Το κείμενο ανήκει στον κύριο Ανδρέα Κενζό και είναι γραμμένο με μεράκι, με χιούμορ, με τα συστατικά της ζωής των ανθρώπων και ακόμα περισσότερη αγάπη. Φλερτάρει με τη μαύρη κωμωδία, αλλά σάμπως η ζωή μας δεν έχει διάχυτο και αυτό το στοιχείο – για μήπως στοιχειό; Και η σκηνοθεσία του κυρίου Δημήτρη Μυλώνα παίρνει αυτό το κείμενο και το κάνει παράσταση που ψυχαγωγεί, που διασκεδάζει, που προβληματίζει, που πιστοποιεί ότι υπάρχει όντως ένα τσουκάλι με χρυσά νομίσματα στην άκρη του ουράνιου τόξου.
Τα χάρτινα καραβάκια στο πάτωμα της σκηνής είναι έτοιμα να λύσουν κάβους. Ο παραλήπτης Mistaken βρίσκεται στη διάθεσή μας. Οι Little Black Something καταλαμβάνουν θέσεις και το πάρτι ξεκινάει. Έξι άνθρωποι, έξι μουσικαράδες, με ηχάρα – για πλάκα ο καλύτερος ήχος που έχω ακούσει σε αυτό το μαγαζί, ανεξαρτήτως LiVE – και προηχογραφημένα, για να γεμίζουν και να τουμπανιάζουν όλα. Έξι παιχτούρες που ανυπομονούν να τα σπάσουν. Και θα τα σπάσουν απόψε!
Να σας πω τι ευχαριστήθηκα ακόμα περισσότερο; Τον τρόπο όλων των παιδιών. Το πώς ευχαριστούσε η μία μπάντα τις υπόλοιπες. Το πώς χτυπιόντουσαν τα μέλη του ενός σχήματος με τη μουσική των άλλων. Το πώς headbangαρε κάθε παιδί που παρακολουθούσε. Το πώς έγινε ο ρυθμός κάθε μπάντας ρυθμός της βραδιάς. Μου θύμισε παλιές καλές εποχές, που παίρναμε σβάρνα όλα τα LiVE ελληνικών συγκροτημάτων και δεν μπα να ‘χαν βγάλει με το ζόρι ένα demo το καθένα. Πόσο μάλλον τώρα, που οι μπάντες δισκογραφούν και περιοδεύουν. Αν αυτό δεν είναι πρόοδος… Πολλά συγχαρητήρια στα τρία συγκροτήματα, που δίδαξαν τρόπους και μουσική και πολλά μπράβο σε όλα τα παιδιά που ήλθαν.
Μια πόλη δεν είναι μονάχα οι δρόμοι της, τα οικοδομικά τετράγωνα, τα κτήρια, οι πλατείες και τα πάρκα της. Είναι ο χρόνος που εγγράφεται στις μορφές του χώρου και στη συλλογική μνήμη. Η πόλη κατασκευάζεται συνεχώς από την ιστορία της. Μια ιστορία γεμάτη από έννοιες, που συνυφαίνονται με ανθρώπινες πράξεις. Πάμε να διαβάσουμε την Αθήνα μέσα από αυτές τις έννοιες…
”Survive The Night” is the first single release of NightKill and one of the songs NightKill started to record at CFN Recordings Studio in March 2024. NightKill full length album will have 8 songs and it will be released worldwide till the end of 2024. The lyric video was made by Ilias Michailakis.
Ο κύριος Αντώνης Γαλέος έχει αναλάβει να μεταφράσει το έργο του Sam Steiner και εκείνο που κατάφερε αυτός ο μέγας μάστορας των αποδόσεων θεατρικών κειμένων, είναι να το κάνει κινηματογραφικό. Το έκανε ελαφρύ, ευκίνητο, άνετο και ευλύγιστο. Η σκηνοθεσία της κυρίας Ζαφειρίας Δημητροπούλου Del Angel του έδωσε μία επίσης κινηματογραφική θωριά. Η κυρία Άννα Μενενάκου είναι μία ερωτεύσιμη Μπερναντέτ, γλυκύτατη σε κάθε έκφανσή της. Το ίδιο ισχύει για τον κύριο Παναγιώτη Γαβρέλα, ο οποίος υποστηρίζει με παρόμοια άνεση και ωραία τεχνική τον χαρακτήρα του και γίνεται ένας απόλυτα «συμβατός» Όλιβερ για την συμπρωταγωνίστριά του.
Η παράσταση είναι αφιέρωμα στη μνήμη της γιαγιάς και του παππού της σκηνοθέτιδας και δραματουργού Ελένης Ευθυμίου. Είναι τόσο ζωντανή η σκηνοθετική της άποψη, που σε κάνει να αναριγείς. Είναι τόσο δυνατά τα συναισθήματα που προκαλεί στον θεατή, που τα δάκρυα συχνά κυλούν χωρίς να το καταλαβαίνεις. Δεν έχει τύχει στα τόσα χρόνια που παρακολουθώ θεατρικά έργα να νοιώσω τόσο βαθιά μια παράσταση, που να φτάσει αν με επηρεάσει μέρες. Πόσα ερωτήματα, πόσες απορίες, πόσοι απολογισμοί απορρέουν από όλο αυτό που παρακολούθησα…
Η επιτυχία του κυρίου Καρποδίνη στηρίζεται σε δύο άξονες. Ο πρώτος έχει να κάνει με την πιστή παρακολούθηση της διδασκαλίας του κυρίου Αβδελιώδη, ο οποίος με ενθουσιασμό και σύνεση σκηνοθέτησε και οργάνωσε τη ροή, τις κινήσεις, τη μεταμόρφωση του κειμένου σε λιμπρέτο. Ο δεύτερος άξονας αφορά το απίστευτο τάλαντο του κυρίου Καρποδίνη, ο οποίος όχι απλά μας συνεπήρε… Μας ξετρέλανε!
Όσο περνούσε η ώρα, τόσο πιο μεγάλες βουτιές γίνονταν στο παρελθόν και τόσο πιο πολύ το κοινό απολάμβανε αυτό που έβλεπε και άκουγε, καθώς ο ήχος ήταν κρύσταλλο και ανέβασε ακόμη περισσότερο τις στιγμές ηδονής που βιώσαμε. “Dusk And Her Embrace”, “Necromantic Fantasies” και “Born In A Burial Gown”, για το κλείσιμο του πρώτου μέρους. Το τελευταίο το αφιέρωσαν στους πολύ καλούς τους φίλους από την Ελλάδα, τους Rotting Christ και όπως φαντάζεστε από κάτω έγινε Ο χαμός!
Ο Adolf Shapiro σκηνοθέτησε μοναδικά την παράσταση. Μέσα από μεικτές σκηνές δράματος και κωμωδίας άφησε τον θεατή να αποκωδικοποιήσει τους χαρακτήρες σε ένα ήρεμο περιβάλλον χωρίς εξάρσεις. Η ομαλότητα της παράστασης άφηνε τον θεατή να ψάξει για την ουσία των πραγμάτων. Το έργο δεν έχει σαφή πομπώδη μηνύματα, έχει όμως ερωτήματα που ο θεατής θα πάρει μαζί του φεύγοντας από το θέατρο και θα ταλανίσει το μυαλό του για μέρες, μέχρι να βγάλει τις δικές του απαντήσεις.
Σε ένα καταπληκτικό σκηνικό, με το πάτωμα να είναι στην ουσία το ταμπλό από το «Φιδάκι», το γνωστό επιτραπέζιο παιχνίδι, οι ήρωες της ιστορίας κινούνται από τετράγωνο σε τετράφωνο, ανεβαίνοντας τις σκάλες και ολισθαίνοντας στα φιδάκια. Οι ατάκες είναι ανθρώπινες, είναι ρομποτικές, είναι του σήμερα και του αύριο. Οι επτά πρωταγωνιστές, οι κυρίες Σίσσυ Μαράθου, Δάφνη Ατία, Σοφία Αγγελικοπούλου και Ευαγγελία Μπέγα, καθώς και οι κύριοι Νίκος Καραστέργιος, Στέλιος Πετράκης και Νίκος Σταματόπουλος, λειτουργούν σαν μία ομάδα και αποδίδουν σαν ομάδα.
Αυτή η παράσταση τσούζει. Δείχνει με τον πλέον σαφή και κατηγορηματικό τρόπο πόσο κακό ζώο είναι ο άνθρωπος. Δείχνει πως η ανθρώπινη ζωή είναι μάλλον μαύρα στίγματα σε λευκό χαρτί, πως ο σκοπός αγιάζει τα όποια μέσα. Ένα συνεχές κυνήγι μαγισσών, που παρατίθεται με έξοχο τρόπο, δείχνοντας πόσο καλή δουλειά μπορεί να γίνει από ένα χαρισματικό σμάρι συντελεστών. Προτείνεται ανεπιφύλακτα.
Ο Δημήτρης Φάκος ζώνεται την κιθάρα του και τραγουδά για εκείνους και εκείνες που δεν είναι κοντά μας πια. Που έφυγαν και δεν θα επιστρέψουν. Πού τους έκλεισαν την πόρτα γιατί έτσι. Που το νούμερο 57 θα είναι πάντα εφιάλτης. Που η ίδια η ντροπή ντράπηκε και αποφάσισε να σωπάσει, γιατί πρόλαβαν και την έθαψαν κάτω από τα μπάζα.
Ο Δημήτρης παραφράζει τον Αχιλλέα και εκφράζει τη θλίψη του. Για τους γονείς, τα αδέλφια, τους συγγενείς, τους φίλους, τους συντρόφους, τους συζύγους. Για όλους εκείνους που μάτωσαν και ακόμα ματώνουν. Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ!
To πιο λαμπερό κορίτσι του ελληνικού τραγουδιού; Μία φωνή που θέλεις να ακούς συνέχεια; Η Γιάννα Φαφαλιού διασκευάζει και διασκεδάζει και εμείς ανυπομονούμε για τα επόμενα.
Είναι η σκηνοθεσία της κυρίας Αικατερίνης Παπαγεωργίου, που έδωσε μία πολύ φρέσκια πνοή στο κείμενο και φρόντισε να του συμπεριφερθεί όπως του πρέπει. Είναι η κυρία Λίνα Μότσιου, που με ένα στρογγυλό κινούμενο «τραπέζι» έκανε κίνηση ματ και έδωσε μία έξτρα διάσταση στο θέαμα. Είναι τα κοστούμια της κυρίας Ειρήνης Γεωργακίλα, που έπαιξαν με τις αισθήσεις, με τις ορέξεις, με το λίγο πιο πέρα από το πολύ. Είναι η κινησιολογία, την οποία υπογράφει η κυρία Χρυσιής Λιατζιβίρη, που κάνεις τους ηθοποιούς χορευτές και όχι μόνο. Είναι, τέλος, οι ίδιοι οι υπέροχοι καρατερίστες ηθοποιοί. Οι κυρίες Θάλεια Συκιώτη και Μάγδα Τασούλα, όπως και οι κύριοι Απόστολος Καμιτσάκης και Γιώργος Πατεράκης, που ερμήνευσαν και υποδύθηκαν με απίστευτη μαεστρία, με γνήσιο τάλαντο και πολλή δουλειά.
Ενώνουμε τις δυνάμεις μας με τον πιο πολυδιάστατατο, πολυεπίπεδο, πολυσυλλεκτικό και polisτατο ραδιοφωνικό σταθμό της πόλης και – γιατί όχι – της χώρας! To keysmash πάει στην Polis και το χαίρεται σαν οκτάχρονο που το αμόλησαν σε ζαχαροπλαστείο. Ο Polis View γίνεται...
Το “Empire” μπορεί να μην είναι το καλύτερο άλμπουμ των Queensyche, για τη συντριπτική πλειοψηφία των οπαδών τους. Είναι όμως ΣΙΓΟΥΡΑ το πιο εμπορικό τους. Είναι αυτό που τους έκανε παντού γνωστούς, είναι αυτό που βοήθησε τις μάζες να ανακαλύψουν αυτή την παραμυθένια μπάντα. Από την άλλη όμως… είναι ένα τόσο υπέροχο άλμπουμ… Πειράζει να μην είναι το καλύτερό τους;
Παρακολουθήσαμε ένα έργο που αγγίζει όλα τα ζευγάρια. Και οι δύο πρωταγωνιστές μετέδωσαν με τον ίδιο τρόπο συγκίνηση, γέλιο, ρίγος και τροφή για σκέψη. Υπήρξαν στιγμές που το ατακαριό ήταν τέτοιο, που δεν προλάβαινες να σκεφτείς από τα γέλια.
Η κυρία Pavlina Styl, η οποία έχει επιμεληθεί τη διασκευή, καθώς και τη δραματουργική επεξεργασία, είναι μία άκρως ενδιαφέρουσα καλλιτέχνιδα.
Εξαιρετικά κείμενα, ωραία δομή στα αστεία, αυτοσαρκασμός, αρκετά λογοπαίγνια και τρομερό crowdwork όταν χρειάστηκε.
Ευρηματικό κείμενο, το οποίο πραγματεύεται τη ζωή των πλασμάτων πέρα από τον άνθρωπο. Επίκαιρο όσο ποτέ, μια και το ζήτημα των ομόφυλων οικογενειών και των λοιπών αποχρώσεων του ουρανίου τόξου, απασχολούν τις κοινότητες του κόσμου.
Ο θεατής παρακολουθεί μία παράσταση, της οποίας το κείμενο είναι μεν γνωστό, αλλά έχει την τύχη να είναι παρών σε ένα έργο που κυλά τόσο αβίαστα, που ακόμα κι αν δεν είχε ιδέα για το θέμα, θα φύγει γνωρίζοντάς το τόσο καλά, που και διαγώνισμα να έγραφε, κάτω από δεκαεννιά δεν θα έπεφτε. Είναι μία θαυμάσια συλλογική προσπάθεια που αξίζει της προσοχής και της αποδοχής σας. Θα πηγαίναμε πολύ άνετα να την ξαναδούμε. Ο κύκλος των Λαβδακιδών ίσως να είναι η μεγαλύτερη τραγωδία όλων των εποχών. Και αυτή η εκδοχή της από τις πιο ενδιαφέρουσες των τελευταίων δεκαπέντε ετών.
Η παράσταση είναι συγκλονιστική, θα σας ταράξει συθέμελα και αυτός είναι και ο λόγος που δεν θέλω να αποκαλύψω όλες τις πτυχές της.
Ξεκίνημα μπροστά σε ένα γεμάτο μαγαζί. Μέσα σε ένα γεμάτο Gagarin. Οι τέσσερίς τους εμφανίζονται, στραπάρουν, λοκάρουν, εξαπολύουν. Τζαμάρισμα πριν τη μπούκα. Παλιές καλές συνήθειες. Οι Hellhammer έχουν την τιμητική τους. Με το “Visions Of Mortallity” να βάζει και τους Frost σαν κερασάκι στην τούρτα. Ο κόσμος κοπανιέται, φωνάζει, υψώνει γροθιές. Στο “Massacra” πάει να ανθίσει ένα moshpit, αλλά είναι τίγκα, κατά συνέπεια θα πέσουν μερικά σπρωξίδια, αλλά μέχρι εκεί. Το κοινό φωνάζει ρυθμικά “Hellhammer”.
«Ο Επιστάτης» είναι από τις πιο σπουδαίες παραστάσεις αυτής της σεζόν και ελπίζουμε να τύχει και της δικής σας αγάπης. Ευχόμαστε σε όλους τους συντελεστές μια πολύ δυνατή σεζόν και να συνεχιστεί η παράσταση και στις επόμενες.
Το «Οκτάβα Πνοής… Meteora» ξεκινά με ένα ρομαντικό θέμα αλά “Defender Of The Crown” (Ναι, το παιχνίδι). «Μετέωρα, ψηλά βουνά, μια πτώση στο κενό χωρίς φτερά». Μπλαστίδι μέχρι να ματώσουν τα κότσια και αλλαγή ταχυτήτων. Μία πάνω μία κάτω και τα πόδια βγάζουν καπνούς! Μισό, μισό… τι είναι αυτό; Μετατροπία; Θα τρελαθούμε εντελώς; Νομίζω ότι δεν έχω ακούσει ποτέ μετατροπία σε δίσκο του ακραίου ήχου. Ας με διορθώσει κάποιος, μην πάθω κάνα εγκεφαλικό…
Οι Little Black Something ήλθαν και μας σκλάβωσαν και μας άρεσε πολύ! Δεν έχω ιδέα πότε θα παρουσιάσουν αυτό το υλικό LiVE – ΨΕΜΑ! Δεν μαρτυράω όμως – και από τώρα δηλώνω οπαδός και ότι θέλω ένα χώρο μόνος μου, να χτυπηθώ και να συγκινηθώ με την ησυχία μου. “I am yours, you are mine”!
Μιλάμε για τρεις ηθοποιούς καρατερίστες, με τρομερές αντοχές και πολύ καλή χημεία μεταξύ τους. Οι ατάκες και οι εναλλαγές είναι υποδειγματικές, ενώ κάνει μπαμ το ότι έχουν δουλέψει τρελά για να βγάλουν ένα κείμενο, που μπορεί και να ζάλιζε από την πρώτη ανάγνωση κιόλας.
Ο Παύλος Λουτσίδης, ένας εκπληκτικός ηθοποιός, έχει το ερμηνευτικό βάρος της παράστασης. Έχει απίστευτη ενέργεια, γίνεται ένα με τον θεατή, μέσα από στοχευμένες ερωτήσεις και διάλογο. Το αφοπλιστικό του χιούμορ κάνει τον θεατή να αφεθεί σε όλη αυτή την ψυχολογική μετάβαση. Σε παίρνει από το χέρι και καθώς βαδίζετε μαζί, από τα σκοτεινά σοκάκια του μυαλού στην καθαρή όαση των συναισθημάτων και το ηλιόλουστο μέρος της ζωής, σε αφήνει να ξεκουραστείς εκεί. Όλες οι ψυχολογικές μεταπτώσεις του ήρωά του καθρεπτίζονται στο πρόσωπο και στο σώμα του. Είναι άμεσος, γήινος και αναβλύζει συναισθήματα.
… There are people who like to live and breathe “Trains, planes, automobiles”; there are fans who love to see the band live everyday. It’s all about the people and this is really a boring epilogue. Wish I could have some boob pictures to show but the guards at the gate confiscated them all…
Βέβαια, γνωρίζοντας το ποιόν του ανδρός, αυτό που καταλαβαίνουμε είναι πως, προφανώς, το μόνο που ήθελε να κάνει είναι να γράψει ένα βιβλίο χοντροειδούς χαβαλέ και αυτό το κατάφερε στον απόλυτο βαθμό. Τέλος, όπως κάθε φάρσα που δεν θέλει να είναι τίποτα περισσότερο από αγενής και άκομψη και δεδομένου ότι το βιβλίο αυτό γράφτηκε πριν από τριάντα τρία χρόνια, οι περιπέτειες του Iffy συνοδεύονται από πλήρη έλλειψη πολιτικής ορθότητας και είναι απόλυτα σίγουρο πως θα προσβάλουν πολλούς σημερινούς αναγνώστες, οι οποίοι βέβαια ενδέχεται να ψάχνουν την παραμικρή αφορμή προκειμένου να προσβληθούν. Από κει πέρα, όλα τα Maiden 10, το “Virtual…” 9,5.
Στο τέλος ο Dickinson κέρδισε τη μάχη και μαζί μ’ αυτή μια θέση στην καρδιά μας. Ο μεγάλος τραγουδιστής είναι πλέον ένας τεράστιος άνθρωπος, ένα icon πραγματικό. Είναι μάλλον ο πολύ κουλ θείος που όλοι θα θέλαμε να έχουμε, κάπως σαν τον κουλ θείο που είχε και κείνος παιδί. Η συγκίνηση σ’ αυτό το κεφάλαιο είναι πραγματικά μεγάλη και μόνο κάποιος που έχει διαβάσει (και έχει πονέσει) μπορεί να καταλάβει…
Είναι μία παράσταση την οποία θα χαρείτε και εσείς οι μεγάλοι. Θα δείτε με τα μάτια σας το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής, όταν επιτρέπει να μοιραστούμε πράγματα με τον πλησίον μας, όταν επιτρέπει να χαρίσουμε πράγματα στον πλησίον μας. Έτσι λειτουργεί το έργο. Το μεγάλο κόκκινο μπαλόνι και η «ανάκτησή του» είναι απλά ο σκοπός της «αποστολής». Το δίδαγμα είναι ακόμα μεγαλύτερο, πολύ μεγαλύτερο. Ενωμένοι θα νικήσουμε.
Πρώτη φορά στα Manos Backline Studios… H μηχανάρα και το πατίνι, παρέα τα δυο τους, το “Doctor Who” φλιπεράκι και το coin-op με τα πέντε χιλιάδες-τόσα παιχνίδια. Η γκάιντα στον τοίχο και οι καναπέδες, τα σκαμπό, τα πουφ… Τα εσώτερα που θα εξερευνήσουμε σε...
Με χαρά μας φιλοξενούμε τον Λευτέρη Παπακώστα, τον ένα από τους πρωταγωνιστές της παράστασης «Ο Βομβιστής του Παρθενώνα». Ο ίδιος μιλά για το έργο, για την προετοιμασία και την εφαρμογή, για τα επόμενα πλάνα του. Ευχαριστούμε θερμά τη Γιώτα Δημητριάδη, η οποία...
A woman's lover poisons her cruel husband, a rich businessman, in front of her. A police detective suddenly shows up at her door. A new band is guilty of Rock, because they are killing it! The power to Rock…The power to Feel…The power of the Night…We are NightKill !!!...
Μια Συναυλία, όχι σαν όλες τις άλλες: ακόμη και μέσα στη metal κοινότητα, τα live των Cradle Of Filth ξεχωρίζουν για την ένταση και τη θεατρικότητά τους. Η απόλυτη τεχνική επάρκεια των μουσικών, η σαγηνευτική σκηνική παρουσία και η παθιασμένη ενέργεια του πλήθους συνδυάζονται για να δημιουργήσουν μια αξέχαστη ατμόσφαιρα. Είτε είστε έμπειρος metalhead είτε απλά είστε περίεργοι να εξερευνήσετε ένα νέο είδος, το να παρακολουθήσετε μια συναυλία των Cradle Of Filth είναι μια εγγυημένη εμπειρία που δεν μοιάζει με καμία άλλη. Είναι μια ευκαιρία να παρακολουθήσετε την επιδέξια μουσικότητα, τη μαγευτική θεατρικότητα και μια παθιασμένη κοινότητα, που ενώνεται από την αγάπη της για τη σκοτεινή και extreme μουσική.
Ξεκινά το “A Monster Only You Can’t See” με ύφος μπαλάντας και σου κόβει την ανάσα. Είναι κάποια τραγούδια που σφηνώνουν στο πετσί σου. Θες η μελωδία; Θες οι στίχοι; Θες όλο το συναίσθημα που αναδύουν; Αυτό το τραγούδι θα περαστεί μέσα σας. Γυρνώντας πίσω στον χρόνο και στα δυο ακουστικά άλμπουμ που κυκλοφόρησαν πριν από τούτο εδώ, η μπάντα έδωσε την πιο τρυφερή και έντονη εικόνα της προς τα έξω. Αυτό ισχύει και για το “Teardrops” που ακούμε. Έχει μια λυρική υπόσταση, τα χορωδιακά μέρη διογκώνουν τις αισθήσεις, ο ρυθμός αγκαλιάζει τη φωνή μοναδικά.
Η Vega γράφει για τη γειτονιά της στη Νέα Υόρκη, γράφει για μία εποχή που έχει μεν περάσει, γράφει όμως για μία μάστιγα που δεν λέει να περάσει με τίποτα. Άσκηση βίας σε παιδιά. Κακομεταχείριση παιδικών ψυχών. Το ακούς και θέλεις να κάνεις μεγάλο κακό σε όλους εκείνους και εκείνες που κάνουν τη ζωή δύσκολη σε αυτά τα πλασματάκια. «Μετά δεν ρωτάς γιατί. Απλά δεν διαφωνείς. Απλά δεν διαφωνείς άλλο πια»…
Αυτή την Παρασκευή, 1 Μαρτίου, φιλοξενούμε μία απίστευτα τεχνική, λυρική και ευφάνταστη ομαδάρα. Η Progressive αρμάδα των Groove Therapist θα βρίσκεται κοντά μας, να μιλήσει για το ολοκαίνουργιο άλμπουμ της, το “Monologue”, να μιλήσει για το επερχόμενο LiVE release του δίσκου της, για τα επόμενα πλάνα της και το μέλλον της μουσικής της. Θα μιλήσουμε για ό,τι θα θέλατε εσείς να ρωτήσετε, ακούγοντας παράλληλα πολλή και δική τους μουσική.
Η Γεωργία Ζώη θα καταθέσει την ερμηνεία της με πολύ δυνατό τρόπο και θα μοιραστεί με το κοινό όλα τα σημάδια μιας κατεστραμμένης ψυχής. Στη σκηνή είναι μαζί της και η Αρετή Κοκκίνου, η οποία με την κιθάρα της θα δώσει έμφαση, αλλά και θα συμπληρώσει τις εικόνες. Απλό σκηνικό και κουστούμια από την Σοφία Παγώνη, δένουν απόλυτα με την ιστορία, συμπληρώνοντας το ξεγύμνωμα της ψυχής της μάνας.
Το “Μύθοι και Ήρωες” είναι η νέα χιουμοριστική παιδική σειρά βιβλίων τα οποία βασίζονται στην ελληνική μυθολογία. Μια καταπληκτική σειρά, με σκληρό εξώφυλλο, προσεγμένη παραγωγή και απίθανη, έγχρωμη εικονογράφηση.
Ένα αγαπημένο τραγούδι παιγμένο πολύ κοντά στα πρότερα, με διαφορετική φωνητική προσέγγιση κατά τόπους και μερικές πινελιές νέας αισθητικής και τεχνολογίας. Οι μουσικοί είναι τίμιοι, οι αξίες αποδίδονται όπως πρέπει και – επιτέλους – η τρίτη μποτιά στο αρχικό «τα-τα-ταν» παίζεται! Ή ακούγεται, αν θέλετε. Ευχαριστούμε, κύριοι! Save me from solitude!
«Τι έπαθες μωρέ; Τι έκανες; Έδωσες μια κλωτσιά και τα κατέστρεψες όλα»; Άρχισα να τρέμω… Μου έτρεχαν δάκρυα από την τσαντίλα… Σηκώθηκε από κει που καθόταν, προσπάθησε να έλθει κοντά μου. «Άσε με ήσυχη! Μου είχες υποσχεθεί ότι πάντα θα με προστάτευες. Ότι πάντα θα με φρόντιζες. Και εγώ σου είχα πει σε ανύποπτο χρόνο πως θα είμαι δίπλα σου, θέλεις δε θέλεις. Τι σ’ έπιασε»;
Μία δουλειά που μάλλον πραγματοποιήθηκε είκοσι χρόνια στο μέλλον και ευτυχώς, η DeLorean φρόντισε να απολαύσουμε τώρα. Είναι δυνατόν να υπάρχει τόσο ταλέντο και τόση γνώση και τόση έμπνευση; Το αρχικό ναι είναι στην πραγματικότητα η υπόσχεση για το μέλλον. Τότε που αυτό το συγκρότημα θα ανέβει στη σκηνή και θα ξαμολήσει αυτό το άλμπουμ κατά πάνω μας. Something majestic this way comes. Καλοτάξιδο, παιδιά μου!
Όπως μας είχε πει και στη συνέντευξη που μας είχε παραχωρήσει λίγες μέρες πριν ο Βασίλης Παναγόπουλος, το επόμενο άλμπουμ θα είναι το καλύτερο της μπάντας και από τα δυο τραγούδια που ακούσαμε, είμαστε σίγουροι ότι θα απολαύσουμε έναν δίσκο συγκλονιστικό. Φυσικά και αυτή η στιβαρή εμφάνιση έκλεισε με το αγαπημένο “Straight To Hell” και δώσαμε νοητά ραντεβού για την επόμενη φορά που θα καταλάβουν τη σκηνή. Το φορτηγό συνεχίζει τις ηχογραφήσεις και εμείς αδημονούμε να ακούσουμε τον τρίτο δίσκο σύντομα!
Ο επίλογος είναι ένα τζαμάτο τζαμάρισμα, στο οποίο οι Piranha καλούν στη σκηνή τους Medusa’s Wrath και όλοι μαζί παίζουν το SepulturOrgasmatron των ονείρων μας, απειλώντας τα θεμέλια του Temple με ολοκληρωτική καθίζηση. Ο κόσμος κοπανιέται, οι μουσικοί την καταβρίσκουν και εμείς θέλουμε να κυκλώσουμε από τώρα την επόμενη ημερομηνία. Πειράζει; Πολλά μπράβο σε όλα τα συγκροτήματα που έπαιξαν και όλα τα παιδιά που ήλθαν!
Σε τρία Σαββατοκύριακα, γονείς και έφηβοι καθόμαστε στα θρανία και με όχημα μικρού μήκους ταινίες για το bullying, την ενδοοικογενειακή κακοποίηση, τη νεανική παραβατικότητα, μαθαίνουμε για τις υπόγειες διαδρομές της βίας, βρίσκουμε εξήγηση για τις πιο ανεξήγητες αντιδράσεις και επανασυνθέτουμε τις άμυνες.
Αυτοί είναι οι Queensryche, κυρίες και κύριοι και αυτοί είναι οι οπαδοί τους. Και στις συναυλίες τους, στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, θα μπορέσετε να το νιώσετε και σεις. Θα έχουμε κι άλλα να μοιραστούμε μαζί σας. Κέφι να έχετε να διαβάζετε.
Απλά το λατρεύω αυτό το τραγούδι. Όλη η μεγαλοπρέπεια της Pop/Rock αφέλειας μέσα σε τρία λεπτά. Πανέξυπνη ενορχήστρωση, άψογη απόδοση και… ε, τι άλλο χρειαζόμαστε για να αγαπήσουμε το ομορφάκι; Το έχω ακούσει σε διάφορες εκδόσεις, Live, διασκευές, ό,τι θέτε. Ξεχωρίζω άνετα τη διασκευή των Weezer, καθώς και κείνη των Lexington Lab Band. Απόλυτος σεβασμός στο πρωτότυπο, ωραίοι μουσικοί, ακόμα πιο ωραίο συναίσθημα.
O Κυριάκος και η Αθηνά, ζευγάρι, ετοιμάζονται να περάσουν μια ξεχωριστή βραδιά. Δείπνο. Κρασί. Θα εξελιχθεί το βράδυ όπως το έχουν φανταστεί; Κολοκύθια!
Ο Steve Morse έπαιζε «κάτι δικά του» και ο Glover με τον Lord «έπιασαν» κάτι στον αέρα. «Τι ήταν πάλι αυτό»; Και στη συνέχεια… ομαδική δουλειά. Το “Sometimes I Feel Like Screaming” θεωρείται από τα καλύτερα τραγούδια που έχουν γράψει ποτέ. Ό,τι κι αν πιστεύετε για τον ”Perpendicular”, όποια άποψη κι αν έχετε για το συγκεκριμένο άλμπουμ, αυτό το τραγούδι ΔΕΝ παίζει να έχει την παραμικρή αρνητική αντίδραση. Ούτε τότε, ούτε τώρα, ούτε ποτέ.
Οι διατροφικές διαταραχές δεν γνωρίζουν ηλικία, φύλο, καταγωγή, οικονομική κατάσταση. Χτυπάνε αδιακρίτως και τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, όλο και πιο νέα άτομα.
Η ιστορία του “Them” είναι η ιστορία ενός παιδιού, ενός σπιτιού και κάποιων σκοτεινών δυνάμεων. Ο King και η αδελφή του Missy μένουν με τη μητέρα τους στο μέγαρο “Amon”. H γιαγιά των παιδιών, η οποία επιστρέφει στο σπίτι μετά την παραμονή της σε ένα ψυχιατρικό ίδρυμα, φαίνεται πως ξέρει τα μυστικά του “Amon”. Φαίνεται πως μιλά με τις «Φωνές του σπιτιού» και κάπου εκεί αντιλαμβανόμαστε πως οι δαίμονες ή άγγελοι, που αόρατοι κυκλοφορούν στο μέγαρο, ορίζουν τύχες και αποφασίζουν για ζητήματα ζωής και θανάτου, προσφέροντας ζωή ή θάνατο ανά περίπτωση.
Δεν θα σποϊλάρω, απλά θα τονίσω ένα «στιγμιότυπο». Πάνω στην αφήγηση, η πρωταγωνίστρια στρέφεται προς το κοινό. Η διάδραση είναι πραγματικά απολαυστική. Από τη μία έχεις την Ιώ να ρωτά και το κοινό να δαγκώνεται να απαντήσει. «Μήπως χαλάσω την παράσταση»; Εκείνη όμως συνεχίζει. Πάει από τη μία μεριά των θέσεων στην άλλη, ζητά συγγνώμη για την «παρέμβαση», ευχαριστεί για τις όποιες απαντήσεις. «Παρεκτρέπεται», αλλά πρέπει να ξέρει, γίνεται εμμονική και τόσο υπέροχα υποχόνδρια. Και ο κόσμος ξέρει ότι εκεί μπροστά του γίνεται κάτι. Κάτι μοναδικά αυθύπαρκτο, να γελάει κοροϊδευτικά απέναντι στην ίδια του τη θνησιγένεια.
Ο κύριος Νικορέστης Χανιωτάκης, ο οποίος υπογράφει και τη δραματουργική επεξεργασία, χάρη στην εύστοχη και εύστροφη σκηνοθεσία του, καταφέρνει να δώσει στο κοινό μία παράσταση, στην οποία εξελίσσεται μία δίκη, οι ανατροπές είναι συνεχείς και σχεδόν με μορφή χιονοστιβάδας και οι χαρακτήρες διαθέτουν βρετανικό φλέγμα. Αγνό, γνήσιο και κάπου δηλητηριώδες βρετανικό φλέγμα, που κάνει το έργο να παρωδεί τον εαυτό του κατά διαστήματα. Κι αυτό χάρη στους πρωταγωνιστές, οι οποίοι δεν χρειάζονται ειδικότερες συστάσεις.
Ο Γρηγόρης Κονούκλας αναλαμβάνει προσωπικά να γίνει ο φύλακας άγγελός τους. Με ισχυρή ατομική ενέργεια, από όλη την ομάδα στην σκηνή, δεν μας αρνήθηκαν καμία φαντασία. Δημιούργησαν ένα υπέροχο πρόγραμμα, με υπέροχη συνέχεια στις επιλογές των κομματιών και το εκτέλεσαν μοναδικά. Απόλυτα επικοινωνιακοί με το κοινό, έγιναν μια παρέα με αυτό.
Τον γνωρίζουμε από τους NEED, έχουμε περάσει πολλές συγκινητικές στιγμές ακούγοντας την υπέροχη φωνή του. Τον Νοέμβριο κυκλοφόρησε προσωπική δουλειά με τον τίτλο “Monsters”, μέσω της One Little Victory Records. Τα οκτώ τραγούδια που απαρτίζουν το άλμπουμ έχουν μια διαφορετική οπτική από αυτή που μας είχε συνηθίσει με τους NEED.
Το “Erosion Of Gods” είναι ένα αριστοτεχνικά δημιουργημένο άλμπουμ, που προβάλλει το ακατέργαστο ταλέντο και την ακλόνητη δέσμευση των The Plague να προσφέρουν το ασυμβίβαστο death metal τους. Η αδυσώπητη ένταση, η περίπλοκη μουσικότητα και οι στοιχειωτικές μελωδίες του δίσκου θα προσελκύσουν τους θαυμαστές των κλασικών death metal συγκροτημάτων όπως οι Dismember, Entombed και Carcass, αλλά και όσους άλλους θέλουν να ακούσουν κάτι φρέσκο και δυνατό. Με αυτήν την κυκλοφορία, οι The Plague εδραιώνονται ως μια υπολογίσιμη δύναμη στον κόσμο του death metal και το μέλλον τους διαφαίνεται ως πολύ υποσχόμενο.
Δεν θα μπορούσε να ανοίγει με καλύτερο τρόπο αυτό το άλμπουμ… Το “Future Tense” είναι τρομερό, αντανακλά μια άψογη μεταλλική λάμψη και εντυπώνεται αμέσως. Δώστε ιδιαίτερη προσοχή στους στίχους, είναι σχεδόν προφητικοί! Ο Warrel Dane διαθέτει χροιά η οποία ποτέ δεν με τρέλανε, τραγουδάει όμως όπως πρέπει. Με μανία και με την ψυχή του! Θέλει να σπάσει τον τοίχο με τα χέρια του και – όπως φαίνεται – τα καταφέρνει μια χαρά! Για το κομμάτι αυτό γυρίστηκε και video, το οποίο έκανε επιτυχία στο MTV και τράβηξε μαζί του και το υπόλοιπο άλμπουμ.
Δεν χρειάζεται πολλά μια παραγωγή που τιμά τον εαυτό της, όταν έχει την Κωνσταντίνα Νικολαΐδη στη σκηνοθεσία. Είναι από τους πιο ισορροπημένους ανθρώπους στον χώρο, στέκεται στο κείμενο αλλά και στα μηνύματα των έργων με σεβασμό και πάντα η ματιά της κερδίζει τον θεατή. Δεν θα κρυφτώ πίσω από το δάχτυλό μου. Έχω παρακολουθήσει πολλές παραστάσεις της Κωνσταντίνας. Πάντα «φέρνει» τα έργα κοντά μου, γίνονται μικρές ή μεγάλες αφορμές για πολύ σκέψη. Δίνει τις σωστές διαστάσεις και πραγματικά «κεντάει» παραγωγές.
To ANIMASYROS, το μεγαλύτερο Διεθνές Φεστιβάλ Κινουμένων Σχεδίων στην Ελλάδα κι ένα από τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη, επιστρέφει, από τις 23 έως τις 29 Σεπτεμβρίου 2024,στην πρωτεύουσα των Κυκλάδων και καλεί δημιουργούς απ’ όλο τον κόσμο να καταθέσουν τις ταινίες τους έως την 1η Ιουνίου 2024.
Εγώ θα το χαρακτήριζα άνετα ως το καλύτερο βιβλίο του, μέχρι το επόμενο φυσικά. Ο Emmans κατάφερε να μας δώσει μία ιστορία που θα μπορούσε να γίνει εύκολα ταινία ή σειρά στην τηλεόραση. Οι διάλογοι είναι αληθινοί, ανθρώπινοι, σχεδόν της διπλανής πόρτας. Οι πρωταγωνιστές είναι στην ουσία δευτεραγωνιστές και τριταγωνιστές της κοινωνίας μας. Είναι άνθρωποι, με τους οποίους έχουμε ανταλλάξει κουβέντες, ίσως και να έχουμε κάτσει παρέα για ένα δίωρο. Και μετά βρεθήκαμε μακριά ο ένας από τον άλλο, χωρίς να επιζητούμε την «επανένωση». Ο Emmans δημιουργεί ένα μικρό σύμπαν, το οποίο στέκεται σαν το αδελφάκι του «δικού μας».
Το έργο του Ντέιβιντ Λίντσεϊ-Αμπέρ μεταφέρει στη σκηνή, για πρώτη φορά στην Ελλάδα και για δεύτερη σεζόν φέτος, ο κύριος Βαγγέλης Λυμπερόπουλος. Βασισμένος σε μία «γήινη» και ευτυχώς όχι λόγια μετάφραση – της κυρίας Χριστίνας Μαλακού – η οποία μετατρέπει το έργο σε ιστορία της οικογένειας στο δίπλα διαμέρισμα, ο σκηνοθέτης πλάθει μία πολύ ξεχωριστή εξιστόρηση, έχοντας στη φαρέτρα του έναν θίασο εξαιρετικά λειτουργικό.
Από τους καλύτερους μονολόγους των τελευταίων δέκα ετών! Μία παράσταση που μοσχοβολά αγιόκλημα, που μας ταξιδεύει σε μία εποχή, θεωρητικά πίσω από τη δική μας, πρακτικά πολύ μπροστά από τη δική μας. Σε μία εποχή που το ήθος δεν είναι απλά μία λέξη, ούτε ένα τσιτάτο αμφιλεγόμενου χαρακτήρα. Σε μία εποχή που το χώμα οδηγεί στο χώμα χωρίς παρεμβολές. Πλησιάστε ελεύθερα, προσεγγίστε ελεύθερα, αφεθείτε στη μαγεία ενός αθάνατου κειμένου και ενός ηθοποιού που αναμιγνύει το τότε με το τώρα μέσα από το αύριο. Ένας Γολγοθάς χωρίς τέρμα στην ανηφοριά του…
Οι Varathron είναι από τα συγκροτήματα που ό,τι κομμάτια και να έχουν στο setlist τους, πάντα θα υπάρχουν άλλα τόσα που θα λέμε «Τι κρίμα που δεν τα συμπεριέλαβαν»! Μέσα σε ογδόντα λεπτά το συγκρότημα κατάφερε να μας ταξιδέψει από τις αρχές των 90’s μέχρι και το σήμερα, λαμβάνοντας υπόψη κάθε στάδιο της πορείας του, τιμώντας ιδιαιτέρως το ‘His Majesty At The Swamp’, αλλά και το πολύ πρόσφατο ‘The Crimson Temple’, ενώ για κλείσιμο μας χάρισαν το ‘Genesis Of Apocryphal Desire’, το οποίο ήταν και είναι σκέτη απόλαυση να το ακούς ζωντανά. Το κοινό, σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας, δεν σταμάτησε να αποθεώνει το συγκρότημα, τα mosh pit ήταν ασταμάτητα και όλοι όσοι παραβρέθηκαν είμαι σίγουρος πως έφυγαν με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά.
Ο Γιάννης ο “Def” πρότεινε να μπούμε σε ένα μαγαζί που πουλούσε μουσικά όργανα. Πρέπει να ήμαστε έξι άτομα παρέα εκείνο το Σαββατιάτικο πρωινό. Ο πωλητής είχε φτιάξει τα μαλλιά του αλά Jon Bon Jovi και «κάτι εξηγούσε» σε ένα κοριτσοσμάρι. Χαζεύαμε τα πλήκτρα. Ο τύπος...
Ο δίσκος "συμπεριφέρεται" σαν θεατρικό θεατρικό έργο. Δύο πράξεις και εννέα σκηνές (τέσσερις και πέντε ανά πράξη αντίστοιχα), τις οποίες συνθέτουν δώδεκα κομμάτια. Η ιστορία μπλέκει με μαεστρία το παρελθόν με το παρόν, χτίζοντας αργά και σταθερά την πλοκή,...
Ενώνουμε τις δυνάμεις μας με τον πιο πολυδιάστατατο, πολυεπίπεδο, πολυσυλλεκτικό και polisτατο ραδιοφωνικό σταθμό της πόλης και – γιατί όχι – της χώρας! To keysmash πάει στην Polis και το χαίρεται σαν οκτάχρονο που το αμόλησαν σε ζαχαροπλαστείο. Ο Polis View γίνεται...
Οι περισσότεροι από εσάς που διαβάζετε τούτες τις γραμμές, σίγουρα έχετε το άλμπουμ αυτό και χαμογελάτε. Όσοι δεν το έχετε ακούσει ακόμα, απλά πάρτε το. Ακούστε το βράδυ, με σβηστά τα φώτα, και αφεθείτε στη μαγεία του. Θα νιώσετε ότι βρίσκεστε σε κάποιο loft, στον ουρανοξύστη μιας μητρόπολης του κόσμου, μια γλυκιά καλοκαιρινή νύχτα. Όλα τα άλλα είναι μιζέριες.
Μία καλλιτέχνιδα καρατερίστα, με θαυμάσια άρθρωση, η οποία είναι σχεδόν όλη την ώρα καθιστή και αυτό κάνει ακόμα πιο δύσκολο το έργο της. Εκείνη όμως δεν χαμπαριάζει. Είναι ακόμα ένα μέσο, είναι ένα επιπλέον μοτίβο, για να αντλήσει δύναμη από τον αέρα, το έδαφος, τον ίδιο της τον εαυτό.
Βασιλίνα Κατερίνη, Στέλλα Κρούσκα, Φώτης Μακρής, Φοίβος Σαμαρτζής, συνθέτουν την ομάδα που ενσαρκώνει τους ρόλους σε ένα απλό και ταυτόχρονα γεμάτο σκηνικό. Είναι εκεί για να μοιραστούν το συναίσθημα και την ένταση του κάθε ήρωα. Ταιριάζουν υπέροχα. Είναι τόσο σημερινοί και τόσο αληθινοί, που νοιώθεις ότι συμμετέχεις. Δεν προσπαθούν να σε πείσουν. Απλά σε παίρνουν με το μέρος τους.
Περπατάς στον δρόμο και κάποιος πετάει τη φράση «Η εργασία ελευθερώνει». Ακούς και σημειώνεις. Αν ήσουν πέντε χρονών, θα ρωτούσες μάλλον… Τι σημαίνει αυτό, μαμά; Τι θα πει αυτό, μπαμπά; Αν έχεις διαβάσει κάνα βιβλίο πάλι… Θα έσφιγγε το στομάχι και ο νους θα πήγαινε...
Υπάρχει ελαφριάς μορφής επαναλαμβανόμενου τύπου ομοφυλοφιλία ή είναι μια επινόηση κάποιων για να δικαιολογήσουν αυτό που δεν θέλουν να καταλάβουν; Ο Μίτσελ (Δημήτρης Τσιγκριμάνης) είναι ένας ανερχόμενος ηθοποιός, που αφήνεται να μανουβράρεται από την μάνατζέρ του...
Αυτό που επίσης εντυπωσιάζει είναι ο αυτοματισμός των δύο φωνών. Φτάνει μια ματιά και μια αναπνοή, σαν να είναι μέλη συγκροτήματος οι δυο τους, για να συγχρονίσουν τα λόγια τους, για να ακουστούν σαν ένας άνθρωπος. Από την αρχή βρίσκονται με κλειστά μάτια, τονίζουν και αναδείχνουν, αλλάζουν ταχύτητες και μοτίβα και αφηγούνται μαζί και ξέχωρα, σαν καλοκουρδισμένη μηχανή.
Σας προτείνω να δείτε άμεσα αυτή την παράσταση, που θα στοιχειώσει το είναι σας και ίσως γίνει και η αιτία για να αλλάξουμε ρότα ως άνθρωποι και μετά ως κοινωνία.
Οι κυρίες Θάλεια Σταματέλου και Αρετή Τίλη και οι κύριοι Γιώργος Ματζιάρης, Δημήτρης Μηλιώτης και Στρατής Χατζησταματίου, προσφέρουν μία παράσταση που απλά δεν πρέπει να βγει από το πρόγραμμά σας για τις επόμενες ημέρες. Ο ίδιος ο σκηνοθέτης συνδράμει και παιχτικά και είναι το ίδιο εξαιρετικός με τους ηθοποιούς του, οι οποίοι στέκονται σε υψηλότατο επίπεδο, ερμηνευτικά και ποιοτικά.
Κείμενο γεμάτο ανατροπές, με γρήγορη ροή και σκιαγράφηση χαρακτήρων που θα σας ταξιδέψει στην πρόσφατη ελληνική πραγματικότητα. Και όχι μόνο. Είναι μάλιστα τόσο ανατριχιαστική η παρουσίαση, που θα αναθυμηθείτε και θα αναθεματίσετε την ίδια στιγμή. Άνθρωποι-τέρατα, που μένουν ως τώρα ατιμώρητοι. Μέχρι νεοτέρας ίσως…
Η Ηρώ Μουκίου ερμηνεύει τη Φαίδρα ουσιαστικά και με τρόπο εύστοχο. Δεν περιορίζεται σε κίνηση. Γεμίζει τον χώρο. Βλέμματα, εκφράσεις, αλλά και αμεσότητα με το κοινό, αποκαλύπτουν την ηρωΐδα. Ακροβατεί στη δοκό για να δυναμώσει την εικόνα. Στον χώρο και ο Νίκος Ξανθούλης, ο οποίος με την επτάχορδη λύρα του (μουσικό όργανο εκείνων των εποχών), συμπληρώνει το κείμενο. Μουσική ζωντανή, που σε μεταφέρει στη μυθική εκείνη εποχή. Μουσική επιβλητική.
Την Τρίτη 9 Ιανουαρίου βρεθήκαμε στο Caja de Musica, για να δούμε τη δεύτερη παράσταση που κάνουν ο Ηλίας Φουντούλης και ο Άγγελος Σπηλιόπουλος, με τίτλο «Τόσο Όσο». Μετά το καταπληκτικό “Double Impact”, η αναμονή τελείωσε για να δούμε τι μας ετοίμασαν οι δύο...
Ένα κείμενο τρομακτικά επίκαιρο, γεμάτο ανθρώπινη ευαισθησία, ένα κείμενο που δυστυχώς πατάει σε αληθινή ιστορία.
Κοίτα τώρα τι έγινε… μία κούκλα, ένα παιχνίδι και μήλον της έριδον για δύο αδέλφια, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, που – όπως όλα τα αδέλφια – παίζουν ταλαιπωρώντας το ένα το άλλο – έγινε αφορμή και αιτία για να ξεδιπλωθεί μία υπέροχη ιστορία. Ο παππούς επενέβη, πήρε στα...
Η ισοπέδωση άρχεται με τους Euphrosyne. Νεανική μπάντα, φρέσκια, δυναμική, με make up και αστραφτερή θωριά. Θέλουμε και εκείνες οι μπάντες να γεύονται από νωρίς τα μεγάλα σανίδια. Απόψε γίνεται ακόμα ένα βήμα υπέρ. Τα παιδιά παίζουν, χτυπιούνται, διαδρούν,...
Και όλα αυτά που νόμιζες… Και όλα αυτά που πίστευες ότι νόμιζες, που θεωρούσες ότι πίστευες… Και τα μάτια σου έκαναν πουλάκια γιατί εκείνοι που σε αγαπούσαν θέλαν μόνο το καλό σου και έκαναν το ψέμα αλήθεια και την αλήθεια κάτι άλλο. Ο ήρωας της ιστορίας μας δεν έχει...
Μια ιστορία που συγκλόνισε την Γαλλία το 1933. Δύο αδερφές, υπηρέτριες, σκότωσαν βάναυσα τις δύο γυναίκες του σπιτιού, στο οποίο εργάζονταν. Μάνα και κόρη βρέθηκαν ξυλοκοπημένες και μαχαιρωμένες με τέτοια λύσσα, που τα πτώματα ήταν πρακτικά μη αναγνωρίσιμα. Τους...
Ο Αντρέ (Περικλής Μουστάκης) είναι ογδόντα ετών. Μένει μόνος του πολλά χρόνια τώρα και αισθάνεται περίεργα όταν η κόρη του Αν (Ιωάννα Παππά) προσλαμβάνει νοσοκόμες για να τον φροντίζουν. Βρίσκει πάντα τρόπο να τις ξαποστείλει. Έχει άνοια, αλλά ακόμα και όταν το μυαλό...
H ζωή είναι μνήμες. Εικόνες ζούσες από το παρελθόν. Ομιλούσες - ή μη – ταινίες δευτερολέπτων και ωρών. Δευτερολέπτων ή ωρών. O Δημήτρης και η Βερόνικα γνωρίστηκαν σε ένα πάρτι. Εκείνη ανέβηκε στην ταράτσα. Εκείνος έχει υψοφοβία. Το πρώτο ραντεβού τους το έδωσαν σε ένα...
Silver R.I.S.C Knot Over 2023 – Νο Remorse Records Κρυστάλλινο ξεκίνημα με το “Anna”. Τουλάχιστον έτσι νομίζαμε για μερικά δευτερόλεπτα (εξήντα δύο, για να είμαστε ακριβείς). Μέχρι που έσκασε εκείνο το riff. Μισό, να το ξανακούσω… Και κάπως έτσι, οι Van Halen...
Λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Αγαπημένη ημερομηνία για τους Ανώριμους και τη στρατιά των οπαδών, που κατέφθασε δις πορωμένη και γέμισε άνετα το Gagarin. Ήθελες περίπου πέντε λεπτά και καμιά ντουζίνα συγγνώμες – για να περνάμε σαν κύριοι δίπλα από τους έτερους θεατές –...
Η μητέρα του Τόνι (Αποστόλης Ψαρρός) και της Στέλλας (Ευγενία Παναγοπούλου) ζει σε έναν οίκο ευγηρίας. Πάσχει από άνοια. Τα παιδιά της την επισκέπτονται για να γιορτάσουν τα γενέθλιά της. Κουβαλούν δώρα, τούρτα, αλλά εκείνη τους κοιτάζει με βλέμμα απλανές. Είναι...