Παρακολουθήσαμε ένα έργο που αγγίζει όλα τα ζευγάρια. Και οι δύο πρωταγωνιστές μετέδωσαν με τον ίδιο τρόπο συγκίνηση, γέλιο, ρίγος και τροφή για σκέψη. Υπήρξαν στιγμές που το ατακαριό ήταν τέτοιο, που δεν προλάβαινες να σκεφτείς από τα γέλια.

Η κυρία Pavlina Styl, η οποία έχει επιμεληθεί τη διασκευή, καθώς και τη δραματουργική επεξεργασία, είναι μία άκρως ενδιαφέρουσα καλλιτέχνιδα.

Εξαιρετικά κείμενα, ωραία δομή στα αστεία, αυτοσαρκασμός, αρκετά λογοπαίγνια και τρομερό crowdwork όταν χρειάστηκε.

Ευρηματικό κείμενο, το οποίο πραγματεύεται τη ζωή των πλασμάτων πέρα από τον άνθρωπο. Επίκαιρο όσο ποτέ, μια και το ζήτημα των ομόφυλων οικογενειών και των λοιπών αποχρώσεων του ουρανίου τόξου, απασχολούν τις κοινότητες του κόσμου.

Ο θεατής παρακολουθεί μία παράσταση, της οποίας το κείμενο είναι μεν γνωστό, αλλά έχει την τύχη να είναι παρών σε ένα έργο που κυλά τόσο αβίαστα, που ακόμα κι αν δεν είχε ιδέα για το θέμα, θα φύγει γνωρίζοντάς το τόσο καλά, που και διαγώνισμα να έγραφε, κάτω από δεκαεννιά δεν θα έπεφτε. Είναι μία θαυμάσια συλλογική προσπάθεια που αξίζει της προσοχής και  της αποδοχής σας. Θα πηγαίναμε πολύ άνετα να την ξαναδούμε. Ο κύκλος των Λαβδακιδών ίσως να είναι η μεγαλύτερη τραγωδία όλων των εποχών. Και αυτή η εκδοχή της από τις πιο ενδιαφέρουσες των τελευταίων δεκαπέντε ετών.

Η παράσταση είναι συγκλονιστική, θα σας ταράξει συθέμελα και αυτός είναι και ο λόγος που δεν θέλω να αποκαλύψω όλες τις πτυχές της.

«Ο Επιστάτης» είναι από τις πιο σπουδαίες παραστάσεις αυτής της σεζόν και ελπίζουμε να τύχει και της δικής σας αγάπης. Ευχόμαστε σε όλους τους συντελεστές μια πολύ δυνατή σεζόν και να συνεχιστεί η παράσταση και στις επόμενες.

Μιλάμε για τρεις ηθοποιούς καρατερίστες, με τρομερές αντοχές και πολύ καλή χημεία μεταξύ τους. Οι ατάκες και οι εναλλαγές είναι υποδειγματικές, ενώ κάνει μπαμ το ότι έχουν δουλέψει τρελά για να βγάλουν ένα κείμενο, που μπορεί και να ζάλιζε από την πρώτη ανάγνωση κιόλας.

Ο Παύλος Λουτσίδης, ένας εκπληκτικός ηθοποιός, έχει το ερμηνευτικό βάρος της παράστασης. Έχει απίστευτη ενέργεια, γίνεται ένα με τον θεατή, μέσα από στοχευμένες ερωτήσεις και διάλογο. Το αφοπλιστικό του χιούμορ κάνει τον θεατή να αφεθεί σε όλη αυτή την ψυχολογική μετάβαση. Σε παίρνει από το χέρι και καθώς βαδίζετε μαζί, από τα σκοτεινά σοκάκια του μυαλού στην καθαρή όαση των συναισθημάτων και το ηλιόλουστο μέρος της ζωής, σε αφήνει να ξεκουραστείς εκεί. Όλες οι ψυχολογικές μεταπτώσεις του ήρωά του καθρεπτίζονται στο πρόσωπο και στο σώμα του. Είναι άμεσος, γήινος και αναβλύζει συναισθήματα.

Η Γεωργία Ζώη θα καταθέσει την ερμηνεία της με πολύ δυνατό τρόπο και θα μοιραστεί με το κοινό όλα τα σημάδια μιας κατεστραμμένης ψυχής. Στη σκηνή είναι μαζί της και η Αρετή Κοκκίνου, η οποία με την κιθάρα της θα δώσει έμφαση, αλλά και θα συμπληρώσει τις εικόνες. Απλό σκηνικό και κουστούμια από την Σοφία Παγώνη, δένουν απόλυτα με την ιστορία, συμπληρώνοντας το ξεγύμνωμα της ψυχής της μάνας.

Δεν θα σποϊλάρω, απλά θα τονίσω ένα «στιγμιότυπο». Πάνω στην αφήγηση, η πρωταγωνίστρια στρέφεται προς το κοινό. Η διάδραση είναι πραγματικά απολαυστική. Από τη μία έχεις την Ιώ να ρωτά και το κοινό να δαγκώνεται να απαντήσει. «Μήπως χαλάσω την παράσταση»; Εκείνη όμως συνεχίζει. Πάει από τη μία μεριά των θέσεων στην άλλη, ζητά συγγνώμη για την «παρέμβαση», ευχαριστεί για τις όποιες απαντήσεις. «Παρεκτρέπεται», αλλά πρέπει να ξέρει, γίνεται εμμονική και τόσο υπέροχα υποχόνδρια. Και ο κόσμος ξέρει ότι εκεί μπροστά του γίνεται κάτι. Κάτι μοναδικά αυθύπαρκτο, να γελάει κοροϊδευτικά απέναντι στην ίδια του τη θνησιγένεια.

Ο κύριος Νικορέστης Χανιωτάκης, ο οποίος υπογράφει και τη δραματουργική επεξεργασία, χάρη στην εύστοχη και εύστροφη σκηνοθεσία του, καταφέρνει να δώσει στο κοινό μία παράσταση, στην οποία εξελίσσεται μία δίκη, οι ανατροπές είναι συνεχείς και σχεδόν με μορφή χιονοστιβάδας και οι χαρακτήρες διαθέτουν βρετανικό φλέγμα. Αγνό, γνήσιο και κάπου δηλητηριώδες βρετανικό φλέγμα, που κάνει το έργο να παρωδεί τον εαυτό του κατά διαστήματα. Κι αυτό χάρη στους πρωταγωνιστές, οι οποίοι δεν χρειάζονται ειδικότερες συστάσεις.

Δεν χρειάζεται πολλά μια παραγωγή που τιμά τον εαυτό της, όταν έχει την Κωνσταντίνα Νικολαΐδη στη σκηνοθεσία. Είναι από τους πιο ισορροπημένους ανθρώπους στον χώρο, στέκεται στο κείμενο αλλά και στα μηνύματα των έργων με σεβασμό και πάντα η ματιά της κερδίζει τον θεατή. Δεν θα κρυφτώ πίσω από το δάχτυλό μου. Έχω παρακολουθήσει πολλές παραστάσεις της Κωνσταντίνας. Πάντα «φέρνει» τα έργα κοντά μου, γίνονται μικρές ή μεγάλες αφορμές για πολύ σκέψη. Δίνει τις σωστές διαστάσεις και πραγματικά «κεντάει» παραγωγές.

Το έργο του Ντέιβιντ Λίντσεϊ-Αμπέρ μεταφέρει στη σκηνή, για πρώτη φορά στην Ελλάδα και για δεύτερη σεζόν φέτος, ο κύριος Βαγγέλης Λυμπερόπουλος. Βασισμένος σε μία «γήινη» και ευτυχώς όχι λόγια μετάφραση – της κυρίας Χριστίνας Μαλακού – η οποία μετατρέπει το έργο σε ιστορία της οικογένειας στο δίπλα διαμέρισμα, ο σκηνοθέτης πλάθει μία πολύ ξεχωριστή εξιστόρηση, έχοντας στη φαρέτρα του έναν θίασο εξαιρετικά λειτουργικό.

Από τους καλύτερους μονολόγους των τελευταίων δέκα ετών! Μία παράσταση που μοσχοβολά αγιόκλημα, που μας ταξιδεύει σε μία εποχή, θεωρητικά πίσω από τη δική μας, πρακτικά πολύ μπροστά από τη δική μας. Σε μία εποχή που το ήθος δεν είναι απλά μία λέξη, ούτε ένα τσιτάτο αμφιλεγόμενου χαρακτήρα. Σε μία εποχή που το χώμα οδηγεί στο χώμα χωρίς παρεμβολές. Πλησιάστε ελεύθερα, προσεγγίστε ελεύθερα, αφεθείτε στη μαγεία ενός αθάνατου κειμένου και ενός ηθοποιού που αναμιγνύει το τότε με το τώρα μέσα από το αύριο. Ένας Γολγοθάς χωρίς τέρμα στην ανηφοριά του…

Μία καλλιτέχνιδα καρατερίστα, με θαυμάσια άρθρωση, η οποία είναι σχεδόν όλη την ώρα καθιστή και αυτό κάνει ακόμα πιο δύσκολο το έργο της. Εκείνη όμως δεν χαμπαριάζει. Είναι ακόμα ένα μέσο, είναι ένα επιπλέον μοτίβο, για να αντλήσει δύναμη από τον αέρα, το έδαφος, τον ίδιο της τον εαυτό.

Βασιλίνα Κατερίνη, Στέλλα Κρούσκα, Φώτης Μακρής, Φοίβος Σαμαρτζής, συνθέτουν την ομάδα που ενσαρκώνει τους ρόλους σε ένα απλό και ταυτόχρονα γεμάτο σκηνικό. Είναι εκεί για να μοιραστούν το συναίσθημα και την ένταση του κάθε ήρωα. Ταιριάζουν υπέροχα. Είναι τόσο σημερινοί και τόσο αληθινοί, που νοιώθεις ότι συμμετέχεις. Δεν προσπαθούν να σε πείσουν. Απλά σε παίρνουν με το μέρος τους.

Περπατάς στον δρόμο και κάποιος πετάει τη φράση «Η εργασία ελευθερώνει». Ακούς και σημειώνεις. Αν ήσουν πέντε χρονών, θα ρωτούσες μάλλον… Τι σημαίνει αυτό, μαμά; Τι θα πει αυτό, μπαμπά; Αν έχεις διαβάσει κάνα βιβλίο πάλι… Θα έσφιγγε το στομάχι και ο νους θα πήγαινε...

Υπάρχει ελαφριάς μορφής επαναλαμβανόμενου τύπου ομοφυλοφιλία ή είναι μια επινόηση κάποιων για να δικαιολογήσουν αυτό που δεν θέλουν να καταλάβουν; Ο Μίτσελ (Δημήτρης Τσιγκριμάνης) είναι ένας ανερχόμενος ηθοποιός, που αφήνεται να μανουβράρεται από την μάνατζέρ του...

Αυτό που επίσης εντυπωσιάζει είναι ο αυτοματισμός των δύο φωνών. Φτάνει μια ματιά και μια αναπνοή, σαν να είναι μέλη συγκροτήματος οι δυο τους, για να συγχρονίσουν τα λόγια τους, για να ακουστούν σαν ένας άνθρωπος. Από την αρχή βρίσκονται με κλειστά μάτια, τονίζουν και αναδείχνουν, αλλάζουν ταχύτητες και μοτίβα και αφηγούνται μαζί και ξέχωρα, σαν καλοκουρδισμένη μηχανή.  

Σας προτείνω να δείτε άμεσα αυτή την παράσταση, που θα στοιχειώσει το είναι σας και ίσως γίνει και η αιτία για να αλλάξουμε ρότα ως άνθρωποι και μετά ως κοινωνία.

Οι κυρίες Θάλεια Σταματέλου και Αρετή Τίλη και οι κύριοι Γιώργος Ματζιάρης, Δημήτρης Μηλιώτης και Στρατής Χατζησταματίου, προσφέρουν μία παράσταση που απλά δεν πρέπει να βγει από το πρόγραμμά σας για τις επόμενες ημέρες. Ο ίδιος ο σκηνοθέτης συνδράμει και παιχτικά και είναι το ίδιο εξαιρετικός με τους ηθοποιούς του, οι οποίοι στέκονται σε υψηλότατο επίπεδο, ερμηνευτικά και ποιοτικά.

Κείμενο γεμάτο ανατροπές, με γρήγορη ροή και σκιαγράφηση χαρακτήρων που θα σας ταξιδέψει στην πρόσφατη ελληνική πραγματικότητα. Και όχι μόνο. Είναι μάλιστα τόσο ανατριχιαστική η παρουσίαση, που θα αναθυμηθείτε και θα αναθεματίσετε την ίδια στιγμή. Άνθρωποι-τέρατα, που μένουν ως τώρα ατιμώρητοι. Μέχρι νεοτέρας ίσως…

Η Ηρώ Μουκίου ερμηνεύει τη Φαίδρα ουσιαστικά και με τρόπο εύστοχο. Δεν περιορίζεται σε κίνηση. Γεμίζει τον χώρο. Βλέμματα, εκφράσεις, αλλά και αμεσότητα με το κοινό, αποκαλύπτουν την ηρωΐδα. Ακροβατεί στη δοκό για να δυναμώσει την εικόνα. Στον χώρο και ο Νίκος Ξανθούλης, ο οποίος με την επτάχορδη λύρα του (μουσικό όργανο εκείνων των εποχών), συμπληρώνει το κείμενο. Μουσική ζωντανή, που σε μεταφέρει στη μυθική εκείνη εποχή. Μουσική επιβλητική.

Την Τρίτη 9 Ιανουαρίου βρεθήκαμε στο Caja de Musica, για να δούμε τη δεύτερη παράσταση που κάνουν ο Ηλίας Φουντούλης και ο Άγγελος Σπηλιόπουλος, με τίτλο «Τόσο Όσο». Μετά το καταπληκτικό “Double Impact”, η αναμονή τελείωσε για να δούμε τι μας ετοίμασαν οι δύο...

Ένα κείμενο τρομακτικά επίκαιρο, γεμάτο ανθρώπινη ευαισθησία, ένα κείμενο που δυστυχώς πατάει σε αληθινή ιστορία.

Κοίτα τώρα τι έγινε… μία κούκλα, ένα παιχνίδι και μήλον της έριδον για δύο αδέλφια, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, που – όπως όλα τα αδέλφια – παίζουν ταλαιπωρώντας το ένα το άλλο – έγινε αφορμή και αιτία για να ξεδιπλωθεί μία υπέροχη ιστορία. Ο παππούς επενέβη, πήρε στα...

Και όλα αυτά που νόμιζες… Και όλα αυτά που πίστευες ότι νόμιζες, που θεωρούσες ότι πίστευες… Και τα μάτια σου έκαναν πουλάκια γιατί εκείνοι που σε αγαπούσαν θέλαν μόνο το καλό σου και έκαναν το ψέμα αλήθεια και την αλήθεια κάτι άλλο. Ο ήρωας της ιστορίας μας δεν έχει...

Μια ιστορία που συγκλόνισε την Γαλλία το 1933. Δύο αδερφές, υπηρέτριες, σκότωσαν βάναυσα τις δύο γυναίκες του σπιτιού, στο οποίο εργάζονταν. Μάνα και κόρη βρέθηκαν  ξυλοκοπημένες και μαχαιρωμένες με τέτοια λύσσα, που τα πτώματα ήταν πρακτικά μη αναγνωρίσιμα. Τους...

Ο Αντρέ (Περικλής Μουστάκης) είναι ογδόντα ετών. Μένει μόνος του πολλά χρόνια τώρα και αισθάνεται περίεργα όταν η κόρη του Αν (Ιωάννα Παππά) προσλαμβάνει νοσοκόμες για να τον φροντίζουν. Βρίσκει πάντα τρόπο να τις ξαποστείλει. Έχει άνοια, αλλά ακόμα και όταν το μυαλό...

H ζωή είναι μνήμες. Εικόνες ζούσες από το παρελθόν. Ομιλούσες - ή μη – ταινίες δευτερολέπτων και ωρών. Δευτερολέπτων ή ωρών. O Δημήτρης και η Βερόνικα γνωρίστηκαν σε ένα πάρτι. Εκείνη ανέβηκε στην ταράτσα. Εκείνος έχει υψοφοβία. Το πρώτο ραντεβού τους το έδωσαν σε ένα...

Η μητέρα του Τόνι (Αποστόλης Ψαρρός) και της Στέλλας (Ευγενία Παναγοπούλου) ζει σε έναν οίκο ευγηρίας. Πάσχει από άνοια. Τα παιδιά της την επισκέπτονται για να γιορτάσουν τα γενέθλιά της. Κουβαλούν δώρα, τούρτα, αλλά εκείνη τους κοιτάζει με βλέμμα απλανές. Είναι...

Κάποτε στο Παρίσι και συγκεκριμένα το ’68. Ακόμα πιο συγκεκριμένα, τον Μάη του ’68. Δύο αδέρφια, ο Τεό και η Ιζαμπέλ και ένας Αμερικάνος φοιτητής, ο Μάθιου, θα συναντηθούν στην Ταινιοθήκη της Γαλλίας στο Παρίσι. Είναι όλοι τους σινεφίλ και αγαπάνε να ζούνε μέσα από...

Μια γυναίκα (Μαρία Ζορμπά) φτάνει στο εγκαταλελειμμένο, όπως νομίζει, σπίτι της οικογένειάς της, στο χωριό Κέρκι. Μόνο που το σπίτι αυτό τελικά κατοικείται. Κατοικείται από ένα ζευγάρι (Μιράντα Ζησιμοπούλου, Χρήστος Καπενής), που δεν γνωρίζει. Η γυναίκα τρομοκρατείται...

Μπαίνοντας στο χώρο, παρατηρούμε πως η σκηνή έχει χωριστεί «νοερά» σε τρία σημεία. Αριστερά βρίσκονται οι TakisBarberisGroup, που ήδη έχουν πάρει τις θέσεις τους, δεξιά υπάρχει ένα μπαούλο και κάποια μικροαντικείμενα και στη μέση ένα τραπέζι με μια καρέκλα και κάποια...

Στον Πολυχώρο Πολιτισμού Διεύλευσις παρουσιάζεται από τις 19 Νοεμβρίου έως τις 30 Ιανουαρίου 2024, κάθε Κυριακή και Τρίτη στις οκτώ και μισή το βράδυ, το έργο "Θεόφιλος Καΐρης - Ζήτημα συνείδησης”, σε κείμενο του Γρηγόρη Χαλιακόπουλου και σκηνοθεσία της Χρυσάνθης...

Θα σου πουν λοιπόν ότι τα καλύτερα μαγαζιά είναι στην κόλαση. Θα σου πουν ότι «Ο παράδεισος; Σιγά! Μία πλατεία, δύο παγκάκια και τρεις γέροι, που λένε συνέχεια τις ίδιες ιστορίες». Εδώ θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω. Το Αγγέλων Βήμα φιλοξένησε τον παράδεισο και το...

Μια απίστευτα ενδιαφέρουσα παράσταση έχει στήσει η Κάρμεν Ρουγγέρη για τα παιδιά. Η Ιλιάδα παρουσιάζεται με τέτοιο τρόπο, που όχι μόνο γίνεται κατανοητή, αλλά και ερωτεύσιμη. Έχει διδακτικό χαρακτήρα και μέσα από ανάγλυφες ερμηνείες, υπέροχα δοσμένα σκηνικά και...

Πότε ήταν η τελευταία φορά που είδες τον Ήλιο να ανατέλλει; Ή να δύει; Πότε ήταν η τελευταία φορά που έφτιαξες τσάι για τους φίλους σου ή για μία παρέα αγαπημένων προσώπων; Πότε θέλησες να πεις την αλήθεια για μία μεταμόρφωση; Η ηρωίδα ξεγυμνώνεται. Σιάχνει τα μαλλιά...

Καλώς ορίσατε στην πιο ενδιαφέρουσα διάλεξη της τελευταίας εικοσαετίας! Θα ήθελα πολύ να έχω τέτοιους καθηγητές στη σχολή – εξαιρείται ο αγαπημένος διδάκτωρ στο μάθημα «Διοίκηση παραγωγής ΙΙ» - και θα ήμουν υπέρ του δέοντος χαρούμενος να παρακολουθώ τέτοιες θαυμαστές...

Ένα τραγούδι μπορεί να σε συντροφεύσει σε κάθε σου στιγμή. Η μελωδία του μπορεί να γίνει το soundtrack – ή μερος του soundtrack – της ζωής σου. Έναν τραγούδι σου προκαλεί διαφορά συναισθήματα. Για παράδειγμα, σκέψου πώς νιώθεις όταν έχεις ξεχάσει ένα αγαπημένο σου...

Η μητέρα, η σύζυγος, η βασίλισσα, η συνωμότρια, η αθώα, η ένοχη, η ερωτευμένη γυναίκα, η τιμωρός… Η μητέρα, ίσως πάνω απ’ όλα. Η Κλυταιμνήστρα γράφει ένα γράμμα στον γιο της. Ο Ορέστης δεν είναι εκεί, οι μέρες της είναι μετρημένες, όπως μας πληροφορεί και η ίδια. Η...

Ο ζωγράφος είναι επιτυχημένος, αρρενωπός, συνηθίζει να τσιλημπουρδίζει με τα κατά καιρούς μοντέλα του και στη συνέχεια επιστρέφει στη συζυγική φωλιά. Η γυναίκα του είναι όμορφη, νέα, θελκτική και γλυκιά, εκείνος όμως προτιμά το ξένο. Δεν ξέρω αν είναι πιο γλυκό, είναι...

Μπαίνουμε στην αίθουσα και αμέσως μεταφερόμαστε σε μια άλλη εποχή.  Δεν είναι μόνο το μεγαλείο της σκηνής του θεάτρου Βρετάνια, οι χρυσές λεπτομέρειες και τα βελούδινα καθίσματα, τα θεωρεία και η μάσκα που μας κοιτάει από ψηλά. Είναι και η πρώτη εικόνα στη σκηνή,...

Γιατί τώρα; Γιατί έτσι! Αυτό θα έγραφα αν το έβλεπα κάπου σαν ερώτηση, αυτό θα απαντούσα αν με ρωτούσαν, αυτό θα πρέσβευα αν μου ζητούσαν κάτι να πω. Παρενόχληση σε έναν άνθρωπο στον χώρο εργασίας του, στο σχολείο, στον δρόμο, στο λεωφορείο… Προχτές μπήκαν δυο κοπέλες...

Από πότε η φράση «Σ’ αγαπώ σαν το αλάτι της Γης» νοείται ως βλασφημία; Από πότε η ανιδιοτελής αγάπη είναι δεκανίκι στον «αγώνα» για την εύνοια ενός γονιού; Το θεόρατο έργο του επίσης θεόρατου δημιουργού από το Στράτφορντ μεταφέρεται στη θεατρική σκηνή ξανά, αυτή τη...

Αντίο σε μια εποχή που ακόμα και οι σούπερ ήρωες δεν μπορούν να μας σώσουν. Η παράσταση «Αντίο, Μπάτμαν» είναι ένα πέρασμα μέσα από τη  σκοτεινή σήραγγα του τώρα. Ακόμα και αν ο Μπάτμαν και όλοι οι άλλοι ήρωες υπήρχαν, δεν θα μπορούσαν να χαλιναγωγήσουν την αιμοδιψή...

Αχ, να δεις τι θα σε κάνω εγώ εσένα… Θα σε κάνω νόστιμο χαλβά, για να φας! Η κυρία Άννα Βαγενά μετακομίζει στην Πόλη. Γίνεται η γιαγιά της Μαρίας Ιορδανίδου και αφηγείται την ιστορία μιας πληθωρικής αρχόντισσας, που φροντίζει σπίτι και οικογένεια. Δύση κι Ανατολή...

Ρίξτε μια ματιά, σας παρακαλώ, στην παρακάτω φωτογραφία. Με αυτή τη σημαία ήλθε στην Ελλάδα μια γυναίκα από τη Σμύρνη το ’22. Μαζί με τα παιδιά της. Η Αγγέλα Παπάζογλου εμφανίζεται μπροστά μας. Πίσω της, σε ένα τραπέζι, κάθεται μία νεαρή κοπέλα. Θα αρχίζει να διαβάζει...

Τα σεντόνια καλύπτουν το σκηνικό. Το ξεσκέπασμα αποκαλύπτει. Τύμπανα, καρέκλες, τραπέζι… Τρεις γυναίκες που εισέρχονται στον χώρο από διάφορες μεριές. Και ένας μαυροντυμένος άντρας. Ο θλιμμένος χωρίς όνομα. Ο λαβωμένος από τη μοναξιά. «Θέλεις να ζήσεις»; «Να ζήσεις...

Παιδί, ένα πλάσμα που με την έλευσή του σε αυτόν τον κόσμο, αλλάζει τα πάντα. Δεν ξέρω πώς τα καταφέρνετε εσείς οι γονείς να μεγαλώνετε ένα παιδί. Δεν ξέρω πώς είναι να έχεις πάντα την προσοχή σου προσηλωμένη σε αυτό. Να αγωνιάς, να φοβάσαι μην συμβεί κάτι κακό. Να...

Δεν έχω ιδέα αν κάποτε ο άνθρωπος θα σταματήσει να κάνει κακό στον συνάνθρωπό του, επειδή πιστεύει σε διαφορετικό «θεό». Σκοταδισμός, εμπάθεια, κυνισμός, αδιαφορία… Το 1891, τη Μεγάλη Εβδομάδα, δημιουργείται σχετικός χαμός στη Ζάκυνθο. Οι Χριστιανοί ξεσπούν κατά των...

«Προλαβαίνουμε να ζήσουμε τη ζωή που ονειρευόμαστε»; Δυο φίλοι, ο Στάθης και ο Χρήστος, έρχονται αντιμέτωποι με τη μοίρα. Εκείνη έχει δείξει τα «δόντια» της και ετοιμάζεται να «πάρει» τον έναν μακριά από τον άλλον. Μπροστά στον θάνατο οι δύο φίλοι δεν μεμψιμοιρούν,...

Πολλές φορές παρακολουθούμε μια παράσταση και περνούν μέρες μέχρι να συνειδητοποιήσουμε τι έχουμε πραγματικά δει. Στο θέατρο Φούρνος παρακολουθήσαμε μια έντονα καταλυτική παράσταση για τη μοναξιά, τον άνθρωπο, τις ευαισθησίες, τη μάχη για επιβίωση, την ανθρώπινη...

Ποτίζουν με λεφτά ένα λουλούδι που φύτεψες πριν λίγο πάνω στα σύνορα. Πόνεσες με τον πόνο των άλλων. Έφυγες για να επιστρέψεις στην πατρίδα σου. Η νέα χώρα είναι υπερήφανη. Είναι μία καινούργια κατάσταση. Είναι το χτίσιμο μίας αφελούς Βαβέλ. Θέλεις να ξαναφτιάξεις το...

Αγαπημένο κείμενο, αγαπημένο έργο. Όποτε κι αν το έχω δει, γελάω και ξεχνιέμαι. Δεν μου έχω κάτι καλύτερο. Κι όταν έμαθα ότι ανεβαίνει και μάλιστα σε σκηνοθεσία Μάκη Παπαδημητρίου... Ο ίδιος ο κύριος Παπαδημητρίου υπογράφει και τη μετάφραση του απίστευτου έργου του...

Ένα καταπληκτικό σκηνικό καταλαμβάνει τον χώρο της σκηνής. Τρία μπάνερ, παραπλεύρως και πίσω «στην πλάτη», που απεικονίζουν ένα χωριό της εποχής και ριχτάρια, τα οποία γίνονται ποτάμια, γέφυρες, δωμάτια πανδοχείων και ολόκληρα χωριά, πλάθουν κάθε σκηνή. Ο κύριος...

Ο κόσμος που εισέρχεται στη μεγάλη αίθουσα του θεάτρου παρατηρεί ένα χαριτωμένο σκηνικό (εντελώς λειτουργική η επιμέλεια του κυρίου Κωνσταντίνου Τόμπορη), το οποίο μας μπάζει στο καθιστικό ενός διαμερίσματος. Πάρτι κάνουν; Απ’ ό,τι μπορώ να καταλάβω, κάτι πάει να...

Ο Σεμπάστιαν πέθανε, ξαφνικά, πέρσι το καλοκαίρι. Η κυρία Βέναμπλ και ο ποιητής γιος της συνήθιζαν να ταξιδεύουν στον κόσμο, αναζητώντας εμπειρίες. Ένα ποίημα τον χρόνο, κάθε καλοκαίρι, για είκοσι πέντε χρόνια. Στις άκρες του κόσμου, από το Θιβέτ μέχρι τα τροπικά...

«Με λένε Sad. Που στα αγγλικά σημαίνει λυπημένος. Αλλά δεν είμαι λυπημένος». Μπροστά μας, σε ένα υγρό υπόγειο, βρίσκεται ένας νέος άνθρωπος, μετανάστης από τη Βασόρα του Ιράκ. Αυτόν τον χώρο τον μοιράζεται με έναν Αιγύπτιο. Υπό το φως των κεριών μας καταθέτει την...

Ομολογώ ότι είναι τα πιο εντυπωσιακά ρούχα που έχω δει σε παράσταση εδώ και χρόνια. Ο κύριος Αλέξανδρος Χούντας εισβάλει στη σκηνή φορώντας τα εν λόγω και ξεκινά να μιλά στη μητέρα του. Ο διάλογος είναι έντονος. Η μητέρα είναι εκεί. Απλά… δεν φαίνεται. Δεν ανταπαντά,...

Ένα απόγευμα-μαγεία λοιπόν. Παιδάκια και γονείς, ένα πολύχρωμο τσούρμο, γεμάτο ενέργεια και φωνές, γέμισε το Αυλαία το απομεσήμερο του Σαββάτου. Στο φουαγέ τα γνωστά. Οι γονείς εξοπλίζονται με ποπκόρν και νερό και διάφορα «προς κατανάλωσιν» και τα παιδιά χαζεύουν τα...

Κλιματική αλλαγή. Ή αλλιώς, οχτώ χρόνια ανυπόφορου καύσωνα, με συνοδεία αμέτρητων πυρκαγιών και ορμητικών νερών. Οι τέσσερις εποχές συγχωνεύονται σε μια και τα καιρικά φαινόμενα γίνονται ολοένα και πιο καταστροφικά και απειλητικά. Ε και; Η κλιματική αλλαγή στους...

Ο Χάλβαρντ Σόλνες (Περικλής Αλμπάνης), είναι ένας άνδρας που γνώρισε την επαγγελματική επιτυχία χτίζοντας ναούς και σπίτια. Μεσήλικας πια, τρέμει εμπρός στην ιδέα ότι θα υπάρξει κάποιος που θα του πάρει όλα όσα έχτισε. Εμποδίζει την ανάδειξη του νεαρού βοηθού του...

Έχει ωραίο καιρό απόψε… Η Λιμνούπολη φαίνεται τόσο όμορφη. Και εκείνος, με τα αδέλφια του, τον Χιούι και τον Λιούι, αγναντεύουν και ευφραίνονται. Αγκαλιασμένοι, κάτω από τις νότες του Μπαχ. Σαν μεταξωτή κουβέρτα… Μία παράσταση στη σκιά του προεδρικού διατάγματος...

Γύρω γύρω είναι δεκαπέντε ναύτες, γιο χο χο… Πειρατές κατέλαβαν το θέατρο Πόρτα και ψάχνουν για τον θησαυρό τους. Θα μας πούνε την ιστορία τους, θα μας τραγουδήσουν και πολύ προσοχή να μην μας φάνε το ποπ-κορν! Μία παράσταση στη σκιά του προεδρικού διατάγματος 85/2022...

Ήταν μία ευτυχισμένη ημέρα. Ήταν μια ημέρα διαφορετική από τις άλλες. Ή ήταν ίδια, όπως όλες οι άλλες; Εγώ θα τη μοιραστώ μαζί σας, γιατί η ευτυχία πρέπει να μοιράζεται. Ή μήπως όχι; Μία παράσταση στη σκιά του προεδρικού διατάγματος 85/2022 (ΦΕΚ 232/Α/17-12-2022), με...

Πέντε ηθοποιοί. Νεότατοι, διαβασμένοι, κουμπωμένοι, με την προσοχή τους τεταμένη στους ρόλους, αλλά και τρελοκομεία, ελέω ενθουσιασμού, άνεσης στην αποστήθιση και τρελής δουλειάς. Το έχουν ματώσει τούτοι εδώ. Την έχουν μουσκέψει στον ιδρώτα τη φανέλα. Εβδομήντα πέντε...

Εγκαινιάζουμε ΚΑΙ αυτή τη στήλη θυμησών και αναμνήσεων. Κάποτε, τα άρθρα που θα βλέπετε με αυτό τον δείκτη, τη λέξη keyback, φιλοξενούνταν αλλού. Αυτό το αλλού, το περιοδικό Noizy εν προκειμένω - γιατί δεν θα κάτσουμε να παίξουμε τις κουμπάρες και να μιλήσουμε με...

Μην κλαις. Γέλα. Με άκουσες; Γέλα! Τρεις άνδρες, ένας Αμερικανός, ένας Ιρλανδός και ένας Άγγλος, βρίσκονται σε ένα κελί κάπου στο Λίβανο. Τους έχουν απαγάγει “αφανείς” τρομοκράτες. Ο λόγος; Κανείς δεν ξέρει πραγματικά. Ίσως βρέθηκαν τη λάθος στιγμή, στο λάθος μέρος....

Ο  Άγγελος Ανδρεόπουλος, μέσα από τον θεατρικό του μονόλογο, μας γνωρίζει τον Γιαννούλη Χαλεπά. Έναν ιδιαίτερα ευαίσθητο και ταλαντούχο γλύπτη, που η κοινωνία του τότε δεν του έδωσε την ελευθερία που έπρεπε για να δημιουργήσει όλα όσα θα ήθελε. Πρώτοι από όλους η...

Η Ελλάδα μας μπήκε στην ΕΟΚ το 1981. Όσοι είστε τόσο «παλαιοί» όσο εγώ – τέλος πάντων – θα θυμάστε εκείνες τις ανεκδιήγητες διαφημίσεις «Είσαι στην ΕΟΚ, μάθε για την ΕΟΚ» και ίσως και να νοσταλγείτε με αγνή αφέλεια εκείνες τις εποχές. Θυμάστε, τότε που η λογοκρισία –...

Ένα ταξίδι στο τέρμα του Θεού είναι η αρχή. Μια ιστορία που ταξιδεύει από το παρόν στο παρελθόν και αντίστροφα. Ο εβδομηντατριάχρονος Ιορδάνης Λεοντίου, που πάσχει από άνοια, φεύγει από το σπίτι του γιατί πιστεύει ότι πρέπει να παραστεί σε ένα γάμο. Η αλήθεια είναι...

Οι μπόμπιρες και οι μπομπιρίνες που έχουν καθίσει στις θέσεις τους, έρχονται «αντιμέτωποι» με τις τρεις πρωταγωνίστριες της παράστασης. Ζητείται από κάθε παιδί να πει τον τίτλο ενός παραμυθιού. Βλέπετε, οι τρεις τους ψάχνουν να πάρουν στοιχεία για να «κατασκευάσουν»...

«?δικε? Σωκράτης, ο?ς μ?ν ? πόλις νομίζει θεο?ς ο? νομίζων, ?τερα δ? δαιμόνια καιν? ε?σηγούμενος· ?δικε? δ? κα? το?ς νέους διαφθείρων. Τίμημα θάνατος.» Στις 21 Μαΐου 399 π.Χ. ξεκίνησε η δίκη του Σωκράτη. Η βασική κατηγορία είναι ότι διαφθείρει τους νέους. Πεντακόσιοι...

Δεύτερη χρονιά, δεύτερη σεζόν και μία από τις παραστάσεις που ξεχώρισαν και θα συνεχίσουν να ξεχωρίζουν. Μία από τις παραστάσεις που, αφού τις παρακολουθήσεις, διαπιστώνεις ότι σιχαίνεσαι το ανθρώπινο γένος. Η ίντριγκα, η αλαζονεία, η δίψα για εξουσία πάνω απ’ όλα....

Ο Άγγελος και ο Ηλίας, ο Ηλίας και ο Άγγελος, δοκιμάζουν νέο υλικό σε μπαράκια όλον τον Οκτώβριο. Δευτέρα 16 του μήνα βρεθήκαμε στο Barazz και παρακολουθήσαμε τη δοκιμή εκεί. Οι δύο κωμικοί δοκίμασαν νέα κείμενα, τα οποία έβγαλαν πολύ γέλιο από όλους εμάς που...

Ο Θοδωρής Βουρνάς επιστρέφει με ένα ακόμα για τον δρόμο. Μέρος δεύτερο, με παλιές και καινούργιες ιστορίες, ολοκαίνουργιους ηθοποιούς και ένα θεότρελο κείμενο, υπογεγραμμένο από τον κύριο Γιώργο Αράπογλου (Αθήνα, 2012 μ.Χ.). Για τους μυημένους και υποψιασμένους με την...

Δεύτερη χρονιά επιτυχίας και βρεθήκαμε ξανά στο Eliart, γιατί - πολύ απλά - θέλαμε να ξαναδούμε την παράσταση και να βιώσουμε την ένταση του δικαστηρίου και τη διάδραση της ετυμηγορίας. Μια και τον τελευταίο καιρό τραβάω τεράστιο κόλλημα με το "Law and order" και -...

Αν θέλετε να γελάσετε με την ψυχή σας. Αν θέλετε να ξεφύγετε ολοταχώς και αμετακλήτως από τη πραγματικότητα. Αν θέλετε και άλλα τέτοια πολλά, στο θέατρο Faust σερβίρουν παλιά και αξεπέραστη μεξικάνικη σαπουνόπερα. Η πρώτη από  αυτές,  που μου έρχεται στο μυαλό, είναι...

Ο παράδεισος λοιπόν μπορεί να περιμένει. Όχι για μια άλλη μέρα, όπως έχουν τραγουδήσει οι #ΜΟΝΟ, αλλά για μία άλλη «ευθυγράμμιση». Η Ρόουζ είναι επιτυχημένη θεατρική συγγραφέας. Αυτή την περίοδο όμως τα οικονομικά της είναι… στον τάφο. Ενδιαφέρουσα επιλογή λέξεων, την...

Θυμάμαι όταν ετοίμαζα την ανταπόκριση για «Το τρίτο στεφάνι». Τέτοια εποχή, δυο χρόνια πίσω. Η ιστορία για την έκδοση του βιβλίου ήταν από μόνη της κινηματογραφική ταινία. Μία παράσταση στη σκιά του προεδρικού διατάγματος 85/2022 (ΦΕΚ 232/Α/17-12-2022), με το οποίο τα...

- Σ’ αγαπώ, Da! - To ξέρω ότι μ’ αγαπάς, γιε μου. Ο Τσάρλι επιστρέφει στο πατρικό του για την κηδεία του πατέρα του. Μόνος στο σπίτι με τις αναμνήσεις, προσπαθεί να μαζέψει, να ξεκαθαρίσει τα πράγματα που έχουν απομείνει και να κλείσει πίσω του την πόρτα για πάντα. Οι...