Από την πρώτη στιγμή τούτη η παράσταση καταβάλει το κοινό. Δεν χαϊδεύεται, δεν τηρεί τα προσχήματα, δεν εναγκαλίζεται για την τέρψη των φώτων και των ματιών. Είναι βάναυση, είναι ωμή, είναι in-your-face και με αυτό τον τρόπο γίνεται κατανοητή, γίνεται κτήμα του μυαλού, μετατρέπεται από έργο σε βίωμα. Είναι ο ορισμός των συνεχών ανατροπών και της έκθεσης του ανθρώπου ως «κακού ζώου». Αν με καλούσαν σε κάποια επιτροπή για τις καλύτερες παραστάσεις του 2024 – και ας είμαστε ακόμα στο πρώτο τρίμηνο – θα την ψήφιζα μέσα στις τρεις καλύτερες, ακόμα και για το 2025! Μοναδική εμπειρία!

Ένα δυναμικό σκηνοθετικό δίδυμο έχει γεννηθεί, έχει ανθίσει και χαιρετίζουμε με ενθουσιασμό τη δημιουργικότητά του. Ο κύριος Στέφανος Παπατρέχας και ο κύριος Λάζαρος Βαρτάνης υπογράφουν τη σκηνοθεσία, με τον κύριο Παπατρέχα να υπογράφει το κείμενο του έργου. Ένα κείμενο που τα περιέχει όλα. Κωμωδία, μαύρη κωμωδία, φάρσα, ό,τι άλλο είδος μπορεί να περάσει από τη σκέψη σας. Και μοιράζει αυτό το κείμενο σε πέντε ρόλους, οι οποίοι μπορούν να χαρακτηριστούν τόσο γήινοι και καθημερινοί, αλλά και τόσο γκροτέσκοι και μποουτρεϊσικοί. Δικό μου το άρθρο, δικές μου και οι λέξεις. Βάνω φωτιά και το καίω άμα θέλω!

Η λυτή και σχεδόν λυρική σκηνοθεσία του θεόρατου Ζαν – Πωλ Ντενιζόν δημιουργεί μία οπτικό-ακουστική αφήγηση, ένα παραμύθι χωρίς καλό τέλος. Ο κύριος Ντενιζόν δεν ξεγυμνώνει τους ήρωες. Τους κρατά κατά τι κλειστούς, για να ελιχθεί η ιστορία. Δεν έχει τέλος αυτή η ιστορία. Απλά, μας αφήνει να κατέβουμε σε μία χωροχρονική στάση, ώστε να συνεχίσουμε τη ζωή μας και οι ήρωες του έργου τη δική τους. Παράσταση που θα σας ταρακουνήσει, έργο που θα σας μορφώσει ακόμα περισσότερο.

Η Ευσταθία Τσαπαρέλη οργώνει όλο το θέατρο με απίστευτη ένταση. Καταφέρνει να επιβληθεί της παράστασης με μοναδικό τρόπο. Κάθε φορά που τη βλέπω στη σκηνή με μαγεύει. Κάθε φορά συμβαδίζει απόλυτα με τον ρόλο της και τον αναδεικνύει με απλότητα και πάθος. Οι Κυριάκος Σαλής, Δήμητρα Βήττα και Μαρία Καρτσαφλέκη έπαιξαν με ρεαλισμό. Συνόδευαν την Ευσταθία στον περίπατό της στα σκληρά μονοπάτια του ρόλου της. Τα κοστούμια της  Σίσσυς Σουβαλτζόγλου για την Ευσταθία ήταν υπέροχα, δίνοντας μια αίσθηση yin yang στην παράσταση.

Ηθοποιοί και μουσικοί σε ένα ονειρικό μείγμα. Πνευστά, κρουστά και έγχορδα, μια σπιθαμή γης και οι ήρωες που απομυθοποιούνται, που αποτελούν μέρος ιστορίας και μέλος παρέας. Ετερόκλητης. «Διαφορετικής». Σαν να πήγατε απρόθυμα σε μάζωξη, στην οποία «υπό κανονικές συνθήκες» ποτέ δεν θα πηγαίνατε, εκεί όμως γνωρίσατε τον έρωτα της ζωής σας. Γιατί μπορεί να ήλθε και να ‘κατσε κοντά σας, να τσούγκρισε το ποτήρι σας και να ρώτησε «Ματάρες μου; Όλα καλά»;

Άφησα τελευταία τη συγκλονιστική ερμηνεία του Μιχάλη Συριόπουλου, καθώς έδωσε πραγματικό ρεσιτάλ. Ήταν τόσο  δυνατός στη σκηνή, τόσο εκφραστικός, είχε «δεθεί» με τον ρόλο βαθιά. Ήταν τόσο καλά κουμπωμένος στον ρόλο, που σε κάποιες στιγμές ακόμα και το βλέμμα του υποδήλωνε τη διαταραγμένη προσωπικότητα του ήρωα που υποδυόταν. Ακροβατούσε και διόγκωνε τον ρόλο με κάθε κίνηση.

Παραστασάρα; Εννοείται! Από τώρα σας λέω ότι θα περάσετε πολύ καλά, ότι θα πιάσετε τον εαυτό σας να ταυτίζεται, ότι θα το πείτε σε φίλους και γνωστούς. Η Μήδεια μπορεί να σερβίρει μύδια, μπορεί όμως και να ακονίζει τη σκέψη. Σε αυτό εδώ το μποστάνι φυτρώνουν πάσης φύσεως δέντρα και απόψεις. Το δελτίο Τύπου κάνει λόγο για τις «παλιές καλές επιθεωρήσεις». Χρειάζεται να γράψω περισσότερα; Σπεύσατε!

Οι μπαλάντες, που επέλεξε  για τις παραστάσεις του στο θέατρο Βέμπο, είναι τραγούδια που αγαπήθηκαν και αγαπιούνται ακόμα. Σημάδια ανεξίτηλα στις ψυχές όλων μας. Τραγούδια λατρεμένες από τέσσερις γενιές, ανθρώπους που σήμερα είναι γονείς, ακόμα και παππούδες και που μας μεταφέρθηκαν στο μυαλό από την κούνια. Είναι τραγούδια άρτια συνδεδεμένα με την εφηβεία μας, τους φόβους και τις ανασφάλειές μας, τον έρωτα αλλά και την κοινωνία.

Ο τρόπος που εισέρχονται και φεύγουν από τη σκηνή οι ηθοποιοί, είναι λεπτομερώς μελετημένος και έρχεται σε πλήρη αρμονία με τη μουσική και τα διάφορα ηχητικά εφέ, καθώς και τις προβολές του προτζέκτορα. Το ταξίδι είναι μακρύ και οι μεταμορφώσεις ποικίλες και πλείστες. Η Παπαμάρκου περιδιαβαίνει τις μεσοδυτικές Πολιτείες των Γιάνκηδων, χορεύοντας και πέφτοντας πάνω σε έναν από τους μελλοντικούς συζύγους τους. Οι ηθοποιοί είναι δεμένες σε ένα αόρατο carousel, πολύ κουμπωμένες στη διαδρομή και επικοινωνούν άριστα μεταξύ τους.

Η Ιωάννα Τριανταφυλλίδου ήταν απίστευτα τέλεια στον ρόλο της Άννα. Εύθραυστη, ρομαντική, με αέρινη υπόσταση αλλά και θεριό όταν ο ρόλος το απαιτούσε. Ο Μάριος Σαραντίδης, με την υπέρτατη φωνή, ήταν μαγικός. Τις στιγμές που τραγουδούσε μας συνέπαιρνε, ενώ στο ρόλο του Λάρρυ είχε ένα μοναδικό τρόπο να σε κάνει να γελάς αυθόρμητα με τις ατάκες του. Ο Ιβάν Σβιτάιλο, ο Μπάρτον της παράστασης, για άλλη μια φορά ήταν υπέροχος στον ρόλο. Γήινος, οικείος, βαθιά ευαίσθητος.

Το – δυστυχώς όσο δεν παίρνει – επίκαιρο κείμενο της κυρίας Ζαχαρούλας Χρόνη μεταφέρεται στη σκηνή με τη σκηνοθετική ματιά της ιδίας και το τάλαντο ενός τριμελούς συνόλου που επιθυμεί να κάνει τη διαφορά. Μία σκηνοθεσία γοργή και καλπάζουσα και ένας θίασος που ανταποκρίνεται με επαγγελματισμό και σθένος.

Οι χαρακτήρες που περιγράφει ο Ανδρέας Στάικος, που υπογράφει και τη σκηνοθεσία της παράστασης, είναι οικείοι. Είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, είναι ψυχές που διψούν να ζήσουν αλλά δεν τολμούν. Η άφιξη των δυο ξένων στη πόλη αναπτερώνει το ηθικό, κάνει τα όνειρα να τρέχουν, αλλά δεν φτάνει μέχρι τη «λύτρωση» των δυο κοριτσιών. Δεν φτάνει να υπάρχει μόνο η αιτία που πυροδοτεί καταστάσεις, χρειάζεται να υπάρχει και τόλμη για να κυνηγήσεις αυτό που πραγματικά θες. Σε άλλη περίπτωση, απλά καταντάς γραφικός.

Η κυρία Αναστασία Κουμίδου, η οποία υπογράφει σκηνοθεσία και δραματουργική επεξεργασία, καταφέρνει να καθηλώσει το κοινό με μία άκρως κλειστοφοβική και λαμπερή, μέσα στα σκοτάδια της, παράσταση. Η εν δυνάμει πραγματικότητα γίνεται πλέον η καθημερινότητά μας. Ελέω των υπολοίπων ενάτων του εγκεφάλου.

Ο σεφ (Χρήστος Χρήστου) υπηρετεί και επικοινωνεί με απόλυτη φυσικότητα έναν απαιτητικό μονόλογο. Είναι εκφραστικός και υπερκινητικός μέσα στην κουζίνα του, αυτοσχεδιάζει με τους θεατές, ενώ εν τέλει ο μονόλογος φαντάζει διάλογος μεταξύ φίλων που συζητούν περί μαγειρικής και ζωής.

Πολύ απλά, πάτε και βλέπετε την παράσταση! Συγκλονιστική, απέραντη, πανανθρώπινη. Ένα πολιτιστικό χάρμα.

Η κυρία Παπασπύρου υποδύεται τόσο τον πατέρα του Ματτέο, όσο και τη δασκάλα του. H πρωταγωνίστρια υποδύεται όλους τους χαρακτήρες του έργου και αυτό σημαίνει ότι έχουμε πλέον φύγει από τα όρια του μονολόγου και έχουμε πάει πλέον στα πλαίσια μίας ολιστικής περφόρμανς, που δείχνει πόσα πράγματα μπορεί να κάνει ένας σύγχρονος ηθοποιός, ο οποίος δεν λέει όχι σε καμία πρόκληση.

Η παράσταση που παρακολουθήσαμε στο θέατρο Φούρνος είναι συγκλονιστική. Ο Κώστας Βασαρδάνης πρωταγωνιστεί και σκηνοθετεί το έργο του Άθολ Φούγκαρντ, μέσα από ένα ποιητικό αλλά και κινηματογραφικό πρίσμα. Έδωσε πνοή σε ένα τόσο δυνατό κείμενο. Τον λάτρεψα πραγματικά στον ρόλο, είναι ένας ηθοποιός σφυρηλατημένος, έτοιμος για κάθε πρόκληση. Όσες φορές είχα την χαρά να τον παρακολουθήσω σε κάποια παράσταση, με μαγνήτισε. Έχει ένα τρομερά έντονο τρόπο να σε «βουτά» στον ρόλο που υποδύεται.

Ο Μίνως Θεοχάρης θα ενσαρκώσει μια φιγούρα ιδιαίτερη, με μοναδικό τρόπο. Θα ξεδιπλώσει το ταλέντο του αστείρευτα, θεατρικά και μουσικά. Σε κεντρίζει με την παρουσία του και τη φωνή του και σε κάνει να χαζεύεις μια εξαιρετική ερμηνεία. Μαζί του και η Κατερίνα Ντούσκα, η οποία συμπληρώνει υπέροχα αυτό το πανκ-ροκ μιούζικαλ με το μοναδικό της μουσικό ταλέντο. Οι μουσικοί επί σκηνής, τα «εξANGRYωμένα εκατοστά», παίζουν πανέμορφα τα τραγούδια και συμπληρώνουν τις εικόνες της παράστασης. Όλοι τους συμμέτοχοι, παρασύρουν το κοινό σε μία συναυλία με δυνατές μουσικές στιγμές, γέλιο και συγκίνηση, που σε κερδίζει και σε κάνει να σκεφτείς ότι η ανθρώπινη ύπαρξη πρέπει να είναι ελεύθερη. 

Με οίστρο και οξύνοια σκηνοθετεί η κυρία Σοφία Φυτιάνου. Το σκηνικό της είναι στην ουσία ένας μεγάλος κύβος Ρούμπικ. Γίνεται κομμάτια, συντίθεται και λαμβάνει διάφορα σχήματα, δεν λύνεται ποτέ, αλλά… ίσως πάλι και να λύνεται. Ο κύβος θα γίνει ξενυχτάδικο, διαμέρισμα, δρόμος, γειτονιά, ακάλυπτος… Ο κύβος θα ορίσει τα τετράγωνά του έτσι, ώστε να εξυπηρετήσουν την πλοκή. Από κει και ύστερα θα αναλάβουν οι ηθοποιοί.

Ο Λευτέρης Παπακώστας σκηνοθετεί με πλήρη συνείδηση της πραγματικότητας. Υποδύεται τον Τσάϊτ ακροβατώντας στα λεπτά της σύρματα και πλημμυρίζει με σκέψεις τον νου. Η Κατερίνα Παρισσινού, η Βιβή Μπουτάτη,ο Γιώργος Τριανταφύλλου και η Μαρία Γκιώνη έχουν διεισδύσει απόλυτα στους χαρακτήρες τους. Τρυπώνουν ανάμεσά μας τρισδιάστατα. Είναι εναρμονισμένοι και λειτουργούν σαν ένα σώμα, αλληλοσυμπληρώνουν πολλές φορές ο ένας τον άλλον, διογκώνοντας όλα όσα παρακολουθούμε. Τα κοστούμια έχουν έναν αέρα goth, ενώ τα αντικείμενα έχουν μια πιο έντονη χρωματικά υπόσταση.

Το κείμενο ανήκει στον κύριο Ανδρέα Κενζό και είναι γραμμένο με μεράκι, με χιούμορ, με τα συστατικά της ζωής των ανθρώπων και ακόμα περισσότερη αγάπη. Φλερτάρει με τη μαύρη κωμωδία, αλλά σάμπως η ζωή μας δεν έχει διάχυτο και αυτό το στοιχείο – για μήπως στοιχειό; Και η σκηνοθεσία του κυρίου Δημήτρη Μυλώνα παίρνει αυτό το κείμενο και το κάνει παράσταση που ψυχαγωγεί, που διασκεδάζει, που προβληματίζει, που πιστοποιεί ότι υπάρχει όντως ένα τσουκάλι με χρυσά νομίσματα στην άκρη του ουράνιου τόξου.

Ο κύριος Αντώνης Γαλέος έχει αναλάβει να μεταφράσει το έργο του Sam Steiner και εκείνο που κατάφερε αυτός ο μέγας μάστορας των αποδόσεων θεατρικών κειμένων, είναι να το κάνει κινηματογραφικό. Το έκανε ελαφρύ, ευκίνητο, άνετο και ευλύγιστο. Η σκηνοθεσία της κυρίας Ζαφειρίας Δημητροπούλου Del Angel του έδωσε μία επίσης κινηματογραφική θωριά. Η κυρία Άννα Μενενάκου είναι μία ερωτεύσιμη Μπερναντέτ, γλυκύτατη σε κάθε έκφανσή της. Το ίδιο ισχύει για τον κύριο Παναγιώτη Γαβρέλα, ο οποίος υποστηρίζει με παρόμοια άνεση και ωραία τεχνική τον χαρακτήρα του και γίνεται ένας απόλυτα «συμβατός» Όλιβερ για την συμπρωταγωνίστριά του.

Η παράσταση είναι αφιέρωμα στη μνήμη της γιαγιάς και του παππού της σκηνοθέτιδας και δραματουργού Ελένης Ευθυμίου. Είναι τόσο ζωντανή η σκηνοθετική της άποψη, που σε κάνει να  αναριγείς. Είναι τόσο δυνατά τα συναισθήματα που προκαλεί στον θεατή, που τα δάκρυα συχνά κυλούν χωρίς να το καταλαβαίνεις. Δεν έχει τύχει στα τόσα χρόνια που παρακολουθώ θεατρικά έργα να νοιώσω τόσο βαθιά μια παράσταση, που να φτάσει αν με επηρεάσει μέρες. Πόσα ερωτήματα, πόσες απορίες, πόσοι απολογισμοί απορρέουν από όλο αυτό που παρακολούθησα…

Η επιτυχία του κυρίου Καρποδίνη στηρίζεται σε δύο άξονες. Ο πρώτος έχει να κάνει με την πιστή παρακολούθηση της διδασκαλίας του κυρίου Αβδελιώδη, ο οποίος με ενθουσιασμό και σύνεση σκηνοθέτησε και οργάνωσε τη ροή, τις κινήσεις, τη μεταμόρφωση του κειμένου σε λιμπρέτο. Ο δεύτερος άξονας αφορά το απίστευτο τάλαντο του κυρίου Καρποδίνη, ο οποίος όχι απλά μας συνεπήρε… Μας ξετρέλανε!

Ο  Adolf Shapiro σκηνοθέτησε μοναδικά την παράσταση. Μέσα από μεικτές σκηνές δράματος και κωμωδίας άφησε τον θεατή να αποκωδικοποιήσει τους χαρακτήρες σε ένα ήρεμο περιβάλλον χωρίς εξάρσεις. Η ομαλότητα της παράστασης άφηνε τον θεατή να ψάξει για την ουσία των πραγμάτων. Το έργο δεν έχει σαφή πομπώδη μηνύματα, έχει όμως ερωτήματα που ο θεατής θα πάρει μαζί του φεύγοντας από το θέατρο και θα ταλανίσει το μυαλό του για μέρες, μέχρι να βγάλει τις δικές του απαντήσεις.

Σε ένα καταπληκτικό σκηνικό, με το πάτωμα να είναι στην ουσία το ταμπλό από το «Φιδάκι», το γνωστό επιτραπέζιο παιχνίδι, οι ήρωες της ιστορίας κινούνται από τετράγωνο σε τετράφωνο, ανεβαίνοντας τις σκάλες και ολισθαίνοντας στα φιδάκια. Οι ατάκες είναι ανθρώπινες, είναι ρομποτικές, είναι του σήμερα και του αύριο. Οι επτά πρωταγωνιστές, οι κυρίες Σίσσυ Μαράθου, Δάφνη Ατία, Σοφία Αγγελικοπούλου και Ευαγγελία Μπέγα, καθώς και οι κύριοι Νίκος Καραστέργιος, Στέλιος Πετράκης και Νίκος Σταματόπουλος, λειτουργούν σαν μία ομάδα και αποδίδουν σαν ομάδα.

Αυτή η παράσταση τσούζει. Δείχνει με τον πλέον σαφή και κατηγορηματικό τρόπο πόσο κακό ζώο είναι ο άνθρωπος. Δείχνει πως η ανθρώπινη ζωή είναι μάλλον μαύρα στίγματα σε λευκό χαρτί, πως ο σκοπός αγιάζει τα όποια μέσα. Ένα συνεχές κυνήγι μαγισσών, που παρατίθεται με έξοχο τρόπο, δείχνοντας πόσο καλή δουλειά μπορεί να γίνει από ένα χαρισματικό σμάρι συντελεστών. Προτείνεται ανεπιφύλακτα.