τη στιγμή και να την κάνω αφίσα σε μέγεθος Maiden backdrop.
Ο Νίκος Ιωαννίδης γίνεται για τις ανάγκες της παράστασης ο Δημήτρης Τσαφέντας. Πίσω από κάγκελα και μέσα από έναν αφοπλιστικά τέλειο μονόλογο, καταφέρνει να μας αφυπνίσει. Στα εβδομήντα και κάτι λεπτά που διαρκεί η παράσταση, καταπονείται, ενσαρκώνοντας τρισδιάστατα τον ήρωά του. Κάποιες στιγμές καταφέρνει να μεταφέρει τη φρίκη της φυλακής τόσο ζωντανά, που νοιώθεις τη ραχοκοκαλιά σου να τεντώνει.
Οι έξι ταλαντούχοι ηθοποιοί, Τζωρτζίνα Λιώση, Νάνσυ Μπούκλη, Άγγελος-Προκόπιος Νεράντζης, Νίκη Σκιαδαρέση, Όλγα Σκιαδαρέση, Λύδια Τζανουδάκη, θα αποτελέσουν το πιο ωραίο παρεάκι για μια διαφορετική παραμονή Πρωτοχρονιάς. Με υπέροχο παίξιμο όλοι τους, θα σε κάνουν μέρος της παρέας τους. Πραγματικά απολαυστικοί και γεμάτοι ενέργεια, δημιουργούν την αίσθηση ότι είναι πράγματι μια παρέα αληθινή.
Η σκηνοθέτις Βάνα Πεφάνη, που έχει επιμεληθεί και τη δραματουργική επεξεργασία στο κείμενο του Αλεξέι Αρμπούζωφ, τολμά και πετυχαίνει τη γεφύρωση του «χάσματος» ηθοποιών και θεατών. Η σκηνοθεσία της αφήνει τον θεατή να χωθεί πολύ βαθιά σε ό,τι βλέπει, να ταυτιστεί, να βιώσει αλλά και να σκεφτεί τη δική του ζωή μέσα από τους δυο ήρωες. Τα σκηνικά και τα κοστούμια του Γιώργου Λυντζέρη είναι εξαιρετικά. «Κουμπώνουν» τέλεια σε όλα όσα διαδραματίζονται με στυλ και προσγειωμένη φόρμα, ώστε να αναβλύσει η παράσταση τα μηνύματα του έργου.
To “Changa Tar Concrète”, με το οποίο κλείνει το άλμπουμ, είναι ένα τρελοκομειακό ιντερμέδιο θορύβου και πλυντηριακής κονστρουκτίβας, ένα σκυρόδεμα από πίσσα και μία instrumental φρενίτιδα, μεταφρασμένη σε αξίες, νότες και πολύ συναίσθημα. Τώρα, εσείς απ’ έξω σκέφτεστε ή/και λέτε «Πάει, την ψώνισε ο κοντός. Ό,τι να ‘ναι, όπως να ‘ναι». Λοιπόν, εγώ θα βάλω εδώ ένα στοίχημα. Όσοι παίζετε μουσική, πάτε και τζαμάρετε αυτό εδώ. Αν βαρεθείτε, χάνω ό,τι θέτε. Αν όμως δεν βαρεθείτε… Μωρέ, όταν λέω ότι παίζω εκ του ασφαλούς.
Η ερμηνεία της Μαρίας Μαλταμπέ δεν είναι απλώς αποτύπωση της υποκριτικής της δεινότητας· είναι μια συναισθηματική συμφωνία που ερμηνεύεται με απόλυτη δεξιοτεχνία και ειλικρίνεια. Είναι η φωνή μιας γυναίκας που αρνείται να σιγήσει, ακόμα και όταν βρίσκεται μόνη της.
Αυτό που είναι εκπληκτικό είναι ότι τα παιδιά μπορούν να μας κάνουν να αισθανόμαστε τόσο μικροί μπροστά στο ταλέντο τους, μπροστά στην ευρηματικότητά τους, μπροστά σε όλη αυτή την υπέροχη διάθεση να μας ταξιδέψουν. Είναι η πρωταγωνίστρια που είχαμε τη χαρά να δούμε στην πρεμιέρα και ειλικρινά δεν μπορώ να φανταστώ άλλο παιδί σε αυτό το ρόλο.
Ο Βουρνάς σκηνοθετεί με γνώμονα ένα πανέξυπνο κείμενο και μία ανατροπή, η οποία λειτουργεί όχι ως κάθαρση αλλά ως σημείο αναφοράς. Στην ουσία, το τελείωμα της παράστασης αφήνει τους πρωταγωνιστές κάπου στον χωροχρόνο, χωρίς να προτίθεται να εστιάσει στις ζωές τους μετά. Η σκηνοθεσία είναι κατ’ ουσίαν μία αφήγηση μέσω των δύο χαρακτήρων, οι οποίοι βρέθηκαν, ήλθαν πολύ κοντά και κανείς δεν ξέρει αν θα ξανανταμώσουν. Φυσικά, για κάθε τέτοια περίπτωση, υπάρχει και το «σίκουελ» και σ’ αυτά ο σκηνοθέτης είναι μάστορας.
Το “Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην” είναι κάτι παραπάνω από μια θεατρική εμπειρία. Είναι μια υπενθύμιση της σημασίας της ανθρώπινης επικοινωνίας. Το έργο μας καλεί να αναλογιστούμε πώς οι προκαταλήψεις και οι φόβοι μας μπορούν να μας κρατήσουν πίσω, ενώ παράλληλα μας δείχνει τη δύναμη της συγχώρεσης και της αποδοχής.
φορά που τα φώτα σβήνουν και ανάβουν αμέσως, μεταμορφώνονται και μεταφέρονται σε μία άλλη στιγμή της ζωής των ηρώων.
Παρατηρώντας τη δράση, διαπιστώνω δύο πράγματα. Πρώτα απ’ όλα, το ότι το έργο εστιάζει σε θεμελιώδεις αξίες, όπως η φιλία, η αλληλεγγύη, η αγάπη, η φροντίδα… Και δεύτερο, το ότι η ίδια η παράσταση ζητά από το κοινό της να είναι ενεργό, καθόλη τη διάρκειά της. Ένα εξαιρετικό κείμενο, το οποίο αποδίδεται επίσης εξαιρετικά, από δύο ηθοποιούς που πραγματικά αγαπούν αυτό που κάνουν.
Η ώρα έχει έλθει, έχει φτάσει πλέον, για τους Demoralize. Θέσεις μάχης, εισαγωγή και το κάλεσμα του δράκου ήτοι “Dragon’s Call” πετάει πάνω από το κοινό στο Temple. Συμφωνικό, γεμάτο, μελωδικό, με ένα ρεφρέν που κολλάει αμέσως και με μία μπάντα που παίζει όπως πρέπει, όπως θέλει και όπως το έχουμε ονειρευτεί.
Η παιδική παράσταση “Συρανό” στο θέατρο Χώρα είναι μια πραγματική γιορτή της φαντασίας και της θεατρικής τέχνης, που καταφέρνει να μιλήσει στις καρδιές μικρών και μεγάλων θεατών. Η Ελένη Βλάχου, με τη σκηνοθετική της δεξιοτεχνία, προσφέρει μια εξαιρετική διασκευή του κλασικού έργου, γεμάτη χιούμορ, συγκίνηση και δημιουργικότητα.
Στο “Angry” τα τύμπανα φλερτάρουν με ρυθμούς 2/2 και τονισμούς πάνω στα θέματα των έγχορδων. Όι και όι και νομίζω ότι το κοινό θα το χαρεί ιδιαίτερα στις συναυλίες. Το “Ask Me Again” διαθέτει ένα ΦΟΒΕΡΟ riff! Καλά, εννοείται ότι το γύρισα πίσω δυο και τρεις φορές, για να ακούσω το ψαρωτικό ξεκίνημα. Μήπως αυτό να το κάνετε video;
Dear syntelestes of this parastasi…
Η κορυφαία pop star Έλενα Παπαρίζου και ο δυναμικός ράπερ Mente Fuerte ένωσαν τις δυνάμεις τους για μια αξέχαστη βραδιά στο Christmas Factory, προσφέροντας στους θεατές μια μοναδική εμπειρία, γεμάτη μουσική, χορό και εορταστική ατμόσφαιρα. Η συναυλία, που χαρακτηρίστηκε ως η “Συναυλία της Χρονιάς”, κατάφερε να συγκεντρώσει πλήθος κόσμου, που ανυπομονούσε να απολαύσει τις αγαπημένες επιτυχίες των δύο καλλιτεχνών.
Εδώ έχουμε να κάνουμε με την άριστη διδασκαλία, το τάλαντο και τη σκληρή δουλειά. Ο κύριος Κωνσταντίνος Μάρκελλος, ο οποίος υπογράφει κείμενο και σκηνοθεσία, φρόντισε να «ραντίσει» στους πρωταγωνιστές του την αστρόσκονη του ηθοποιού μέσα από ένα κοστούμι «απλού» ανθρώπου. Οι τρεις τους δεν ερμηνεύουν, δεν παίζουν. «Βρίσκονται» σε έναν χώρο και ζουν τις ζωές που τους εμπιστεύτηκε ο δημιουργός. Μία «έκδοση» θεάτρου που μας βρίσκει απόλυτα εντυπωσιασμένους.
Η ένταξη μουσικοχορευτικών στοιχείων απέδωσαν με καλλιτεχνικό τρόπο τη σημασία της ομαδικότητας και της συλλογικής θεραπείας. Το κοινό έγινε μάρτυρας μιας δυναμικής που προσομοίαζε μια ομαδική συνεδρία, όπου κάθε άτομο μπορούσε να βρει τη θέση του και να αισθανθεί μέρος ενός ευρύτερου συνόλου. Κανείς δεν είναι πραγματικά μόνος.
Μπορεί να έχετε διάφορα γι’ αυτό το συγκρότημα, για τούτους τους μουσικούς. Ότι είναι σοφιστικέ, ότι έχουν τελειοποιήσει αυτό ή εκείνο ή το άλλο, ότι μπορεί και να περπατάνε στο νερό. Κρατείστε για σας ό,τι αφορά τη μουσική κα πάτε με την καλύτερη υποψία του κόσμου στις δυο συναυλίες.
Αυτό που θα διαβάσετε παρακάτω, είναι ένα θλιβεροκάτι ηλικίας δέκα και πλέον ετών. Το είχαμε ανεβάσει στο Noizy τότε, αλλά… Κι επειδή δεν μας αρέσουν οι επικήδειοι, είπαμε να το αναστήσουμε. Δύο άνθρωποι που λένε να γράψουν σε κοινό κώδικα παραφροσύνης. Παρεμπιπτόντως το εν λόγω είναι όντως υποψήφιο για το Νόμπελ λογοτεχνίας, κατά συνέπεια κάντε ένα μπραφ και διαδώστε, μπας και κλέψουμε καμιά ψήφο.
Η παράσταση που παρακολουθήσαμε στο θέατρο Μπέλλος είναι καθηλωτική. Οι δύο ηθοποιοί λειτουργούν ως μονάδα. Τα χάνεις με την αμεσότητα που τους διακρίνει. Έρχονται τόσο κοντά και οι δύο στον ρόλο, ο καθένας με τη δική του δυναμική.
Η κυρία Μπουριώτη όργωσε την αίθουσα. Κάθισε, ανασηκώθηκε, ξαπλώθηκε, περπάτησε και στηρίχτηκε και έκανε τη μία ώρα αφήγησης να μοιάζει πεντάλεπτο. Αφήνω στην άκρη την εκνευριστική ομορφιά της και εστιάζω στην αψεγάδιαστη ερμηνεία της και στο γλυκύτατο ύφος, κατά τη διάρκεια της υπόκλισης, εκεί που έδειξε πόσο συγκινημένη ήταν και πόσο αγάπησε την αντίδραση του κοινού.
Ο Γιώργος Κιμούλης, με την εμπειρία και το ταλέντο του, αποδίδει τον Τόμπι ως έναν ευάλωτο, αλλά περήφανο άνδρα, που παλεύει με το παρελθόν του. Η Κατερίνα Θεοχάρη φέρνει στη Λίζα μια αυθεντικότητα και έναν αφοπλιστικό συναισθηματισμό, ενώ ο Βασίλης Γιακουμάρος δίνει στον Μάικλ μια σκληράδα που ενισχύει τη σύγκρουση.
Ο κύριος Κώστας Μεσάρης, που υπογράφει και τη σκηνοθεσία, καθώς και ο κύριος Γιάννης Παπαθύμνιος, ήταν άψογοι στους ρόλους των Στέφου και Γάκη αντίστοιχα, των δύο γέρων του γνωστού θεωρείου, οι οποίοι αναγκάστηκαν να το εγκαταλείψουν για να βρεθούν στη σκηνή του θεάτρου Αλκμήνη. Έκοβε ο ένας, έραβε ο άλλος, είχαν τις συγκρούσεις τους, τα φιλιώματά τους, τις αψιμαχίες τους, είχαν διάφορες όμορφες και ακόμα πιο όμορφες στιγμές. Τους καταχάρηκα, ιδίως στις εντελώς ακραίες εκφάνσεις τους, οι οποίες φωτογράφιζαν τις ακραίες αντιδράσεις των συμπολιτών μας, όταν μπλέκουν με τα πολιτικά και τα οπαδικά. Βλακείας εγκώμιον και αποχαύνωση κατά τας γραφάς.
Ένα έργο για τη ζωή, τη μετάβαση και την αποδοχή. Οι «Λύκαινες» είναι μια παράσταση που θίγει καίρια ζητήματα. Την αναμέτρηση με το παρελθόν, τις δυναμικές της οικογένειας, τη διαφορετικότητα. Μέσα από το χιούμορ, τη συγκίνηση και τις έντονες αντιθέσεις, το έργο προσφέρει μια βαθιά ανθρώπινη εμπειρία.
Είναι λυρική η κυρία Λυκοτσέτα. Είναι απόλυτα περιγραφική. Η σταθερή φωνή της, η ηρεμία του προσώπου της, οι τονισμοί και οι εμφατικές αλλαγές σε ένταση, κάνουν κάθε ιστορία ξεχωριστή. Η ίδια κινείται κατά μήκος της σκηνής, ενώ άλλες φορές αφηγείται καθισμένη.
Οι χαρακτήρες, οι ηθοποιοί, οι άνθρωποι που μας μετέφεραν εκεί, με όλο αυτό το παραμυθένιο σκηνικό, ήταν τοποθετημένοι με μαεστρία στις θέσεις τούς. Είναι απίθανο το πώς πάντα οι άνθρωποι θέλουμε να ζήσουμε το παραμύθι.
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι μια παράσταση, η οποία προκαλεί έντονα και ποικίλα συναισθήματα στους θεατές. Επίσης, μας βάζει όλους σε σκέψεις ανάλογα με το πού πρέπει να σταματάει και πού πρέπει να τελειώνει η εξουσία. Επισημαίνει τέλος τη διαχρονικότητά του, όπως ακόμη και σήμερα, που έχουμε πολλά κοινά σημεία, όσον αφορά την ανθρώπινη αδυναμία απέναντι στην εξουσία. Είναι μια παράσταση που πραγματικά αξίζει όλοι να δουν.